ਦਦਰ੍ਸ਼ ਤਂ ਰਾਜਪਥਂ ਦਿਵਿ ਦੇਵਪਤਿਰ੍ਯਥਾ। ਦਧ੍ਯਕ੍ਸ਼ਤਹਵਿਰ੍ਲਾਜੈਰ੍ਧੂਪੈਰਗੁਰੁਚਨ੍ਦਨੈਃ
ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਰਾਜ ਮਾਰਗ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤਾ ਦਾ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ, ਜੋ ਦਹੀਂ, ਚਾਵਲ, ਜੌ, ਤੇ ਅਗਰ-ਚੰਦਨ ਦੀ ਧੂਪ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਨਾਨਾਮਾਲ੍ਯੋਪਗਨ੍ਧੈਸ਼੍ਚ ਸਦਾਭ੍ਯਰ੍ਚਿਤਚਤ੍ਵਰਮ੍। ਆਸ਼ੀਰ੍ਵਾਦਾਨ੍ ਬਹੂਨ੍ ਸ਼ृਣ੍ਵਨ੍ ਸੁਹृਦ੍ਭਿਃ ਸਮੁਦੀਰਿਤਾਨ੍
ਚੌਕ ਚੌਕ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਮਾਲਿਆਂ ਤੇ ਸੁਗੰਧਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ; ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸੱਜਣਾਂ ਵੱਲੋਂ ਕਈ ਅਸੀਸਾਂ ਸੁਣੀਆਂ।
ਯਥਾਰ੍ਹਂ ਚਾਪਿ ਸਮ੍ਪੂਜ੍ਯ ਸਰ੍ਵਾਨੇਵ ਨਰਾਨ੍ ਯਯੌ। ਪਿਤਾਮਹੈਰਾਚਰਿਤਂ ਤਥੈਵ ਪ੍ਰਪਿਤਾਮਹੈਃ
ਉਹ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਯਥਾ-ਉਚਿਤ ਸਨਮਾਨ ਦਿੰਦਾ ਹੋਇਆ, ਆਪਣੇ ਪੂਰਵਜਾਂ ਤੇ ਵੱਡਿਆਂ ਦੀ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਤੁਰਿਆ।
ਅਦ੍ਯੋਪਾਦਾਯ ਤਂ ਮਾਰ੍ਗਮਭਿषਿਕ੍ਤੋऽਨੁਪਾਲਯ। ਯਥਾ ਸ੍ਮ ਪੋषਿਤਾਃ ਪਿਤ੍ਰਾ ਯਥਾ ਸਰ੍ਵੈਃ ਪਿਤਾਮਹੈਃ। ਤਤਃ ਸੁਖਤਰਂ ਸਰ੍ਵੇ ਰਾਮੇ ਵਤ੍ਸ੍ਯਾਮ ਰਾਜਨਿ
ਅੱਜ, ਜਦ ਤੂੰ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਹੋਵੇਂ, ਇਸ ਮਾਰਗ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਜਿਵੇਂ ਸਾਨੂੰ ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਤੇ ਪੂਰਵਜਾਂ ਨੇ ਪਾਲਿਆ; ਫਿਰ ਰਾਮ ਨੂੰ ਰਾਜਾ ਬਣ ਕੇ, ਅਸੀਂ ਸਭ ਖੁਸ਼ ਰਹਾਂਗੇ।
ਅਲਮਦ੍ਯ ਹਿ ਭੁਕ੍ਤੇਨ ਪਰਮਾਰ੍ਥੈਰਲਂ ਚ ਨਃ। ਯਦਿ ਪਸ਼੍ਯਾਮ ਨਿਰ੍ਯਾਨ੍ਤਂ ਰਾਮਂ ਰਾਜ੍ਯੇ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਮ੍
ਸਾਨੂੰ ਅੱਜ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਜਾਂ ਵੱਡੀ ਦੌਲਤ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ, ਜੇ ਅਸੀਂ ਰਾਮ ਨੂੰ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਹੋਇਆ ਵੇਖ ਲਵਾਂ, ਤਾਂ ਇਹੀ ਸਾਡੇ ਲਈ ਕਾਫੀ ਹੈ।
ਤਤੋ ਹਿ ਨਃ ਪ੍ਰਿਯਤਰਂ ਨਾਨ੍ਯਤ੍ ਕਿਂਚਿਦ੍ ਭਵਿष੍ਯਤਿ। ਯਥਾਭਿषੇਕੋ ਰਾਮਸ੍ਯ ਰਾਜ੍ਯੇਨਾਮਿਤਤੇਜਸਃ
ਰਾਮ ਦਾ ਅਭਿਸ਼ੇਕ, ਜਿਸ ਦੀ ਜੋਤਿ ਅਤੁੱਟ ਹੈ, ਰਾਜਾ ਬਣ ਕੇ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੇ ਪਿਆਰੀ ਚੀਜ਼ ਹੋਵੇਗੀ।
ਏਤਾਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਸੁਹृਦਾਮੁਦਾਸੀਨਃ ਸ਼ੁਭਾਃ ਕਥਾਃ। ਆਤ੍ਮਸਮ੍ਪੂਜਨੀਃ ਸ਼ृਣ੍ਵਨ੍ ਯਯੌ ਰਾਮੋ ਮਹਾਪਥਮ੍
ਇਹ ਤੇ ਹੋਰ ਚੰਗੀਆਂ ਗੱਲਾਂ, ਜੋ ਸੱਜਣਾਂ ਤੇ ਚੰਗੀ ਚਾਹ ਵਾਲਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਆਈਆਂ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਇਜ਼ਤ ਕਰਦੀਆਂ, ਸੁਣਦਿਆਂ, ਰਾਮ ਵੱਡੀ ਸੜਕ 'ਤੇ ਤੁਰਿਆ।
ਨ ਹਿ ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਮਨਃ ਕਸ਼੍ਚਿਚ੍ਚਕ੍ਸ਼ੁषੀ ਵਾ ਨਰੋਤ੍ਤਮਾਤ੍। ਨਰਃ ਸ਼ਕ੍ਨੋਤ੍ਯਪਾਕ੍ਰष੍ਟੁਮਤਿਕ੍ਰਾਨ੍ਤੇऽਪਿ ਰਾਘਵੇ
ਕੋਈ ਵੀ ਮਨ ਜਾਂ ਅੱਖਾਂ ਉਸ ਮਹਾਨ ਮਨੁੱਖ, ਰਾਮ, ਤੋਂ ਹਟਾ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ ਸੀ, ਜਦ ਉਹ ਲੰਘਦਾ ਸੀ।
ਯਸ਼੍ਚ ਰਾਮਂ ਨ ਪਸ਼੍ਯੇਤ੍ਤੁ ਯਂ ਚ ਰਾਮੋ ਨ ਪਸ਼੍ਯਤਿ। ਨਿਨ੍ਦਿਤਃ ਸਰ੍ਵਲੋਕੇषੁ ਸ੍ਵਾਤ੍ਮਾਪ੍ਯੇਨਂ ਵਿਗਰ੍ਹਤੇ
ਜੋ ਰਾਮ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ ਜਾਂ ਜਿਸ ਨੂੰ ਰਾਮ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ, ਉਹ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿੰਦਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਆਪਣਾ ਆਪ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਘੱਟ ਸਮਝਦਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵੇषੁ ਸ ਹਿ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਵਰ੍ਣਾਨਾਂ ਕੁਰੁਤੇ ਦਯਾਮ੍। ਚਤੁਰ੍ਣਾਂ ਹਿ ਵਯਃਸ੍ਥਾਨਾਂ ਤੇਨ ਤੇ ਤਮਨੁਵ੍ਰਤਾਃ
ਉਹ ਧਰਮਵਾਨ ਸਭ ਜਾਤੀਆਂ ਤੇ ਉਮਰਾਂ ਵਾਲਿਆਂ 'ਤੇ ਦਇਆ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਸਭ ਉਸਦੇ ਪਿੱਛੇ ਤੁਰਦੇ ਹਨ।
ਆਵਾਰਯਦ੍ਭਿਰ੍ਗਗਨਂ ਵਿਮਾਨੈਰਿਵ ਪਾਣ੍ਡੁਰੈਃ। ਵਰ੍ਧਮਾਨਗृਹੈਸ਼੍ਚਾਪਿ ਰਤ੍ਨਜਾਲਪਰਿष੍ਕृਤੈਃ
ਉਹ ਮਹਲਾਂ, ਜਿਹੜੇ ਬਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਸੁਫੈਦ ਸਨ ਤੇ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਜਾਲੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਢੱਕਦੇ ਹੋਏ ਲੱਗਦੇ ਸਨ।
ਤਤ੍ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਗृਹਵਰਂ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਸਦਨੋਪਮਮ੍। ਰਾਜਪੁਤ੍ਰਃ ਪਿਤੁਰ੍ਵੇਸ਼੍ਮ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਸ਼੍ਰਿਯਾ ਜ੍ਵਲਨ੍
ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਮਹਿੰਦਰ ਦੇ ਮਹਿਲ ਵਰਗਾ, ਉਹ ਪਿਤਾ ਦਾ ਘਰ ਸੀ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਚਮਕਦਾਰ ਸ਼ਾਨ ਨਾਲ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ।
ਸ ਕਕ੍ਸ਼੍ਯਾ ਧਨ੍ਵਿਭਿਰ੍ਗੁਪ੍ਤਾਸ੍ਤਿਸ੍ਰੋऽਤਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਵਾਜਿਭਿਃ। ਪਦਾਤਿਰਪਰੇ ਕਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ਦ੍ਵੇ ਜਗਾਮ ਨਰੋਤ੍ਤਮਃ
ਉਹ ਤਿੰਨ ਅੰਗਣਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਲੰਘਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਧਨੁਧਾਰੀ ਤੇ ਘੋੜੇ ਰਖਵਾਲੀ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ; ਫਿਰ ਦੋ ਹੋਰ ਅੰਗਣੇ ਪੈਦਲ ਪਾਰ ਕਰ ਕੇ, ਉਹ ਵਧੀਆ ਮਨੁੱਖ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ।
ਸ ਸਰ੍ਵਾਃ ਸਮਤਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਕਕ੍ਸ਼੍ਯਾ ਦਸ਼ਰਥਾਤ੍ਮਜਃ। ਸਂਨਿਵਰ੍ਤ੍ਯ ਜਨਂ ਸਰ੍ਵਂ ਸ਼ੁਦ੍ਧਾਨ੍ਤਃਪੁਰਮਤ੍ਯਗਾਤ੍
ਦਸ਼ਰਥ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਸਾਰੇ ਅੰਗਣੇ ਪਾਰ ਕਰਕੇ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਅੰਦਰਲੇ ਮਹਿਲ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟੇ ਪਿਤੁਰਨ੍ਤਿਕਂ ਤਦਾ ਜਨਃ ਸ ਸਰ੍ਵੋ ਮੁਦਿਤੋ ਨृਪਾਤ੍ਮਜੇ। ਪ੍ਰਤੀਕ੍ਸ਼ਤੇ ਤਸ੍ਯ ਪੁਨਃ ਸ੍ਮ ਨਿਰ੍ਗਮਂ ਯਥੋਦਯਂ ਚਨ੍ਦ੍ਰਮਸਃ ਸਰਿਤ੍ਪਤਿਃ
ਜਦ ਉਹ ਪਿਤਾ ਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਮੁੜ ਆਉਣ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਨ ਲੱਗੇ, ਜਿਵੇਂ ਦਰਿਆ ਚੰਦ ਦੇ ਉਗਣ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਦਾ ਹੈ।
thumb|ਅष੍ਟਾਦਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਅਯੋਧ੍ਯਾਕਾਣ੍ਡੇ ਅष੍ਟਾਦਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੨-
ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਅਯੋਧਿਆ ਕਾਂਡ ਦਾ ਅਠਾਰਵਾਂ ਸਰਗ ਸੁਣੋ।
ਸ ਦਦਰ੍ਸ਼ਾਸਨੇ ਰਾਮੋ ਵਿषਣ੍ਣਂ ਪਿਤਰਂ ਸ਼ੁਭੇ। ਕੈਕੇਯ੍ਯਾ ਸਹਿਤਂ ਦੀਨਂ ਮੁਖੇਨ ਪਰਿਸ਼ੁष੍ਯਤਾ
ਉਥੇ ਰਾਮ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਕੁਰਸੀ 'ਤੇ ਬੈਠਾ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਕੈਕੇਈ ਦੇ ਨਾਲ ਸੀ, ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਸੁੱਕਾ ਤੇ ਦੁਖੀ ਸੀ।
ਸ ਪਿਤੁਸ਼੍ਚਰਣੌ ਪੂਰ੍ਵਮਭਿਵਾਦ੍ਯ ਵਿਨੀਤਵਤ੍। ਤਤੋ ਵਵਨ੍ਦੇ ਚਰਣੌ ਕੈਕੇਯ੍ਯਾਃ ਸੁਸਮਾਹਿਤਃ
ਰਾਮ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਪਿਤਾ ਦੇ ਚਰਨ ਛੁਹੇ; ਫਿਰ ਪੂਰੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਨਾਲ ਕੈਕੇਈ ਦੇ ਚਰਨ ਵੀ ਛੁਹੇ।
ਰਾਮੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਵਚਨਂ ਬਾष੍ਪਪਰ੍ਯਾਕੁਲੇਕ੍ਸ਼ਣਃ। ਸ਼ਸ਼ਾਕ ਨृਪਤਿਰ੍ਦੀਨੋ ਨੇਕ੍ਸ਼ਿਤੁਂ ਨਾਭਿਭਾषਿਤੁਮ੍
ਜਦ ਰਾਜਾ ਨੇ 'ਰਾਮ' ਆਖਿਆ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ; ਉਹ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਸੀ, ਨਾ ਤਾ ਰਾਮ ਨੂੰ ਵੇਖ ਸਕਿਆ, ਨਾ ਕੁਝ ਆਖ ਸਕਿਆ।
ਤਦਪੂਰ੍ਵਂ ਨਰਪਤੇਰ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰੂਪਂ ਭਯਾਵਹਮ੍। ਰਾਮੋऽਪਿ ਭਯਮਾਪਨ੍ਨਃ ਪਦਾ ਸ੍ਪृष੍ਟ੍ਵੇਵ ਪਨ੍ਨਗਮ੍
ਰਾਜਾ ਦਾ ਇਹ ਅਜਿਹਾ, ਡਰਾਉਣਾ ਰੂਪ ਪਹਿਲਾਂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ ਸੀ; ਰਾਮ ਵੀ ਡਰ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਪੈਰ ਨਾਲ ਸੱਪ ਨੂੰ ਛੁਹ ਲਿਆ ਹੋਵੇ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਿਯੈਰਪ੍ਰਹृष੍ਟੈਸ੍ਤਂ ਸ਼ੋਕਸਂਤਾਪਕਰ੍ਸ਼ਿਤਮ੍। ਨਿਃਸ਼੍ਵਸਨ੍ਤਂ ਮਹਾਰਾਜਂ ਵ੍ਯਥਿਤਾਕੁਲਚੇਤਸਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਮਹਾਰਾਜ ਨੂੰ ਦੁਖ ਤੇ ਸੋਗ ਨਾਲ ਪੀੜਤ, ਡੂੰਘੀ ਆਹ ਭਰਦਾ, ਮਨ ਵਿਚ ਘਬਰਾਇਆ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਵੇਖਿਆ।
ਊਰ੍ਮਿਮਾਲਿਨਮਕ੍ਸ਼ੋਭ੍ਯਂ ਕ੍ਸ਼ੁਭ੍ਯਨ੍ਤਮਿਵ ਸਾਗਰਮ੍। ਉਪਪ੍ਲੁਤਮਿਵਾਦਿਤ੍ਯਮੁਕ੍ਤਾਨृਤਮृषਿਂ ਯਥਾ
ਉਹ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਜਿਸ 'ਤੇ ਲਹਿਰਾਂ ਹਨ ਪਰ ਉਹ ਹਿਲਦਾ ਨਹੀਂ, ਹੁਣ ਉਤਲ-ਪਤਲ ਹੋ ਗਿਆ; ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਜੋ ਗ੍ਰਹਣ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ ਹੋਵੇ; ਜਾਂ ਉਹ ਰਿਸ਼ੀ ਜੋ ਝੂਠ ਬੋਲ ਚੁਕਾ ਹੋਵੇ।
ਅਚਿਨ੍ਤ੍ਯਕਲ੍ਪਂ ਨृਪਤੇਸ੍ਤਂ ਸ਼ੋਕਮੁਪਧਾਰਯਨ੍। ਬਭੂਵ ਸਂਰਬ੍ਧਤਰਃ ਸਮੁਦ੍ਰ ਇਵ ਪਰ੍ਵਣਿ
ਰਾਜਾ ਦਾ ਅਥਾਹ ਦੁਖ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਮ ਹੋਰ ਵੀ ਚਿੰਤਤ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਪੂਰਨਮਾਸੀ ਨੂੰ ਸਮੁੰਦਰ ਉਤਲ-ਪਤਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਚਿਨ੍ਤਯਾਮਾਸ ਚਤੁਰੋ ਰਾਮਃ ਪਿਤृਹਿਤੇ ਰਤਃ। ਕਿਂਸ੍ਵਿਦਦ੍ਯੈਵ ਨृਪਤਿਰ੍ਨ ਮਾਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਭਿਨਨ੍ਦਤਿ
ਪਿਤਾ ਦੀ ਭਲਾਈ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਾਮ ਚਾਰ ਗੱਲਾਂ ਸੋਚਣ ਲੱਗਾ: 'ਅੱਜ ਰਾਜਾ ਮੈਨੂੰ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ?'
ਅਨ੍ਯਦਾ ਮਾਂ ਪਿਤਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕੁਪਿਤੋऽਪਿ ਪ੍ਰਸੀਦਤਿ। ਤਸ੍ਯ ਮਾਮਦ੍ਯ ਸਮ੍ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਕਿਮਾਯਾਸਃ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਤੇ
'ਹੋਰ ਸਮਿਆਂ 'ਤੇ, ਜਦ ਪਿਤਾ ਗੁੱਸੇ ਵੀ ਹੋਵੇ, ਮੈਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹੜਾ ਦੁਖ ਆ ਗਿਆ?'
ਸ ਦੀਨ ਇਵ ਸ਼ੋਕਾਰ੍ਤੋ ਵਿषਣ੍ਣਵਦਨਦ੍ਯੁਤਿਃ। ਕੈਕੇਯੀਮਭਿਵਾਦ੍ਯੈਵ ਰਾਮੋ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਰਾਮ, ਜੋ ਸੋਗ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਤੇ ਚਿਹਰੇ 'ਤੇ ਉਦਾਸੀ ਸੀ, ਕੈਕੇਈ ਦੇ ਚਰਨ ਛੁਹ ਕੇ, ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ:
ਕਚ੍ਚਿਨ੍ਮਯਾ ਨਾਪਰਾਦ੍ਧਮਜ੍ਞਾਨਾਦ੍ ਯੇਨ ਮੇ ਪਿਤਾ। ਕੁਪਿਤਸ੍ਤਨ੍ਮਮਾਚਕ੍ਸ਼੍ਵ ਤ੍ਵਮੇਵੈਨਂ ਪ੍ਰਸਾਦਯ
'ਮੈਂ ਅਣਜਾਣੇ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਗਲਤੀ ਤਾਂ ਨਹੀਂ ਕਰ ਲਈ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਪਿਤਾ ਗੁੱਸੇ ਹਨ? ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਨਾਓ।'
ਅਪ੍ਰਸਨ੍ਨਮਨਾਃ ਕਿਂ ਨੁ ਸਦਾ ਮਾਂ ਪ੍ਰਤਿ ਵਤ੍ਸਲਃ। ਵਿषਣ੍ਣਵਦਨੋ ਦੀਨਃ ਨਹਿ ਮਾਂ ਪ੍ਰਤਿ ਭਾषਤੇ
'ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੈਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਕਿਉਂ ਉਦਾਸ ਤੇ ਨਾਰਾਜ਼ ਹਨ, ਤੇ ਕੁਝ ਆਖਦੇ ਨਹੀਂ?'
ਸ਼ਾਰੀਰੋ ਮਾਨਸੋ ਵਾਪਿ ਕਚ੍ਚਿਦੇਨਂ ਨ ਬਾਧਤੇ। ਸਂਤਾਪੋ ਵਾਭਿਤਾਪੋ ਵਾ ਦੁਰ੍ਲਭਂ ਹਿ ਸਦਾ ਸੁਖਮ੍
ਮੈਂ ਆਸ ਕਰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਉਸ ਨੂੰ ਨਾ ਤਨ ਦੀ, ਨਾ ਮਨ ਦੀ ਕੋਈ ਤਕਲੀਫ਼ ਹੋਵੇ; ਕਿਉਂਕਿ ਸੁਖ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਿਲਣਾ ਔਖਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਦੁੱਖ ਜਾਂ ਚਿੰਤਾ ਆ ਸਕਦੀ ਹੈ।
ਕਚ੍ਚਿਨ੍ਨ ਕਿਂਚਿਦ੍ ਭਰਤੇ ਕੁਮਾਰੇ ਪ੍ਰਿਯਦਰ੍ਸ਼ਨੇ। ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨੇ ਵਾ ਮਹਾਸਤ੍ਤ੍ਵੇ ਮਾਤॄਣਾਂ ਵਾ ਮਮਾਸ਼ੁਭਮ੍
ਮੈਂ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਭਰਤ, ਜੋ ਸਭ ਨੂੰ ਪਿਆਰੇ ਲੱਗਦੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ, ਜਾਂ ਮੇਰੀਆਂ ਮਾਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਵੀ ਕੋਈ ਅਸ਼ੁਭ ਘਟਨਾ ਨਹੀਂ ਵਾਪਰੀ।