ਕੌਸਲ੍ਯਾ ਸੁਪ੍ਰਜਾ ਰਾਮ ਪਿਤਾ ਤ੍ਵਾਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਮਿਚ੍ਛਤਿ। ਮਹਿष੍ਯਾਪਿ ਹਿ ਕੈਕੇਯ੍ਯਾ ਗਮ੍ਯਤਾਂ ਤਤ੍ਰ ਮਾ ਚਿਰਮ੍
ਕੌਸਲਿਆ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਰਾਮਾ, ਤੇਰਾ ਪਿਤਾ ਤੈਨੂੰ ਵੇਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਰਾਣੀ ਕੈਕੇਈ ਦੇ ਨਾਲ, ਬਿਨਾ ਦੇਰੀ ਕੀਤੇ, ਉਥੇ ਜਾ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਸਂਹृष੍ਟੋ ਨਰਸਿਂਹੋ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤਿਃ। ਤਤਃ ਸਮ੍ਮਾਨਯਾਮਾਸ ਸੀਤਾਮਿਦਮੁਵਾਚ ਹ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਿੰਘ, ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਖੁਸ਼, ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਆਦਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਦੇਵਿ ਦੇਵਸ਼੍ਚ ਦੇਵੀ ਚ ਸਮਾਗਮ੍ਯ ਮਦਨ੍ਤਰੇ। ਮਨ੍ਤ੍ਰਯੇਤੇ ਧ੍ਰੁਵਂ ਕਿਂਚਿਦਭਿषੇਚਨਸਂਹਿਤਮ੍
ਦੇਵੀ, ਰਾਜਾ ਤੇ ਰਾਣੀ ਮੇਰੀ ਗੈਰਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ, ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ, ਮੇਰੇ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਬਾਰੇ ਕੁਝ ਵਿਚਾਰ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ।
ਸਾ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਾ ਮਹਾਰਾਜਂ ਹਿਤਕਾਮਾਨੁਵਰ੍ਤਿਨੀ। ਜਨਨੀ ਚਾਰ੍ਥਕਾਮਾ ਮੇ ਕੇਕਯਾਧਿਪਤੇਃ ਸੁਤਾ
ਉਹ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਭਲੇ ਦੀ ਚਾਹਵਾਨ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੈ, ਮੇਰੀ ਮਾਂ—ਕੇਕਯ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਧੀ—ਵੀ ਮੇਰੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਦਿष੍ਟ੍ਯਾ ਖਲੁ ਮਹਾਰਾਜੋ ਮਹਿष੍ਯਾ ਪ੍ਰਿਯਯਾ ਸਹ। ਸੁਮਨ੍ਤ੍ਰਂ ਪ੍ਰਾਹਿਣੋਦ੍ ਦੂਤਮਰ੍ਥਕਾਮਕਰਂ ਮਮ
ਭਾਗਾਂ ਨਾਲ, ਮਹਾਰਾਜਾ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਰਾਣੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਸੁਮੰਤ੍ਰ ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਭਲੇ ਲਈ ਦੂਤ ਵਜੋਂ ਭੇਜਿਆ ਹੈ।
ਯਾਦृਸ਼ੀ ਪਰਿषਤ੍ ਤਤ੍ਰ ਤਾਦृਸ਼ੋ ਦੂਤ ਆਗਤਃ। ਧ੍ਰੁਵਮਦ੍ਯੈਵ ਮਾਂ ਰਾਜਾ ਯੌਵਰਾਜ੍ਯੇऽਭਿषੇਕ੍ਸ਼੍ਯਤਿ
ਜਿਵੇਂ ਉਥੇ ਸਭਾ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਐਸਾ ਹੀ ਦੂਤ ਆਇਆ ਹੈ; ਨਿਸ਼ਚਿਤ, ਅੱਜ ਹੀ ਰਾਜਾ ਮੈਨੂੰ ਯੁਵਰਾਜ ਬਣਾਏਗਾ।
ਹਨ੍ਤ ਸ਼ੀਘ੍ਰਮਿਤੋ ਗਤ੍ਵਾ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਚ ਮਹੀਪਤਿਮ੍। ਸਹ ਤ੍ਵਂ ਪਰਿਵਾਰੇਣ ਸੁਖਮਾਸ੍ਸ੍ਵ ਰਮਸ੍ਵ ਚ
ਚਲੋ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਜਲਦੀ ਜਾ ਕੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਮਿਲਾਂਗਾ। ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਇੱਥੇ ਖੁਸ਼ ਰਹੋ ਤੇ ਆਰਾਮ ਕਰ।
ਪਤਿਸਮ੍ਮਾਨਿਤਾ ਸੀਤਾ ਭਰ੍ਤਾਰਮਸਿਤੇਕ੍ਸ਼ਣਾ। ਆ ਦ੍ਵਾਰਮਨੁਵਵ੍ਰਾਜ ਮਙ੍ਗਲਾਨ੍ਯਭਿਦਧ੍ਯੁषੀ
ਪਤੀ ਵਲੋਂ ਆਦਰਿਤ, ਕਾਲੀ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਸੀਤਾ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੱਕ ਗਈ, ਤੇ ਮੰਗਲਕਾਮਨਾ ਵਾਲੇ ਸ਼ਬਦ ਕਹੇ।
ਰਾਜ੍ਯਂ ਦ੍ਵਿਜਾਤਿਭਿਰ੍ਜੁष੍ਟਂ ਰਾਜਸੂਯਾਭਿषੇਚਨਮ੍। ਕਰ੍ਤੁਮਰ੍ਹਤਿ ਤੇ ਰਾਜਾ ਵਾਸਵਸ੍ਯੇਵ ਲੋਕਕृਤ੍
ਰਾਜਾ, ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਰਾਜਸੂਯ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰਨ ਦੇ ਯੋਗ ਹੈ, ਤੇ ਤੈਨੂੰ ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ ਰਾਜਗੱਦੀ ਤੇ ਬਿਠਾਉਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੈ।
ਦੀਕ੍ਸ਼ਿਤਂ ਵ੍ਰਤਸਮ੍ਪਨ੍ਨਂ ਵਰਾਜਿਨਧਰਂ ਸ਼ੁਚਿਮ੍। ਕੁਰਙ੍ਗਸ਼ृਙ੍ਗਪਾਣਿਂ ਚ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤੀ ਤ੍ਵਾਂ ਭਜਾਮ੍ਯਹਮ੍
ਤੈਨੂੰ, ਜੋ ਦਿੱਖਾ ਲੈ ਚੁੱਕਾ, ਵਰਤ ਪੂਰਾ ਕਰ ਚੁੱਕਾ, ਚੰਗਾ ਹਿਰਨ ਦੀ ਖਾਲ ਪਹਿਨਿਆ, ਤੇ ਹਿਰਨ ਦਾ ਸਿੰਗ ਫੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਵੇਖ ਕੇ ਮੈਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹਾਂ।
ਪੂਰ੍ਵਾਂ ਦਿਸ਼ਂ ਵਜ੍ਰਧਰੋ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਂ ਪਾਤੁ ਤੇ ਯਮਃ। ਵਰੁਣਃ ਪਸ਼੍ਚਿਮਾਮਾਸ਼ਾਂ ਧਨੇਸ਼ਸ੍ਤੂਤ੍ਤਰਾਂ ਦਿਸ਼ਮ੍
ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਇੰਦਰ ਤੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ, ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਯਮ, ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਵਰੁਣ, ਤੇ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਕੁਬੇਰ।
ਅਥ ਸੀਤਾਮਨੁਜ੍ਞਾਪ੍ਯ ਕृਤਕੌਤੁਕਮਙ੍ਗਲਃ। ਨਿਸ਼੍ਚਕ੍ਰਾਮ ਸੁਮਨ੍ਤ੍ਰੇਣ ਸਹ ਰਾਮੋ ਨਿਵੇਸ਼ਨਾਤ੍
ਫਿਰ, ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਲੈ ਕੇ, ਜਿਸ ਨੇ ਮੰਗਲਕਾਮਨਾ ਵਾਲੇ ਰਸਮਾਂ ਕੀਤੀਆਂ, ਰਾਮਾ ਸੁਮੰਤ੍ਰ ਦੇ ਨਾਲ ਘਰ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਗਿਆ।
ਪਰ੍ਵਤਾਦਿਵ ਨਿष੍ਕ੍ਰਮ੍ਯ ਸਿਂਹੋ ਗਿਰਿਗੁਹਾਸ਼ਯਃ। ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਂ ਦ੍ਵਾਰਿ ਸੋऽਪਸ਼੍ਯਤ੍ ਪ੍ਰਹ੍ਵਾਞ੍ਜਲਿਪੁਟਂ ਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਪਹਾੜ ਦੀ ਗੁਫਾ ਤੋਂ ਸਿੰਘ ਵਾਂਗ ਨਿਕਲ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਨਮ੍ਰਤਾ ਨਾਲ ਹਥੇਲੀਆਂ ਜੋੜ ਕੇ ਖੜਾ ਸੀ।
ਅਥ ਮਧ੍ਯਮਕਕ੍ਸ਼੍ਯਾਯਾਂ ਸਮਾਗਚ੍ਛਤ੍ ਸੁਹृਜ੍ਜਨੈਃ। ਸ ਸਰ੍ਵਾਨਰ੍ਥਿਨੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਮੇਤ੍ਯ ਪ੍ਰਤਿਨਨ੍ਦ੍ਯ ਚ
ਫਿਰ, ਮੱਧਲੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ, ਜਦ ਉਹ ਦੋਸਤਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਸਭ ਅਰਜ਼ਦਾਰਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਮਿਲਿਆ ਤੇ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤਃ ਪਾਵਕਸਂਕਾਸ਼ਮਾਰੁਰੋਹ ਰਥੋਤ੍ਤਮਮ੍। ਵੈਯਾਘ੍ਰਂ ਪੁਰੁषਵ੍ਯਾਘ੍ਰੋ ਰਾਜਿਤਂ ਰਾਜਨਨ੍ਦਨਃ
ਫਿਰ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੀਆਂ ਖੁਸ਼ੀਆਂ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ ਵਰਗਾ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਵਧੀਆ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ।
ਮੇਘਨਾਦਮਸਮ੍ਬਾਧਂ ਮਣਿਹੇਮਵਿਭੂषਿਤਮ੍। ਮੁष੍ਣਨ੍ਤਮਿਵ ਚਕ੍ਸ਼ੂਂषਿ ਪ੍ਰਭਯਾ ਮੇਰੁਵਰ੍ਚਸਮ੍
ਉਹ ਰਥ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦਾ ਸੀ, ਹੀਰੇ ਤੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਮੈਰੂ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਵੀ ਹਰਾ ਦਿੰਦਾ, ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ ਚੌਂਧਿਆ ਦਿੰਦਾ ਸੀ।
ਕਰੇਣੁਸ਼ਿਸ਼ੁਕਲ੍ਪੈਸ਼੍ਚ ਯੁਕ੍ਤਂ ਪਰਮਵਾਜਿਭਿਃ। ਹਰਿਯੁਕ੍ਤਂ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੋ ਰਥਮਿਨ੍ਦ੍ਰ ਇਵਾਸ਼ੁਗਮ੍
ਉਹ ਰਥ ਵਧੀਆ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜੋ ਨੌਜਵਾਨ ਹਾਥੀਆਂ ਵਾਂਗ ਦਿੱਖਦੇ, ਤੇ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਸੀ। ਹਰੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਇੰਦਰ ਦੇ ਰਥ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਇੰਦਰ ਚਲਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਯਯੌ ਤੂਰ੍ਣਮਾਸ੍ਥਾਯ ਰਾਘਵੋ ਜ੍ਵਲਿਤਃ ਸ਼੍ਰਿਯਾ। ਸ ਪਰ੍ਜਨ੍ਯ ਇਵਾਕਾਸ਼ੇ ਸ੍ਵਨਵਾਨਭਿਨਾਦਯਨ੍
ਰਾਘਵ, ਜੋ ਸੋਭਾ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਆਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦਾ ਹੋਇਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਨਿਕੇਤਾਨ੍ਨਿਰ੍ਯਯੌ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ ਮਹਾਭ੍ਰਾਦਿਵ ਚਨ੍ਦ੍ਰਮਾਃ। ਚਿਤ੍ਰਚਾਮਰਪਾਣਿਸ੍ਤੁ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੋ ਰਾਘਵਾਨੁਜਃ
ਉਹ ਮਹਾਨ ਤੇ ਸੋਭਾਵਾਨ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਤੋਂ ਨਿਕਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਚੰਦ ਮਹਾਂ ਬੱਦਲਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਨਿਕਲਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਭਰਾ ਲਕਸ਼ਮਣ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਚਾਮਰ ਸੀ।
ਜੁਗੋਪ ਭ੍ਰਾਤਰਂ ਭ੍ਰਾਤਾ ਰਥਮਾਸ੍ਥਾਯ ਪृष੍ਠਤਃ। ਤਤੋ ਹਲਹਲਾਸ਼ਬ੍ਦਸ੍ਤੁਮੁਲਃ ਸਮਜਾਯਤ
ਲਕਸ਼ਮਣ, ਰਥ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਫਿਰ ਉਥੇ ਇੱਕ ਭਾਰੀ ਸ਼ੋਰ ਉਠਿਆ।
ਤਸ੍ਯ ਨਿष੍ਕ੍ਰਮਮਾਣਸ੍ਯ ਜਨੌਘਸ੍ਯ ਸਮਨ੍ਤਤਃ। ਤਤੋ ਹਯਵਰਾ ਮੁਖ੍ਯਾ ਨਾਗਾਸ਼੍ਚ ਗਿਰਿਸਂਨਿਭਾਃ
ਜਦ ਉਹ ਨਿਕਲਿਆ, ਚਹੁੰ ਪਾਸੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭੀੜ ਇਕੱਠੀ ਹੋ ਗਈ। ਫਿਰ ਵਧੀਆ ਘੋੜੇ ਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ ਵੱਡੇ ਹਾਥੀ ਵੀ ਪਿੱਛੇ ਚੱਲ ਪਏ।
ਅਨੁਜਗ੍ਮੁਸ੍ਤਥਾ ਰਾਮਂ ਸ਼ਤਸ਼ੋऽਥ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ। ਅਗ੍ਰਤਸ਼੍ਚਾਸ੍ਯ ਸਂਨਦ੍ਧਾਸ਼੍ਚਨ੍ਦਨਾਗੁਰੁਭੂषਿਤਾਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੈਂਕੜੇ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਲੋਕ ਰਾਮ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚੱਲ ਪਏ। ਉਸ ਦੇ ਅੱਗੇ-ਅੱਗੇ ਯੋਧੇ ਚੰਦਨ ਤੇ ਅਗਰ ਦੀ ਸੁਗੰਧ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ march ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਖਡ੍ਗਚਾਪਧਰਾਃ ਸ਼ੂਰਾ ਜਗ੍ਮੁਰਾਸ਼ਂਸਵੋ ਜਨਾਃ। ਤਤੋ ਵਾਦਿਤ੍ਰਸ਼ਬ੍ਦਾਸ਼੍ਚ ਸ੍ਤੁਤਿਸ਼ਬ੍ਦਾਸ਼੍ਚ ਵਨ੍ਦਿਨਾਮ੍
ਤਲਵਾਰ ਤੇ ਧਨੁਸ਼ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਬਹਾਦਰ ਲੋਕ ਉਮੀਦ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧੇ। ਫਿਰ ਵਾਜਿਆਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਤੇ ਭਟਾਂ ਦੀਆਂ ਸਤੁਤੀਆਂ ਉਠੀਆਂ।
ਸਿਂਹਨਾਦਾਸ਼੍ਚ ਸ਼ੂਰਾਣਾਂ ਤਤਃ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੁਵਿਰੇ ਪਥਿ। ਹਰ੍ਮ੍ਯਵਾਤਾਯਨਸ੍ਥਾਭਿਰ੍ਭੂषਿਤਾਭਿਃ ਸਮਨ੍ਤਤਃ
ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਬਹਾਦਰਾਂ ਦੀਆਂ ਸ਼ੇਰਾਂ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਸੁਣਾਈ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਜੋ ਮਹਲਾਂ ਦੀਆਂ ਖਿੜਕੀਆਂ 'ਤੇ ਖੜੀਆਂ ਸਜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਔਰਤਾਂ ਵੱਲੋਂ ਚਹੁੰ ਪਾਸੇ ਆ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਕੀਰ੍ਯਮਾਣਃ ਸੁਪੁष੍ਪੌਘੈਰ੍ਯਯੌ ਸ੍ਤ੍ਰੀਭਿਰਰਿਂਦਮਃ। ਰਾਮਂ ਸਰ੍ਵਾਨਵਦ੍ਯਾਙ੍ਗ੍ਯੋ ਰਾਮਪਿਪ੍ਰੀषਯਾ ਤਤਃ
ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲਾ ਰਾਮ, ਔਰਤਾਂ ਵੱਲੋਂ ਬਹੁਤ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੋਇਆ। ਰਾਮ, ਜਿਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦਾ ਹਰ ਅੰਗ ਨਿਰਮਲ ਸੀ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਵਚੋਭਿਰਗ੍ਰ੍ਯੈਰ੍ਹਰ੍ਮ੍ਯਸ੍ਥਾਃ ਕ੍ਸ਼ਿਤਿਸ੍ਥਾਸ਼੍ਚ ਵਵਨ੍ਦਿਰੇ। ਨੂਨਂ ਨਨ੍ਦਤਿ ਤੇ ਮਾਤਾ ਕੌਸਲ੍ਯਾ ਮਾਤृਨਨ੍ਦਨ
ਮਹਿਲਾਂ ਤੇ ਜਮੀਨ 'ਤੇ ਖੜੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਵਧੀਆ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨ ਦਿੱਤਾ: 'ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ ਤੇਰੀ ਮਾਂ ਕੌਸਲਿਆ, ਮਾਂਵਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ, ਅੱਜ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਰਹੀ ਹੈ।'
ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤੀ ਸਿਦ੍ਧਯਾਤ੍ਰਂ ਤ੍ਵਾਂ ਪਿਤ੍ਰ੍ਯਂ ਰਾਜ੍ਯਮੁਪਸ੍ਥਿਤਮ੍। ਸਰ੍ਵਸੀਮਨ੍ਤਿਨੀਭ੍ਯਸ਼੍ਚ ਸੀਤਾਂ ਸੀਮਨ੍ਤਿਨੀਂ ਵਰਾਮ੍
'ਤੈਨੂੰ ਸਫਲ ਯਾਤਰਾ ਤੇ ਪਿਤਾ ਦਾ ਰਾਜ ਮਿਲਦਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਤੇ ਸਾਰੀਆਂ ਰਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸੀਤਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਰਾਣੀ, ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਹੈ।'
ਅਮਨ੍ਯਨ੍ਤ ਹਿ ਤਾ ਨਾਰ੍ਯੋ ਰਾਮਸ੍ਯ ਹृਦਯਪ੍ਰਿਯਾਮ੍। ਤਯਾ ਸੁਚਰਿਤਂ ਦੇਵ੍ਯਾ ਪੁਰਾ ਨੂਨਂ ਮਹਤ੍ ਤਪਃ
ਉਹ ਔਰਤਾਂ ਸੀਤਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਰਾਮ ਦੇ ਦਿਲ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਸੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਰਾਣੀ ਮੰਨਦੀਆਂ ਸਨ। ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ, ਉਸ ਰਾਣੀ ਨੇ ਪਿਛਲੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਤਪ ਕੀਤਾ ਹੋਵੇਗਾ।
ਰੋਹਿਣੀਵ ਸ਼ਸ਼ਾਙ੍ਕੇਨ ਰਾਮਸਂਯੋਗਮਾਪ ਯਾ। ਇਤਿ ਪ੍ਰਾਸਾਦਸ਼ृਙ੍ਗੇषੁ ਪ੍ਰਮਦਾਭਿਰ੍ਨਰੋਤ੍ਤਮਃ। ਸ਼ੁਸ਼੍ਰਾਵ ਰਾਜਮਾਰ੍ਗਸ੍ਥਃ ਪ੍ਰਿਯਾ ਵਾਚ ਉਦਾਹृਤਾਃ
ਜਿਵੇਂ ਰੋਹਣੀ ਚੰਦ ਨਾਲ ਮਿਲੀ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਰਾਮ ਮਿਲਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਿੰਨਾਰਾਂ 'ਤੇ ਖੜੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਵੱਲੋਂ ਪਿਆਰੇ ਬੋਲ, ਰਾਜ ਮਾਰਗ 'ਤੇ ਚੱਲਦੇ ਹੋਏ, ਰਾਮ ਨੇ ਸੁਣੇ।
ਸ ਰਾਘਵਸ੍ਤਤ੍ਰ ਤਦਾ ਪ੍ਰਲਾਪਾਨ੍ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰਾਵ ਲੋਕਸ੍ਯ ਸਮਾਗਤਸ੍ਯ। ਆਤ੍ਮਾਧਿਕਾਰਾ ਵਿਵਿਧਾਸ਼੍ਚ ਵਾਚਃ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਰੂਪਸ੍ਯ ਪੁਰੇ ਜਨਸ੍ਯ
ਉਥੇ, ਰਾਘਵ ਨੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣੀਆਂ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਿਚਾਰਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਬਾਤਾਂ, ਜੋ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਖੁਸ਼ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਆ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।