ਤਤ੍ਰ ਕਾषਾਯਿਣੋ ਵृਦ੍ਧਾਨ੍ ਵੇਤ੍ਰਪਾਣੀਨ੍ ਸ੍ਵਲਂਕृਤਾਨ੍। ਦਦਰ੍ਸ਼ ਵਿष੍ਠਿਤਾਨ੍ ਦ੍ਵਾਰਿ ਸ੍ਤ੍ਰ੍ਯਧ੍ਯਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ ਸਮਾਹਿਤਾਨ੍
ਉਥੇ ਉਸਨੇ ਕੇਸਰੀ ਰੰਗ ਦੇ ਕੱਪੜੇ ਪਹਿਨੇ, ਵੱਡੇ ਉਮਰ ਦੇ, ਛੜੀਆਂ ਫੜੇ ਹੋਏ, ਸਜਾਏ ਹੋਏ ਬੁਜ਼ੁਰਗਾਂ ਨੂੰ, ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ ਖੜੇ, ਤੇ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਇਨਚਾਰਜ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਖੜੇ ਹੋਏ, ਦੇਖਿਆ।
ਤੇ ਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸਮਾਯਾਨ੍ਤਂ ਰਾਮਪ੍ਰਿਯਚਿਕੀਰ੍षਵਃ। ਸਹਸੋਤ੍ਪਤਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਹ੍ਯਾਸਨੇਭ੍ਯਃ ਸਸਮ੍ਭ੍ਰਮਾਃ
ਉਹ ਸਾਰੇ, ਜੋ ਰਾਮ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ, ਉਸਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਤੁਰੰਤ ਆਪਣੀਆਂ ਕੁਰਸੀਆਂ ਤੋਂ ਉਠ ਕੇ, ਆਦਰ ਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ।
ਤਾਨੁਵਾਚ ਵਿਨੀਤਾਤ੍ਮਾ ਸੂਤਪੁਤ੍ਰਃ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਃ। ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਮਾਖ੍ਯਾਤ ਰਾਮਾਯ ਸੁਮਨ੍ਤ੍ਰੋ ਦ੍ਵਾਰਿ ਤਿष੍ਠਤਿ
ਵਿਨਮ੍ਰ ਦਿਲ ਵਾਲਾ, ਰਥਚਾਲਕ ਦਾ ਪੁੱਤ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਚੱਕਰ ਲਾ ਕੇ, ਕਿਹਾ: 'ਚਲਦੀ-ਚਲਦੀ ਰਾਮ ਨੂੰ ਦੱਸੋ ਕਿ ਸੁਮੰਤ੍ਰ ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ ਖੜਾ ਹੈ।'
ਤੇ ਰਾਮਮੁਪਸਙ੍ਗਮ੍ਯ ਭਰ੍ਤੁਃ ਪ੍ਰਿਯਚਿਕੀਰ੍षਵਃ। ਸਹਭਾਰ੍ਯਾਯ ਰਾਮਾਯ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਮੇਵਾਚਚਕ੍ਸ਼ਿਰੇ
ਉਹ, ਆਪਣੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਰਾਮ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਸੁਮੰਤ੍ਰ ਦੇ ਆਉਣ ਦੀ ਖਬਰ ਤੁਰੰਤ ਦੇ ਦਿੱਤੀ।
ਪ੍ਰਤਿਵੇਦਿਤਮਾਜ੍ਞਾਯ ਸੂਤਮਭ੍ਯਨ੍ਤਰਂ ਪਿਤੁਃ। ਤਤ੍ਰੈਵਾਨਾਯਯਾਮਾਸ ਰਾਘਵਃ ਪ੍ਰਿਯਕਾਮ੍ਯਯਾ
ਰਿਪੋਰਟ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਘਵ ਨੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ, ਰਥਚਾਲਕ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਅੰਦਰਲੇ ਕਮਰੇ ਵਿਚ ਬੁਲਾਇਆ।
ਤਂ ਵੈਸ਼੍ਰਵਣਸਂਕਾਸ਼ਮੁਪਵਿष੍ਟਂ ਸ੍ਵਲਂਕृਤਮ੍। ਦਦਰ੍ਸ਼ ਸੂਤਃ ਪਰ੍ਯਙ੍ਕੇ ਸੌਵਰ੍ਣੇ ਸੋਤ੍ਤਰਚ੍ਛਦੇ
ਰਥਚਾਲਕ ਨੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਕੁਬੇਰ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਪਲੰਗ ਤੇ ਛਤਰੀ ਵਾਲੀ ਸੀਟ 'ਤੇ, ਸਜਾਏ ਹੋਏ, ਬੈਠਾ ਹੋਇਆ।
ਵਰਾਹਰੁਧਿਰਾਭੇਣ ਸ਼ੁਚਿਨਾ ਚ ਸੁਗਨ੍ਧਿਨਾ। ਅਨੁਲਿਪ੍ਤਂ ਪਰਾਰ੍ਘ੍ਯੇਨ ਚਨ੍ਦਨੇਨ ਪਰਂਤਪਮ੍
ਉਹ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਤਪਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਚੰਦਨ ਦੀ ਸੁਗੰਧਤ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਲਪਾਈ ਨਾਲ, ਜਿਸ ਦਾ ਰੰਗ ਸੂਰ ਦੇ ਖੂਨ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਮਹਿੰਗਾ ਤੇ ਕੀਮਤੀ, ਲਪੇਟਿਆ ਗਿਆ ਸੀ।
ਸ੍ਥਿਤਯਾ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਤਸ਼੍ਚਾਪਿ ਵਾਲਵ੍ਯਜਨਹਸ੍ਤਯਾ। ਉਪੇਤਂ ਸੀਤਯਾ ਭੂਯਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰਯਾ ਸ਼ਸ਼ਿਨਂ ਯਥਾ
ਉਸ ਦੇ ਪਾਸ ਸੀਤਾ ਖੜੀ ਸੀ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਵਾਲਾਂ ਵਾਲਾ ਪੱਖਾ ਫੜੀ ਹੋਈ, ਸੋਹਣੀ ਤੇ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਚਾਂਦ ਨੂੰ ਚਮਕਦੇ ਤਾਰੇ ਨਾਲੋਂ ਵੀ ਵਧੀਆ ਲੱਗਦੀ ਸੀ।
ਤਂ ਤਪਨ੍ਤਮਿਵਾਦਿਤ੍ਯਮੁਪਪਨ੍ਨਂ ਸ੍ਵਤੇਜਸਾ। ਵਵਨ੍ਦੇ ਵਰਦਂ ਵਨ੍ਦੀ ਵਿਨਯਜ੍ਞੋ ਵਿਨੀਤਵਤ੍
ਵਿਨਮ੍ਰਤਾ ਤੇ ਆਦਰ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਭਟ, ਆਪਣੀਆਂ ਹਥੇਲੀਆਂ ਜੋੜ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਉਹ ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਤਪਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਦਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲਿਃ ਸੁਮੁਖਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਿਹਾਰਸ਼ਯਨਾਸਨੇ। ਰਾਜਪੁਤ੍ਰਮੁਵਾਚੇਦਂ ਸੁਮਨ੍ਤ੍ਰੋ ਰਾਜਸਤ੍ਕृਤਃ
ਸੁਮੰਤ੍ਰ, ਜੋ ਰਾਜਾ ਵਲੋਂ ਆਦਰਿਤ ਸੀ, ਹਥੇਲੀਆਂ ਜੋੜ ਕੇ, ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਬੈਠੇ ਹੋਏ, ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਕੌਸਲ੍ਯਾ ਸੁਪ੍ਰਜਾ ਰਾਮ ਪਿਤਾ ਤ੍ਵਾਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਮਿਚ੍ਛਤਿ। ਮਹਿष੍ਯਾਪਿ ਹਿ ਕੈਕੇਯ੍ਯਾ ਗਮ੍ਯਤਾਂ ਤਤ੍ਰ ਮਾ ਚਿਰਮ੍
ਕੌਸਲਿਆ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਰਾਮਾ, ਤੇਰਾ ਪਿਤਾ ਤੈਨੂੰ ਵੇਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਰਾਣੀ ਕੈਕੇਈ ਦੇ ਨਾਲ, ਬਿਨਾ ਦੇਰੀ ਕੀਤੇ, ਉਥੇ ਜਾ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਸਂਹृष੍ਟੋ ਨਰਸਿਂਹੋ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤਿਃ। ਤਤਃ ਸਮ੍ਮਾਨਯਾਮਾਸ ਸੀਤਾਮਿਦਮੁਵਾਚ ਹ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਿੰਘ, ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਖੁਸ਼, ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਆਦਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਦੇਵਿ ਦੇਵਸ਼੍ਚ ਦੇਵੀ ਚ ਸਮਾਗਮ੍ਯ ਮਦਨ੍ਤਰੇ। ਮਨ੍ਤ੍ਰਯੇਤੇ ਧ੍ਰੁਵਂ ਕਿਂਚਿਦਭਿषੇਚਨਸਂਹਿਤਮ੍
ਦੇਵੀ, ਰਾਜਾ ਤੇ ਰਾਣੀ ਮੇਰੀ ਗੈਰਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ, ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ, ਮੇਰੇ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਬਾਰੇ ਕੁਝ ਵਿਚਾਰ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ।
ਸਾ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਾ ਮਹਾਰਾਜਂ ਹਿਤਕਾਮਾਨੁਵਰ੍ਤਿਨੀ। ਜਨਨੀ ਚਾਰ੍ਥਕਾਮਾ ਮੇ ਕੇਕਯਾਧਿਪਤੇਃ ਸੁਤਾ
ਉਹ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਭਲੇ ਦੀ ਚਾਹਵਾਨ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੈ, ਮੇਰੀ ਮਾਂ—ਕੇਕਯ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਧੀ—ਵੀ ਮੇਰੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਦਿष੍ਟ੍ਯਾ ਖਲੁ ਮਹਾਰਾਜੋ ਮਹਿष੍ਯਾ ਪ੍ਰਿਯਯਾ ਸਹ। ਸੁਮਨ੍ਤ੍ਰਂ ਪ੍ਰਾਹਿਣੋਦ੍ ਦੂਤਮਰ੍ਥਕਾਮਕਰਂ ਮਮ
ਭਾਗਾਂ ਨਾਲ, ਮਹਾਰਾਜਾ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਰਾਣੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਸੁਮੰਤ੍ਰ ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਭਲੇ ਲਈ ਦੂਤ ਵਜੋਂ ਭੇਜਿਆ ਹੈ।
ਯਾਦृਸ਼ੀ ਪਰਿषਤ੍ ਤਤ੍ਰ ਤਾਦृਸ਼ੋ ਦੂਤ ਆਗਤਃ। ਧ੍ਰੁਵਮਦ੍ਯੈਵ ਮਾਂ ਰਾਜਾ ਯੌਵਰਾਜ੍ਯੇऽਭਿषੇਕ੍ਸ਼੍ਯਤਿ
ਜਿਵੇਂ ਉਥੇ ਸਭਾ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਐਸਾ ਹੀ ਦੂਤ ਆਇਆ ਹੈ; ਨਿਸ਼ਚਿਤ, ਅੱਜ ਹੀ ਰਾਜਾ ਮੈਨੂੰ ਯੁਵਰਾਜ ਬਣਾਏਗਾ।
ਹਨ੍ਤ ਸ਼ੀਘ੍ਰਮਿਤੋ ਗਤ੍ਵਾ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਚ ਮਹੀਪਤਿਮ੍। ਸਹ ਤ੍ਵਂ ਪਰਿਵਾਰੇਣ ਸੁਖਮਾਸ੍ਸ੍ਵ ਰਮਸ੍ਵ ਚ
ਚਲੋ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਜਲਦੀ ਜਾ ਕੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਮਿਲਾਂਗਾ। ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਇੱਥੇ ਖੁਸ਼ ਰਹੋ ਤੇ ਆਰਾਮ ਕਰ।
ਪਤਿਸਮ੍ਮਾਨਿਤਾ ਸੀਤਾ ਭਰ੍ਤਾਰਮਸਿਤੇਕ੍ਸ਼ਣਾ। ਆ ਦ੍ਵਾਰਮਨੁਵਵ੍ਰਾਜ ਮਙ੍ਗਲਾਨ੍ਯਭਿਦਧ੍ਯੁषੀ
ਪਤੀ ਵਲੋਂ ਆਦਰਿਤ, ਕਾਲੀ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਸੀਤਾ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੱਕ ਗਈ, ਤੇ ਮੰਗਲਕਾਮਨਾ ਵਾਲੇ ਸ਼ਬਦ ਕਹੇ।
ਰਾਜ੍ਯਂ ਦ੍ਵਿਜਾਤਿਭਿਰ੍ਜੁष੍ਟਂ ਰਾਜਸੂਯਾਭਿषੇਚਨਮ੍। ਕਰ੍ਤੁਮਰ੍ਹਤਿ ਤੇ ਰਾਜਾ ਵਾਸਵਸ੍ਯੇਵ ਲੋਕਕृਤ੍
ਰਾਜਾ, ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਰਾਜਸੂਯ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰਨ ਦੇ ਯੋਗ ਹੈ, ਤੇ ਤੈਨੂੰ ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ ਰਾਜਗੱਦੀ ਤੇ ਬਿਠਾਉਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੈ।
ਦੀਕ੍ਸ਼ਿਤਂ ਵ੍ਰਤਸਮ੍ਪਨ੍ਨਂ ਵਰਾਜਿਨਧਰਂ ਸ਼ੁਚਿਮ੍। ਕੁਰਙ੍ਗਸ਼ृਙ੍ਗਪਾਣਿਂ ਚ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤੀ ਤ੍ਵਾਂ ਭਜਾਮ੍ਯਹਮ੍
ਤੈਨੂੰ, ਜੋ ਦਿੱਖਾ ਲੈ ਚੁੱਕਾ, ਵਰਤ ਪੂਰਾ ਕਰ ਚੁੱਕਾ, ਚੰਗਾ ਹਿਰਨ ਦੀ ਖਾਲ ਪਹਿਨਿਆ, ਤੇ ਹਿਰਨ ਦਾ ਸਿੰਗ ਫੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਵੇਖ ਕੇ ਮੈਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹਾਂ।
ਪੂਰ੍ਵਾਂ ਦਿਸ਼ਂ ਵਜ੍ਰਧਰੋ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਂ ਪਾਤੁ ਤੇ ਯਮਃ। ਵਰੁਣਃ ਪਸ਼੍ਚਿਮਾਮਾਸ਼ਾਂ ਧਨੇਸ਼ਸ੍ਤੂਤ੍ਤਰਾਂ ਦਿਸ਼ਮ੍
ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਇੰਦਰ ਤੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ, ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਯਮ, ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਵਰੁਣ, ਤੇ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਕੁਬੇਰ।
ਅਥ ਸੀਤਾਮਨੁਜ੍ਞਾਪ੍ਯ ਕृਤਕੌਤੁਕਮਙ੍ਗਲਃ। ਨਿਸ਼੍ਚਕ੍ਰਾਮ ਸੁਮਨ੍ਤ੍ਰੇਣ ਸਹ ਰਾਮੋ ਨਿਵੇਸ਼ਨਾਤ੍
ਫਿਰ, ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਲੈ ਕੇ, ਜਿਸ ਨੇ ਮੰਗਲਕਾਮਨਾ ਵਾਲੇ ਰਸਮਾਂ ਕੀਤੀਆਂ, ਰਾਮਾ ਸੁਮੰਤ੍ਰ ਦੇ ਨਾਲ ਘਰ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਗਿਆ।
ਪਰ੍ਵਤਾਦਿਵ ਨਿष੍ਕ੍ਰਮ੍ਯ ਸਿਂਹੋ ਗਿਰਿਗੁਹਾਸ਼ਯਃ। ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਂ ਦ੍ਵਾਰਿ ਸੋऽਪਸ਼੍ਯਤ੍ ਪ੍ਰਹ੍ਵਾਞ੍ਜਲਿਪੁਟਂ ਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਪਹਾੜ ਦੀ ਗੁਫਾ ਤੋਂ ਸਿੰਘ ਵਾਂਗ ਨਿਕਲ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਨਮ੍ਰਤਾ ਨਾਲ ਹਥੇਲੀਆਂ ਜੋੜ ਕੇ ਖੜਾ ਸੀ।
ਅਥ ਮਧ੍ਯਮਕਕ੍ਸ਼੍ਯਾਯਾਂ ਸਮਾਗਚ੍ਛਤ੍ ਸੁਹृਜ੍ਜਨੈਃ। ਸ ਸਰ੍ਵਾਨਰ੍ਥਿਨੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਮੇਤ੍ਯ ਪ੍ਰਤਿਨਨ੍ਦ੍ਯ ਚ
ਫਿਰ, ਮੱਧਲੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ, ਜਦ ਉਹ ਦੋਸਤਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਸਭ ਅਰਜ਼ਦਾਰਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਮਿਲਿਆ ਤੇ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤਃ ਪਾਵਕਸਂਕਾਸ਼ਮਾਰੁਰੋਹ ਰਥੋਤ੍ਤਮਮ੍। ਵੈਯਾਘ੍ਰਂ ਪੁਰੁषਵ੍ਯਾਘ੍ਰੋ ਰਾਜਿਤਂ ਰਾਜਨਨ੍ਦਨਃ
ਫਿਰ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੀਆਂ ਖੁਸ਼ੀਆਂ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ ਵਰਗਾ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਵਧੀਆ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ।
ਮੇਘਨਾਦਮਸਮ੍ਬਾਧਂ ਮਣਿਹੇਮਵਿਭੂषਿਤਮ੍। ਮੁष੍ਣਨ੍ਤਮਿਵ ਚਕ੍ਸ਼ੂਂषਿ ਪ੍ਰਭਯਾ ਮੇਰੁਵਰ੍ਚਸਮ੍
ਉਹ ਰਥ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦਾ ਸੀ, ਹੀਰੇ ਤੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਮੈਰੂ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਵੀ ਹਰਾ ਦਿੰਦਾ, ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ ਚੌਂਧਿਆ ਦਿੰਦਾ ਸੀ।
ਕਰੇਣੁਸ਼ਿਸ਼ੁਕਲ੍ਪੈਸ਼੍ਚ ਯੁਕ੍ਤਂ ਪਰਮਵਾਜਿਭਿਃ। ਹਰਿਯੁਕ੍ਤਂ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੋ ਰਥਮਿਨ੍ਦ੍ਰ ਇਵਾਸ਼ੁਗਮ੍
ਉਹ ਰਥ ਵਧੀਆ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜੋ ਨੌਜਵਾਨ ਹਾਥੀਆਂ ਵਾਂਗ ਦਿੱਖਦੇ, ਤੇ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਸੀ। ਹਰੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਇੰਦਰ ਦੇ ਰਥ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਇੰਦਰ ਚਲਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਯਯੌ ਤੂਰ੍ਣਮਾਸ੍ਥਾਯ ਰਾਘਵੋ ਜ੍ਵਲਿਤਃ ਸ਼੍ਰਿਯਾ। ਸ ਪਰ੍ਜਨ੍ਯ ਇਵਾਕਾਸ਼ੇ ਸ੍ਵਨਵਾਨਭਿਨਾਦਯਨ੍
ਰਾਘਵ, ਜੋ ਸੋਭਾ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਆਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦਾ ਹੋਇਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਨਿਕੇਤਾਨ੍ਨਿਰ੍ਯਯੌ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ ਮਹਾਭ੍ਰਾਦਿਵ ਚਨ੍ਦ੍ਰਮਾਃ। ਚਿਤ੍ਰਚਾਮਰਪਾਣਿਸ੍ਤੁ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੋ ਰਾਘਵਾਨੁਜਃ
ਉਹ ਮਹਾਨ ਤੇ ਸੋਭਾਵਾਨ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਤੋਂ ਨਿਕਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਚੰਦ ਮਹਾਂ ਬੱਦਲਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਨਿਕਲਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਭਰਾ ਲਕਸ਼ਮਣ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਚਾਮਰ ਸੀ।
ਜੁਗੋਪ ਭ੍ਰਾਤਰਂ ਭ੍ਰਾਤਾ ਰਥਮਾਸ੍ਥਾਯ ਪृष੍ਠਤਃ। ਤਤੋ ਹਲਹਲਾਸ਼ਬ੍ਦਸ੍ਤੁਮੁਲਃ ਸਮਜਾਯਤ
ਲਕਸ਼ਮਣ, ਰਥ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਫਿਰ ਉਥੇ ਇੱਕ ਭਾਰੀ ਸ਼ੋਰ ਉਠਿਆ।