ਉਤ੍ਤਿष੍ਠ ਸੁਮਹਾਰਾਜ ਕृਤਕੌਤੁਕਮਙ੍ਗਲਃ। ਵਿਰਾਜਮਾਨੋ ਵਪੁषਾ ਮੇਰੋਰਿਵ ਦਿਵਾਕਰਃ
ਉਠੋ, ਵੱਡੇ ਰਾਜਾ, ਰਸਮਾਂ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਕਾਰਜ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਸੋਹਣੀ ਸ਼ਕਲ ਨਾਲ ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਹੋ।
ਸੋਮਸੂਰ੍ਯੌ ਚ ਕਾਕੁਤ੍ਸ੍ਥ ਸ਼ਿਵਵੈਸ਼੍ਰਵਣਾਵਪਿ। ਵਰੁਣਸ਼੍ਚਾਗ੍ਨਿਰਿਨ੍ਦ੍ਰਸ਼੍ਚ ਵਿਜਯਂ ਪ੍ਰਦਿਸ਼ਨ੍ਤੁ ਤੇ
ਸੋਮ ਤੇ ਸੂਰਜ, ਕਾਕੁਤਸਥ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ, ਸ਼ਿਵ ਤੇ ਕੁਬੇਰ, ਵਰੁਣ, ਅੱਗ ਤੇ ਇੰਦਰ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਜਿੱਤ ਦਿਣ।
ਗਤਾ ਭਗਵਤੀ ਰਾਤ੍ਰਿਃ ਕृਤਂ ਕृਤ੍ਯਮਿਦਂ ਤਵ। ਬੁਧ੍ਯਸ੍ਵ ਨृਪਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਕੁਰੁ ਕਾਰ੍ਯਮਨਨ੍ਤਰਮ੍
ਪਵਿੱਤਰ ਰਾਤ ਲੰਘ ਗਈ, ਤੁਹਾਡਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ; ਜਾਗੋ, ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ, ਤੇ ਅਗਲੇ ਕੰਮ ਨੂੰ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰੋ।
ਉਦਤਿष੍ਠਤ ਰਾਮਸ੍ਯ ਸਮਗ੍ਰਮਭਿषੇਚਨਮ੍। ਪੌਰਜਾਨਪਦਾਸ਼੍ਚਾਪਿ ਨੈਗਮਸ਼੍ਚ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਃ
ਰਾਮ ਦੇ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਤਿਆਰੀਆਂ ਹੋ ਚੁੱਕੀਆਂ ਹਨ; ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਲੋਕ, ਪਿੰਡ ਦੇ ਲੋਕ, ਤੇ ਵਪਾਰੀ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਖੜੇ ਹਨ।
ਸ੍ਵਯਂ ਵਸਿष੍ਠੋ ਭਗਵਾਨ੍ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੈਃ ਸਹ ਤਿष੍ਠਤਿ। ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਮਾਜ੍ਞਾਪ੍ਯਤਾਂ ਰਾਜਨ੍ ਰਾਘਵਸ੍ਯਾਭਿषੇਚਨਮ੍
ਵਸੀਸ਼ਠ ਜੀ ਆਪਣੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਸਮੇਤ ਖੁਦ ਉਡੀਕ ਰਹੇ ਹਨ। ਰਾਜਾ ਜੀ, ਤੁਸੀਂ ਜਲਦੀ ਰਾਘਵ ਦਾ ਰਾਜਤਿਲਕ ਕਰਨ ਦਾ ਹੁਕਮ ਦਿਓ।
ਯਥਾ ਹ੍ਯਪਾਲਾਃ ਪਸ਼ਵੋ ਯਥਾ ਸੇਨਾ ਹ੍ਯਨਾਯਕਾ। ਯਥਾ ਚਨ੍ਦ੍ਰਂ ਵਿਨਾ ਰਾਤ੍ਰਿਰ੍ਯਥਾ ਗਾਵੋ ਵਿਨਾ ਵृषਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਗਾਂ ਬਿਨਾਂ ਗੱਡੀ ਵਾਲੇ, ਫੌਜ ਬਿਨਾਂ ਸਰਦਾਰ, ਰਾਤ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ, ਜਾਂ ਗਾਂ ਬਿਨਾਂ ਬਲਦ—
ਏਵਂ ਹਿ ਭਵਿਤਾ ਰਾष੍ਟ੍ਰਂ ਯਤ੍ਰ ਰਾਜਾ ਨ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ। ਏਵਂ ਤਸ੍ਯ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸਾਨ੍ਤ੍ਵਪੂਰ੍ਵਮਿਵਾਰ੍ਥਵਤ੍
ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਰਾਜ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਰਾਜਾ ਨਹੀਂ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ। ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਜੋ ਨਰਮ ਤੇ ਅਰਥਪੂਰਨ ਸੀ—
ਅਭ੍ਯਕੀਰ੍ਯਤ ਸ਼ੋਕੇਨ ਭੂਯ ਏਵ ਮਹੀਪਤਿਃ। ਤਤਸ੍ਤੁ ਰਾਜਾ ਤਂ ਸੂਤਂ ਸਨ੍ਨਹਰ੍षਃ ਸੁਤਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਰਾਜਾ ਦੁਬਾਰਾ ਗਮ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਵੱਲ ਦੇਖ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਰਥੀ ਨੂੰ ਬਿਨਾ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਕਿਹਾ।
ਸ਼ੋਕਰਕ੍ਤੇਕ੍ਸ਼ਣਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨੁਦ੍ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯੋਵਾਚ ਧਾਰ੍ਮਿਕਃ। ਵਾਕ੍ਯੈਸ੍ਤੁ ਖਲੁ ਮਰ੍ਮਾਣਿ ਮਮ ਭੂਯੋ ਨਿਕृਨ੍ਤਸਿ
ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਧਰਮਵਾਨ, ਉਪਰ ਵੱਲ ਦੇਖ ਕੇ ਕਿਹਾ: 'ਤੇਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਫਿਰ ਵਾਰ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਹਨ।'
ਸੁਮਨ੍ਤ੍ਰਃ ਕਰੁਣਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੀਨਂ ਚ ਪਾਰ੍ਥਿਵਮ੍। ਪ੍ਰਗृਹੀਤਾਞ੍ਜਲਿਃ ਕਿਂਚਿਤ੍ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਦੇਸ਼ਾਦਪਾਕ੍ਰਮਤ੍
ਇਹ ਦੁਖੀ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ ਤੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਇਨਾ ਹਤਾਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਵੇਖ ਕੇ, ਸੁਮੰਤ੍ਰ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਥੋੜ੍ਹਾ ਪਿੱਛੇ ਹੋ ਗਿਆ।
ਯਦਾ ਵਕ੍ਤੁਂ ਸ੍ਵਯਂ ਦੈਨ੍ਯਾਨ੍ਨ ਸ਼ਸ਼ਾਕ ਮਹੀਪਤਿਃ। ਤਦਾ ਸੁਮਨ੍ਤ੍ਰਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰਜ੍ਞਾ ਕੈਕੇਯੀ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਹ
ਜਦੋਂ ਰਾਜਾ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਖੁਦ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਿਆ, ਤਦ ਕੈਕੇਈ, ਜੋ ਮਸ਼ਵਰੇ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ, ਸੁਮੰਤ੍ਰ ਨੂੰ ਬੋਲ ਪਈ।
ਸੁਮਨ੍ਤ੍ਰ ਰਾਜਾ ਰਜਨੀਂ ਰਾਮਹਰ੍षਸਮੁਤ੍ਸੁਕਃ। ਪ੍ਰਜਾਗਰਪਰਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤੋ ਨਿਦ੍ਰਾਵਸ਼ਮੁਪਾਗਤਃ
ਸੁਮੰਤ੍ਰ, ਰਾਜਾ ਰਾਮ ਦੇ ਰਾਜਤਿਲਕ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਜਾਗਦਾ ਤੇ ਥਕ ਗਿਆ ਸੀ, ਹੁਣ ਨੀਂਦ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਤਦ੍ ਗਚ੍ਛ ਤ੍ਵਰਿਤਂ ਸੂਤ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰਂ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨਮ੍। ਰਾਮਮਾਨਯ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਨਾਤ੍ਰ ਕਾਰ੍ਯਾ ਵਿਚਾਰਣਾ
ਇਸ ਲਈ, ਰਥੀ, ਤੁਰੰਤ ਜਾ ਕੇ ਰਾਜਪੁੱਤਰ ਰਾਮ ਨੂੰ ਲਿਆਉ। ਤੇਰੇ ਲਈ ਭਲਾ ਹੋਵੇ। ਇੱਥੇ ਹੋਰ ਸੋਚਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ।
ਅਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਰਾਜਵਚਨਂ ਕਥਂ ਗਚ੍ਛਾਮਿ ਭਾਮਿਨਿ। ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਣੋ ਵਾਕ੍ਯਂ ਰਾਜਾ ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਣਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
'ਮਹਾਨ ਪਤ੍ਰੀ, ਰਾਜਾ ਦਾ ਹੁਕਮ ਸੁਣੇ ਬਿਨਾਂ ਮੈਂ ਕਿਵੇਂ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹਾਂ?' ਮੰਤਰੀ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਮੰਤਰੀ ਨੂੰ ਬੋਲਿਆ।
ਸੁਮਨ੍ਤ੍ਰ ਰਾਮਂ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸ਼ੀਘ੍ਰਮਾਨਯ ਸੁਨ੍ਦਰਮ੍। ਸ ਮਨ੍ਯਮਾਨਃ ਕਲ੍ਯਾਣਂ ਹृਦਯੇਨ ਨਨਨ੍ਦ ਚ
'ਸੁਮੰਤ੍ਰ, ਮੈਂ ਰਾਮ ਨੂੰ ਵੇਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ। ਜਲਦੀ ਸੁੰਦਰ ਰਾਮ ਨੂੰ ਲਿਆਉ।' ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ ਕਿ ਚੰਗਾ ਹੋਵੇਗਾ, ਉਸ ਦਾ ਦਿਲ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਨਿਰ੍ਜਗਾਮ ਚ ਸ ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਤ੍ਵਰਿਤੋ ਰਾਜਸ਼ਾਸਨਾਤ੍। ਸੁਮਨ੍ਤ੍ਰਸ਼੍ਚਿਨ੍ਤਯਾਮਾਸ ਤ੍ਵਰਿਤਂ ਚੋਦਿਤਸ੍ਤਯਾ
ਫਿਰ, ਰਾਜਾ ਦੇ ਹੁਕਮ ਤੇ ਸੁਮੰਤ੍ਰ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਨਿਕਲਿਆ। ਉਸ ਦੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ, ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਸੋਚਣ ਲੱਗਾ।
ਵ੍ਯਕ੍ਤਂ ਰਾਮਾਭਿषੇਕਾਰ੍ਥੇ ਇਹਾਯਾਸ੍ਯਤਿ ਧਰ੍ਮਰਾਟ੍। ਇਤਿ ਸੂਤੋ ਮਤਿਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਹਰ੍षੇਣ ਮਹਤਾ ਪੁਨਃ
'ਨਿਸਚਿਤ ਰਾਜਾ ਰਾਮ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਰਾਜਤਿਲਕ ਲਈ ਬੁਲਾਏਗਾ।' ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ, ਰਥੀ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ—
ਨਿਰ੍ਜਗਾਮ ਮਹਾਤੇਜਾ ਰਾਘਵਸ੍ਯ ਦਿਦृਕ੍ਸ਼ਯਾ। ਸਾਗਰਹ੍ਰਦਸਂਕਾਸ਼ਾਤ੍ਸੁਮਨ੍ਤ੍ਰੋऽਨ੍ਤਃਪੁਰਾਚ੍ਛੁਭਾਤ੍। ਨਿष੍ਕ੍ਰਮ੍ਯ ਜਨਸਮ੍ਬਾਧਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਦ੍ਵਾਰਮਗ੍ਰਤਃ
ਸੁਮੰਤ੍ਰ, ਜੋ ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਰਾਘਵ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਸਮੁੰਦਰ ਜਾਂ ਵੱਡੀ ਝੀਲ ਵਰਗੇ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਅੰਦਰਲੇ ਮਹਲ ਤੋਂ ਨਿਕਲਿਆ ਤੇ ਸਾਹਮਣੇ ਭੀੜ ਵਾਲਾ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਵੇਖਿਆ।
ਤਤਃ ਪੁਰਸ੍ਤਾਤ੍ ਸਹਸਾ ਵਿਨਿਃਸृਤੋ ਮਹੀਪਤੇਰ੍ਦ੍ਵਾਰਗਤਾਨ੍ ਵਿਲੋਕਯਨ੍। ਦਦਰ੍ਸ਼ ਪੌਰਾਨ੍ ਵਿਵਿਧਾਨ੍ ਮਹਾਧਨਾ- ਨੁਪਸ੍ਥਿਤਾਨ੍ ਦ੍ਵਾਰਮੁਪੇਤ੍ਯ ਵਿष੍ਠਿਤਾਨ੍
ਫਿਰ, ਸਾਹਮਣੇ ਤੋਂ ਅਚਾਨਕ ਨਿਕਲ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ ਖੜੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੋਇਆ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਧਨਵਾਨ ਨਾਗਰਿਕਾਂ ਨੂੰ ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ ਇਕੱਠੇ ਤੇ ਖੜੇ ਵੇਖਿਆ।
thumb|ਪਞ੍ਚਦਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਅਯੋਧ੍ਯਾਕਾਣ੍ਡੇ ਪਞ੍ਚਦਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੨-
ਹੁਣ ਪੰਜਵੀਂ ਸਰਗਾ ਸੁਣੋ।
ਤੇ ਤੁ ਤਾਂ ਰਜਨੀਮੁष੍ਯ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾ ਵੇਦਪਾਰਗਾਃ। ਉਪਤਸ੍ਥੁਰੁਪਸ੍ਥਾਨਂ ਸਹ ਰਾਜਪੁਰੋਹਿਤਾਃ
ਉਹ ਰਾਤ ਲੰਘਾ ਕੇ, ਵੈਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੇ ਰਾਜਪੁਰੋਹਿਤ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਦਰਬਾਰ ਵਿੱਚ ਆਏ।
ਅਮਾਤ੍ਯਾ ਬਲਮੁਖ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਮੁਖ੍ਯਾ ਯੇ ਨਿਗਮਸ੍ਯ ਚ। ਰਾਘਵਸ੍ਯਾਭਿषੇਕਾਰ੍ਥੇ ਪ੍ਰੀਯਮਾਣਾਃ ਸੁਸਂਗਤਾਃ
ਮੰਤਰੀ, ਫੌਜ ਦੇ ਮੁਖੀ ਤੇ ਨਗਰ ਦੇ ਵਧੀਆ ਲੋਕ, ਸਾਰੇ ਰਾਘਵ ਦੇ ਰਾਜਤਿਲਕ ਲਈ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ।
ਉਦਿਤੇ ਵਿਮਲੇ ਸੂਰ੍ਯੇ ਪੁष੍ਯੇ ਚਾਭ੍ਯਾਗਤੇऽਹਨਿ। ਲਗ੍ਨੇ ਕਰ੍ਕਟਕੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਜਨ੍ਮ ਰਾਮਸ੍ਯ ਚ ਸ੍ਥਿਤੇ
ਜਦੋਂ ਸੁੱਚਾ ਤੇ ਚਮਕਦਾ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਿਆ, ਪੁਸ਼ਯਾ ਨਕਸ਼ਤਰ ਵਾਲਾ ਦਿਨ ਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਚੜ੍ਹਦੇ ਵੇਲੇ ਕਰਕ ਰਾਸੀ ਸੀ, ਰਾਮਾ ਦੇ ਜਨਮ ਦਾ ਸਮਾਂ ਪੱਕਾ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ।
ਅਭਿषੇਕਾਯ ਰਾਮਸ੍ਯ ਦ੍ਵਿਜੇਨ੍ਦ੍ਰੈਰੁਪਕਲ੍ਪਿਤਮ੍। ਕਾਞ੍ਚਨਾ ਜਲਕੁਮ੍ਭਾਸ਼੍ਚ ਭਦ੍ਰਪੀਠਂ ਸ੍ਵਲਂਕृਤਮ੍
ਰਾਮਾ ਦੇ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਲਈ ਚੋਟੀ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਾਲੇ ਘੜੇ ਤੇ ਸੋਹਣੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਾ ਆਸਨ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ।
ਰਥਸ਼੍ਚ ਸਮ੍ਯਗਾਸ੍ਤੀਰ੍ਣੋ ਭਾਸ੍ਵਤਾ ਵ੍ਯਾਘ੍ਰਚਰ੍ਮਣਾ। ਗਙ੍ਗਾਯਮੁਨਯੋਃ ਪੁਣ੍ਯਾਤ੍ ਸਂਗਮਾਦਾਹृਤਂ ਜਲਮ੍
ਇੱਕ ਰਥ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਮਕਦਾਰ ਬਾਘ ਦੀ ਖਾਲ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਤੇ ਗੰਗਾ-ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸੰਗਮ ਤੋਂ ਪਾਣੀ ਲਿਆ ਗਿਆ ਸੀ।
ਯਾਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯਾਃ ਸਰਿਤਃ ਪੁਣ੍ਯਾ ਹ੍ਰਦਾਃ ਕੂਪਾਃ ਸਰਾਂਸਿ ਚ। ਪ੍ਰਾਗ੍ਵਹਾਸ਼੍ਚੋਰ੍ਧ੍ਵਵਾਹਾਸ਼੍ਚ ਤਿਰ੍ਯਗ੍ਵਾਹਾਸ਼੍ਚ ਕ੍ਸ਼ੀਰਿਣਃ
ਹੋਰ ਵੀ ਜਿਹੜੀਆਂ ਪਵਿੱਤਰ ਦਰਿਆਵਾਂ, ਝੀਲਾਂ, ਖੂਹਾਂ ਤੇ ਤਲਾਵਾਂ ਸਨ—ਜੋ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਜਾਂਦੇ, ਉੱਤੇ ਜਾਂਦੇ, ਪਾਰ ਜਾਂਦੇ ਜਾਂ ਦੁੱਧ ਵਰਗਾ ਪਾਣੀ ਰੱਖਦੇ—
ਤਾਭ੍ਯਸ਼੍ਚੈਵਾਹृਤਂ ਤੋਯਂ ਸਮੁਦ੍ਰੇਭ੍ਯਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ। ਕ੍ਸ਼ੌਦ੍ਰਂ ਦਧਿ ਘृਤਂ ਲਾਜਾ ਦਰ੍ਭਾਃ ਸੁਮਨਸਃ ਪਯਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਾਰਿਆਂ ਤੋਂ ਵੀ ਪਾਣੀ ਇਕੱਠਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਤੋਂ ਵੀ, ਤੇ ਨਾਲ ਹੀ ਸ਼ਹਦ, ਦਹੀਂ, ਘਿਉ, ਭੁੰਨੇ ਚੌਲ, ਦਰਭਾ ਘਾਹ, ਫੁੱਲ ਤੇ ਦੁੱਧ ਵੀ ਲਿਆ ਗਿਆ।
ਅष੍ਟੌ ਚ ਕਨ੍ਯਾ ਰੁਚਿਰਾ ਮਤ੍ਤਸ਼੍ਚ ਵਰਵਾਰਣਃ। ਸਜਲਾਃ ਕ੍ਸ਼ੀਰਿਭਿਸ਼੍ਛਨ੍ਨਾ ਘਟਾਃ ਕਾਞ੍ਚਨਰਾਜਤਾਃ
ਅੱਠ ਸੋਹਣੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ ਤੇ ਇੱਕ ਮਸਤ ਉੱਤਮ ਹਾਥੀ ਵੀ ਮੌਜੂਦ ਸੀ; ਸੋਨੇ ਤੇ ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਘੜੇ, ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਢੱਕੇ ਹੋਏ, ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਪਦ੍ਮੋਤ੍ਪਲਯੁਤਾ ਭਾਨ੍ਤਿ ਪੂਰ੍ਣਾਃ ਪਰਮਵਾਰਿਣਾ। ਚਨ੍ਦ੍ਰਾਂਸ਼ੁਵਿਕਚਪ੍ਰਖ੍ਯਂ ਪਾਣ੍ਡੁਰਂ ਰਤ੍ਨਭੂषਿਤਮ੍
ਉਹ ਘੜੇ ਸੁੱਚੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ, ਕਮਲ ਤੇ ਕਵਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਚੰਨ ਦੀ ਚਾਨਣ ਵਾਂਗ ਚਿੱਟੇ ਤੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਏ ਹੋਏ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ।
ਸਜ੍ਜਂ ਤਿष੍ਠਤਿ ਰਾਮਸ੍ਯ ਵਾਲਵ੍ਯਜਨਮੁਤ੍ਤਮਮ੍। ਚਨ੍ਦ੍ਰਮਣ੍ਡਲਸਂਕਾਸ਼ਮਾਤਪਤ੍ਰਂ ਚ ਪਾਣ੍ਡੁਰਮ੍
ਰਾਮਾ ਲਈ ਵਧੀਆ ਵਾਲਾਂ ਵਾਲਾ ਪੱਖਾ ਤੇ ਚੰਨ ਦੀ ਚਾਨਣ ਵਰਗਾ ਚਿੱਟਾ ਛਤਰੀ ਤਿਆਰ ਖੜ੍ਹੀ ਸੀ।