ਰਾਜ੍ਞੋ ਵਿਲਪਮਾਨਸ੍ਯ ਨ ਵ੍ਯਭਾਸਤ ਸ਼ਰ੍ਵਰੀ। ਸਦੈਵੋष੍ਣਂ ਵਿਨਿਃਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਵृਦ੍ਧੋ ਦਸ਼ਰਥੋ ਨृਪਃ
ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਆਹ ਭਰਦਾ ਰਿਹਾ, ਉਸ ਲਈ ਰਾਤ ਕਦੇ ਵੀ ਲੰਘੀ ਹੋਈ ਨਹੀਂ ਲੱਗੀ।
ਕ੍ਰਿਯਤਾਂ ਮੇ ਦਯਾ ਭਦ੍ਰੇ ਮਯਾਯਂ ਰਚਿਤੋऽਞ੍ਜਲਿਃ। ਅਥਵਾ ਗਮ੍ਯਤਾਂ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਨਾਹਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਨਿਰ੍ਘृਣਾਮ੍
ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰੋ, ਭਲੀਏ; ਮੈਂ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਬੇਨਤੀ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਤੁਰ ਜਾਓ, ਮੈਂ ਨਿਰਦਈ ਨੂੰ ਵੇਖਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ।
ਨृਸ਼ਂਸਾਂ ਕੇਕਯੀਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਯਤ੍ਕृਤੇ ਵ੍ਯਸਨਂ ਮਮ। ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਤੋ ਰਾਜਾ ਕੈਕੇਯੀਂ ਸਂਯਤਾਞ੍ਜਲਿਃ
ਇਹ ਕਠੋਰ ਕੈਕੇਈ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਦੁੱਖ ਆਇਆ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ; ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਕੈਕੇਈ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਪ੍ਰਸਾਦਯਾਮਾਸ ਪੁਨਃ ਕੈਕੇਯੀਂ ਰਾਜਧਰ੍ਮਵਿਤ੍। ਸਾਧੁਵृਤ੍ਤਸ੍ਯ ਦੀਨਸ੍ਯ ਤ੍ਵਦ੍ਗਤਸ੍ਯ ਗਤਾਯੁषਃ
ਰਾਜਾ, ਜੋ ਰਾਜਧਰਮ ਜਾਣਦਾ ਸੀ, ਦੁਖੀ, ਚੰਗੀ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਵਾਲਾ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਸਮਰਪਿਤ ਤੇ ਜਿੰਦਗੀ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਮੁੜ ਕੈਕੇਈ ਨੂੰ ਮਨਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ।
ਪ੍ਰਸਾਦਃ ਕ੍ਰਿਯਤਾਂ ਭਦ੍ਰੇ ਦੇਵਿ ਰਾਜ੍ਞੋ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ। ਸ਼ੂਨ੍ਯੇ ਨ ਖਲੁ ਸੁਸ਼੍ਰੋਣਿ ਮਯੇਦਂ ਸਮੁਦਾਹृਤਮ੍
ਭਲੀਏ, ਰਾਜੇ ਉੱਤੇ ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਦਇਆ ਕਰੋ; ਸੁੰਦਰ ਕਮਰ ਵਾਲੀਏ, ਮੈਂ ਇਹ ਗੱਲ ਖਾਲੀ ਨਹੀਂ ਆਖੀ।
ਕੁਰੁ ਸਾਧੁਪ੍ਰਸਾਦਂ ਮੇ ਬਾਲੇ ਸਹृਦਯਾ ਹ੍ਯਸਿ। ਪ੍ਰਸੀਦ ਦੇਵਿ ਰਾਮੋ ਮੇ ਤ੍ਵਦ੍ਦਤ੍ਤਂ ਰਾਜ੍ਯਮਵ੍ਯਯਮ੍
ਬਾਲੇ, ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਚੰਗੀ ਦਇਆ ਕਰੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਦਿਲ ਵਾਲੀ ਹੈ; ਮਿਹਰਬਾਨ ਹੋ, ਰਾਮ ਨੂੰ ਤੇਰੇ ਵਲੋਂ ਅਟੱਲ ਰਾਜ ਮਿਲੇ।
ਲਭਤਾਮਸਿਤਾਪਾਙ੍ਗੇ ਯਸ਼ਃ ਪਰਮਵਾਪ੍ਸ੍ਯਸਿ। ਮਮ ਰਾਮਸ੍ਯ ਲੋਕਸ੍ਯ ਗੁਰੂਣਾਂ ਭਰਤਸ੍ਯ ਚ। ਪ੍ਰਿਯਮੇਤਦ੍ ਗੁਰੁਸ਼੍ਰੋਣਿ ਕੁਰੁ ਚਾਰੁਮੁਖੇਕ੍ਸ਼ਣੇ
ਰਾਮ, ਕਾਲੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਰਾਜ ਪਾਵੇ; ਤੂੰ ਵੱਡੀ ਇਜ਼ਤ ਹਾਸਲ ਕਰੇਗੀ। ਚੰਗੀ ਕਮਰ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਮੂੰਹ ਵਾਲੀਏ, ਇਹ ਗੱਲ ਜੋ ਮੇਰੇ, ਰਾਮ, ਲੋਕ, ਵੱਡਿਆਂ ਤੇ ਭਰਤ ਲਈ ਪਿਆਰੀ ਹੈ, ਕਰ।
ਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧਭਾਵਸ੍ਯ ਹਿ ਦੁष੍ਟਭਾਵਾ ਦੀਨਸ੍ਯ ਤਾਮ੍ਰਾਸ਼੍ਰੁਕਲਸ੍ਯ ਰਾਜ੍ਞਃ। ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਿਚਿਤ੍ਰਂ ਕਰੁਣਂ ਵਿਲਾਪਂ ਭਰ੍ਤੁਰ੍ਨृਸ਼ਂਸਾ ਨ ਚਕਾਰ ਵਾਕ੍ਯਮ੍
ਪਰ ਕੈਕੇਈ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਮਾੜਾ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤੇ ਦੁਖੀ ਰੋਣ ਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ, ਜਦ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਦਿਲ ਤੇ ਲਾਲ ਅੰਸੂਆਂ ਨਾਲ ਰੋ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਆਖੀ।
ਤਤਃ ਸ ਰਾਜਾ ਪੁਨਰੇਵ ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤਃ ਪ੍ਰਿਯਾਮਤੁष੍ਟਾਂ ਪ੍ਰਤਿਕੂਲਭਾषਿਣੀਮ੍। ਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਵਿਵਾਸਨਂ ਪ੍ਰਤਿ ਕ੍ਸ਼ਿਤੌ ਵਿਸਂਜ੍ਞੋ ਨਿਪਪਾਤ ਦੁਃਖਿਤਃ
ਫਿਰ ਰਾਜਾ, ਜਦ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਪਰ ਵਿਰੋਧੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਜੰਗਲ ਭੇਜਣ 'ਤੇ ਕਠੋਰ ਬੋਲਦੇ ਦੇਖਿਆ, ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਮੁੜ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਇਤੀਵ ਰਾਜ੍ਞੋ ਵ੍ਯਥਿਤਸ੍ਯ ਸਾ ਨਿਸ਼ਾ ਜਗਾਮ ਘੋਰਂ ਸ਼੍ਵਸਤੋ ਮਨਸ੍ਵਿਨਃ। ਵਿਬੋਧ੍ਯਮਾਨਃ ਪ੍ਰਤਿਬੋਧਨਂ ਤਦਾ ਨਿਵਾਰਯਾਮਾਸ ਸ ਰਾਜਸਤ੍ਤਮਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੁਖੀ ਰਾਜੇ ਲਈ ਉਹ ਰਾਤ, ਉਸ ਦੀ ਆਹ ਭਰਦੇ ਹੋਏ, ਭਿਆਨਕ ਲੰਘੀ; ਜਦ ਉਹਨੂੰ ਜਗਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਦਿੱਤਾ।
thumb|ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਅਯੋਧ੍ਯਾਕਾਣ੍ਡੇ ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੨-
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਅਯੋਧਿਆ ਕਾਂਡ ਦਾ ਚੌਦਵਾਂ ਸਰਗ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ।
ਪੁਤ੍ਰਸ਼ੋਕਾਰ੍ਦਿਤਂ ਪਾਪਾ ਵਿਸਂਜ੍ਞਂ ਪਤਿਤਂ ਭੁਵਿ। ਵਿਚੇष੍ਟਮਾਨਮੁਤ੍ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਐਕ੍ਸ਼੍ਵਾਕਮਿਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ, ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਪਏ ਹੋਏ, ਅਤੇ ਤੜਫਦਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਕੈਕੇਈ ਨੇ ਇਕਸ਼ਵਾਕੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ।
ਪਾਪਂ ਕृਤ੍ਵੇਵ ਕਿਮਿਦਂ ਮਮ ਸਂਸ਼੍ਰੁਤ੍ਯ ਸਂਸ਼੍ਰਵਮ੍। ਸ਼ੇषੇ ਕ੍ਸ਼ਿਤਿਤਲੇ ਸਨ੍ਨਃ ਸ੍ਥਿਤ੍ਯਾਂ ਸ੍ਥਾਤੁਂ ਤ੍ਵਮਰ੍ਹਸਿ
ਜਦ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਵਾਅਦਾ ਕਰ ਚੁੱਕਾ, ਫਿਰ ਇਹ ਪਾਪ ਕਰਕੇ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਕੇ ਕਿਉਂ ਪਿਆ ਹੋਇਆ? ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਫੈਸਲੇ 'ਤੇ ਡਟੇ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਆਹੁਃ ਸਤ੍ਯਂ ਹਿ ਪਰਮਂ ਧਰ੍ਮਂ ਧਰ੍ਮਵਿਦੋ ਜਨਾਃ। ਸਤ੍ਯਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਚ ਮਯਾ ਤ੍ਵਂ ਧਰ੍ਮਂ ਪ੍ਰਤਿਚੋਦਿਤਃ
ਧਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣਣ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਸੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਧਰਮ ਹੈ। ਮੈਂ ਵੀ ਸੱਚ ਨੂੰ ਆਧਾਰ ਬਣਾਕੇ ਤੈਨੂੰ ਧਰਮ 'ਤੇ ਚਲਣ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕੀਤਾ ਹੈ।
ਸਂਸ਼੍ਰੁਤ੍ਯ ਸ਼ੈਬ੍ਯਃ ਸ਼੍ਯੇਨਾਯ ਸ੍ਵਾਂ ਤਨੁਂ ਜਗਤੀਪਤਿਃ। ਪ੍ਰਦਾਯ ਪਕ੍ਸ਼ਿਣੇ ਰਾਜਾ ਜਗਾਮ ਗਤਿਮੁਤ੍ਤਮਾਮ੍
ਰਾਜਾ ਸ਼ੈਬਿਆ ਨੇ ਵਾਅਦਾ ਕਰਕੇ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਚੀਤ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਤਥਾ ਹ੍ਯਲਰ੍ਕਸ੍ਤੇਜਸ੍ਵੀ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇ ਵੇਦਪਾਰਗੇ। ਯਾਚਮਾਨੇ ਸ੍ਵਕੇ ਨੇਤ੍ਰੇ ਉਦ੍ਧृਤ੍ਯਾਵਿਮਨਾ ਦਦੌ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਤੇਜਸਵੀ ਅਲਰਕ ਨੇ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਮੰਗ 'ਤੇ, ਆਪਣੇ ਨੇਤਰ ਚਾਹੇ ਮਨ ਤੋਂ ਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋਏ ਵੀ, ਦਿਲੋਂ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ ਦਾਨ ਕਰ ਦਿੱਤੇ।
ਸਰਿਤਾਂ ਤੁ ਪਤਿਃ ਸ੍ਵਲ੍ਪਾਂ ਮਰ੍ਯਾਦਾਂ ਸਤ੍ਯਮਨ੍ਵਿਤਃ। ਸਤ੍ਯਾਨੁਰੋਧਾਤ੍ ਸਮਯੇ ਵੇਲਾਂ ਸ੍ਵਾਂ ਨਾਤਿਵਰ੍ਤਤੇ
ਸੱਚ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਹੋਏ, ਨਦੀਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਵੀ ਆਪਣੀ ਛੋਟੀ ਸੀ ਹੱਦ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਲੰਘਦੇ, ਉਹ ਸੱਚ ਦੇ ਵਾਅਦੇ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਸਤ੍ਯਮੇਕਪਦਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਸਤ੍ਯੇ ਧਰ੍ਮਃ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਃ। ਸਤ੍ਯਮੇਵਾਕ੍ਸ਼ਯਾ ਵੇਦਾਃ ਸਤ੍ਯੇਨਾਵਾਪ੍ਯਤੇ ਪਰਮ੍
ਸੱਚ ਹੀ ਇੱਕ ਅਟੱਲ ਨਿਯਮ ਹੈ; ਧਰਮ ਸੱਚ 'ਤੇ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਵੇਦ ਸੱਚ ਨਾਲ ਅਬਾਦ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਸੱਚ ਨਾਲ ਹੀ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਸਤ੍ਯਂ ਸਮਨੁਵਰ੍ਤਸ੍ਵ ਯਦਿ ਧਰ੍ਮੇ ਧृਤਾ ਮਤਿਃ। ਸ ਵਰਃ ਸਫਲੋ ਮੇऽਸ੍ਤੁ ਵਰਦੋ ਹ੍ਯਸਿ ਸਤ੍ਤਮ
ਜੇ ਤੇਰਾ ਮਨ ਧਰਮ 'ਤੇ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਤਾਂ ਸੱਚ 'ਤੇ ਚੱਲ। ਮੇਰੀ ਮੰਗਿਆ ਹੋਇਆ ਵਰ ਫਲ ਲੈਵੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਵਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਉੱਤਮ।
ਧਰ੍ਮਸ੍ਯੈਵਾਭਿਕਾਮਾਰ੍ਥਂ ਮਮ ਚੈਵਾਭਿਚੋਦਨਾਤ੍। ਪ੍ਰਵ੍ਰਾਜਯ ਸੁਤਂ ਰਾਮਂ ਤ੍ਰਿਃ ਖਲੁ ਤ੍ਵਾਂ ਬ੍ਰਵੀਮ੍ਯਹਮ੍
ਧਰਮ ਦੀ خاطر, ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਨ ਕਰਕੇ, ਤੂੰ ਰਾਮ ਨੂੰ ਵਨਵਾਸ ਭੇਜ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਕਹਿ ਰਹੀ ਹਾਂ।
ਸਮਯਂ ਚ ਮਮਾਰ੍ਯੇਮਂ ਯਦਿ ਤ੍ਵਂ ਨ ਕਰਿष੍ਯਸਿ। ਅਗ੍ਰਤਸ੍ਤੇ ਪਰਿਤ੍ਯਕ੍ਤਾ ਪਰਿਤ੍ਯਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਜੀਵਿਤਮ੍
ਜੇ ਤੂੰ, ਹੇ ਆਦਰਨੀਯ, ਮੇਰਾ ਇਹ ਵਾਅਦਾ ਪੂਰਾ ਨਹੀਂ ਕਰੇਗਾ, ਤਾਂ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹੀ, ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਜੀਵਨ ਛੱਡ ਦੇਵਾਂਗੀ।
ਏਵਂ ਪ੍ਰਚੋਦਿਤੋ ਰਾਜਾ ਕੈਕੇਯ੍ਯਾ ਨਿਰ੍ਵਿਸ਼ਙ੍ਕਯਾ। ਨਾਸ਼ਕਤ੍ ਪਾਸ਼ਮੁਨ੍ਮੋਕ੍ਤੁਂ ਬਲਿਰਿਨ੍ਦ੍ਰਕृਤਂ ਯਥਾ
ਕੈਕੇਈ ਵੱਲੋਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਉਸਦੇ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਛੁਟ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਬਲੀ ਇੰਦਰ ਦੇ ਜਾਲ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ ਸੀ।
ਉਦ੍ਭ੍ਰਾਨ੍ਤਹृਦਯਸ਼੍ਚਾਪਿ ਵਿਵਰ੍ਣਵਦਨੋऽਭਵਤ੍। ਸ ਧੁਰ੍ਯੋ ਵੈ ਪਰਿਸ੍ਪਨ੍ਦਨ੍ ਯੁਗਚਕ੍ਰਾਨ੍ਤਰਂ ਯਥਾ
ਉਸਦਾ ਦਿਲ ਬਹੁਤ ਉਲਝਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਚਿਹਰਾ ਪੀਲਾ ਪੈ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਉਹ ਰਥ ਦੇ ਪਹੀਏ ਵਿਚ ਫਸੇ ਹੋਏ ਘੋੜੇ ਵਾਂਗ ਕੰਪ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਵਿਕਲਾਭ੍ਯਾਂ ਚ ਨੇਤ੍ਰਾਭ੍ਯਾਮਪਸ਼੍ਯਨ੍ਨਿਵ ਭੂਮਿਪਃ। ਕृਚ੍ਛ੍ਰਾਦ੍ ਧੈਰ੍ਯੇਣ ਸਂਸ੍ਤਭ੍ਯ ਕੈਕੇਯੀਮਿਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਉਸਦੇ ਦੋਵੇਂ ਅੱਖਾਂ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਕੁਝ ਵੇਖ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ। ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਾਲ ਹੌਸਲਾ ਜੋੜ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਕੈਕੇਈ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ।
ਪ੍ਰਯਾਤਾ ਰਜਨੀ ਦੇਵਿ ਸੂਰ੍ਯਸ੍ਯੋਦਯਨਂ ਪ੍ਰਤਿ। ਅਭਿषੇਕਾਯ ਹਿ ਜਨਸ੍ਤ੍ਵਰਯਿष੍ਯਤਿ ਮਾਂ ਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਰਾਤ ਲੰਘ ਚੁੱਕੀ ਹੈ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਤੇ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਣ ਵਾਲਾ ਹੈ; ਲੋਕ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਲਈ ਤਿਆਰ ਕਰਨਗੇ।
ਰਾਮਾਭਿषੇਕਸਮ੍ਭਾਰੈਸ੍ਤਦਰ੍ਥਮੁਪਕਲ੍ਪਿਤੈਃ। ਰਾਮਃ ਕਾਰਯਿਤਵ੍ਯੋ ਮੇ ਮृਤਸ੍ਯ ਸਲਿਲਕ੍ਰਿਯਾਮ੍
ਰਾਮ ਦੇ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਲਈ ਜੋ ਸਮਾਨ ਤਿਆਰ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਹੈ, ਉਸ ਨਾਲ ਰਾਮ ਮੇਰੇ ਲਈ ਜਿਵੇਂ ਮਰੇ ਹੋਏ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਦੀ ਰਸਮ ਕਰੇ।
ਸਪੁਤ੍ਰਯਾ ਤ੍ਵਯਾ ਨੈਵ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਾ ਸਲਿਲਕ੍ਰਿਯਾ। ਵ੍ਯਾਹਨ੍ਤਾਸ੍ਯਸ਼ੁਭਾਚਾਰੇ ਯਦਿ ਰਾਮਾਭਿषੇਚਨਮ੍
ਤੂੰ ਅਤੇ ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਮੇਰੇ ਲਈ ਪਾਣੀ ਦੀ ਰਸਮ ਨਾ ਕਰਨਾ, ਜੇ ਤੂੰ ਰਾਮ ਦੇ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਨੂੰ ਰੋਕਦੀ ਹੈਂ, ਹੇ ਮੰਦ ਚਲਣ ਵਾਲੀ।
ਨ ਸ਼ਕ੍ਤੋऽਦ੍ਯਾਸ੍ਮ੍ਯਹਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪੂਰ੍ਵਂ ਤਥਾਮੁਖਮ੍। ਹਤਹਰ੍षਂ ਤਥਾਨਨ੍ਦਂ ਪੁਨਰ੍ਜਨਮਵਾਙ੍ਮੁਖਮ੍
ਅੱਜ ਮੈਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਪਹਿਲਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸਨ; ਹੁਣ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਈ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਮੂੰਹ ਫੇਰ ਲੈਣਗੇ।
ਤਾਂ ਤਥਾ ਬ੍ਰੁਵਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਭੂਮਿਪਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ। ਪ੍ਰਭਾਤਾ ਸ਼ਰ੍ਵਰੀ ਪੁਣ੍ਯਾ ਚਨ੍ਦ੍ਰਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਮਾਲਿਨੀ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਰਾਜਾ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੋਲ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਚੰਦ ਅਤੇ ਤਾਰਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਪਵਿੱਤਰ ਰਾਤ ਖਤਮ ਹੋ ਗਈ।
ਤਤਃ ਪਾਪਸਮਾਚਾਰਾ ਕੈਕੇਯੀ ਪਾਰ੍ਥਿਵਂ ਪੁਨਃ। ਉਵਾਚ ਪਰੁषਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਵਾਕ੍ਯਜ੍ਞਾ ਰੋषਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤਾ
ਫਿਰ ਕਈਕੇਈ, ਮੰਦ ਚਲਣ ਵਾਲੀ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ, ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਮੁੜ ਤਿੱਖੇ ਤੇ ਕਰੜੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚ ਬੋਲੀ।