ਕੈਕੇਯ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਿਯਕਾਮੇਨ ਰਾਮਃ ਪ੍ਰਵ੍ਰਾਜਿਤੋ ਵਨਮ੍। ਯਦਿ ਸਤ੍ਯਂ ਬ੍ਰਵੀਮ੍ਯੇਤਤ੍ ਤਦਸਤ੍ਯਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਜੇ ਮੈਂ ਕੈਕੇਈ ਦੀ ਮਿਹਰਬਾਨੀ ਕਰਕੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਭੇਜ ਦਿਆਂ, ਤੇ ਇਹ ਗੱਲ ਸੱਚੀ ਆਖਦਾ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਇਹ ਝੂਠੀ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ।
ਅਪੁਤ੍ਰੇਣ ਮਯਾ ਪੁਤ੍ਰਃ ਸ਼੍ਰਮੇਣ ਮਹਤਾ ਮਹਾਨ੍। ਰਾਮੋ ਲਬ੍ਧੋ ਮਹਾਤੇਜਾਃ ਸ ਕਥਂ ਤ੍ਯਜ੍ਯਤੇ ਮਯਾ
ਮੈਂ ਬਿਨਾ ਪੁੱਤਰ ਦੇ, ਵੱਡੀ ਮਿਹਨਤ ਨਾਲ, ਮਹਾਨ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਰਾਮ ਨੂੰ ਪੁੱਤਰ ਵਜੋਂ ਪਾਇਆ; ਹੁਣ ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਛੱਡ ਸਕਦਾ ਹਾਂ?
ਸ਼ੂਰਸ਼੍ਚ ਕृਤਵਿਦ੍ਯਸ਼੍ਚ ਜਿਤਕ੍ਰੋਧਃ ਕ੍ਸ਼ਮਾਪਰਃ। ਕਥਂ ਕਮਲਪਤ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੋ ਮਯਾ ਰਾਮੋ ਵਿਵਾਸ੍ਯਤੇ
ਰਾਮ, ਜੋ ਕੰਵਲ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਬਹਾਦਰ, ਗਿਆਨਵਾਨ, ਗੁੱਸੇ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਮਾਫੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਹੱਥੀਂ ਕਿਵੇਂ ਜੰਗਲ ਭੇਜ ਸਕਦਾ ਹਾਂ?
ਕਥਮਿਨ੍ਦੀਵਰਸ਼੍ਯਾਮਂ ਦੀਰ੍ਘਬਾਹੁਂ ਮਹਾਬਲਮ੍। ਅਭਿਰਾਮਮਹਂ ਰਾਮਂ ਸ੍ਥਾਪਯਿष੍ਯਾਮਿ ਦਣ੍ਡਕਾਨ੍
ਇੰਦੂ-ਵਰ ਵਰਗਾ ਨੀਲਾ, ਲੰਬੇ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਮਹਾਨ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਤੇ ਮਨਮੋਹਣ ਰਾਮ ਨੂੰ ਮੈਂ ਦੰਡਕ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਕਿਵੇਂ ਭੇਜ ਸਕਦਾ ਹਾਂ?
ਸੁਖਾਨਾਮੁਚਿਤਸ੍ਯੈਵ ਦੁਃਖੈਰਨੁਚਿਤਸ੍ਯ ਚ। ਦੁਃਖਂ ਨਾਮਾਨੁਪਸ਼੍ਯੇਯਂ ਕਥਂ ਰਾਮਸ੍ਯ ਧੀਮਤਃ
ਜੋ ਰਾਮ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੁਖ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਦੁੱਖ ਦੇ ਲਾਇਕ ਨਹੀਂ, ਮੈਂ ਉਸ ਦੇ ਦੁੱਖ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਵੇਖ ਸਕਦਾ ਹਾਂ?
ਯਦਿ ਦੁਃਖਮਕृਤ੍ਵਾ ਤੁ ਮਮ ਸਂਕ੍ਰਮਣਂ ਭਵੇਤ੍। ਅਦੁਃਖਾਰ੍ਹਸ੍ਯ ਰਾਮਸ੍ਯ ਤਤਃ ਸੁਖਮਵਾਪ੍ਨੁਯਾਮ੍
ਜੇ ਇਹ ਬਦਲਾਅ ਰਾਮ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਦਿੱਤੇ ਬਿਨਾ ਹੋ ਸਕੇ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਸੁਖ ਪਾ ਲਵਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਰਾਮ ਦੁੱਖ ਦੇ ਲਾਇਕ ਨਹੀਂ।
ਅਕੀਰ੍ਤਿਰਤੁਲਾ ਲੋਕੇ ਧ੍ਰੁਵਂ ਪਰਿਭਵਿष੍ਯਤਿ। ਤਥਾ ਵਿਲਪਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਪਰਿਭ੍ਰਮਿਤਚੇਤਸਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰੋਣ ਨਾਲ, ਜਦ ਮੇਰਾ ਮਨ ਉਲਝਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਬੇਹੱਦ ਬਦਨਾਮੀ ਆਵੇਗੀ।
ਅਸ੍ਤਮਭ੍ਯਾਗਮਤ੍ ਸੂਰ੍ਯੋ ਰਜਨੀ ਚਾਭ੍ਯਵਰ੍ਤਤ। ਸਾ ਤ੍ਰਿਯਾਮਾ ਤਦਾਰ੍ਤਸ੍ਯ ਚਨ੍ਦ੍ਰਮਣ੍ਡਲਮਣ੍ਡਿਤਾ
ਸੂਰਜ ਡੁੱਬ ਗਿਆ ਤੇ ਰਾਤ ਆ ਗਈ; ਚੰਦ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਸਜੀ ਉਹ ਰਾਤ ਦੁੱਖੀ ਰਾਜੇ ਲਈ ਲੰਘੀ।
ਰਾਜ੍ਞੋ ਵਿਲਪਮਾਨਸ੍ਯ ਨ ਵ੍ਯਭਾਸਤ ਸ਼ਰ੍ਵਰੀ। ਸਦੈਵੋष੍ਣਂ ਵਿਨਿਃਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਵृਦ੍ਧੋ ਦਸ਼ਰਥੋ ਨृਪਃ
ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਆਹ ਭਰਦਾ ਰਿਹਾ, ਉਸ ਲਈ ਰਾਤ ਕਦੇ ਵੀ ਲੰਘੀ ਹੋਈ ਨਹੀਂ ਲੱਗੀ।
ਕ੍ਰਿਯਤਾਂ ਮੇ ਦਯਾ ਭਦ੍ਰੇ ਮਯਾਯਂ ਰਚਿਤੋऽਞ੍ਜਲਿਃ। ਅਥਵਾ ਗਮ੍ਯਤਾਂ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਨਾਹਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਨਿਰ੍ਘृਣਾਮ੍
ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰੋ, ਭਲੀਏ; ਮੈਂ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਬੇਨਤੀ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਤੁਰ ਜਾਓ, ਮੈਂ ਨਿਰਦਈ ਨੂੰ ਵੇਖਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ।
ਨृਸ਼ਂਸਾਂ ਕੇਕਯੀਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਯਤ੍ਕृਤੇ ਵ੍ਯਸਨਂ ਮਮ। ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਤੋ ਰਾਜਾ ਕੈਕੇਯੀਂ ਸਂਯਤਾਞ੍ਜਲਿਃ
ਇਹ ਕਠੋਰ ਕੈਕੇਈ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਦੁੱਖ ਆਇਆ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ; ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਕੈਕੇਈ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਪ੍ਰਸਾਦਯਾਮਾਸ ਪੁਨਃ ਕੈਕੇਯੀਂ ਰਾਜਧਰ੍ਮਵਿਤ੍। ਸਾਧੁਵृਤ੍ਤਸ੍ਯ ਦੀਨਸ੍ਯ ਤ੍ਵਦ੍ਗਤਸ੍ਯ ਗਤਾਯੁषਃ
ਰਾਜਾ, ਜੋ ਰਾਜਧਰਮ ਜਾਣਦਾ ਸੀ, ਦੁਖੀ, ਚੰਗੀ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਵਾਲਾ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਸਮਰਪਿਤ ਤੇ ਜਿੰਦਗੀ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਮੁੜ ਕੈਕੇਈ ਨੂੰ ਮਨਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ।
ਪ੍ਰਸਾਦਃ ਕ੍ਰਿਯਤਾਂ ਭਦ੍ਰੇ ਦੇਵਿ ਰਾਜ੍ਞੋ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ। ਸ਼ੂਨ੍ਯੇ ਨ ਖਲੁ ਸੁਸ਼੍ਰੋਣਿ ਮਯੇਦਂ ਸਮੁਦਾਹृਤਮ੍
ਭਲੀਏ, ਰਾਜੇ ਉੱਤੇ ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਦਇਆ ਕਰੋ; ਸੁੰਦਰ ਕਮਰ ਵਾਲੀਏ, ਮੈਂ ਇਹ ਗੱਲ ਖਾਲੀ ਨਹੀਂ ਆਖੀ।
ਕੁਰੁ ਸਾਧੁਪ੍ਰਸਾਦਂ ਮੇ ਬਾਲੇ ਸਹृਦਯਾ ਹ੍ਯਸਿ। ਪ੍ਰਸੀਦ ਦੇਵਿ ਰਾਮੋ ਮੇ ਤ੍ਵਦ੍ਦਤ੍ਤਂ ਰਾਜ੍ਯਮਵ੍ਯਯਮ੍
ਬਾਲੇ, ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਚੰਗੀ ਦਇਆ ਕਰੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਦਿਲ ਵਾਲੀ ਹੈ; ਮਿਹਰਬਾਨ ਹੋ, ਰਾਮ ਨੂੰ ਤੇਰੇ ਵਲੋਂ ਅਟੱਲ ਰਾਜ ਮਿਲੇ।
ਲਭਤਾਮਸਿਤਾਪਾਙ੍ਗੇ ਯਸ਼ਃ ਪਰਮਵਾਪ੍ਸ੍ਯਸਿ। ਮਮ ਰਾਮਸ੍ਯ ਲੋਕਸ੍ਯ ਗੁਰੂਣਾਂ ਭਰਤਸ੍ਯ ਚ। ਪ੍ਰਿਯਮੇਤਦ੍ ਗੁਰੁਸ਼੍ਰੋਣਿ ਕੁਰੁ ਚਾਰੁਮੁਖੇਕ੍ਸ਼ਣੇ
ਰਾਮ, ਕਾਲੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਰਾਜ ਪਾਵੇ; ਤੂੰ ਵੱਡੀ ਇਜ਼ਤ ਹਾਸਲ ਕਰੇਗੀ। ਚੰਗੀ ਕਮਰ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਮੂੰਹ ਵਾਲੀਏ, ਇਹ ਗੱਲ ਜੋ ਮੇਰੇ, ਰਾਮ, ਲੋਕ, ਵੱਡਿਆਂ ਤੇ ਭਰਤ ਲਈ ਪਿਆਰੀ ਹੈ, ਕਰ।
ਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧਭਾਵਸ੍ਯ ਹਿ ਦੁष੍ਟਭਾਵਾ ਦੀਨਸ੍ਯ ਤਾਮ੍ਰਾਸ਼੍ਰੁਕਲਸ੍ਯ ਰਾਜ੍ਞਃ। ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਿਚਿਤ੍ਰਂ ਕਰੁਣਂ ਵਿਲਾਪਂ ਭਰ੍ਤੁਰ੍ਨृਸ਼ਂਸਾ ਨ ਚਕਾਰ ਵਾਕ੍ਯਮ੍
ਪਰ ਕੈਕੇਈ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਮਾੜਾ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤੇ ਦੁਖੀ ਰੋਣ ਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ, ਜਦ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਦਿਲ ਤੇ ਲਾਲ ਅੰਸੂਆਂ ਨਾਲ ਰੋ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਆਖੀ।
ਤਤਃ ਸ ਰਾਜਾ ਪੁਨਰੇਵ ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤਃ ਪ੍ਰਿਯਾਮਤੁष੍ਟਾਂ ਪ੍ਰਤਿਕੂਲਭਾषਿਣੀਮ੍। ਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਵਿਵਾਸਨਂ ਪ੍ਰਤਿ ਕ੍ਸ਼ਿਤੌ ਵਿਸਂਜ੍ਞੋ ਨਿਪਪਾਤ ਦੁਃਖਿਤਃ
ਫਿਰ ਰਾਜਾ, ਜਦ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਪਰ ਵਿਰੋਧੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਜੰਗਲ ਭੇਜਣ 'ਤੇ ਕਠੋਰ ਬੋਲਦੇ ਦੇਖਿਆ, ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਮੁੜ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਇਤੀਵ ਰਾਜ੍ਞੋ ਵ੍ਯਥਿਤਸ੍ਯ ਸਾ ਨਿਸ਼ਾ ਜਗਾਮ ਘੋਰਂ ਸ਼੍ਵਸਤੋ ਮਨਸ੍ਵਿਨਃ। ਵਿਬੋਧ੍ਯਮਾਨਃ ਪ੍ਰਤਿਬੋਧਨਂ ਤਦਾ ਨਿਵਾਰਯਾਮਾਸ ਸ ਰਾਜਸਤ੍ਤਮਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੁਖੀ ਰਾਜੇ ਲਈ ਉਹ ਰਾਤ, ਉਸ ਦੀ ਆਹ ਭਰਦੇ ਹੋਏ, ਭਿਆਨਕ ਲੰਘੀ; ਜਦ ਉਹਨੂੰ ਜਗਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਦਿੱਤਾ।
thumb|ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਅਯੋਧ੍ਯਾਕਾਣ੍ਡੇ ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੨-
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਅਯੋਧਿਆ ਕਾਂਡ ਦਾ ਚੌਦਵਾਂ ਸਰਗ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ।
ਪੁਤ੍ਰਸ਼ੋਕਾਰ੍ਦਿਤਂ ਪਾਪਾ ਵਿਸਂਜ੍ਞਂ ਪਤਿਤਂ ਭੁਵਿ। ਵਿਚੇष੍ਟਮਾਨਮੁਤ੍ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਐਕ੍ਸ਼੍ਵਾਕਮਿਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ, ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਪਏ ਹੋਏ, ਅਤੇ ਤੜਫਦਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਕੈਕੇਈ ਨੇ ਇਕਸ਼ਵਾਕੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ।
ਪਾਪਂ ਕृਤ੍ਵੇਵ ਕਿਮਿਦਂ ਮਮ ਸਂਸ਼੍ਰੁਤ੍ਯ ਸਂਸ਼੍ਰਵਮ੍। ਸ਼ੇषੇ ਕ੍ਸ਼ਿਤਿਤਲੇ ਸਨ੍ਨਃ ਸ੍ਥਿਤ੍ਯਾਂ ਸ੍ਥਾਤੁਂ ਤ੍ਵਮਰ੍ਹਸਿ
ਜਦ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਵਾਅਦਾ ਕਰ ਚੁੱਕਾ, ਫਿਰ ਇਹ ਪਾਪ ਕਰਕੇ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਕੇ ਕਿਉਂ ਪਿਆ ਹੋਇਆ? ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਫੈਸਲੇ 'ਤੇ ਡਟੇ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਆਹੁਃ ਸਤ੍ਯਂ ਹਿ ਪਰਮਂ ਧਰ੍ਮਂ ਧਰ੍ਮਵਿਦੋ ਜਨਾਃ। ਸਤ੍ਯਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਚ ਮਯਾ ਤ੍ਵਂ ਧਰ੍ਮਂ ਪ੍ਰਤਿਚੋਦਿਤਃ
ਧਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣਣ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਸੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਧਰਮ ਹੈ। ਮੈਂ ਵੀ ਸੱਚ ਨੂੰ ਆਧਾਰ ਬਣਾਕੇ ਤੈਨੂੰ ਧਰਮ 'ਤੇ ਚਲਣ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕੀਤਾ ਹੈ।
ਸਂਸ਼੍ਰੁਤ੍ਯ ਸ਼ੈਬ੍ਯਃ ਸ਼੍ਯੇਨਾਯ ਸ੍ਵਾਂ ਤਨੁਂ ਜਗਤੀਪਤਿਃ। ਪ੍ਰਦਾਯ ਪਕ੍ਸ਼ਿਣੇ ਰਾਜਾ ਜਗਾਮ ਗਤਿਮੁਤ੍ਤਮਾਮ੍
ਰਾਜਾ ਸ਼ੈਬਿਆ ਨੇ ਵਾਅਦਾ ਕਰਕੇ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਚੀਤ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਤਥਾ ਹ੍ਯਲਰ੍ਕਸ੍ਤੇਜਸ੍ਵੀ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇ ਵੇਦਪਾਰਗੇ। ਯਾਚਮਾਨੇ ਸ੍ਵਕੇ ਨੇਤ੍ਰੇ ਉਦ੍ਧृਤ੍ਯਾਵਿਮਨਾ ਦਦੌ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਤੇਜਸਵੀ ਅਲਰਕ ਨੇ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਮੰਗ 'ਤੇ, ਆਪਣੇ ਨੇਤਰ ਚਾਹੇ ਮਨ ਤੋਂ ਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋਏ ਵੀ, ਦਿਲੋਂ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ ਦਾਨ ਕਰ ਦਿੱਤੇ।
ਸਰਿਤਾਂ ਤੁ ਪਤਿਃ ਸ੍ਵਲ੍ਪਾਂ ਮਰ੍ਯਾਦਾਂ ਸਤ੍ਯਮਨ੍ਵਿਤਃ। ਸਤ੍ਯਾਨੁਰੋਧਾਤ੍ ਸਮਯੇ ਵੇਲਾਂ ਸ੍ਵਾਂ ਨਾਤਿਵਰ੍ਤਤੇ
ਸੱਚ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਹੋਏ, ਨਦੀਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਵੀ ਆਪਣੀ ਛੋਟੀ ਸੀ ਹੱਦ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਲੰਘਦੇ, ਉਹ ਸੱਚ ਦੇ ਵਾਅਦੇ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਸਤ੍ਯਮੇਕਪਦਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਸਤ੍ਯੇ ਧਰ੍ਮਃ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਃ। ਸਤ੍ਯਮੇਵਾਕ੍ਸ਼ਯਾ ਵੇਦਾਃ ਸਤ੍ਯੇਨਾਵਾਪ੍ਯਤੇ ਪਰਮ੍
ਸੱਚ ਹੀ ਇੱਕ ਅਟੱਲ ਨਿਯਮ ਹੈ; ਧਰਮ ਸੱਚ 'ਤੇ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਵੇਦ ਸੱਚ ਨਾਲ ਅਬਾਦ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਸੱਚ ਨਾਲ ਹੀ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਸਤ੍ਯਂ ਸਮਨੁਵਰ੍ਤਸ੍ਵ ਯਦਿ ਧਰ੍ਮੇ ਧृਤਾ ਮਤਿਃ। ਸ ਵਰਃ ਸਫਲੋ ਮੇऽਸ੍ਤੁ ਵਰਦੋ ਹ੍ਯਸਿ ਸਤ੍ਤਮ
ਜੇ ਤੇਰਾ ਮਨ ਧਰਮ 'ਤੇ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਤਾਂ ਸੱਚ 'ਤੇ ਚੱਲ। ਮੇਰੀ ਮੰਗਿਆ ਹੋਇਆ ਵਰ ਫਲ ਲੈਵੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਵਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਉੱਤਮ।
ਧਰ੍ਮਸ੍ਯੈਵਾਭਿਕਾਮਾਰ੍ਥਂ ਮਮ ਚੈਵਾਭਿਚੋਦਨਾਤ੍। ਪ੍ਰਵ੍ਰਾਜਯ ਸੁਤਂ ਰਾਮਂ ਤ੍ਰਿਃ ਖਲੁ ਤ੍ਵਾਂ ਬ੍ਰਵੀਮ੍ਯਹਮ੍
ਧਰਮ ਦੀ خاطر, ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਨ ਕਰਕੇ, ਤੂੰ ਰਾਮ ਨੂੰ ਵਨਵਾਸ ਭੇਜ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਕਹਿ ਰਹੀ ਹਾਂ।
ਸਮਯਂ ਚ ਮਮਾਰ੍ਯੇਮਂ ਯਦਿ ਤ੍ਵਂ ਨ ਕਰਿष੍ਯਸਿ। ਅਗ੍ਰਤਸ੍ਤੇ ਪਰਿਤ੍ਯਕ੍ਤਾ ਪਰਿਤ੍ਯਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਜੀਵਿਤਮ੍
ਜੇ ਤੂੰ, ਹੇ ਆਦਰਨੀਯ, ਮੇਰਾ ਇਹ ਵਾਅਦਾ ਪੂਰਾ ਨਹੀਂ ਕਰੇਗਾ, ਤਾਂ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹੀ, ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਜੀਵਨ ਛੱਡ ਦੇਵਾਂਗੀ।
ਏਵਂ ਪ੍ਰਚੋਦਿਤੋ ਰਾਜਾ ਕੈਕੇਯ੍ਯਾ ਨਿਰ੍ਵਿਸ਼ਙ੍ਕਯਾ। ਨਾਸ਼ਕਤ੍ ਪਾਸ਼ਮੁਨ੍ਮੋਕ੍ਤੁਂ ਬਲਿਰਿਨ੍ਦ੍ਰਕृਤਂ ਯਥਾ
ਕੈਕੇਈ ਵੱਲੋਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਉਸਦੇ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਛੁਟ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਬਲੀ ਇੰਦਰ ਦੇ ਜਾਲ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ ਸੀ।