ਪਾਰਂ ਸ਼ੋਕਾਰ੍ਣਵਸ੍ਯਾਸ਼ੁ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯਨ੍ਤਂ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ। ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚਾਥ ਕੈਕੇਯੀ ਰੌਦ੍ਰਾ ਰੌਦ੍ਰਤਰਂ ਵਚਃ
ਜਦ ਉਹ ਵਾਰ ਵਾਰ ਦੁੱਖ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘਣ ਦੀ ਬੇਨਤੀ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਦ ਕੈਕਈ ਨੇ ਹੋਰ ਵੀ ਕਠੋਰ ਬੋਲ ਕਹਿ ਦਿੱਤੇ।
ਯਦਿ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਵਰੌ ਰਾਜਨ੍ ਪੁਨਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਨੁਤਪ੍ਯਸੇ। ਧਾਰ੍ਮਿਕਤ੍ਵਂ ਕਥਂ ਵੀਰ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਕਥਯਿष੍ਯਸਿ
ਜੇ ਰਾਜਾ, ਤੂੰ ਦੋ ਵਚਨ ਦੇ ਕੇ ਹੁਣ ਪਛਤਾ ਰਿਹਾ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਧਰਮ ਦੀ ਗੱਲ ਤੂੰ ਦੁਨੀਆ ਅੱਗੇ ਕਿਵੇਂ ਕਰੇਂਗਾ, ਹੇ ਵੀਰ?
ਯਦਾ ਸਮੇਤਾ ਬਹਵਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਰਾਜਰ੍षਯਃ ਸਹ। ਕਥਯਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞ ਤਤ੍ਰ ਕਿਂ ਪ੍ਰਤਿਵਕ੍ਸ਼੍ਯਸਿ
ਜਦ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਰਾਜਰਿਸ਼ੀ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਧਰਮ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਨਗੇ, ਤਦ ਤੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੀ ਜਵਾਬ ਦੇਵੇਂਗਾ?
ਯਸ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਸਾਦੇ ਜੀਵਾਮਿ ਯਾ ਚ ਮਾਮਭ੍ਯਪਾਲਯਤ੍। ਤਸ੍ਯਾਃ ਕृਤਾ ਮਯਾ ਮਿਥ੍ਯਾ ਕੈਕੇਯ੍ਯਾ ਇਤਿ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਸਿ
ਕੀ ਤੂੰ ਇਹ ਆਖੇਂਗਾ—'ਜਿਸ ਦੀ ਮਿਹਰ ਨਾਲ ਮੈਂ ਜੀਉਂਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਨੇ ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ, ਉਸ ਕੈਕਈ ਨੂੰ ਮੈਂ ਝੂਠ ਬੋਲਿਆ'?
ਕਿਲ੍ਬਿषਂ ਤ੍ਵਂ ਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰਾਣਾਂ ਕਰਿष੍ਯਸਿ ਨਰਾਧਿਪ। ਯੋ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਵਰਮਦ੍ਯੈਵ ਪੁਨਰਨ੍ਯਾਨਿ ਭਾषਸੇ
ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਜੇ ਤੂੰ ਵਚਨ ਦੇ ਕੇ ਹੁਣ ਹੋਰ ਗੱਲ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਤੂੰ ਰਾਜਿਆਂ ਉੱਤੇ ਦਾਗ ਲਾਵੇਂਗਾ।
ਸ਼ੈਬ੍ਯਃ ਸ਼੍ਯੇਨਕਪੋਤੀਯੇ ਸ੍ਵਮਾਂਸਂ ਪਕ੍ਸ਼ਿਣੇ ਦਦੌ। ਅਲਰ੍ਕਸ਼੍ਚਕ੍ਸ਼ੁषੀ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਜਗਾਮ ਗਤਿਮੁਤ੍ਤਮਾਮ੍
ਸ਼ੈਬਿਆ ਨੇ ਬਾਜ ਤੇ ਕਬੂਤਰ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਵਿਚ ਪੰਛੀ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਮਾਸ ਦੇ ਦਿੱਤਾ; ਅਲਰਕ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਦੇ ਕੇ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਪਾਈ।
ਸਾਗਰਃ ਸਮਯਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਨ ਵੇਲਾਮਤਿਵਰ੍ਤਤੇ। ਸਮਯਂ ਮਾਨृਤਂ ਕਾਰ੍षੀਃ ਪੂਰ੍ਵਵृਤ੍ਤਮਨੁਸ੍ਮਰਨ੍
ਸਮੁੰਦਰ ਨੇ ਵਚਨ ਦੇ ਕੇ ਆਪਣੀ ਹੱਦ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਲੰਘੀ; ਤੂੰ ਵੀ ਪੁਰਾਣਾ ਕੀਤਾ ਵਚਨ ਯਾਦ ਕਰ ਕੇ ਆਪਣਾ ਵਚਨ ਨਾ ਤੋੜ।
ਸ ਤ੍ਵਂ ਧਰ੍ਮਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਰਾਮਂ ਰਾਜ੍ਯੇऽਭਿषਿਚ੍ਯ ਚ। ਸਹ ਕੌਸਲ੍ਯਯਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਰਨ੍ਤੁਮਿਚ੍ਛਸਿ ਦੁਰ੍ਮਤੇ
ਤੂੰ ਧਰਮ ਛੱਡ ਕੇ, ਰਾਮ ਨੂੰ ਰਾਜ ਦਿਵਾ ਕੇ, ਕੌਸਲਿਆ ਨਾਲ ਹੀ ਸਦਾ ਮੌਜ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਮੰਦੇ ਮਨ ਵਾਲੇ।
ਭਵਤ੍ਵਧਰ੍ਮੋ ਧਰ੍ਮੋ ਵਾ ਸਤ੍ਯਂ ਵਾ ਯਦਿ ਵਾਨृਤਮ੍। ਯਤ੍ਤ੍ਵਯਾ ਸਂਸ਼੍ਰੁਤਂ ਮਹ੍ਯਂ ਤਸ੍ਯ ਨਾਸ੍ਤਿ ਵ੍ਯਤਿਕ੍ਰਮਃ
ਚਾਹੇ ਉਹ ਅਧਰਮ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਧਰਮ, ਸੱਚ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਝੂਠ—ਜੋ ਕੁਝ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਵਚਨ ਦਿੱਤਾ, ਉਸ ਤੋਂ ਪਿੱਛੇ ਨਹੀਂ ਹਟਣਾ।
ਅਹਂ ਹਿ ਵਿषਮਦ੍ਯੈਵ ਪੀਤ੍ਵਾ ਬਹੁ ਤਵਾਗ੍ਰਤਃ। ਪਸ਼੍ਯਤਸ੍ਤੇ ਮਰਿष੍ਯਾਮਿ ਰਾਮੋ ਯਦ੍ਯਭਿषਿਚ੍ਯਤੇ
ਜੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਰਾਜ ਮਿਲਿਆ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹੁਣੇ ਹੀ ਜ਼ਹਿਰ ਪੀ ਕੇ ਤੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਅੱਗੇ ਮਰ ਜਾਵਾਂਗੀ।
ਏਕਾਹਮਪਿ ਪਸ਼੍ਯੇਯਂ ਯਦ੍ਯਹਂ ਰਾਮਮਾਤਰਮ੍। ਅਞ੍ਜਲਿਂ ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਣਨ੍ਤੀਂ ਸ਼੍ਰੇਯੋ ਨਨੁ ਮृਤਿਰ੍ਮਮ
ਜੇ ਮੈਂ ਰਾਮ ਦੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਇਕ ਦਿਨ ਲਈ ਵੀ ਵੇਖ ਲਵਾਂ, ਜਦ ਉਹ ਮੇਰੀ ਵੰਦਨਾ ਕਬੂਲ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਮੌਤ ਵੀ ਚੰਗੀ ਲੱਗੇ।
ਭਰਤੇਨਾਤ੍ਮਨਾ ਚਾਹਂ ਸ਼ਪੇ ਤੇ ਮਨੁਜਾਧਿਪ। ਯਥਾ ਨਾਨ੍ਯੇਨ ਤੁष੍ਯੇਯਮृਤੇ ਰਾਮਵਿਵਾਸਨਾਤ੍
ਮੈਂ ਭਰਤ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੀ ਕਸਮ ਖਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਕਿ ਰਾਮ ਦੇ ਜੰਗਲ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਗੱਲ ਵਿੱਚ ਮੈਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲ ਸਕਦੀ।
ਏਤਾਵਦੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਵਚਨਂ ਕੈਕੇਯੀ ਵਿਰਰਾਮ ਹ। ਵਿਲਪਨ੍ਤਂ ਚ ਰਾਜਾਨਂ ਨ ਪ੍ਰਤਿਵ੍ਯਾਜਹਾਰ ਸਾ
ਇਹ ਗੱਲ ਆਖ ਕੇ ਕੈਕਈ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਈ; ਉਹ ਰੋ ਰਹੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਕੋਈ ਜਵਾਬ ਨਾ ਦੇ ਸਕੀ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੁ ਰਾਜਾ ਕੈਕੇਯ੍ਯਾ ਵਾਕ੍ਯਂ ਪਰਮਸ਼ੋਭਨਮ੍। ਰਾਮਸ੍ਯ ਚ ਵਨੇ ਵਾਸਮੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਂ ਭਰਤਸ੍ਯ ਚ
ਜਦ ਰਾਜੇ ਨੇ ਕੈਕਈ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਰਾਮ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵੱਸਣ ਅਤੇ ਭਰਤ ਦੇ ਰਾਜ ਦੀ ਗੱਲ ਸੀ, ਉਹ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਿਆ।
ਨਾਭ੍ਯਭਾषਤ ਕੈਕੇਯੀਂ ਮੁਹੂਰ੍ਤਂ ਵ੍ਯਾਕੁਲੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਃ। ਪ੍ਰੈਕ੍ਸ਼ਤਾਨਿਮਿषੋ ਦੇਵੀਂ ਪ੍ਰਿਯਾਮਪ੍ਰਿਯਵਾਦਿਨੀਮ੍
ਰਾਜੇ ਦੇ ਹੋਸ਼ ਉਡ ਗਏ, ਉਹ ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਲਈ ਕੈਕਈ ਨੂੰ ਕੁਝ ਨਾ ਆਖ ਸਕਿਆ; ਉਹ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਪਰ ਕੜਵੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਰਾਣੀ ਵੱਲ ਨਿਗਾਹ ਟਿਕਾ ਕੇ ਵੇਖਦਾ ਰਿਹਾ।
ਤਾਂ ਹਿ ਵਜ੍ਰਸਮਾਂ ਵਾਚਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਹृਦਯਾਪ੍ਰਿਯਾਮ੍। ਦੁਃਖਸ਼ੋਕਮਯੀਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਰਾਜਾ ਨ ਸੁਖਿਤੋऽਭਵਤ੍
ਜਦ ਰਾਜੇ ਨੇ ਉਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣੀਆਂ, ਜੋ ਵਜਰ ਵਾਂਗ ਸਖ਼ਤ ਤੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਦੁਖੀ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਸਨ, ਉਹ ਦੁੱਖ ਤੇ ਸੋਗ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਕੋਈ ਸੁਖ ਨਾ ਮਿਲਿਆ।
ਸ ਦੇਵ੍ਯਾ ਵ੍ਯਵਸਾਯਂ ਚ ਘੋਰਂ ਚ ਸ਼ਪਥਂ ਕृਤਮ੍। ਧ੍ਯਾਤ੍ਵਾ ਰਾਮੇਤਿ ਨਿਃਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਚ੍ਛਿਨ੍ਨਸ੍ਤਰੁਰਿਵਾਪਤਤ੍
ਰਾਣੀ ਦੇ ਪੱਕੇ ਇਰਾਦੇ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਕਸਮ ਬਾਰੇ ਸੋਚ ਕੇ, 'ਰਾਮ' ਆਖ ਕੇ ਹੰਝੂ ਭਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਰੁੱਖ ਵਾਂਗ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਨष੍ਟਚਿਤ੍ਤੋ ਯਥੋਨ੍ਮਤ੍ਤੋ ਵਿਪਰੀਤੋ ਯਥਾਤੁਰਃ। ਹृਤਤੇਜਾ ਯਥਾ ਸਰ੍ਪੋ ਬਭੂਵ ਜਗਤੀਪਤਿਃ
ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਗੁੰਮ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਹ ਪਾਗਲ ਵਾਂਗ, ਉਲਟ-ਪੁਲਟ ਤੇ ਬਿਮਾਰ ਵਰਗਾ ਹੋ ਗਿਆ; ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਖਤਮ ਹੋ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਸੱਪ ਤੋਂ ਜ਼ਹਿਰ ਲੈ ਲਿਆ ਹੋਵੇ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਰਾਜਾ ਐਸਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਦੀਨਯਾऽऽਤੁਰਯਾ ਵਾਚਾ ਇਤਿ ਹੋਵਾਚ ਕੈਕਯੀਮ੍। ਅਨਰ੍ਥਮਿਮਮਰ੍ਥਾਭਂ ਕੇਨ ਤ੍ਵਮੁਪਦੇਸ਼ਿਤਾ
ਉਸ ਨੇ ਦੁਖੀ ਤੇ ਬਿਮਾਰ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਕੈਕਈ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਇਹ ਨੁਕਸਾਨ ਵਾਲੀ ਤੇ ਫਾਇਦੇ ਵਾਲੀ ਲੱਗਣ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਤੈਨੂੰ ਕਿਸ ਨੇ ਸਮਝਾਈ?'
ਭੂਤੋਪਹਤਚਿਤ੍ਤੇਵ ਬ੍ਰੁਵਨ੍ਤੀ ਮਾਂ ਨ ਲਜ੍ਜਸੇ। ਸ਼ੀਲਵ੍ਯਸਨਮੇਤਤ੍ ਤੇ ਨਾਭਿਜਾਨਾਮ੍ਯਹਂ ਪੁਰਾ
ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਬੇਸ਼ਰਮੀ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈਂ, ਜਿਵੇਂ ਤੇਰਾ ਮਨ ਕਿਸੇ ਭੂਤ ਨੇ ਵੱਸ ਲਿਆ ਹੋਵੇ; ਪਹਿਲਾਂ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਚਲਣ ਵਿਚ ਇਹ ਔਗੁਣ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ ਸੀ।
ਬਾਲਾਯਾਸ੍ਤਤ੍ ਤ੍ਵਿਦਾਨੀਂ ਤੇ ਲਕ੍ਸ਼ਯੇ ਵਿਪਰੀਤਵਤ੍। ਕੁਤੋ ਵਾ ਤੇ ਭਯਂ ਜਾਤਂ ਯਾ ਤ੍ਵਮੇਵਂਵਿਧਂ ਵਰਮ੍
ਪਰ ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਵਿਚ, ਬੱਚਿਆਂ ਵਾਂਗ, ਇਹ ਉਲਟ ਗੱਲ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ; ਤੈਨੂੰ ਇਹ ਡਰ ਕਿੱਥੋਂ ਆ ਗਿਆ ਕਿ ਤੂੰ ਐਸਾ ਵਰ ਮੰਗ ਲਿਆ?
ਰਾष੍ਟ੍ਰੇ ਭਰਤਮਾਸੀਨਂ ਵृਣੀषੇ ਰਾਘਵਂ ਵਨੇ। ਵਿਰਮੈਤੇਨ ਭਾਵੇਨ ਤ੍ਵਮੇਤੇਨਾਨृਤੇਨ ਚ
ਤੂੰ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈਂ ਕਿ ਭਰਤ ਰਾਜੇ ਦੀ ਗੱਦੀ ਤੇ ਬੈਠੇ ਤੇ ਰਾਘਵ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਵੱਸੇ; ਤੂੰ ਇਹ ਸੋਚ ਤੇ ਇਹ ਝੂਠ ਛੱਡ ਦੇ।
ਯਦਿ ਭਰ੍ਤੁਃ ਪ੍ਰਿਯਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਲੋਕਸ੍ਯ ਭਰਤਸ੍ਯ ਚ। ਨृਸ਼ਂਸੇ ਪਾਪਸਂਕਲ੍ਪੇ ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰੇ ਦੁष੍ਕृਤਕਾਰਿਣਿ
ਜੇ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਪਤੀ, ਲੋਕਾਂ ਤੇ ਭਰਤ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਕੁਝ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈਂ, ਹੇ ਨਿਰਦਈ, ਮੰਦ ਸੋਚ ਵਾਲੀ, ਛੋਟੀ ਤੇ ਬੁਰਾ ਕਰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੀ,
ਕਿਂ ਨੁ ਦੁਃਖਮਲੀਕਂ ਵਾ ਮਯਿ ਰਾਮੇ ਚ ਪਸ਼੍ਯਸਿ। ਨ ਕਥਂਚਿਦृਤੇ ਰਾਮਾਦ੍ ਭਰਤੋ ਰਾਜ੍ਯਮਾਵਸੇਤ੍
ਤੈਨੂੰ ਮੇਰੇ ਜਾਂ ਰਾਮ ਵਿੱਚ ਕਿਹੜਾ ਦੁੱਖ ਜਾਂ ਝੂਠ ਦਿੱਸਦਾ ਹੈ? ਰਾਮ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਭਰਤ ਰਾਜ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ।
ਰਾਮਾਦਪਿ ਹਿ ਤਂ ਮਨ੍ਯੇ ਧਰ੍ਮਤੋ ਬਲਵਤ੍ਤਰਮ੍। ਕਥਂ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਰਾਮਸ੍ਯ ਵਨਂ ਗਚ੍ਛੇਤਿ ਭਾषਿਤੇ
ਅਸਲ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਧਰਮ ਵਿਚ ਰਾਮ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਕੇ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ; ਜਦ ਰਾਮ ਨੂੰ ਜੰਗਲ ਜਾਣ ਲਈ ਆਖਿਆ ਜਾਵੇਗਾ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਵੇਖਾਂਗਾ?
ਮੁਖਵਰ੍ਣਂ ਵਿਵਰ੍ਣਂ ਤੁ ਯਥੈਵੇਨ੍ਦੁਮੁਪਪ੍ਲੁਤਮ੍। ਤਾਂ ਤੁ ਮੇ ਸੁਕृਤਾਂ ਬੁਦ੍ਧਿਂ ਸੁਹृਦ੍ਭਿਃ ਸਹ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਾਮ੍
ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਫਿੱਕਾ ਪੈ ਜਾਵੇਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਗ੍ਰਹਿਣ ਲੱਗਣ ਤੇ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਤੇ ਮੇਰਾ ਚੰਗਾ ਫੈਸਲਾ, ਜੋ ਦੋਸਤਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਕੀਤਾ ਸੀ,
ਕਥਂ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮ੍ਯਪਾਵृਤ੍ਤਾਂ ਪਰੈਰਿਵ ਹਤਾਂ ਚਮੂਮ੍। ਕਿਂ ਮਾਂ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਰਾਜਾਨੋ ਨਾਨਾਦਿਗ੍ਭ੍ਯਃ ਸਮਾਗਤਾਃ
ਮੈਂ ਫੌਜ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਵੇਖਾਂਗਾ, ਜੋ ਪਿੱਠ ਮੋੜ ਕੇ, ਹੋਰਾਂ ਕੋਲੋਂ ਹਾਰੀ ਹੋਈ ਲੱਗੇ? ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪਾਸਿਆਂ ਤੋਂ ਆਏ ਹੋਏ ਰਾਜੇ ਮੇਰੇ ਬਾਰੇ ਕੀ ਆਖਣਗੇ?
ਬਾਲੋ ਬਤਾਯਮੈਕ੍ਸ਼੍ਵਾਕਸ਼੍ਚਿਰਂ ਰਾਜ੍ਯਮਕਾਰਯਤ੍। ਯਦਾ ਹਿ ਬਹਵੋ ਵृਦ੍ਧਾ ਗੁਣਵਨ੍ਤੋ ਬਹੁਸ਼੍ਰੁਤਾਃ
ਹਾਏ, ਇਹ ਨੌਜਵਾਨ ਇਕਸ਼ਵਾਕੂ ਨੇ ਇੰਨਾ ਸਮਾਂ ਰਾਜ ਕੀਤਾ, ਜਦ ਕਿ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਵੱਡੇ, ਗੁਣੀ ਤੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਮੌਜੂਦ ਸਨ।
ਪਰਿਪ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਕਾਕੁਤ੍ਸ੍ਥਂ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮੀਹ ਕਥਂ ਤਦਾ। ਕੈਕੇਯ੍ਯਾ ਕ੍ਲਿਸ਼੍ਯਮਾਨੇਨ ਪੁਤ੍ਰਃ ਪ੍ਰਵ੍ਰਾਜਿਤੋ ਮਯਾ
ਉਹ ਲੋਕ ਕਕੁਤਸਥ ਨੂੰ ਪੁੱਛਣਗੇ, ਫਿਰ ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਕੀ ਆਖਾਂ? ਕਿ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਕੈਕੇਈ ਦੀ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਕਰਕੇ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ?
ਯਦਿ ਸਤ੍ਯਂ ਬ੍ਰਵੀਮ੍ਯੇਤਤ੍ ਤਦਸਤ੍ਯਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ। ਕਿਂ ਮਾਂ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਤਿ ਕੌਸਲ੍ਯਾ ਰਾਘਵੇ ਵਨਮਾਸ੍ਥਿਤੇ
ਜੇ ਮੈਂ ਇਹ ਸੱਚ ਦੱਸਾਂ, ਤਾਂ ਵੀ ਲੋਕ ਇਸਨੂੰ ਝੂਠ ਹੀ ਸਮਝਣਗੇ। ਜਦ ਰਾਘਵ ਜੰਗਲ ਚਲਾ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਕੌਸਲਿਆ ਮੈਨੂੰ ਕੀ ਆਖੇਗੀ?