ਕੋਸ਼ਸਂਗ੍ਰਹਣੇ ਯੁਕ੍ਤਾ ਬਲਸ੍ਯ ਚ ਪਰਿਗ੍ਰਹੇ । ਅਹਿਤਂ ਚਾਪਿ ਪੁਰੁषਂ ਨ ਹਿਂਸ੍ਯੁਰਵਿਦੂषਕਮ੍ ॥੧-੭-
ਉਹ ਖ਼ਜਾਨਾ ਇਕੱਠਾ ਕਰਨ ਤੇ ਫੌਜ ਦੀ ਦੇਖਭਾਲ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸਨ, ਅਤੇ ਵੈਰੀ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਬੇਕਸੂਰ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਕਦੇ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦੇ।
ਵੀਰਾਸ਼੍ਚ ਨਿਯਤੋਤ੍ਸਾਹਾ ਰਾਜਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਮਨੁष੍ਠਿਤਾਃ। ਸ਼ੁਚੀਨਾਂ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤਾਰਸ਼੍ਚ ਨਿਤ੍ਯਂ ਵਿषਯਵਾਸਿਨਾਮ੍ ॥੧-੭-
ਉਹ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਸਨ, ਰਾਜ ਦੇ ਕਾਨੂੰਨ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਭਾਉਂਦੇ, ਅਤੇ ਰਾਜ ਦੇ ਸਾਫ-ਸੁਥਰੇ ਵਾਸੀਆਂ ਦੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਮਹਿਂਸਨ੍ਤਸ੍ਤੇ ਕੋਸ਼ਂ ਸਮਪੂਰਯਨ੍ । ਸੁਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਦਣ੍ਡਾਃ ਸਮ੍ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਪੁਰੁषਸ੍ਯ ਬਲਾਬਲਮ੍ ॥੧-੭-
ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੇ ਖ਼ਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾ ਕੇ ਖ਼ਜਾਨਾ ਭਰਦੇ, ਅਤੇ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਦੇਖ ਕੇ ਸਖ਼ਤ ਸਜ਼ਾ ਲਗਾਉਂਦੇ।
ਸ਼ੁਚੀਨਾਮੇਕਬੁਦ੍ਧੀਨਾਂ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਸਮ੍ਪ੍ਰਜਾਨਤਾਮ੍ । ਨਾਸੀਤ੍ਪੁਰੇ ਵਾ ਰਾष੍ਟ੍ਰੇ ਵਾ ਮृषਾਵਾਦੀ ਨਰਃ ਕ੍ਵਚਿਤ੍ ॥੧-੭-
ਉਹ ਸਾਫ-ਸੁਥਰੇ ਤੇ ਇੱਕ-ਮਨ ਵਾਲੇ ਲੋਕ, ਸਾਰੇ ਸਮਝਦਾਰ ਸਨ; ਸ਼ਹਿਰ ਜਾਂ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਕੋਈ ਝੂਠ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਕ੍ਵਚਿਨ੍ਨ ਦੁष੍ਟਸ੍ਤਤ੍ਰਾਸੀਤ੍ ਪਰਦਾਰਰਤਿਰ੍ਨਰਃ । ਪ੍ਰਸ਼ਾਨ੍ਤਂ ਸਰ੍ਵਮੇਵਾਸੀਦ੍ ਰਾष੍ਟ੍ਰਂ ਪੁਰਵਰਂ ਚ ਤਤ੍ ॥੧-੭-
ਕਦੇ ਵੀ ਕੋਈ ਬੁਰਾ ਜਾਂ ਪਰਾਈ ਇਸਤਰੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਨਹੀਂ ਸੀ; ਪੂਰਾ ਰਾਜ ਤੇ ਵੱਡਾ ਸ਼ਹਿਰ ਸ਼ਾਂਤ ਸੀ।
ਸੁਵਾਸਸਃ ਸੁਵੇਸ਼ਾਸ਼੍ਚ ਤੇ ਚ ਸਰ੍ਵੇ ਸ਼ੁਚਿਵ੍ਰਤਾਃ । ਹਿਤਾਰ੍ਥਾਸ਼੍ਚ ਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਜਾਗ੍ਰਤੋ ਨਯਚਕ੍ਸ਼ੁषਾ ॥੧-੭-
ਉਹ ਸਾਰੇ ਸਾਫ-ਸੁਥਰੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨਦੇ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਜਦੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਵ੍ਰਤ ਨਿਭਾਉਂਦੇ, ਅਤੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਜਾਗਦੇ ਹੋਏ ਸੋਚਦੇ।
ਗੁਰੋਰ੍ਗੁਣਗृਹੀਤਾਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਖ੍ਯਾਤਾਸ਼੍ਚ ਪਰਾਕ੍ਰਮੈਃ । ਵਿਦੇਸ਼ੇष੍ਵਪਿ ਵਿਜ੍ਞਾਤਾਃ ਸਰ੍ਵਤੋ ਬੁਦ੍ਧਿਨਿਸ਼੍ਚਯਾਃ ॥੧-੭-
ਉਹ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦੇ ਗੁਣ ਸਿੱਖੇ ਹੋਏ, ਆਪਣੇ ਸ਼ੌਰਯ ਲਈ ਮਸ਼ਹੂਰ, ਵਿਦੇਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ, ਅਤੇ ਹਰ ਥਾਂ ਆਪਣੀ ਸਮਝ ਵਿੱਚ ਪੱਕੇ ਸਨ।
ਅਭਿਤੋ ਗੁਣਵਨ੍ਤਸ਼੍ਚ ਨ ਚਾਸਨ੍ ਗੁਣਵਰ੍ਜਿਤਾਃ । ਸਨ੍ਧਿਵਿਗ੍ਰਹਤਤ੍ਵਜ੍ਞਾਃ ਪ੍ਰਕृਤ੍ਯਾ ਸਮ੍ਪਦਾਨ੍ਵਿਤਾਃ ॥੧-੭-
ਉਹ ਸਾਰੇ ਗੁਣਵਾਨ ਸਨ, ਕੋਈ ਵੀ ਗੁਣ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਨਹੀਂ ਸੀ; ਮਿਲਾਪ ਤੇ ਵੈਰ ਦੇ ਮੂਲ ਸਿਧਾਂਤਾਂ ਦੇ ਮਾਹਿਰ, ਅਤੇ ਕੁਦਰਤਿ ਤੋਂ ਹੀ ਸੁਖ-ਸਮਪੰਨ ਸਨ।
ਮਂਤ੍ਰਸਂਵਰਣੇ ਸ਼ਕ੍ਤਾਃ ਸ਼ਕ੍ਤਾਃ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਾਸੁ ਬੁਦ੍ਧਿषੁ । ਨੀਤਿਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਵਿਸ਼ੇषਜ੍ਞਾਃ ਸਤਤਂ ਪ੍ਰਿਯਵਾਦਿਨਃ ॥੧-੭-
ਉਹ ਮੰਤਰੀ ਗੱਲਾਂ ਨੂੰ ਰਾਜ਼ ਰੱਖਣ ਵਿੱਚ ਸਮਰਥ, ਸੁਖਮ ਸੋਚ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਿੱਠਾ ਬੋਲਦੇ, ਅਤੇ ਨੀਤੀ-ਵਿਦਿਆ ਦੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਸਨ।
ਈਦृਸ਼ੈਸ੍ਤੈਰਮਾਤ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥੋऽਨਘਃ । ਉਪਪਨ੍ਨੋ ਗੁਣੋਪੇਤੈਰਨ੍ਵਸ਼ਾਸਦ੍ ਵਸੁਨ੍ਧਰਾਮ੍ ॥੧-੭-
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗੁਣਵਾਨ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨਾਲ, ਨਿਰਦੋਸ਼ ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥ ਨੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਰਾਜ ਕੀਤਾ।
ਅਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯਮਾਣਸ਼੍ਚਾਰੇਣ ਪ੍ਰਜਾ ਧਰ੍ਮੇਣ ਰਕ੍ਸ਼ਯਨ੍ । ਪ੍ਰਜਾਨਾਂ ਪਾਲਨਂ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਨਧਰ੍ਮਂ ਪਰਿਵਰ੍ਜਯਨ੍ ॥੧-੭-
ਉਹ ਚਾਰ-ਚੁਫੇਰੇ ਨਿਗਰਾਨੀ ਰੱਖ ਕੇ, ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਧਰਮ ਨਾਲ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਸੀ; ਹਮੇਸ਼ਾ ਅਧਰਮ ਤੋਂ ਬਚ ਕੇ, ਪ੍ਰਜਾ ਦੀ ਦੇਖਭਾਲ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਸ੍ਤ੍ਰਿषੁ ਲੋਕੇषੁ ਵਦਾਨ੍ਯਃ ਸਤ੍ਯਸਂਗਰਃ । ਸ ਤਤ੍ਰ ਪੁਰੁषਵ੍ਯਾਘ੍ਰਃ ਸ਼ਸ਼ਾਸ ਪृਥਿਵੀਮਿਮਾਮ੍ ॥੧-੭-
ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ, ਬੋਲਣ ਵਿੱਚ ਦਾਨੀ, ਸੱਚ ਦੇ ਪੱਕੇ, ਉਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸ਼ੇਰ ਰਾਜਾ ਉਥੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਨਾਧ੍ਯਗਚ੍ਛਦ੍ਵਿਸ਼ਿष੍ਟਂ ਵਾ ਤੁਲ੍ਯਂ ਵਾ ਸ਼ਤ੍ਰੁਮਾਤ੍ਮਨਃ । ਮਿਤ੍ਰਵਾਨ੍ਨਤਸਾਮਨ੍ਤਃ ਪ੍ਰਤਾਪਹਤਕਣ੍ਟਕਃ । ਸ ਸ਼ਸ਼ਾਸ ਜਗਦ੍ ਰਾਜਾ ਦਿਵਿ ਦੇਵਪਤਿਰ੍ਯਥਾ ॥੧-੭-
ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਜਾਂ ਬਰਾਬਰ ਕੋਈ ਵੈਰੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ; ਮਿਤਰਾਂ ਨਾਲ ਪਿਆਰ, ਸਮੰਤਾਂ ਨੂੰ ਆਦਰ, ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਦਬਾ ਕੇ, ਉਹ ਰਾਜਾ ਜਗਤ 'ਤੇ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ।
ਤੈਰ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਭਿਰ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰਹਿਤੈ ਨਿਵਿष੍ਟੈ- ::ਰ੍ਵृਤੋऽਨੁਰਕ੍ਤੈਃ ਕੁਸ਼ਲੈਃ ਸਮਰ੍ਥੈਃ । ਸ ਪਾਰ੍ਥਿਵੋ ਦੀਪ੍ਤਿਮਵਾਪ ਯੁਕ੍ਤ- ::ਸ੍ਤੇਜੋਮਯੈਰ੍ਗੋਭਿਰਿਵੋਦਿਤੋऽਰ੍ਕਃ ॥੧-੭-
ਉਹ ਮੰਤਰੀ, ਜੋ ਸਲਾਹ ਵਿੱਚ ਨਿਭੇ, ਪਿਆਰ ਵਾਲੇ, ਹੁਨਰਮੰਦ ਤੇ ਸਮਰਥ ਸਨ, ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਘੇਰ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਚਮਕ ਮਿਲੀ; ਜਿਵੇਂ ਤੇਜ ਵਾਲੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ।
thumb|ਅष੍ਟਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਬਾਲਕਾਣ੍ਡੇ ਅष੍ਟਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੧-
ਇਹ ਅਠਵਾਂ ਸਰਗ ਹੈ, ਸੁਣੋ। ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਬਾਲਕਾਂਡ ਦਾ ਅਠਵਾਂ ਸਰਗ।
ਤਸ੍ਯ ਚੈਵਂ ਪ੍ਰਭਾਵਸ੍ਯ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ । ਸੁਤਾਰ੍ਥਂ ਤਪ੍ਯਮਾਨਸ੍ਯ ਨਾਸੀਦ੍ ਵਂਸ਼ਕਰਃ ਸੁਤਃ ॥੧-੮-
ਇਤਨਾ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਧਰਮ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਉੱਚ ਆਤਮਾ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਦੀ ਵੰਸ਼ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲਾ ਕੋਈ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਚਿਨ੍ਤਯਾਨਸ੍ਯ ਤਸ੍ਯੈਵਂ ਬੁਦ੍ਧਿਰਾਸੀਨ੍ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ । ਸੁਤਾਰ੍ਥਂ ਵਾਜਿਮੇਧੇਨ ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਨ ਯਜਾਮ੍ਯਹਮ੍ ॥੧-੮-
ਜਦ ਉਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਇਹ ਵਿਚਾਰ ਆਇਆ: 'ਪੁੱਤਰ ਲਈ ਮੈਂ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਕਿਉਂ ਨਾ ਕਰਾਂ?'
ਸ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਾਂ ਮਤਿਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਯष੍ਟਵ੍ਯਮਿਤਿ ਬੁਦ੍ਧਿਮਾਨ੍ । ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਭਿਃ ਸਹ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਸਰ੍ਵੈਰੇਵ ਕृਤਾਤ੍ਮਭਿਃ ॥੧-੮-
ਯਜਨ ਕਰਨ ਦਾ ਪੱਕਾ ਫੈਸਲਾ ਕਰ ਕੇ, ਉਹ ਬੁਧੀਮਾਨ ਤੇ ਧਰਮਵਾਨ ਰਾਜਾ, ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਨਿਪੁੰਨ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨਾਲ, ਇਹ ਮਨ ਬਣਾਇਆ।
ਤਤੋऽਬ੍ਰਵੀਨ੍ਮਹਾਤੇਜਾਃ ਸੁਮਨ੍ਤ੍ਰਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਸਤ੍ਤਮ । ਸ਼ੀਘ੍ਰਮਾਨਯ ਮੇ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਗੁਰੂਂਸ੍ਤਾਨ੍ ਸਪੁਰੋਹਿਤਾਨ੍ ॥੧-੮-
ਫਿਰ, ਮਹਾਤੀਜ ਰਾਜਾ ਨੇ ਸੁਮੰਤ੍ਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਮੰਤਰੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ ਸੀ, ਆਖਿਆ: 'ਜਲਦੀ ਮੇਰੇ ਲਈ ਸਾਰੇ ਵੱਡੇ ਤੇ ਪੁਰੋਹਿਤ ਲਿਆਓ।'
ਤਤਃ ਸੁਮਨ੍ਤ੍ਰਸ੍ਤ੍ਵਰਿਤਂ ਗਤ੍ਵਾ ਤ੍ਵਰਿਤਵਿਕ੍ਰਮਃ । ਸਮਾਨਯਤ੍ ਸ ਤਾਨ੍ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਸਮਸ੍ਤਾਨ੍ ਵੇਦਪਾਰਗਾਨ੍ ॥੧-੮-
ਸੁਮੰਤ੍ਰ, ਜੋ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਫੁਰਤੀਲਾ ਸੀ, ਜਲਦੀ ਗਿਆ ਤੇ ਸਾਰੇ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀ ਇਕੱਠੇ ਕਰ ਲਿਆ।
ਸੁਯਜ੍ਞਂ ਵਾਮਦੇਵਂ ਚ ਜਾਬਾਲਿਮਥ ਕਾਸ਼੍ਯਪਮ੍ । ਪੁਰੋਹਿਤਂ ਵਸ਼ਿष੍ਠਂ ਚ ਯੇ ਚਾਪ੍ਯਨ੍ਯੇ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ ॥੧-੮-
ਉਹ ਸੁਯਜ, ਵਾਮਦੇਵ, ਜਾਬਾਲੀ, ਕਾਸ਼ਯਪ, ਪੁਰੋਹਿਤ ਵਸ਼ਿਸ਼ਠ ਅਤੇ ਹੋਰ ਉੱਚ ਕੋਟ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਲਿਆਇਆ।
ਤਾਨ੍ ਪੂਜਯਿਤ੍ਵਾ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥਸ੍ਤਦਾ । ਇਦਂ ਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥਸਹਿਤਂ ਸ਼੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਣਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ ॥੧-੮-
ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਦਰ ਦੇ ਕੇ, ਧਰਮਵਾਨ ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥ ਨੇ, ਧਰਮ ਤੇ ਉਦੇਸ਼ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਨਰਮ ਬੋਲ ਆਖਿਆ।
ਤਦਹਂ ਯष੍ਟੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਦृष੍ਟੇਨ ਕਰ੍ਮਣਾ । ਕਥਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਾਮ੍ਯਹਂ ਕਾਮਂ ਬੁਦ੍ਧਿਰਤ੍ਰਵਿਚਿਨ੍ਤ੍ਯਤਾਮ੍ ॥੧-੮-
'ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਸ਼ਾਸਤ੍ਰ ਅਨੁਸਾਰ ਯਜਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਕਿਵੇਂ ਪੂਰੀ ਕਰਾਂ? ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਬਾਰੇ ਸੋਚੋ।'
ਤਤਃ ਸਾਧ੍ਵਿਤਿ ਤਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਪੂਜਯਨ੍ । ਵਸਿष੍ਠਪ੍ਰਮੁਖਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪਾਰ੍ਥਿਵਸ੍ਯ ਮੁਖੇਰਿਤਮ੍ ॥੧-੮-
ਫਿਰ, ਵਸ਼ਿਸ਼ਠ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਬੋਲਾਂ ਨੂੰ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਆਖਿਆ, 'ਬਹੁਤ ਚੰਗਾ!'
ਊਚੁਸ਼੍ਚ ਪਰਮਪ੍ਰੀਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਦਸ਼ਰਥਂ ਵਚਃ । ਸਮ੍ਭਾਰਾਃ ਸਮ੍ਭ੍ਰਿਯਨ੍ਤਾਂ ਤੇ ਤੁਰਗਸ਼੍ਚ ਵਿਮੁਚ੍ਯਤਾਮ੍ ॥੧-੮-
ਸਾਰੇ, ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਦਸ਼ਰਥ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਸਮਾਨ ਇਕੱਠੇ ਕਰੋ ਤੇ ਘੋੜਾ ਛੱਡੋ।'
ਸਰਯ੍ਵਾਸ਼੍ਚੋਤ੍ਤਰੇ ਤੀਰੇ ਯਜ੍ਞਭੂਮਿਰ੍ਵਿਧੀਯਤਾਮ੍ । ਸਰ੍ਵਥਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਸੇ ਪੁਤ੍ਰਾਨਭਿਪ੍ਰੇਤਾਂਸ਼੍ਚ ਪਾਰ੍ਥਿਵ ॥੧-੮-
'ਸਰਯੂ ਦੇ ਉੱਤਰਲੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਯਜਨ ਦੀ ਜਗ੍ਹਾ ਬਣਾਈ ਜਾਵੇ। ਰਾਜਾ, ਤੁਸੀਂ ਜਰੂਰ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਪੁੱਤਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੋਗੇ।'
ਯਸ੍ਯ ਤੇ ਧਾਰ੍ਮਿਕੀ ਬੁਦ੍ਧਿਰਿਯਂ ਪੁਤ੍ਰਾਰ੍ਥਮਾਗਤਾ । ਤਤਸ੍ਤੁष੍ਟੋऽਭਵਦ੍ ਰਾਜਾ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵੈਤਦ੍ ਦ੍ਵਿਜਭਾषਿਤਮ੍ ॥੧-੮-
'ਜਦੋਂ ਤੁਹਾਡੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਪੁੱਤਰ ਲਈ ਇਹ ਧਰਮਕ ਸੰਕਲਪ ਆਇਆ ਹੈ,' ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਅਮਾਤ੍ਯਾਨਬ੍ਰਵੀਦ੍ ਰਾਜਾ ਹਰ੍षਵ੍ਯਾਕੁਲਲੋਚਨਃ । ਸਮ੍ਭਾਰਾਃ ਸਮ੍ਭ੍ਰਿਯਨ੍ਤਾਂ ਮੇ ਗੁਰੂਣਾਂ ਵਚਨਾਦਿਹ ॥੧-੮-
ਰਾਜਾ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਅਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਮੇਰੇ ਗੁਰੂਆਂ ਦੇ ਹੁਕਮ ਮੁਤਾਬਕ ਇੱਥੇ ਸਾਰੇ ਜ਼ਰੂਰੀ ਤਿਆਰੀਆਂ ਕਰਵਾਓ।'
ਸਮਰ੍ਥਾਧਿष੍ਠਿਤਸ਼੍ਚਾਸ਼੍ਵਃ ਸੋਪਾਧ੍ਯਾਯੋ ਵਿਮੁਚ੍ਯਤਾਮ੍ । ਸਰਯ੍ਵਾਸ਼੍ਚੋਤ੍ਤਰੇ ਤੀਰੇ ਯਜ੍ਞਭੂਮਿਰ੍ਵਿਧੀਯਤਾਮ੍ ॥੧-੮-
ਜੋ ਘੋੜਾ ਯਜਨ ਲਈ ਚੁਣਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਉਪਦੇਸ਼ਕ ਸਮੇਤ ਠੀਕ ਨਿਗਰਾਨੀ ਹੇਠ ਛੱਡੋ; ਸਰਯੂ ਨਦੀ ਦੇ ਉੱਤਰੀ ਕੰਢੇ ਤੇ ਯਜਨ ਦੀ ਜਗ੍ਹਾ ਤਿਆਰ ਕਰੋ।
ਸ਼ਾਨ੍ਤਯਸ਼੍ਚਾਪਿ ਵਰ੍ਧਨ੍ਤਾਂ ਯਥਾਕਲ੍ਪਂ ਯਥਾਵਿਧਿ । ਸ਼ਕ੍ਯਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੁਮਯਂ ਯਜ੍ਞਃ ਸਰ੍ਵੇਣਾਪਿ ਮਹੀਕ੍ਸ਼ਿਤਾ ॥੧-੮-
ਜੋ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦੇ ਕਰਮ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਰੀਤ ਅਤੇ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਵਾਏ ਜਾਣ; ਇਹ ਯਜਨ ਹਰ ਉਹ ਰਾਜਾ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ ਜੋ ਯੋਗ ਹੈ।