ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ਼ੋਕਸਂਤਪ੍ਤਾ ਸਂਤਾਪਯਸਿ ਮਾਂ ਭृਸ਼ਮ੍। ਆਵਿष੍ਟਾਸਿ ਗृਹੇ ਸ਼ੂਨ੍ਯੇ ਸਾ ਤ੍ਵਂ ਪਰਵਸ਼ਂ ਗਤਾ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਤੜਪਦੀ ਹੋਈ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਬਹੁਤ ਪੀੜਾ ਦੇ ਰਹੀ ਹੈਂ; ਇਸ ਸੁੰਨੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਤੂੰ ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਆ ਗਈ ਹੈਂ।
ਇਕ੍ਸ਼੍ਵਾਕੂਣਾਂ ਕੁਲੇ ਦੇਵਿ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਸੁਮਹਾਨਯਮ੍। ਅਨਯੋ ਨਯਸਮ੍ਪਨ੍ਨੇ ਯਤ੍ਰ ਤੇ ਵਿਕृਤਾ ਮਤਿਃ
ਹੇ ਰਾਣੀ, ਇੱਖਵਾਕੂਆਂ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਦੁੱਖ ਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਤੇਰੀ ਅਕਲ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਚੰਗੇ ਰਾਹ ਤੇ ਸੀ, ਹੁਣ ਭਟਕ ਗਈ ਹੈ।
ਨਹਿ ਕਿਂਚਿਦਯੁਕ੍ਤਂ ਵਾ ਵਿਪ੍ਰਿਯਂ ਵਾ ਪੁਰਾ ਮਮ। ਅਕਰੋਸ੍ਤ੍ਵਂ ਵਿਸ਼ਾਲਾਕ੍ਸ਼ਿ ਤੇਨ ਨ ਸ਼੍ਰਦ੍ਦਧਾਮਿ ਤੇ
ਹੇ ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਤੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਪਹਿਲਾਂ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਕੋਈ ਗਲਤ ਜਾਂ ਨਾਪਸੰਦ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ; ਇਸ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਬਾਰੇ ਇਹ ਨਹੀਂ ਮੰਨ ਸਕਦਾ।
ਨਨੁ ਤੇ ਰਾਘਵਸ੍ਤੁਲ੍ਯੋ ਭਰਤੇਨ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ। ਬਹੁਸ਼ੋ ਹਿ ਸ੍ਮ ਬਾਲੇ ਤ੍ਵਂ ਕਥਾਃ ਕਥਯਸੇ ਮਮ
ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ, ਰਾਘਵ ਤੇਰੇ ਲਈ ਭਾਰਤ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੈ; ਤੂੰ ਬਚਪਨ ਵਿੱਚ ਅਕਸਰ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਦੱਸਦੀ ਸੀ।
ਤਸ੍ਯ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਨੋ ਦੇਵਿ ਵਨੇ ਵਾਸਂ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨਃ। ਕਥਂ ਰੋਚਯਸੇ ਭੀਰੁ ਨਵ ਵਰ੍षਾਣਿ ਪਞ੍ਚ ਚ
ਹੇ ਡਰਪੋਕ, ਤੂੰ ਉਸ ਧਰਮਵਾਨ ਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਰਾਮ ਲਈ ਚੌਦਾਂ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਜੰਗਲ ਵਾਸ ਕਿਵੇਂ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈਂ?
ਅਤ੍ਯਨ੍ਤਸੁਕੁਮਾਰਸ੍ਯ ਤਸ੍ਯ ਧਰ੍ਮੇ ਕृਤਾਤ੍ਮਨਃ। ਕਥਂ ਰੋਚਯਸੇ ਵਾਸਮਰਣ੍ਯੇ ਭृਸ਼ਦਾਰੁਣੇ
ਜੋ ਬਹੁਤ ਨਾਜੁਕ ਹੈ ਤੇ ਜਿਸਦਾ ਮਨ ਸਦਾ ਚੰਗੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਤੂੰ ਕਿਵੇਂ ਇਹ ਕਠੋਰ ਜੰਗਲ ਵਾਸ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈਂ?
ਰੋਚਯਸ੍ਯਭਿਰਾਮਸ੍ਯ ਰਾਮਸ੍ਯ ਸ਼ੁਭਲੋਚਨੇ। ਤਵ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਮਾਣਸ੍ਯ ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਵਿਪ੍ਰਵਾਸਨਮ੍
ਹੇ ਸੁਹਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਜੋ ਰਾਮ ਪਿਆਰਾ ਤੇ ਤੇਰੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਜਨਮ ਭੂਮੀ ਤੋਂ ਦੂਰ ਜਾਣ ਦੀ ਤੂੰ ਕਿਉਂ ਇੱਛਾ ਕਰਦੀ ਹੈਂ?
ਰਾਮੋ ਹਿ ਭਰਤਾਦ੍ ਭੂਯਸ੍ਤਵ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਤੇ ਸਦਾ। ਵਿਸ਼ੇषਂ ਤ੍ਵਯਿ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਤੁ ਭਰਤਸ੍ਯ ਨ ਲਕ੍ਸ਼ਯੇ
ਰਾਮ ਤਾਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਭਾਰਤ ਨਾਲੋਂ ਵਧ ਕੇ ਤੇਰੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਵਿੱਚ ਮੈਨੂੰ ਭਾਰਤ ਵਲੋਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਕੋਈ ਵੱਖਰੀ ਮਮਤਾ ਨਹੀਂ ਦਿਸਦੀ।
ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਾਂ ਗੌਰਵਂ ਚੈਵ ਪ੍ਰਮਾਣਂ ਵਚਨਕ੍ਰਿਯਾਮ੍। ਕਸ੍ਤੁ ਭੂਯਸ੍ਤਰਂ ਕੁਰ੍ਯਾਦਨ੍ਯਤ੍ਰ ਪੁਰੁषਰ੍षਭਾਤ੍
ਸੇਵਾ, ਆਦਰ, ਆਗਿਆ ਮੰਨਣ ਅਤੇ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਪੁਰਖ ਤੋਂ ਵੱਧ ਹੋਰ ਕੌਣ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਬਹੂਨਾਂ ਸ੍ਤ੍ਰੀਸਹਸ੍ਰਾਣਾਂ ਬਹੂਨਾਂ ਚੋਪਜੀਵਿਨਾਮ੍। ਪਰਿਵਾਦੋऽਪਵਾਦੋ ਵਾ ਰਾਘਵੇ ਨੋਪਪਦ੍ਯਤੇ
ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਔਰਤਾਂ ਤੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਨੌਕਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਵੀ, ਰਾਘਵ ਦੇ ਉੱਤੇ ਕਦੇ ਕੋਈ ਦੋਸ਼ ਜਾਂ ਬਦਨਾਮੀ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ।
ਸਾਨ੍ਤ੍ਵਯਨ੍ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਿ ਰਾਮਃ ਸ਼ੁਦ੍ਧੇਨ ਚੇਤਸਾ। ਗृਹ੍ਣਾਤਿ ਮਨੁਜਵ੍ਯਾਘ੍ਰਃ ਪ੍ਰਿਯੈਰ੍ਵਿषਯਵਾਸਿਨਃ
ਰਾਮ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਿਰਮੌਰ ਹੈ, ਸਾਫ ਦਿਲ ਨਾਲ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਕੇ ਆਪਣੇ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰੀਤ ਜਿੱਤ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਸਤ੍ਯੇਨ ਲੋਕਾਞ੍ ਜਯਤਿ ਦ੍ਵਿਜਾਨ੍ ਦਾਨੇਨ ਰਾਘਵਃ। ਗੁਰੂਞ੍ ਛੁਸ਼੍ਰੂषਯਾ ਵੀਰੋ ਧਨੁषਾ ਯੁਧਿ ਸ਼ਾਤ੍ਰਵਾਨ੍
ਰਾਘਵ ਸੱਚਾਈ ਨਾਲ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ, ਦਾਨ ਨਾਲ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ, ਸੇਵਾ ਨਾਲ ਵੱਡਿਆਂ ਨੂੰ, ਤੇ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਧਨੁਸ਼ ਨਾਲ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਸਤ੍ਯਂ ਦਾਨਂ ਤਪਸ੍ਤ੍ਯਾਗੋ ਮਿਤ੍ਰਤਾ ਸ਼ੌਚਮਾਰ੍ਜਵਮ੍। ਵਿਦ੍ਯਾ ਚ ਗੁਰੁਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਾ ਧ੍ਰੁਵਾਣ੍ਯੇਤਾਨਿ ਰਾਘਵੇ
ਸੱਚਾਈ, ਦਾਨ, ਤਪ, ਤਿਆਗ, ਦੋਸਤੀ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ, ਸਿੱਧਾਪਣ, ਵਿਦਿਆ ਤੇ ਵੱਡਿਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ—ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਗੁਣ ਰਾਘਵ ਵਿਚ ਪੱਕੇ ਹਨ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਾਰ੍ਜਵਸਮ੍ਪਨ੍ਨੇ ਦੇਵਿ ਦੇਵੋਪਮੇ ਕਥਮ੍। ਪਾਪਮਾਸ਼ਂਸਸੇ ਰਾਮੇ ਮਹਰ੍षਿਸਮਤੇਜਸਿ
ਜਿਸ ਵਿਚ ਸਿੱਧਾਪਣ ਹੈ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਰਗਾ ਹੈ, ਉਸ ਰਾਮ ਉੱਤੇ, ਜਿਸ ਦੀ ਜੋਤ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਰਗੀ ਹੈ, ਤੂੰ ਕਿਵੇਂ ਮੰਦਾ ਸੋਚ ਸਕਦੀ ਹੈਂ?
ਨ ਸ੍ਮਰਾਮ੍ਯਪ੍ਰਿਯਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਲੋਕਸ੍ਯ ਪ੍ਰਿਯਵਾਦਿਨਃ। ਸ ਕਥਂ ਤ੍ਵਤ੍ਕृਤੇ ਰਾਮਂ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਪ੍ਰਿਯਮਪ੍ਰਿਯਮ੍
ਮੈਂ ਕਦੇ ਵੀ ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਰੁੱਖਾ ਬੋਲ ਨਹੀਂ ਬੋਲਿਆ, ਸਾਰਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿੱਠਾ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ ਹਾਂ; ਫਿਰ ਤੇਰੇ ਲਈ, ਮੈਂ ਰਾਮ ਨੂੰ ਉਹ ਗੱਲ ਕਿਵੇਂ ਆਖਾਂ ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਦੁੱਖਦਾਈ ਹੋਵੇ?
ਕ੍ਸ਼ਮਾ ਯਸ੍ਮਿਂਸ੍ਤਪਸ੍ਤ੍ਯਾਗਃ ਸਤ੍ਯਂ ਧਰ੍ਮਃ ਕृਤਜ੍ਞਤਾ। ਅਪ੍ਯਹਿਂਸਾ ਚ ਭੂਤਾਨਾਂ ਤਮृਤੇ ਕਾਗਤਿਰ੍ਮਮ
ਜਿਸ ਵਿਚ ਧੀਰਜ, ਤਪ, ਤਿਆਗ, ਸੱਚ, ਧਰਮ, ਉਪਕਾਰ ਮੰਨਣ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਉੱਤੇ ਅਹਿੰਸਾ ਹੈ—ਉਸ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਹੋਰ ਕਿਸ ਕੋਲ ਜਾਵਾਂ?
ਮਮ ਵृਦ੍ਧਸ੍ਯ ਕੈਕੇਯਿ ਗਤਾਨ੍ਤਸ੍ਯ ਤਪਸ੍ਵਿਨਃ। ਦੀਨਂ ਲਾਲਪ੍ਯਮਾਨਸ੍ਯ ਕਾਰੁਣ੍ਯਂ ਕਰ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਮੈਂ ਬੁੱਢਾ, ਥੱਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਤਪ ਕਰਣ ਵਾਲਾ, ਦੁਖੀ ਤੇ ਰੋ ਰਿਹਾ ਹਾਂ—ਕੈਕਈ, ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰ।
ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਸਾਗਰਾਨ੍ਤਾਯਾਂ ਯਤ੍ ਕਿਂਚਿਦਧਿਗਮ੍ਯਤੇ। ਤਤ੍ ਸਰ੍ਵਂ ਤਵ ਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਮਾ ਚ ਤ੍ਵਂ ਮਨ੍ਯੁਮਾਵਿਸ਼
ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਹੱਦ ਤੱਕ ਮਿਲ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੇ ਦੇਵਾਂਗਾ; ਪਰ ਤੂੰ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਨਾ ਆ।
ਅਞ੍ਜਲਿਂ ਕੁਰ੍ਮਿ ਕੈਕੇਯਿ ਪਾਦੌ ਚਾਪਿ ਸ੍ਪृਸ਼ਾਮਿ ਤੇ। ਸ਼ਰਣਂ ਭਵ ਰਾਮਸ੍ਯ ਮਾਧਰ੍ਮੋ ਮਾਮਿਹ ਸ੍ਪृਸ਼ੇਤ੍
ਕੈਕਈ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਅੱਗੇ ਹੱਥ ਜੋੜਦਾ ਹਾਂ, ਤੇਰੇ ਪੈਰ ਵੀ ਛੁਹਦਾ ਹਾਂ; ਰਾਮ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਮੈਨੂੰ ਇੱਥੇ ਅਧਰਮ ਨਾ ਛੂਹੇ।
ਇਤਿ ਦੁਃਖਾਭਿਸਂਤਪ੍ਤਂ ਵਿਲਪਨ੍ਤਮਚੇਤਨਮ੍। ਘੂਰ੍ਣਮਾਨਂ ਮਹਾਰਾਜਂ ਸ਼ੋਕੇਨ ਸਮਭਿਪ੍ਲੁਤਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਤਪੇ ਹੋਏ, ਰੋ ਰਹੇ, ਹੋਸ਼ ਗੁਆ ਬੈਠੇ, ਹਿਲਦੇ ਹੋਏ ਮਹਾਰਾਜ਼ ਨੂੰ ਸੋਗ ਨੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਘੇਰ ਲਿਆ।
ਪਾਰਂ ਸ਼ੋਕਾਰ੍ਣਵਸ੍ਯਾਸ਼ੁ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯਨ੍ਤਂ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ। ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚਾਥ ਕੈਕੇਯੀ ਰੌਦ੍ਰਾ ਰੌਦ੍ਰਤਰਂ ਵਚਃ
ਜਦ ਉਹ ਵਾਰ ਵਾਰ ਦੁੱਖ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘਣ ਦੀ ਬੇਨਤੀ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਦ ਕੈਕਈ ਨੇ ਹੋਰ ਵੀ ਕਠੋਰ ਬੋਲ ਕਹਿ ਦਿੱਤੇ।
ਯਦਿ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਵਰੌ ਰਾਜਨ੍ ਪੁਨਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਨੁਤਪ੍ਯਸੇ। ਧਾਰ੍ਮਿਕਤ੍ਵਂ ਕਥਂ ਵੀਰ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਕਥਯਿष੍ਯਸਿ
ਜੇ ਰਾਜਾ, ਤੂੰ ਦੋ ਵਚਨ ਦੇ ਕੇ ਹੁਣ ਪਛਤਾ ਰਿਹਾ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਧਰਮ ਦੀ ਗੱਲ ਤੂੰ ਦੁਨੀਆ ਅੱਗੇ ਕਿਵੇਂ ਕਰੇਂਗਾ, ਹੇ ਵੀਰ?
ਯਦਾ ਸਮੇਤਾ ਬਹਵਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਰਾਜਰ੍षਯਃ ਸਹ। ਕਥਯਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞ ਤਤ੍ਰ ਕਿਂ ਪ੍ਰਤਿਵਕ੍ਸ਼੍ਯਸਿ
ਜਦ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਰਾਜਰਿਸ਼ੀ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਧਰਮ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਨਗੇ, ਤਦ ਤੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੀ ਜਵਾਬ ਦੇਵੇਂਗਾ?
ਯਸ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਸਾਦੇ ਜੀਵਾਮਿ ਯਾ ਚ ਮਾਮਭ੍ਯਪਾਲਯਤ੍। ਤਸ੍ਯਾਃ ਕृਤਾ ਮਯਾ ਮਿਥ੍ਯਾ ਕੈਕੇਯ੍ਯਾ ਇਤਿ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਸਿ
ਕੀ ਤੂੰ ਇਹ ਆਖੇਂਗਾ—'ਜਿਸ ਦੀ ਮਿਹਰ ਨਾਲ ਮੈਂ ਜੀਉਂਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਨੇ ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ, ਉਸ ਕੈਕਈ ਨੂੰ ਮੈਂ ਝੂਠ ਬੋਲਿਆ'?
ਕਿਲ੍ਬਿषਂ ਤ੍ਵਂ ਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰਾਣਾਂ ਕਰਿष੍ਯਸਿ ਨਰਾਧਿਪ। ਯੋ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਵਰਮਦ੍ਯੈਵ ਪੁਨਰਨ੍ਯਾਨਿ ਭਾषਸੇ
ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਜੇ ਤੂੰ ਵਚਨ ਦੇ ਕੇ ਹੁਣ ਹੋਰ ਗੱਲ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਤੂੰ ਰਾਜਿਆਂ ਉੱਤੇ ਦਾਗ ਲਾਵੇਂਗਾ।
ਸ਼ੈਬ੍ਯਃ ਸ਼੍ਯੇਨਕਪੋਤੀਯੇ ਸ੍ਵਮਾਂਸਂ ਪਕ੍ਸ਼ਿਣੇ ਦਦੌ। ਅਲਰ੍ਕਸ਼੍ਚਕ੍ਸ਼ੁषੀ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਜਗਾਮ ਗਤਿਮੁਤ੍ਤਮਾਮ੍
ਸ਼ੈਬਿਆ ਨੇ ਬਾਜ ਤੇ ਕਬੂਤਰ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਵਿਚ ਪੰਛੀ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਮਾਸ ਦੇ ਦਿੱਤਾ; ਅਲਰਕ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਦੇ ਕੇ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਪਾਈ।
ਸਾਗਰਃ ਸਮਯਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਨ ਵੇਲਾਮਤਿਵਰ੍ਤਤੇ। ਸਮਯਂ ਮਾਨृਤਂ ਕਾਰ੍षੀਃ ਪੂਰ੍ਵਵृਤ੍ਤਮਨੁਸ੍ਮਰਨ੍
ਸਮੁੰਦਰ ਨੇ ਵਚਨ ਦੇ ਕੇ ਆਪਣੀ ਹੱਦ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਲੰਘੀ; ਤੂੰ ਵੀ ਪੁਰਾਣਾ ਕੀਤਾ ਵਚਨ ਯਾਦ ਕਰ ਕੇ ਆਪਣਾ ਵਚਨ ਨਾ ਤੋੜ।
ਸ ਤ੍ਵਂ ਧਰ੍ਮਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਰਾਮਂ ਰਾਜ੍ਯੇऽਭਿषਿਚ੍ਯ ਚ। ਸਹ ਕੌਸਲ੍ਯਯਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਰਨ੍ਤੁਮਿਚ੍ਛਸਿ ਦੁਰ੍ਮਤੇ
ਤੂੰ ਧਰਮ ਛੱਡ ਕੇ, ਰਾਮ ਨੂੰ ਰਾਜ ਦਿਵਾ ਕੇ, ਕੌਸਲਿਆ ਨਾਲ ਹੀ ਸਦਾ ਮੌਜ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਮੰਦੇ ਮਨ ਵਾਲੇ।
ਭਵਤ੍ਵਧਰ੍ਮੋ ਧਰ੍ਮੋ ਵਾ ਸਤ੍ਯਂ ਵਾ ਯਦਿ ਵਾਨृਤਮ੍। ਯਤ੍ਤ੍ਵਯਾ ਸਂਸ਼੍ਰੁਤਂ ਮਹ੍ਯਂ ਤਸ੍ਯ ਨਾਸ੍ਤਿ ਵ੍ਯਤਿਕ੍ਰਮਃ
ਚਾਹੇ ਉਹ ਅਧਰਮ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਧਰਮ, ਸੱਚ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਝੂਠ—ਜੋ ਕੁਝ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਵਚਨ ਦਿੱਤਾ, ਉਸ ਤੋਂ ਪਿੱਛੇ ਨਹੀਂ ਹਟਣਾ।
ਅਹਂ ਹਿ ਵਿषਮਦ੍ਯੈਵ ਪੀਤ੍ਵਾ ਬਹੁ ਤਵਾਗ੍ਰਤਃ। ਪਸ਼੍ਯਤਸ੍ਤੇ ਮਰਿष੍ਯਾਮਿ ਰਾਮੋ ਯਦ੍ਯਭਿषਿਚ੍ਯਤੇ
ਜੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਰਾਜ ਮਿਲਿਆ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹੁਣੇ ਹੀ ਜ਼ਹਿਰ ਪੀ ਕੇ ਤੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਅੱਗੇ ਮਰ ਜਾਵਾਂਗੀ।