ਇਤਿ ਦੇਵੀ ਮਹੇष੍ਵਾਸਂ ਪਰਿਗृਹ੍ਯਾਭਿਸ਼ਸ੍ਯ ਚ। ਤਤਃ ਪਰਮੁਵਾਚੇਦਂ ਵਰਦਂ ਕਾਮਮੋਹਿਤਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਾਣੀ ਨੇ ਉਸ ਮਹਾਬਲੀ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾ ਕੇ ਤੇ ਵਡਿਆਈ ਕਰ ਕੇ, ਫਿਰ ਉਸ ਵਰ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਇੱਛਾ ਵਿਚ ਫਸੇ ਹੋਏ ਨੂੰ ਹੋਰ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਸ੍ਮਰ ਰਾਜਨ੍ ਪੁਰਾ ਵृਤ੍ਤਂ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਦੇਵਾਸੁਰੇ ਰਣੇ। ਤਤ੍ਰ ਤ੍ਵਾਂ ਚ੍ਯਾਵਯਚ੍ਛਤ੍ਰੁਸ੍ਤਵ ਜੀਵਿਤਮਨ੍ਤਰਾ
ਹੇ ਰਾਜਨ, ਯਾਦ ਕਰ, ਪਹਿਲਾਂ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਜੋ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜਦੋਂ ਤੇਰੇ ਵੈਰੀ ਨੇ ਤੇਰੀ ਜਾਨ ਨੂੰ ਖਤਰੇ ਵਿਚ ਪਾ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।
ਤਤ੍ਰ ਚਾਪਿ ਮਯਾ ਦੇਵ ਯਤ੍ ਤ੍ਵਂ ਸਮਭਿਰਕ੍ਸ਼ਿਤਃ। ਜਾਗ੍ਰਤ੍ਯਾ ਯਤਮਾਨਾਯਾਸ੍ਤਤੋ ਮੇ ਪ੍ਰਦਦੌ ਵਰੌ
ਉਥੇ, ਹੇ ਸੁਆਮੀ, ਮੈਂ ਜਾਗ ਕੇ ਤੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ ਸੀ; ਉਸ ਕਰਕੇ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਦੋ ਵਰ ਦਿੱਤੇ ਸਨ।
ਤੌ ਦਤ੍ਤੌ ਚ ਵਰੌ ਦੇਵ ਨਿਕ੍ਸ਼ੇਪੌ ਮृਗਯਾਮ੍ਯਹਮ੍। ਤਵੈਵ ਪृਥਿਵੀਪਾਲ ਸਕਾਸ਼ੇ ਰਘੁਨਨ੍ਦਨ
ਉਹ ਦੋ ਵਰ, ਜੋ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਦਿੱਤੇ ਸਨ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਕੋਲੋਂ ਲੈਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ, ਹੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ, ਹੇ ਰਘੁਕੁਲ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ।
ਤਤ੍ ਪ੍ਰਤਿਸ਼੍ਰੁਤ੍ਯ ਧਰ੍ਮੇਣ ਨ ਚੇਦ੍ ਦਾਸ੍ਯਸਿ ਮੇ ਵਰਮ੍। ਅਦ੍ਯੈਵ ਹਿ ਪ੍ਰਹਾਸ੍ਯਾਮਿ ਜੀਵਿਤਂ ਤ੍ਵਦ੍ਵਿਮਾਨਿਤਾ
ਜੇ ਤੂੰ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਦਿੱਤਾ ਹੋਇਆ ਵਚਨ ਪੂਰਾ ਨਾ ਕਰੇਂ, ਤਾਂ ਅੱਜ ਹੀ, ਤੇਰੇ ਵਲੋਂ ਅਪਮਾਨਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਛੱਡ ਦੇਵਾਂਗੀ।
ਵਾਙ੍ਮਾਤ੍ਰੇਣ ਤਦਾ ਰਾਜਾ ਕੈਕੇਯ੍ਯਾ ਸ੍ਵਵਸ਼ੇ ਕृਤਃ। ਪ੍ਰਚਸ੍ਕਨ੍ਦ ਵਿਨਾਸ਼ਾਯ ਪਾਸ਼ਂ ਮृਗ ਇਵਾਤ੍ਮਨਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਸਿਰਫ਼ ਬੋਲਣ ਨਾਲ ਹੀ ਰਾਜਾ ਕੈਕਈ ਦੇ ਵੱਸ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ; ਜਿਵੇਂ ਹਿਰਣ ਜਾਲ ਵਿਚ ਫਸ ਕੇ ਆਪਣੇ ਨਾਸ ਵੱਲ ਵਧਦਾ ਹੈ।
ਤਤਃ ਪਰਮੁਵਾਚੇਦਂ ਵਰਦਂ ਕਾਮਮੋਹਿਤਮ੍। ਵਰੌ ਦੇਯੌ ਤ੍ਵਯਾ ਦੇਵ ਤਦਾ ਦਤ੍ਤੌ ਮਹੀਪਤੇ
ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਇੱਛਾ ਤੇ ਮੋਹ ਵਿਚ ਡੁੱਬੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਮੈਨੂੰ ਤੂੰ ਦੋ ਵਾਰੀ ਦੇਣ ਦਾ ਵਾਅਦਾ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਰਾਜਨ, ਤੇ ਉਹ ਦੋ ਵਾਅਦੇ ਤੂੰ ਉਸ ਵੇਲੇ ਮੈਨੂੰ ਦਿਤੇ ਸਨ।"
ਤੌ ਤਾਵਦਹਮਦ੍ਯੈਵ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸ਼ृਣੁ ਮੇ ਵਚਃ। ਅਭਿषੇਕਸਮਾਰਮ੍ਭੋ ਰਾਘਵਸ੍ਯੋਪਕਲ੍ਪਿਤਃ
ਹੁਣ ਮੈਂ ਉਹ ਦੋ ਵਾਅਦੇ ਅੱਜ ਹੀ ਮੰਗਣੀ ਹਾਂ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣ। ਰਾਘਵ ਦੇ ਰਾਜਅਭਿਸ਼ੇਕ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਹੈ।
ਅਨੇਨੈਵਾਭਿषੇਕੇਣ ਭਰਤੋ ਮੇऽਭਿषਿਚ੍ਯਤਾਮ੍। ਯੋ ਦ੍ਵਿਤੀਯੋ ਵਰੋ ਦੇਵ ਦਤ੍ਤਃ ਪ੍ਰੀਤੇਨ ਮੇ ਤ੍ਵਯਾ
ਇਸੇ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਨਾਲ ਮੇਰਾ ਭਰਤ ਰਾਜਾ ਬਣਾਇਆ ਜਾਵੇ। ਇਹ ਦੂਜਾ ਵਾਅਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।
ਤਦਾ ਦੇਵਾਸੁਰੇ ਯੁਦ੍ਧੇ ਤਸ੍ਯ ਕਾਲੋऽਯਮਾਗਤਃ। ਨਵ ਪਞ੍ਚ ਚ ਵਰ੍षਾਣਿ ਦਣ੍ਡਕਾਰਣ੍ਯਮਾਸ਼੍ਰਿਤਃ
ਉਹ ਸਮਾਂ, ਜਦ ਤੂੰ ਦੇਵਤੇਆਂ ਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਲੜਾਈ ਵੇਲੇ ਵਾਅਦਾ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਹੁਣ ਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਰਾਮ ਨੌਂ ਤੇ ਪੰਜ, ਕੁੱਲ ਚੌਦਾਂ ਸਾਲ ਦੰਡਕ ਅਰਣ ਵਿਚ ਰਹੇ।
ਚੀਰਾਜਿਨਧਰੋ ਧੀਰੋ ਰਾਮੋ ਭਵਤੁ ਤਾਪਸਃ। ਭਰਤੋ ਭਜਤਾਮਦ੍ਯ ਯੌਵਰਾਜ੍ਯਮਕਣ੍ਟਕਮ੍
ਰਾਮ ਚੀਰ ਤੇ ਮ੍ਰਿਗਛਾਲਾ ਪਾ ਕੇ, ਧੀਰਜ ਵਾਲਾ ਤਪਸਵੀ ਬਣ ਜਾਵੇ। ਭਰਤ ਅੱਜ ਤੋਂ ਰਾਜ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਰੁਕਾਵਟ ਦੇ ਸੰਭਾਲੇ।
ਏष ਮੇ ਪਰਮਃ ਕਾਮੋ ਦਤ੍ਤਮੇਵ ਵਰਂ ਵृਣੇ। ਅਦ੍ਯ ਚੈਵ ਹਿ ਪਸ਼੍ਯੇਯਂ ਪ੍ਰਯਾਨ੍ਤਂ ਰਾਘਵਂ ਵਨੇ
ਇਹੀ ਮੇਰੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਇੱਛਾ ਹੈ; ਮੈਂ ਉਹੀ ਵਾਅਦਾ ਮੰਗਦੀ ਹਾਂ ਜੋ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਤੇ ਅੱਜ ਹੀ ਮੈਂ ਰਾਘਵ ਨੂੰ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਜਾਂਦਾ ਵੇਖਾਂ।
ਸ ਰਾਜਰਾਜੋ ਭਵ ਸਤ੍ਯਸਂਗਰਃ ਕੁਲਂ ਚ ਸ਼ੀਲਂ ਚ ਹਿ ਜਨ੍ਮ ਰਕ੍ਸ਼ ਚ। ਪਰਤ੍ਰ ਵਾਸੇ ਹਿ ਵਦਨ੍ਤ੍ਯਨੁਤ੍ਤਮਂ ਤਪੋਧਨਾਃ ਸਤ੍ਯਵਚੋ ਹਿਤਂ ਨृਣਾਮ੍
ਤੂੰ ਰਾਜਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਣ, ਆਪਣੇ ਵਚਨ ਤੇ ਸੱਚਾ ਰਹਿ; ਆਪਣੀ ਕੁਲ, ਚਰਿੱਤਰ ਤੇ ਜਨਮ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ। ਕਿਉਂਕਿ ਸੰਤ ਜਣਾਂ ਆਖਦੇ ਹਨ ਕਿ ਪਰਲੋਕ ਵਿਚ ਮਨੁੱਖ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਚੀਜ਼ ਸਚ ਹੈ।
thumb|ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਅਯੋਧ੍ਯਾਕਾਣ੍ਡੇ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੨-
ਸ਼੍ਰੀਮਤ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਅਯੋਧਿਆ ਕਾਂਡ ਦਾ ਬਾਰਵਾਂ ਸਰਗ ਸੁਣੋ।
ਤਤਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮਹਾਰਾਜਃ ਕੈਕੇਯ੍ਯਾ ਦਾਰੁਣਂ ਵਚਃ। ਚਿਨ੍ਤਾਮਭਿਸਮਾਪੇਦੇ ਮੁਹੂਰ੍ਤਂ ਪ੍ਰਤਤਾਪ ਚ
ਫਿਰ ਕੈਕੇਈ ਦੀ ਕਠੋਰ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਲਈ ਸੋਚ ਵਿਚ ਪੈ ਗਿਆ ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਵੱਡਾ ਦੁੱਖ ਹੋਇਆ।
ਕਿਂ ਨੁ ਮੇऽਯਂ ਦਿਵਾਸ੍ਵਪ੍ਨਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤਮੋਹੋऽਪਿ ਵਾ ਮਮ। ਅਨੁਭੂਤੋਪਸਰ੍ਗੋ ਵਾ ਮਨਸੋ ਵਾਪ੍ਯੁਪਦ੍ਰਵਃ
ਕੀ ਇਹ ਮੇਰਾ ਦਿਨ ਦਾ ਸੁਪਨਾ ਹੈ ਜਾਂ ਮੇਰੀ ਅਕਲ ਉੱਤੇ ਪਰਦਾ ਪੈ ਗਿਆ ਹੈ? ਜਾਂ ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਪੁਰਾਣਾ ਦੁੱਖ ਯਾਦ ਆ ਗਿਆ ਹੈ ਜਾਂ ਮਨ ਵਿਚ ਕੋਈ ਉਲਝਣ ਆ ਗਈ ਹੈ?
ਇਤਿ ਸਂਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਤਦ੍ ਰਾਜਾ ਨਾਧ੍ਯਗਚ੍ਛਤ੍ ਤਦਾਸੁਖਮ੍। ਪ੍ਰਤਿਲਭ੍ਯ ਤਤਃ ਸਂਜ੍ਞਾਂ ਕੈਕੇਯੀਵਾਕ੍ਯਤਾਪਿਤਃ
ਇੰਝ ਸੋਚ ਕੇ ਵੀ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਉਸ ਵੇਲੇ ਕੋਈ ਚੈਨ ਨਾ ਆਇਆ। ਫਿਰ ਜਦ ਹੋਸ਼ ਆਇਆ, ਉਹ ਕੈਕੇਈ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰਕੇ ਦੁੱਖੀ ਸੀ।
ਵ੍ਯਥਿਤੋ ਵਿਕ੍ਲਵਸ਼੍ਚੈਵ ਵ੍ਯਾਘ੍ਰੀਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਯਥਾ ਮृਗਃ। ਅਸਂਵृਤਾਯਾਮਾਸੀਨੋ ਜਗਤ੍ਯਾਂ ਦੀਰ੍ਘਮੁਚ੍ਛ੍ਵਸਨ੍
ਉਹ ਡਰਿਆ ਤੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਹਿਰਣ ਸ਼ੇਰਨੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਡਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਨੰਗੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਬੈਠਾ, ਲੰਮੇ ਸਾਹ ਲੈ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਮਣ੍ਡਲੇ ਪਨ੍ਨਗੋ ਰੁਦ੍ਧੋ ਮਨ੍ਤ੍ਰੈਰਿਵ ਮਹਾਵਿषਃ। ਅਹੋ ਧਿਗਿਤਿ ਸਾਮਰ੍षੋ ਵਾਚਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਨਰਾਧਿਪਃ
ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਸੱਪ ਘੇਰੇ ਵਿਚ ਫਸਿਆ ਹੋਵੇ, ਜਾਦੂ ਦੇ ਮੰਤਰਾਂ ਨਾਲ ਰੋਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਭਾਵੇਂ ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ ਜ਼ਹਿਰ ਭਰਿਆ ਹੋਵੇ, ਤਿਵੇਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਨਿੰਦਾ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਕਹਿ ਬੈਠਾ।
ਮੋਹਮ੍ ਆਪੇਦਿਵਾਨ੍ ਭੂਯਃ ਸ਼ੋਕੋਪਹਤਚੇਤਨਃ। ਚਿਰੇਣ ਤੁ ਨृਪਃ ਸਂਜ੍ਞਾਂ ਪ੍ਰਤਿਲਭ੍ਯ ਸੁਦੁਃਖਿਤਃ
ਉਹ ਦੁੱਖ ਵਿਚ ਡੁੱਬ ਕੇ ਫੇਰ ਭੁੱਲਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਬਹੁਤ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਰਾਜਾ ਵੱਡੇ ਦੁੱਖ ਵਿਚ ਹੋ ਕੇ ਮੁੜ ਹੋਸ਼ ਵਿਚ ਆਇਆ।
ਕੈਕੇਯੀਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਨਿਰ੍ਦਹਨ੍ਨਿਵ ਤੇਜਸਾ। ਨृਸ਼ਂਸੇ ਦੁष੍ਟਚਾਰਿਤ੍ਰੇ ਕੁਲਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਵਿਨਾਸ਼ਿਨਿ
ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ, ਆਪਣੇ ਤੇਜ ਨਾਲ ਜਿਵੇਂ ਸਾੜਦਾ ਹੋਵੇ, ਕੈਕੇਈ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗਾ, "ਕ੍ਰੂੜ, ਮਾੜੇ ਚਾਲ ਚਲਣ ਵਾਲੀ, ਇਸ ਘਰ ਦੀ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ!"
ਕਿਂ ਕृਤਂ ਤਵ ਰਾਮੇਣ ਪਾਪੇ ਪਾਪਂ ਮਯਾਪਿ ਵਾ। ਸਦਾ ਤੇ ਜਨਨੀਤੁਲ੍ਯਾਂ ਵृਤ੍ਤਿਂ ਵਹਤਿ ਰਾਘਵਃ
"ਰਾਮ ਨੇ ਤੇਰਾ ਕੀ ਬੁਰਾ ਕੀਤਾ, ਜਾਂ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਕੀ ਪਾਪ ਕੀਤਾ, ਦੁਸਟ? ਰਾਘਵ ਤਾਂ ਸਦਾ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਮਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਵਰਤਦਾ ਆਇਆ ਹੈ।"
ਤਸ੍ਯੈਵਂ ਤ੍ਵਮਨਰ੍ਥਾਯ ਕਿਂਨਿਮਿਤ੍ਤਮਿਹੋਦ੍ਯਤਾ। ਤ੍ਵਂ ਮਯਾऽऽਤ੍ਮਵਿਨਾਸ਼ਾਯ ਭਵਨਂ ਸ੍ਵਂ ਨਿਵੇਸ਼ਿਤਾ
"ਫਿਰ ਤੂੰ ਕਿਸ ਗੱਲ ਲਈ ਇਹ ਨੁਕਸਾਨ ਕਰਨ ਉੱਤੇ ਤੁੱਲੀ ਹੋਈ ਹੈਂ? ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿਚ ਰੱਖਿਆ, ਪਰ ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਹੀ ਨਾਸ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈਂ।"
ਅਵਿਜ੍ਞਾਨਾਨ੍ਨृਪਸੁਤਾ ਵ੍ਯਾਲਾ ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਵਿषਾ ਯਥਾ। ਜੀਵਲੋਕੋ ਯਦਾ ਸਰ੍ਵੋ ਰਾਮਸ੍ਯਾਹ ਗੁਣਸ੍ਤਵਮ੍
"ਅਣਜਾਣ ਹੋ ਕੇ, ਰਾਣੀ, ਤੂੰ ਉਸ ਸੱਪ ਵਾਂਗ ਹੈਂ ਜਿਸਦਾ ਜ਼ਹਿਰ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਜਦ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਰਾਮ ਦੇ ਗੁਣ ਗਾਉਂਦੀ ਹੈ—"
ਅਪਰਾਧਂ ਕਮੁਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਤ੍ਯਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮੀष੍ਟਮਹਂ ਸੁਤਮ੍। ਕੌਸਲ੍ਯਾਂ ਚ ਸੁਮਿਤ੍ਰਾਂ ਚ ਤ੍ਯਜੇਯਮਪਿ ਵਾ ਸ਼੍ਰਿਯਮ੍
ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਕਿਸ ਗਲਤੀ ਕਰਕੇ ਛੱਡ ਦਿਆਂ? ਮੈਂ ਤਾਂ ਕੌਸਲਿਆ ਜਾਂ ਸੁਮਿਤਰਾ ਨੂੰ ਵੀ ਛੱਡ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਜਾਂ ਆਪਣੀ ਦੌਲਤ ਵੀ ਦੇ ਸਕਦਾ ਹਾਂ।
ਅਪਸ਼੍ਯਤਸ੍ਤੁ ਮੇ ਰਾਮਂ ਨष੍ਟਂ ਭਵਤਿ ਚੇਤਨਮ੍। ਤਿष੍ਠੇਲ੍ਲੋਕੋ ਵਿਨਾ ਸੂਰ੍ਯਂ ਸਸ੍ਯਂ ਵਾ ਸਲਿਲਂ ਵਿਨਾ
ਜੇ ਮੈਂ ਰਾਮ ਨੂੰ ਨਾ ਵੇਖਾਂ, ਤਾਂ ਮੇਰੀ ਸੂਝ-ਬੂਝ ਹੀ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ; ਜਿਵੇਂ ਦੁਨੀਆ ਸੂਰਜ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਜਾਂ ਫਸਲ ਪਾਣੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਸਕਦੀ।
ਨ ਤੁ ਰਾਮਂ ਵਿਨਾ ਦੇਹੇ ਤਿष੍ਠੇਤ੍ਤੁ ਮਮ ਜੀਵਿਤਮ੍। ਤਦਲਂ ਤ੍ਯਜ੍ਯਤਾਮੇष ਨਿਸ਼੍ਚਯਃ ਪਾਪਨਿਸ਼੍ਚਯੇ
ਪਰ ਰਾਮ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਮੇਰੀ ਜਿੰਦਗੀ ਇਸ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਸਕਦੀ; ਇਸ ਕਰਕੇ ਇਹ ਪਾਪੀ ਫੈਸਲਾ ਛੱਡ ਦੇ।
ਅਪਿ ਤੇ ਚਰਣੌ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਾ ਸ੍ਪृਸ਼ਾਮ੍ਯੇष ਪ੍ਰਸੀਦ ਮੇ। ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਚਿਨ੍ਤਿਤਂ ਪਾਪੇ ਤ੍ਵਯਾ ਪਰਮਦਾਰੁਣਮ੍
ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਨਾਲ ਛੂਹਣ ਨੂੰ ਤਿਆਰ ਹਾਂ—ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰ। ਤੂੰ ਇਹਨਾ ਭਿਆਨਕ ਵਿਚਾਰ ਕਿਉਂ ਸੋਚ ਲਿਆ, ਹੇ ਪਾਪੀ?
ਅਥ ਜਿਜ੍ਞਾਸਸੇ ਮਾਂ ਤ੍ਵਂ ਭਰਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਿਯਾਪ੍ਰਿਯੇ। ਅਸ੍ਤੁ ਯਤ੍ਤਤ੍ਤ੍ਵਯਾ ਪੂਰ੍ਵਂ ਵ੍ਯਾਹृਤਂ ਰਾਘਵਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਜੇ ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਭਾਰਤ ਲਈ ਮੋਹ ਜਾਂ ਵੈਰ ਦੀ ਪਰਖ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਜੋ ਤੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਰਾਘਵ ਦੇ ਬਾਰੇ ਆਖਿਆ ਸੀ, ਉਹੀ ਹੋ ਜਾਵੇ।
ਸ ਮੇ ਜ੍ਯੇष੍ਠਸੁਤਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ ਧਰ੍ਮਜ੍ਯੇष੍ਠ ਇਤੀਵ ਮੇ। ਤਤ੍ ਤ੍ਵਯਾ ਪ੍ਰਿਯਵਾਦਿਨ੍ਯਾ ਸੇਵਾਰ੍ਥਂ ਕਥਿਤਂ ਭਵੇਤ੍
ਉਹ ਮੇਰਾ ਵੱਡਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ, ਸੋਭਾਵਾਨ ਤੇ ਧਰਮ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ; ਜੋ ਕੁਝ ਤੂੰ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਕੇ ਆਖਿਆ, ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਸੇਵਾ ਲਈ ਸੀ।