ਪਰਿਮृਜ੍ਯ ਚ ਪਾਣਿਭ੍ਯਾਮਭਿਸਂਤ੍ਰਸ੍ਤਚੇਤਨਃ। ਕਾਮੀ ਕਮਲਪਤ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੀਮੁਵਾਚ ਵਨਿਤਾਮਿਦਮ੍
ਉਹ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਚਿਹਰਾ ਪੋਂਛ ਕੇ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਡਰ ਅਤੇ ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਇੱਛਾਵਾਂ ਵਾਲਾ ਰਾਜਾ ਉਸ ਕੰਵਲ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਇਸਤਰੀ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖਣ ਲੱਗਾ।
ਨ ਤੇऽਹਮਭਿਜਾਨਾਮਿ ਕ੍ਰੋਧਮਾਤ੍ਮਨਿ ਸਂਸ਼੍ਰਿਤਮ੍। ਦੇਵਿ ਕੇਨਾਭਿਯੁਕ੍ਤਾਸਿ ਕੇਨ ਵਾਸਿ ਵਿਮਾਨਿਤਾ
ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ ਕਿ ਤੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਗੁੱਸਾ ਵੱਸ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਦੇਵੀ, ਤੈਨੂੰ ਕਿਸ ਨੇ ਦੋਸ਼ ਲਾਇਆ ਜਾਂ ਕਿਸ ਨੇ ਤੇਰੀ ਬੇਇੱਜ਼ਤੀ ਕੀਤੀ ਹੈ?
ਯਦਿਦਂ ਮਮ ਦੁਃਖਾਯ ਸ਼ੇषੇ ਕਲ੍ਯਾਣਿ ਪਾਂਸੁषੁ। ਭੂਮੌ ਸ਼ੇषੇ ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਤ੍ਵਂ ਮਯਿ ਕਲ੍ਯਾਣਚੇਤਸਿ
ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਤੂੰ ਮਿੱਟੀ 'ਚ ਪਈ ਹੋਈ ਮੇਰੇ ਲਈ ਦੁੱਖ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣੀ ਹੋਈ ਹੈਂ, ਜਦ ਕਿ ਮੇਰਾ ਮਨ ਸਦਾ ਤੇਰੇ ਭਲੇ ਲਈ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਆਖ, ਤੂੰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਕਿਉਂ ਪਈ ਹੈਂ?
ਭੂਤੋਪਹਤਚਿਤ੍ਤੇਵ ਮਮ ਚਿਤ੍ਤਪ੍ਰਮਾਥਿਨਿ। ਸਨ੍ਤਿ ਮੇ ਕੁਸ਼ਲਾ ਵੈਦ੍ਯਾਸ੍ਤ੍ਵਭਿਤੁष੍ਟਾਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ
ਜਿਵੇਂ ਤੇਰਾ ਮਨ ਕਿਸੇ ਅਣਜਾਣ ਬਲ ਨੇ ਘੇਰ ਲਿਆ ਹੋਵੇ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੇਰਾ ਮਨ ਵੀ ਉਲਝਣ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਿਆ ਹੈ। ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਕਾਬਲ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ ਡਾਕਟਰ ਹਨ, ਜੋ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹਨ।
ਸੁਖਿਤਾਂ ਤ੍ਵਾਂ ਕਰਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਵ੍ਯਾਧਿਮਾਚਕ੍ਸ਼੍ਵ ਭਾਮਿਨਿ। ਕਸ੍ਯ ਵਾਪਿ ਪ੍ਰਿਯਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਕੇਨ ਵਾ ਵਿਪ੍ਰਿਯਂ ਕृਤਮ੍
ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਵਾਪਸ ਖੁਸ਼ ਕਰ ਦੇਣਗੇ—ਸੁੰਦਰਏ, ਦੱਸ ਕਿ ਤੈਨੂੰ ਕਿਹੜੀ ਬੀਮਾਰੀ ਨੇ ਘੇਰਿਆ ਹੈ? ਜਾਂ ਕੋਈ ਚਾਹ ਹੈ ਜੋ ਪੂਰੀ ਨਹੀਂ ਹੋਈ, ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਦੁੱਖ ਪਹੁੰਚਾਇਆ ਹੈ?
ਕਃ ਪ੍ਰਿਯਂ ਲਭਤਾਮਦ੍ਯ ਕੋ ਵਾ ਸੁਮਹਦਪ੍ਰਿਯਮ੍। ਮਾ ਰੌਤ੍ਸੀਰ੍ਮਾ ਚ ਕਾਰ੍षੀਸ੍ਤ੍ਵਂ ਦੇਵਿ ਸਮ੍ਪਰਿਸ਼ੋषਣਮ੍
ਅੱਜ ਕਿਸੇ ਨੇ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਪਾਈ ਹੈ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਦੁੱਖ ਹੋਇਆ ਹੈ? ਹੇ ਦੇਵੀ, ਨਾ ਤੂੰ ਦੁੱਖ ਕਰ, ਨਾ ਆਪ ਨੂੰ ਤਕਲੀਫ ਦੇ।
ਅਵਧ੍ਯੋ ਵਧ੍ਯਤਾਂ ਕੋ ਵਾ ਵਧ੍ਯਃ ਕੋ ਵਾ ਵਿਮੁਚ੍ਯਤਾਮ੍। ਦਰਿਦ੍ਰਃ ਕੋ ਭਵੇਦਾਢ੍ਯੋ ਦ੍ਰਵ੍ਯਵਾਨ੍ ਵਾਪ੍ਯਕਿਂਚਨਃ
ਜੋ ਮਰਨ ਜੋਗਾ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਮਾਰਿਆ ਜਾਵੇ ਜਾਂ ਜੋ ਮਰਨ ਜੋਗਾ ਹੈ, ਉਹ ਛੱਡਿਆ ਜਾਵੇ? ਜੋ ਗਰੀਬ ਹੈ, ਉਹ ਅਮੀਰ ਹੋ ਜਾਵੇ ਜਾਂ ਜੋ ਅਮੀਰ ਹੈ, ਉਹ ਕੁਝ ਵੀ ਨਾ ਰਹਿ ਜਾਵੇ?
ਅਹਂ ਚ ਹਿ ਮਦੀਯਾਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵੇ ਤਵ ਵਸ਼ਾਨੁਗਾਃ। ਨ ਤੇ ਕਂਚਿਦਭਿਪ੍ਰਾਯਂ ਵ੍ਯਾਹਨ੍ਤੁਮਹਮੁਤ੍ਸਹੇ
ਮੈਂ ਤੇ ਮੇਰੇ ਸਾਰੇ ਆਪਣੇ ਤੇਰੇ ਹਕਮ ਵਿੱਚ ਹਾਂ; ਤੇਰੀ ਕੋਈ ਵੀ ਇੱਛਾ ਰੱਦ ਕਰਨ ਦੀ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਹਿੰਮਤ ਨਹੀਂ।
ਆਤ੍ਮਨੋ ਜੀਵਿਤੇਨਾਪਿ ਬ੍ਰੂਹਿ ਯਨ੍ਮਨਸਿ ਸ੍ਥਿਤਮ੍। ਬਲਮਾਤ੍ਮਨਿ ਜਾਨਨ੍ਤੀ ਨ ਮਾਂ ਸ਼ਙ੍ਕਿਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਤੂੰ ਜੋ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਰੱਖਦੀ ਹੈਂ, ਉਹ ਦੱਸ—even ਜੇ ਮੇਰੀ ਜਾਨ ਵੀ ਲੱਗ ਜਾਵੇ। ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਤਾਕਤ ਜਾਣਦੀ ਹੈਂ, ਮੈਨੂੰ ਉੱਤੇ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਾ ਕਰ।
ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਤਵ ਪ੍ਰੀਤਿਂ ਸੁਕृਤੇਨਾਪਿ ਤੇ ਸ਼ਪੇ। ਯਾਵਦਾਵਰ੍ਤਤੇ ਚਕ੍ਰਂ ਤਾਵਤੀ ਮੇ ਵਸੁਂਧਰਾ
ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਾਂਗਾ, ਆਪਣੀ ਨੇਕੀ ਦੀ ਕਸਮ ਖਾਂਦਾ ਹਾਂ; ਜਿੰਨਾ ਚਿਰ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਚੱਲਦਾ ਰਹੇ, ਉਨਾ ਚਿਰ ਇਹ ਧਰਤੀ ਮੇਰੀ ਹੈ।
ਦ੍ਰਾਵਿਡਾਃ ਸਿਨ੍ਧੁਸੌਵੀਰਾਃ ਸੌਰਾष੍ਟ੍ਰਾ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਪਥਾਃ। ਵਙ੍ਗਾਙ੍ਗਮਗਧਾ ਮਤ੍ਸ੍ਯਾਃ ਸਮृਦ੍ਧਾਃ ਕਾਸ਼ਿਕੋਸਲਾਃ
ਦ੍ਰਾਵਿੜ, ਸਿੰਧ, ਸੌਵੀਰ, ਸੌਰਾਸ਼ਟਰ, ਦੱਖਣ ਦੇ ਲੋਕ, ਵੰਗ, ਅੰਗ, ਮਗਧ, ਮਤਸਯ, ਤੇ ਖੁਸ਼ਹਾਲ ਕਾਸ਼ੀ ਤੇ ਕੋਸਲ—
ਤਤ੍ਰ ਜਾਤਂ ਬਹੁ ਦ੍ਰਵ੍ਯਂ ਧਨਧਾਨ੍ਯਮਜਾਵਿਕਮ੍। ਤਤੋ ਵृਣੀष੍ਵ ਕੈਕੇਯਿ ਯਦ੍ ਯਤ੍ ਤ੍ਵਂ ਮਨਸੇਚ੍ਛਸਿ
ਉਥੇ ਬਹੁਤ ਧਨ, ਅਨਾਜ ਤੇ ਪਸ਼ੂ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਇਸ ਕਰਕੇ, ਕੈਕੇਈ, ਜੋ ਕੁਝ ਤੇਰਾ ਮਨ ਚਾਹੇ, ਉਹ ਚੁਣ ਲੈ।
ਕਿਮਾਯਾਸੇਨ ਤੇ ਭੀਰੁ ਉਤ੍ਤਿष੍ਠੋਤ੍ਤਿष੍ਠ ਸ਼ੋਭਨੇ। ਤਤ੍ਤ੍ਵਂ ਮੇ ਬ੍ਰੂਹਿ ਕੈਕੇਯਿ ਯਤਸ੍ਤੇ ਭਯਮਾਗਤਮ੍। ਤਤ੍ ਤੇ ਵ੍ਯਪਨਯਿष੍ਯਾਮਿ ਨੀਹਾਰਮਿਵ ਰਸ਼੍ਮਿਵਾਨ੍
ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਕਿਉਂ ਤਕਲੀਫ ਦੇ ਰਹੀ ਹੈਂ, ਡਰਪੋਕ? ਉੱਠ, ਉੱਠ, ਸੋਹਣੀਏ! ਸੱਚ ਦੱਸ, ਕੈਕੇਈ, ਤੈਨੂੰ ਕਿਹੜਾ ਡਰ ਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਮੈਂ ਉਹ ਡਰ ਤੇਰੇ ਲਈ ਦੂਰ ਕਰ ਦੇਵਾਂਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਧੁੰਦ ਨੂੰ ਹਟਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਤਥੋਕ੍ਤਾ ਸਾ ਸਮਾਸ਼੍ਵਸ੍ਤਾ ਵਕ੍ਤੁਕਾਮਾ ਤਦਪ੍ਰਿਯਮ੍। ਪਰਿਪੀਡਯਿਤੁਂ ਭੂਯੋ ਭਰ੍ਤਾਰਮੁਪਚਕ੍ਰਮੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖਣ ਤੇ, ਉਹ ਥੋੜ੍ਹੀ ਹੌਸਲਾ ਫੜੀ, ਪਰ ਆਪਣੀ ਮਨ ਦੀ ਗੱਲ, ਜੋ ਉਸਦੇ ਪਤੀ ਲਈ ਦੁਖਦਾਈ ਸੀ, ਆਖਣ ਲਈ ਫਿਰ ਜ਼ੋਰ ਪਾਉਣ ਲੱਗੀ।
thumb|ਏਕਾਦਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਅਯੋਧ੍ਯਾਕਾਣ੍ਡੇ ਏਕਾਦਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੨-
ਸੁਣੋ, ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਅਯੋਧਿਆ ਕਾਂਡ ਦਾ ਗਿਆਰਵਾਂ ਅਧਿਆਇ।
ਤਂ ਮਨ੍ਮਥਸ਼ਰੈਰ੍ਵਿਦ੍ਧਂ ਕਾਮਵੇਗਵਸ਼ਾਨੁਗਮ੍। ਉਵਾਚ ਪृਥਿਵੀਪਾਲਂ ਕੈਕੇਯੀ ਦਾਰੁਣਂ ਵਚਃ
ਇੱਛਾਵਾਂ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਘਾਇਲ ਹੋਏ, ਕਾਮ ਵਾਸਨਾ ਦੇ ਵੱਸ ਹੋਏ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਕੈਕੇਈ ਨੇ ਕਠੋਰ ਬੋਲ ਆਖੇ।
ਨਾਸ੍ਮਿ ਵਿਪ੍ਰਕृਤਾ ਦੇਵ ਕੇਨਚਿਨ੍ਨਾਵਮਾਨਿਤਾ। ਅਭਿਪ੍ਰਾਯਸ੍ਤੁ ਮੇ ਕਸ਼੍ਚਿਤ੍ ਤਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਤ੍ਵਯਾ ਕृਤਮ੍
ਮੈਨੂੰ ਕਿਸੇ ਨੇ ਨਾਂ ਤਾਂ ਦੁਖੀ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਨਾਂ ਹੀ ਬੇਇੱਜ਼ਤੀ ਕੀਤੀ ਹੈ; ਪਰ ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਇੱਛਾ ਹੈ, ਜੋ ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ ਕਿ ਤੂੰ ਪੂਰੀ ਕਰ।
ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਂ ਪ੍ਰਤਿਜਾਨੀष੍ਵ ਯਦਿ ਤ੍ਵਂ ਕਰ੍ਤੁਮਿਚ੍ਛਸਿ। ਅਥ ਤੇ ਵ੍ਯਾਹਰਿष੍ਯਾਮਿ ਯਥਾਭਿਪ੍ਰਾਰ੍ਥਿਤਂ ਮਯਾ
ਜੇ ਤੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਦਾ ਵਾਅਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕਸਮ ਖਾ; ਫਿਰ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਅਸਲ ਇੱਛਾ ਦੱਸਾਂਗੀ।
ਤਾਮੁਵਾਚ ਮਹਾਰਾਜਃ ਕੈਕੇਯੀਮੀषਦੁਤ੍ਸ੍ਮਯਃ। ਕਾਮੀ ਹਸ੍ਤੇਨ ਸਂਗृਹ੍ਯ ਮੂਰ੍ਧਜੇषੁ ਭੁਵਿ ਸ੍ਥਿਤਾਮ੍
ਮਹਾਰਾਜ ਨੇ ਹੌਲੀ ਮ musਕਾਨ ਨਾਲ ਕੈਕਈ ਨੂੰ, ਜੋ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਬੈਠੀ ਸੀ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਵਾਲ ਫੜ ਕੇ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਅਵਲਿਪ੍ਤੇ ਨ ਜਾਨਾਸਿ ਤ੍ਵਤ੍ਤਃ ਪ੍ਰਿਯਤਰੋ ਮਮ। ਮਨੁਜੋ ਮਨੁਜਵ੍ਯਾਘ੍ਰਾਦ੍ ਰਾਮਾਦਨ੍ਯੋ ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ
ਹੇ ਅਹੰਕਾਰਣੀ, ਤੈਨੂੰ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਕਿ ਮੇਰੇ ਲਈ ਰਾਮ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਕੋਈ ਪਿਆਰਾ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਿਰਮੌਰ ਹੈ।
ਤੇਨਾਜਯ੍ਯੇਨ ਮੁਖ੍ਯੇਨ ਰਾਘਵੇਣ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ। ਸ਼ਪੇ ਤੇ ਜੀਵਨਾਰ੍ਹੇਣ ਬ੍ਰੂਹਿ ਯਨ੍ਮਨਸੇਪ੍ਸਿਤਮ੍
ਉਸ ਅਜਿੱਤ, ਉੱਚ ਆਤਮਾ ਵਾਲੇ ਰਾਘਵ ਰਾਮ ਦੀ ਕਸਮ, ਜੋ ਜੀਉਣ ਦੇ ਯੋਗ ਹੈ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਕਹਿੰਦਾ ਹਾਂ—ਜੋ ਤੇਰੇ ਮਨ ਵਿਚ ਹੈ, ਖੁੱਲ੍ਹ ਕੇ ਦੱਸ।
ਯਂ ਮੁਹੂਰ੍ਤਮਪਸ਼੍ਯਂਸ੍ਤੁ ਨ ਜੀਵੇ ਤਮਹਂ ਧ੍ਰੁਵਮ੍। ਤੇਨ ਰਾਮੇਣ ਕੈਕੇਯਿ ਸ਼ਪੇ ਤੇ ਵਚਨਕ੍ਰਿਯਾਮ੍
ਜਿਸ ਰਾਮ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਮੈਂ ਇਕ ਪਲ ਵੀ ਨਹੀਂ ਜੀ ਸਕਦਾ, ਉਸ ਰਾਮ ਦੀ ਕਸਮ, ਹੇ ਕੈਕਈ, ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਵਚਨ ਪੂਰਾ ਕਰਾਂਗਾ।
ਆਤ੍ਮਨਾ ਚਾਤ੍ਮਜੈਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯੈਰ੍ਵृਣੇ ਯਂ ਮਨੁਜਰ੍षਭਮ੍। ਤੇਨ ਰਾਮੇਣ ਕੈਕੇਯਿ ਸ਼ਪੇ ਤੇ ਵਚਨਕ੍ਰਿਯਾਮ੍
ਜਿਸ ਰਾਮ ਨੂੰ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੇ ਹੋਰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਚੁਣਿਆ ਹੈ, ਉਸ ਰਾਮ ਦੀ ਕਸਮ, ਹੇ ਕੈਕਈ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਮੰਗ ਪੂਰੀ ਕਰਾਂਗਾ।
ਭਦ੍ਰੇ ਹृਦਯਮਪ੍ਯੇਤਦਨੁਮृਸ਼੍ਯੋਦ੍ਧਰਸ੍ਵ ਮੇ। ਏਤਤ੍ ਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਕੈਕੇਯਿ ਬ੍ਰੂਹਿ ਯਤ੍ ਸਾਧੁ ਮਨ੍ਯਸੇ
ਹੇ ਭਲੀਏ, ਇਹ ਗੱਲ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਵਿਚ ਸੋਚ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਸੁਖ ਦੇ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਚਾਰ ਕੇ, ਹੇ ਕੈਕਈ, ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਠੀਕ ਲੱਗੇ, ਉਹ ਦੱਸ।
ਬਲਮਾਤ੍ਮਨਿ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤੀ ਨ ਵਿਸ਼ਙ੍ਕਿਤੁਮਰ੍ਹਸਿ। ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਤਵ ਪ੍ਰੀਤਿਂ ਸੁਕृਤੇਨਾਪਿ ਤੇ ਸ਼ਪੇ
ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਵੇਖ ਕੇ ਤੈਨੂੰ ਕੋਈ ਡਰ ਨਹੀਂ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ; ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ, ਆਪਣੀ ਨੇਕੀ ਦੀ ਕਸਮ ਖਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਤੂੰ ਚਾਹੇਂਗੀ, ਉਹ ਕਰਾਂਗਾ।
ਤੇਨ ਵਾਕ੍ਯੇਨ ਸਂਹृष੍ਟਾ ਤਮਭਿਪ੍ਰਾਯਮਾਤ੍ਮਨਃ। ਵ੍ਯਾਜਹਾਰ ਮਹਾਘੋਰਮਭ੍ਯਾਗਤਮਿਵਾਨ੍ਤਕਮ੍
ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋਈ ਤੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਇੱਛਾ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਹਰ ਕੀਤੀ ਜਿਵੇਂ ਮੌਤ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਜਾਵੇ।
ਯਥਾ ਕ੍ਰਮੇਣ ਸ਼ਪਸੇ ਵਰਂ ਮਮ ਦਦਾਸਿ ਚ। ਤਚ੍ਛृਣ੍ਵਨ੍ਤੁ ਤ੍ਰਯਸ੍ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਦ੍ ਦੇਵਾਃ ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਪੁਰੋਗਮਾਃ
ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਕਸਮ ਖਾ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਵਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਗੱਲਾਂ ਨੂੰ ਤਿੰਤੀਹ ਦੇਵਤੇ, ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ, ਸੁਣ ਲੈਣ।
ਚਨ੍ਦ੍ਰਾਦਿਤ੍ਯੌ ਨਭਸ਼੍ਚੈਵ ਗ੍ਰਹਾ ਰਾਤ੍ਰ੍ਯਹਨੀ ਦਿਸ਼ਃ। ਜਗਚ੍ਚ ਪृਥਿਵੀ ਚੇਯਂ ਸਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਃ ਸਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ
ਚੰਨ, ਸੂਰਜ, ਅਸਮਾਨ, ਗ੍ਰਹਿ, ਰਾਤ ਤੇ ਦਿਨ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ, ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ, ਇਹ ਧਰਤੀ, ਗੰਧਰਵ ਤੇ ਸਾਰੇ ਰਾਖਸ ਵੀ ਗਵਾਹ ਹੋਣ।
ਨਿਸ਼ਾਚਰਾਣਿ ਭੂਤਾਨਿ ਗृਹੇषੁ ਗृਹਦੇਵਤਾਃ। ਯਾਨਿ ਚਾਨ੍ਯਾਨਿ ਭੂਤਾਨਿ ਜਾਨੀਯੁਰ੍ਭਾषਿਤਂ ਤਵ
ਰਾਤ ਨੂੰ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੇ ਜੀਵ, ਭੂਤ, ਘਰਾਂ ਦੀਆਂ ਦੇਵੀਆਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਤੇਰੀ ਗੱਲ ਜਾਣ ਲੈਣ।
ਸਤ੍ਯਸਂਧੋ ਮਹਾਤੇਜਾ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞਃ ਸਤ੍ਯਵਾਕ੍ਸ਼ੁਚਿਃ। ਵਰਂ ਮਮ ਦਦਾਤ੍ਯੇष ਸਰ੍ਵੇ ਸ਼ृਣ੍ਵਨ੍ਤੁ ਦੈਵਤਾਃ
ਇਹ ਜੋ ਸੱਚੇ ਵਚਨ ਵਾਲਾ, ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲਾ, ਧਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਸੱਚਾ ਹੈ, ਮੈਨੂੰ ਵਰ ਦੇ ਰਿਹਾ ਹੈ—ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਇਹ ਸੁਣ ਲੈਣ।