ਸਂਵਿਵੇਸ਼ਾਬਲਾ ਭੂਮੌ ਨਿਵੇਸ਼੍ਯ ਭ੍ਰੁਕੁਟਿਂ ਮੁਖੇ। ਤਤਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰਾਣਿ ਮਾਲ੍ਯਾਨਿ ਦਿਵ੍ਯਾਨ੍ਯਾਭਰਣਾਨਿ ਚ
ਉਹ ਕਮਜ਼ੋਰ ਤੇ ਹੌਸਲੇ ਤੋਂ ਹਾਰ ਕੇ, ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਪੈ ਗਈ, ਮੂੰਹ ਉੱਤੇ ਭੌਹਾਂ ਚੜ੍ਹੀਆਂ ਹੋਈਆਂ। ਫਿਰ ਉਸ ਦੇ ਸੋਹਣੇ ਫੁੱਲ ਤੇ ਦਿਵਿਆ ਗਹਿਣੇ—
ਅਪਵਿਦ੍ਧਾਨਿ ਕੈਕੇਯ੍ਯਾ ਤਾਨਿ ਭੂਮਿਂ ਪ੍ਰਪੇਦਿਰੇ। ਤਯਾ ਤਾਨ੍ਯ੍ ਅਪਵਿਦ੍ਧਾਨਿ ਮਾਲ੍ਯਾਨ੍ਯ੍ ਆਭਰਣਾਨਿ ਚ
—ਕੈਕੇਈ ਵੱਲੋਂ ਉਤਾਰੇ ਹੋਏ, ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ। ਉਹ ਮਾਲਾਵਾਂ ਤੇ ਗਹਿਣੇ ਉਸ ਨੇ ਉਤਾਰ ਕੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤੇ।
ਅਸ਼ੋਭਯਨ੍ਤ ਵਸੁਧਾਂ ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਾਣਿ ਯਥਾ ਨਭਃ। ਕ੍ਰੋਧਾਗਾਰੇ ਚ ਪਤਿਤਾ ਸਾ ਬਭੌ ਮਲਿਨਾਮ੍ਬਰਾ
ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗੀ ਪਈ ਸੀ, ਉਸਦੇ ਕਪੜੇ ਮੈਲੇ ਹੋ ਗਏ ਸਨ। ਜਿਵੇਂ ਤਾਰੇ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਸੁਹਾਵਣਾ ਨਹੀਂ ਬਣਾਉਂਦੇ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਵੀ ਸੁਹਾਵਣੀ ਨਹੀਂ ਲੱਗ ਰਹੀ ਸੀ।
ਏਕਵੇਣੀਂ ਦृਢਾਂ ਬਦ੍ਧ੍ਵਾ ਗਤਸਤ੍ਤ੍ਵੇਵ ਕਿਂਨਰੀ। ਆਜ੍ਞਾਪ੍ਯ ਤੁ ਮਹਾਰਾਜੋ ਰਾਘਵਸ੍ਯਾਭਿषੇਚਨਮ੍
ਉਸਦੇ ਵਾਲ ਇਕ ਵੱਟੀ ਵਿੱਚ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਨਾਲ ਬੰਨੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਜਿੰਦ ਰਹਿਤ ਕਿੰਨਰੀ ਹੋਵੇ। ਮਹਾਰਾਜ ਨੇ ਤਾਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਰਾਘਵ ਦੀ ਰਾਜਤਿਲਕ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦੇ ਦਿੱਤੀ ਸੀ।
ਪ੍ਰਿਯਾਰ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰਿਯਮਾਖ੍ਯਾਤੁਂ ਵਿਵੇਸ਼ਾਨ੍ਤਃਪੁਰਂ ਵਸ਼ੀ। ਸ ਕੈਕੇਯ੍ਯਾ ਗृਹਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ
ਆਪਣੀ ਪ੍ਰੇਮਿਕਾ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਦੇ ਯੋਗ, ਸੰਯਮੀ ਰਾਜਾ ਅੰਦਰਲੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਗਿਆ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਯਸ਼ ਵਾਲਾ ਰਾਜਾ ਕੈਕਈ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ।
ਪਾਣ੍ਡੁਰਾਭ੍ਰਮ੍ ਇਵਾਕਾਸ਼ਂ ਰਾਹੁਯੁਕ੍ਤਂ ਨਿਸ਼ਾਕਰਃ। ਸ਼ੁਕ-ਬਰ੍ਹਿਸਮਾਯੁਕ੍ਤਂ ਕ੍ਰੌਞ੍ਚਹਂਸਰੁਤਾਯੁਤਮ੍
ਉਹ ਕਮਰਾ ਅਜਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਫਿੱਕੇ ਬੱਦਲ ਹੋਣ, ਚੰਦ 'ਤੇ ਰਾਹੂ ਛਾ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਮੋਰ ਤੇ ਹੋਰ ਪੰਛੀਆਂ ਦੀ ਭਰਮਾਰ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਕਾਂਜ ਤੇ ਹੰਸਾਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਗੂੰਜ ਰਹੀਆਂ ਹੋਣ।
ਵਾਦਿਤ੍ਰਰਵਸਙ੍ਘੁष੍ਟਂ ਕੁਬ੍ਜਾਵਾਮਨਿਕਾਯੁਤਮ੍। ਲਤਾਗृਹੈਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰਗृਹੈਸ਼੍ਚਮ੍ਪਕਾਸ਼ੋਕਸ਼ੋਭਿਤੈਃ
ਵਾਜਿਆਂ ਦੀ ਧੁਨ ਨਾਲ ਗੂੰਜਦਾ, ਕੁਬੜ ਤੇ ਨੱਟੀਆਂ ਦਾਸੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਬੇਲਾਂ ਦੇ ਘਰਾਂ ਤੇ ਰੰਗੀਨ ਕਮਰਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਚੰਪਾ ਤੇ ਅਸ਼ੋਕ ਦੇ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਸੋਹਣਾ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਦਾਨ੍ਤਰਾਜਤਸੌਵਰ੍ਣਵੇਦਿਕਾਭਿਃ ਸਮਾਯੁਤਮ੍। ਨਿਤ੍ਯਪੁष੍ਪਫਲੈਰ੍ਵृਕ੍ਸ਼ੈਰ੍ਵਾਪੀਭਿਰੁਪਸ਼ੋਭਿਤਮ੍
ਹਾਥੀਦੰਦ, ਚਾਂਦੀ ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਚੌਬਾਰਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਹਰ ਵੇਲੇ ਫੁੱਲ ਤੇ ਫਲ ਲਾਉਣ ਵਾਲੇ ਰੁੱਖਾਂ ਤੇ ਪਾਣੀ ਵਾਲੀਆਂ ਛੋਟੀਆਂ ਝੀਲਾਂ ਨਾਲ ਰੌਣਕਦਾਰ ਸੀ।
ਦਾਨ੍ਤਰਾਜਤਸੌਵਰ੍ਣੈਃ ਸਂਵृਤਂ ਪਰਮਾਸਨੈਃ। ਵਿਵਿਧੈਰਨ੍ਨਪਾਨੈਸ਼੍ਚ ਭਕ੍ਸ਼੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਵਿਵਿਧੈਰਪਿ
ਹਾਥੀਦੰਦ, ਚਾਂਦੀ ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਉੱਤਮ ਆਸਨਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੇ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਤੇ ਮਿੱਠਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਉਪਪਨ੍ਨਂ ਮਹਾਰ੍ਹੈਸ਼੍ਚ ਭੂषਣੈਸ੍ਤ੍ਰਿਦਿਵੋਪਮਮ੍। ਸ ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਮਹਾਰਾਜਃ ਸ੍ਵਮਨ੍ਤਃਪੁਰਮृਦ੍ਧਿਮਤ੍
ਮਹਿੰਗੀਆਂ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਮਹਲ ਹੋਵੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਹਾਰਾਜ ਆਪਣੇ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਅੰਦਰਲੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ।
ਨ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਂ ਰਾਜਾ ਕੈਕੇਯੀਂ ਸ਼ਯਨੋਤ੍ਤਮੇ। ਸ ਕਾਮਬਲਸਂਯੁਕ੍ਤੋ ਰਤ੍ਯਰ੍ਥੀ ਮਨੁਜਾਧਿਪਃ
ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਕੈਕਈ ਆਪਣੀ ਵਧੀਆ ਖਟਿਆ 'ਤੇ ਨਹੀਂ ਮਿਲੀ। ਇੱਛਾ ਤੇ ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਲਾਲਸਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਉਸਨੂੰ ਲੱਭਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਅਪਸ਼੍ਯਨ੍ ਦਯਿਤਾਂ ਭਾਰ੍ਯਾਂ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਵਿषਸਾਦ ਚ। ਨਹਿ ਤਸ੍ਯ ਪੁਰਾ ਦੇਵੀ ਤਾਂ ਵੇਲਾਮਤ੍ਯਵਰ੍ਤਤ
ਜਦੋਂ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਪਤਨੀ ਨਾ ਮਿਲੀ, ਉਸਨੇ ਪੁੱਛਿਆ ਤੇ ਉਦਾਸ ਹੋ ਗਿਆ। ਕਦੇ ਵੀ ਰਾਣੀ ਨੇ ਅਜਿਹੇ ਵੇਲੇ ਦੂਰ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।
ਨ ਚ ਰਾਜਾ ਗृਹਂ ਸ਼ੂਨ੍ਯਂ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਕਦਾਚਨ। ਤਤੋ ਗृਹਗਤੋ ਰਾਜਾ ਕੈਕੇਯੀਂ ਪਰ੍ਯਪृਚ੍ਛਤ
ਰਾਜਾ ਕਦੇ ਵੀ ਖਾਲੀ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਗਿਆ ਸੀ। ਫਿਰ, ਘਰ ਵਿੱਚ ਜਾ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਕੈਕਈ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਿਆ।
ਯਥਾਪੁਰਮ੍ ਅਵਿਜ੍ਞਾਯ ਸ੍ਵਾਰ੍ਥਲਿਪ੍ਸੁਮ੍ ਅਪਣ੍ਡਿਤਾਮ੍। ਪ੍ਰਤਿਹਾਰੀ ਤ੍ਵਥੋਵਾਚ ਸਂਤ੍ਰਸ੍ਤਾ ਤੁ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਃ
ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ, ਉਸਦੀ ਸਵਾਰਥੀ ਸੋਚ ਤੇ ਅਕਲ ਦੀ ਘਾਟ ਤੋਂ ਬੇਖ਼ਬਰ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ। ਪਰ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਵਾਲੀ ਡਰੀ ਹੋਈ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਬੋਲੀ।
ਦੇਵ ਦੇਵੀ ਭृਸ਼ਂ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾ ਕ੍ਰੋਧਾਗਾਰਮਭਿਦ੍ਰੁਤਾ। ਪ੍ਰਤੀਹਾਰ੍ਯਾ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਰਾਜਾ ਪਰਮਦੁਰ੍ਮਨਾਃ
"ਮਾਲਕ, ਰਾਣੀ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਹੈ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਚਲੀ ਗਈ ਹੈ।" ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਵਾਲੀ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਬਹੁਤ ਚਿੰਤਤ ਹੋ ਗਿਆ।
ਵਿषਸਾਦ ਪੁਨਰ੍ਭੂਯੋ ਲੁਲਿਤਵ੍ਯਾਕੁਲੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਃ। ਤਤ੍ਰ ਤਾਂ ਪਤਿਤਾਂ ਭੂਮੌ ਸ਼ਯਾਨਾਮਤਥੋਚਿਤਾਮ੍
ਉਹ ਫਿਰੋਂ ਹੀ ਉਦਾਸ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਸਦੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਵਿੱਚ ਬੇਚੈਨੀ ਤੇ ਉਲਝਣ ਆ ਗਈ। ਉੱਥੇ ਉਸਨੇ ਉਸਨੂੰ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਪਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਉਸਦੀ ਸ਼ਾਨ ਦੇ ਅਨੁਕੂਲ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਪ੍ਰਤਪ੍ਤ ਇਵ ਦੁਃਖੇਨ ਸੋऽਪਸ਼੍ਯਜ੍ਜਗਤੀਪਤਿਃ। ਸ ਵृਦ੍ਧਸ੍ਤਰੁਣੀਂ ਭਾਰ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਾਣੇਭ੍ਯੋऽਪਿ ਗਰੀਯਸੀਮ੍
ਧਰਤੀ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ, ਜਿਵੇਂ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਸੜ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ, ਆਪਣੀ ਨੌਜਵਾਨ ਪਤਨੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਾਣਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਕੇ ਪਿਆਰੀ ਸੀ, ਉੱਥੇ ਪਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ।
ਅਪਾਪਃ ਪਾਪਸਂਕਲ੍ਪਾਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਧਰਣੀਤਲੇ। ਲਤਾਮਿਵ ਵਿਨਿष੍ਕृਤ੍ਤਾਂ ਪਤਿਤਾਂ ਦੇਵਤਾਮਿਵ
ਆਪਣੇ ਆਪ ਪਾਪ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਉਸਨੇ ਉਸਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਸਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਮਾੜੀ ਸੋਚ ਸੀ, ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਪਈ ਹੋਈ—ਜਿਵੇਂ ਵੱਡੀ ਬੇਲ ਕੱਟ ਦਿੱਤੀ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਕੋਈ ਦੇਵੀ ਡਿੱਗ ਪਈ ਹੋਵੇ।
ਕਿਨ੍ਨਰੀਮਿਵ ਨਿਰ੍ਧੂਤਾਂ ਚ੍ਯੁਤਾਮ੍ ਅਪ੍ਸਰਸਂ ਯਥਾ। ਮਾਯਾਮ੍ ਇਵ ਪਰਿਭ੍ਰष੍ਟਾਂ ਹਰਿਣੀਮ੍ ਇਵ ਸਂਯਤਾਮ੍
ਕਿੰਨਰੀ ਵਾਂਗ ਬੇਆਸਰਾ, ਜਾਂ ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਅਪਸਰਾ ਡਿੱਗ ਪਈ ਹੋਵੇ, ਜਿਵੇਂ ਮੋਹ ਭਟਕ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਹਰਣੀ ਫੜ ਲਈ ਹੋਵੇ।
ਕਰੇਣੁਮ੍ ਇਵ ਦਿਗ੍ਧੇਨ ਵਿਦ੍ਧਾਂ ਮृਗਯੁਨਾ ਵਨੇ। ਮਹਾਗਜ ਇਵਾਰਣ੍ਯੇ ਸ੍ਨੇਹਾਤ੍ ਪਰਮਦੁਃਖਿਤਾਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਵੱਲੋਂ ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ ਤੀਰ ਨਾਲ ਘਾਇਲ ਹੋਈ ਮਾਦਾ ਹਾਥਣ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਪਿਆਰ ਕਰਕੇ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋਈ, ਵੱਡੇ ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਪਈ ਸੀ।
ਪਰਿਮृਜ੍ਯ ਚ ਪਾਣਿਭ੍ਯਾਮਭਿਸਂਤ੍ਰਸ੍ਤਚੇਤਨਃ। ਕਾਮੀ ਕਮਲਪਤ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੀਮੁਵਾਚ ਵਨਿਤਾਮਿਦਮ੍
ਉਹ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਚਿਹਰਾ ਪੋਂਛ ਕੇ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਡਰ ਅਤੇ ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਇੱਛਾਵਾਂ ਵਾਲਾ ਰਾਜਾ ਉਸ ਕੰਵਲ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਇਸਤਰੀ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖਣ ਲੱਗਾ।
ਨ ਤੇऽਹਮਭਿਜਾਨਾਮਿ ਕ੍ਰੋਧਮਾਤ੍ਮਨਿ ਸਂਸ਼੍ਰਿਤਮ੍। ਦੇਵਿ ਕੇਨਾਭਿਯੁਕ੍ਤਾਸਿ ਕੇਨ ਵਾਸਿ ਵਿਮਾਨਿਤਾ
ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ ਕਿ ਤੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਗੁੱਸਾ ਵੱਸ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਦੇਵੀ, ਤੈਨੂੰ ਕਿਸ ਨੇ ਦੋਸ਼ ਲਾਇਆ ਜਾਂ ਕਿਸ ਨੇ ਤੇਰੀ ਬੇਇੱਜ਼ਤੀ ਕੀਤੀ ਹੈ?
ਯਦਿਦਂ ਮਮ ਦੁਃਖਾਯ ਸ਼ੇषੇ ਕਲ੍ਯਾਣਿ ਪਾਂਸੁषੁ। ਭੂਮੌ ਸ਼ੇषੇ ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਤ੍ਵਂ ਮਯਿ ਕਲ੍ਯਾਣਚੇਤਸਿ
ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਤੂੰ ਮਿੱਟੀ 'ਚ ਪਈ ਹੋਈ ਮੇਰੇ ਲਈ ਦੁੱਖ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣੀ ਹੋਈ ਹੈਂ, ਜਦ ਕਿ ਮੇਰਾ ਮਨ ਸਦਾ ਤੇਰੇ ਭਲੇ ਲਈ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਆਖ, ਤੂੰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਕਿਉਂ ਪਈ ਹੈਂ?
ਭੂਤੋਪਹਤਚਿਤ੍ਤੇਵ ਮਮ ਚਿਤ੍ਤਪ੍ਰਮਾਥਿਨਿ। ਸਨ੍ਤਿ ਮੇ ਕੁਸ਼ਲਾ ਵੈਦ੍ਯਾਸ੍ਤ੍ਵਭਿਤੁष੍ਟਾਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ
ਜਿਵੇਂ ਤੇਰਾ ਮਨ ਕਿਸੇ ਅਣਜਾਣ ਬਲ ਨੇ ਘੇਰ ਲਿਆ ਹੋਵੇ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੇਰਾ ਮਨ ਵੀ ਉਲਝਣ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਿਆ ਹੈ। ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਕਾਬਲ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ ਡਾਕਟਰ ਹਨ, ਜੋ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹਨ।
ਸੁਖਿਤਾਂ ਤ੍ਵਾਂ ਕਰਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਵ੍ਯਾਧਿਮਾਚਕ੍ਸ਼੍ਵ ਭਾਮਿਨਿ। ਕਸ੍ਯ ਵਾਪਿ ਪ੍ਰਿਯਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਕੇਨ ਵਾ ਵਿਪ੍ਰਿਯਂ ਕृਤਮ੍
ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਵਾਪਸ ਖੁਸ਼ ਕਰ ਦੇਣਗੇ—ਸੁੰਦਰਏ, ਦੱਸ ਕਿ ਤੈਨੂੰ ਕਿਹੜੀ ਬੀਮਾਰੀ ਨੇ ਘੇਰਿਆ ਹੈ? ਜਾਂ ਕੋਈ ਚਾਹ ਹੈ ਜੋ ਪੂਰੀ ਨਹੀਂ ਹੋਈ, ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਦੁੱਖ ਪਹੁੰਚਾਇਆ ਹੈ?
ਕਃ ਪ੍ਰਿਯਂ ਲਭਤਾਮਦ੍ਯ ਕੋ ਵਾ ਸੁਮਹਦਪ੍ਰਿਯਮ੍। ਮਾ ਰੌਤ੍ਸੀਰ੍ਮਾ ਚ ਕਾਰ੍षੀਸ੍ਤ੍ਵਂ ਦੇਵਿ ਸਮ੍ਪਰਿਸ਼ੋषਣਮ੍
ਅੱਜ ਕਿਸੇ ਨੇ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਪਾਈ ਹੈ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਦੁੱਖ ਹੋਇਆ ਹੈ? ਹੇ ਦੇਵੀ, ਨਾ ਤੂੰ ਦੁੱਖ ਕਰ, ਨਾ ਆਪ ਨੂੰ ਤਕਲੀਫ ਦੇ।
ਅਵਧ੍ਯੋ ਵਧ੍ਯਤਾਂ ਕੋ ਵਾ ਵਧ੍ਯਃ ਕੋ ਵਾ ਵਿਮੁਚ੍ਯਤਾਮ੍। ਦਰਿਦ੍ਰਃ ਕੋ ਭਵੇਦਾਢ੍ਯੋ ਦ੍ਰਵ੍ਯਵਾਨ੍ ਵਾਪ੍ਯਕਿਂਚਨਃ
ਜੋ ਮਰਨ ਜੋਗਾ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਮਾਰਿਆ ਜਾਵੇ ਜਾਂ ਜੋ ਮਰਨ ਜੋਗਾ ਹੈ, ਉਹ ਛੱਡਿਆ ਜਾਵੇ? ਜੋ ਗਰੀਬ ਹੈ, ਉਹ ਅਮੀਰ ਹੋ ਜਾਵੇ ਜਾਂ ਜੋ ਅਮੀਰ ਹੈ, ਉਹ ਕੁਝ ਵੀ ਨਾ ਰਹਿ ਜਾਵੇ?
ਅਹਂ ਚ ਹਿ ਮਦੀਯਾਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵੇ ਤਵ ਵਸ਼ਾਨੁਗਾਃ। ਨ ਤੇ ਕਂਚਿਦਭਿਪ੍ਰਾਯਂ ਵ੍ਯਾਹਨ੍ਤੁਮਹਮੁਤ੍ਸਹੇ
ਮੈਂ ਤੇ ਮੇਰੇ ਸਾਰੇ ਆਪਣੇ ਤੇਰੇ ਹਕਮ ਵਿੱਚ ਹਾਂ; ਤੇਰੀ ਕੋਈ ਵੀ ਇੱਛਾ ਰੱਦ ਕਰਨ ਦੀ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਹਿੰਮਤ ਨਹੀਂ।
ਆਤ੍ਮਨੋ ਜੀਵਿਤੇਨਾਪਿ ਬ੍ਰੂਹਿ ਯਨ੍ਮਨਸਿ ਸ੍ਥਿਤਮ੍। ਬਲਮਾਤ੍ਮਨਿ ਜਾਨਨ੍ਤੀ ਨ ਮਾਂ ਸ਼ਙ੍ਕਿਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਤੂੰ ਜੋ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਰੱਖਦੀ ਹੈਂ, ਉਹ ਦੱਸ—even ਜੇ ਮੇਰੀ ਜਾਨ ਵੀ ਲੱਗ ਜਾਵੇ। ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਤਾਕਤ ਜਾਣਦੀ ਹੈਂ, ਮੈਨੂੰ ਉੱਤੇ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਾ ਕਰ।
ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਤਵ ਪ੍ਰੀਤਿਂ ਸੁਕृਤੇਨਾਪਿ ਤੇ ਸ਼ਪੇ। ਯਾਵਦਾਵਰ੍ਤਤੇ ਚਕ੍ਰਂ ਤਾਵਤੀ ਮੇ ਵਸੁਂਧਰਾ
ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਾਂਗਾ, ਆਪਣੀ ਨੇਕੀ ਦੀ ਕਸਮ ਖਾਂਦਾ ਹਾਂ; ਜਿੰਨਾ ਚਿਰ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਚੱਲਦਾ ਰਹੇ, ਉਨਾ ਚਿਰ ਇਹ ਧਰਤੀ ਮੇਰੀ ਹੈ।