ਮਾ ਸ੍ਮੈਨਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਦੀਕ੍ਸ਼ੇਥਾ ਮਾ ਚੈਨਮਭਿਭਾषਥਾਃ। ਰੁਦਨ੍ਤੀ ਪਾਰ੍ਥਿਵਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਜਗਤ੍ਯਾਂ ਸ਼ੋਕਲਾਲਸਾ
ਉਸ ਵੱਲ ਨਾ ਵੇਖੀਂ, ਨਾ ਹੀ ਕੁਝ ਬੋਲੀਂ; ਜਦੋਂ ਰਾਜਾ ਤੈਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰ ਕੇ ਦੁੱਖੀ ਹੋ ਕੇ ਆਵੇ, ਤੂੰ ਰੋਦੀ ਰਹੀਂ ਪਰ ਉਸ ਨਾਲ ਗੱਲ ਨਾ ਕਰੀਂ।
ਦਯਿਤਾ ਤ੍ਵਂ ਸਦਾ ਭਰ੍ਤੁਰਤ੍ਰ ਮੇ ਨਾਸ੍ਤਿ ਸਂਸ਼ਯਃ। ਤ੍ਵਤ੍ਕृਤੇ ਚ ਮਹਾਰਾਜੋ ਵਿਸ਼ੇਦਪਿ ਹੁਤਾਸ਼ਨਮ੍
ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਿਆਰੀ ਰਹੀ ਹੈਂ, ਇਸ ਗੱਲ ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ; ਤੇਰੇ ਲਈ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਅੱਗ ਵਿਚ ਵੀ ਚਲਾ ਜਾਵੇ।
ਨ ਤ੍ਵਾਂ ਕ੍ਰੋਧਯਿਤੁਂ ਸ਼ਕ੍ਤੋ ਨ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਦੀਕ੍ਸ਼ਿਤੁਮ੍। ਤਵ ਪ੍ਰਿਯਾਰ੍ਥਂ ਰਾਜਾ ਤੁ ਪ੍ਰਾਣਾਨਪਿ ਪਰਿਤ੍ਯਜੇਤ੍
ਉਹ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਕਦੇ ਗੁੱਸਾ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ, ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਤੈਨੂੰ ਵੇਖ ਸਕਦਾ; ਤੇਰੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਰਾਜਾ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਵੀ ਦੇ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਨ ਹ੍ਯਤਿਕ੍ਰਮਿਤੁਂ ਸ਼ਕ੍ਤਸ੍ਤਵ ਵਾਕ੍ਯਂ ਮਹੀਪਤਿਃ। ਮਨ੍ਦਸ੍ਵਭਾਵੇ ਬੁਧ੍ਯਸ੍ਵ ਸੌਭਾਗ੍ਯਬਲਮਾਤ੍ਮਨਃ
ਰਾਜਾ ਤੇਰੀ ਗੱਲ ਕਦੇ ਟਾਲ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ; ਆਪਣੀ ਸਾਦਗੀ ਵਿਚ ਆਪਣੇ ਨਸੀਬ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਸਮਝ।
ਮਣਿਮੁਕ੍ਤਾਸੁਵਰ੍ਣਾਨਿ ਰਤ੍ਨਾਨਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ। ਦਦ੍ਯਾਦ੍ ਦਸ਼ਰਥੋ ਰਾਜਾ ਮਾ ਸ੍ਮ ਤੇषੁ ਮਨਃ ਕृਥਾਃ
ਦਸ਼ਰਥ ਰਾਜਾ ਤੈਨੂੰ ਮੋਤੀ, ਹੀਰੇ, ਸੋਨਾ ਤੇ ਹੋਰ ਕੀਮਤੀ ਰਤਨ ਦੇ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਮਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਨਾ ਲਾ।
ਯੌ ਤੌ ਦੇਵਾਸੁਰੇ ਯੁਦ੍ਧੇ ਵਰੌ ਦਸ਼ਰਥੋ ਦਦੌ। ਤੌ ਸ੍ਮਾਰਯ ਮਹਾਭਾਗੇ ਸੋऽਰ੍ਥੋ ਨ ਤ੍ਵਾ ਕ੍ਰਮੇਦਤਿ
ਜੋ ਦੋ ਵਾਰੀ ਦਸ਼ਰਥ ਨੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਲੜਾਈ ਵਿਚ ਤੈਨੂੰ ਦਿੱਤੀਆਂ ਸਨ, ਉਹ ਵਾਅਦੇ ਉਸਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਾ, ਉਹ ਵਾਅਦਾ ਟੁੱਟਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ।
ਯਦਾ ਤੁ ਤੇ ਵਰਂ ਦਦ੍ਯਾਤ੍ ਸ੍ਵਯਮੁਤ੍ਥਾਪ੍ਯ ਰਾਘਵਃ। ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਾਪ੍ਯ ਮਹਾਰਾਜਂ ਤ੍ਵਮਿਮਂ ਵृਣੁਯਾ ਵਰਮ੍
ਜਦੋਂ ਰਾਘਵ ਤੈਨੂੰ ਆਪ ਚੁੱਕ ਕੇ ਬੈਠਾਏ ਤੇ ਮਹਾਰਾਜ ਵੀ ਉਥੇ ਹੋਵੇ, ਤਦ ਤੂੰ ਇਹੀ ਵਰ ਮੰਗੀਂ।
ਰਾਮਪ੍ਰਵ੍ਰਜਨਂ ਦੂਰਂ ਨਵ ਵਰ੍षਾਣਿ ਪਞ੍ਚ ਚ। ਭਰਤਃ ਕ੍ਰਿਯਤਾਂ ਰਾਜਾ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਪਾਰ੍ਥਿਵਰ੍षਭ
ਰਾਮ ਦਾ ਜੰਗਲ ਵਾਸ ਚੌਦਾਂ ਸਾਲ ਹੋਵੇ—ਨੌਂ ਤੇ ਪੰਜ—ਤੇ ਭਰਤ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਣਾਇਆ ਜਾਵੇ, ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚ ਸਿਰਮੌਰ।
ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼ ਹਿ ਵਰ੍षਾਣਿ ਰਾਮੇ ਪ੍ਰਵ੍ਰਾਜਿਤੇ ਵਨਮ੍। ਰੂਢਸ਼੍ਚ ਕृਤਮੂਲਸ਼੍ਚ ਸ਼ੇषਂ ਸ੍ਥਾਸ੍ਯਤਿ ਤੇ ਸੁਤਃ
ਚੌਦਾਂ ਸਾਲ ਜਦੋਂ ਰਾਮ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਰਹੇਗਾ, ਤੇਰਾ ਪੁੱਤ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਜ਼ਬੂਤ ਤੇ ਜੜਾਂ ਵਾਲਾ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।
ਰਾਮਪ੍ਰਵ੍ਰਾਜਨਂ ਚੈਵ ਦੇਵਿ ਯਾਚਸ੍ਵ ਤਂ ਵਰਮ੍। ਏਵਂ ਸੇਤ੍ਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵਾਰ੍ਥਾਸ੍ਤਵ ਕਾਮਿਨਿ
ਹੇ ਰਾਣੀ, ਰਾਮ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਾਸ ਦਾ ਵਰ ਮੰਗ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੇਰੇ ਪੁੱਤ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋ ਜਾਣਗੀਆਂ।
ਏਵਂ ਪ੍ਰਵ੍ਰਾਜਿਤਸ਼੍ਚੈਵ ਰਾਮੋऽਰਾਮੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ। ਭਰਤਸ਼੍ਚ ਗਤਾਮਿਤ੍ਰਸ੍ਤਵ ਰਾਜਾ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਦੋਂ ਰਾਮ ਜੰਗਲ ਵਾਸ ਤੇ ਹੋਵੇਗਾ, ਉਹ ਰਾਮ ਨਹੀਂ ਰਹੇਗਾ, ਤੇ ਭਰਤ ਤੇਰੇ ਲਈ ਵੈਰੀ ਰਹਿਤ ਰਾਜਾ ਬਣ ਜਾਵੇਗਾ।
ਯੇਨ ਕਾਲੇਨ ਰਾਮਸ਼੍ਚ ਵਨਾਤ੍ ਪ੍ਰਤ੍ਯਾਗਮਿष੍ਯਤਿ। ਅਨ੍ਤਰ੍ਬਹਿਸ਼੍ਚ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਤੇ ਕृਤਮੂਲੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਜਿਸ ਸਮੇਂ ਰਾਮ ਜੰਗਲ ਤੋਂ ਵਾਪਸ ਆਵੇਗਾ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਤੇਰਾ ਪੁੱਤ ਅੰਦਰੋਂ ਤੇ ਬਾਹਰੋਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੋ ਚੁੱਕਿਆ ਹੋਵੇਗਾ।
ਸਂਗृਹੀਤਮਨੁष੍ਯਸ਼੍ਚ ਸੁਹृਦ੍ਭਿਃ ਸਾਕਮਾਤ੍ਮਵਾਨ੍। ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਕਾਲਂ ਨੁ ਮਨ੍ਯੇऽਹਂ ਰਾਜਾਨਂ ਵੀਤਸਾਧ੍ਵਸਾ
ਦੋਸਤਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ, ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਕਾਬੂ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਵਫਾਦਾਰ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ, ਤੇਰਾ ਪੁੱਤ ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ, ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਸਮਾਂ ਆਉਣ ਤੇ ਰਾਜਾ ਵੀ ਡਰ ਰਹਿਤ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।
ਰਾਮਾਭਿषੇਕਸਂਕਲ੍ਪਾਨ੍ਨਿਗृਹ੍ਯ ਵਿਨਿਵਰ੍ਤਯ। ਅਨਰ੍ਥਮਰ੍ਥਰੂਪੇਣ ਗ੍ਰਾਹਿਤਾ ਸਾ ਤਤਸ੍ਤਯਾ
ਰਾਮ ਦੇ ਰਾਜਅਭਿਸੇਕ ਦੇ ਇਰਾਦੇ ਤੋਂ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਰੋਕ ਤੇ ਵਾਪਸ ਮੁੜਾ; ਤੈਨੂੰ ਉਸ ਨੇ ਭਲਾਈ ਦੇ ਭੇਸ ਵਿਚ ਨੁਕਸਾਨ ਮੰਨਣ ਲਈ ਮਜਬੂਰ ਕੀਤਾ ਹੈ।
ਹृष੍ਟਾ ਪ੍ਰਤੀਤਾ ਕੈਕੇਯੀ ਮਨ੍ਥਰਾਮਿਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਸਾ ਹਿ ਵਾਕ੍ਯੇਨ ਕੁਬ੍ਜਾਯਾਃ ਕਿਸ਼ੋਰੀਵੋਤ੍ਪਥਂ ਗਤਾ
ਖੁਸ਼ ਤੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਯਕੀਨ ਕਰਕੇ ਕੈਕਈ ਨੇ ਮੰਥਰਾ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ; ਕਿਉਂਕਿ ਕੁਬੜੀ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਉਹ ਨੌਜਵਾਨ ਕੁੜੀ ਵਾਂਗ ਭਟਕ ਗਈ ਸੀ।
ਕੈਕੇਯੀ ਵਿਸ੍ਮਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਪਰਂ ਪਰਮਦਰ੍ਸ਼ਨਾ। ਪ੍ਰਜ੍ਞਾਂ ਤੇ ਨਾਵਜਾਨਾਮਿ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠੇ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾਭਿਧਾਯਿਨਿ
ਕੈਕਈ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣੀ ਤੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋਈ ਹੋਈ ਸੀ, ਆਖਣ ਲੱਗੀ: 'ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਸਮਝ ਨੂੰ ਘੱਟ ਨਹੀਂ ਆਂਕਦੀ, ਤੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗੀ ਗੱਲ ਆਖਦੀ ਹੈਂ।'
ਪृਥਿਵ੍ਯਾਮਸਿ ਕੁਬ੍ਜਾਨਾਮੁਤ੍ਤਮਾ ਬੁਦ੍ਧਿਨਿਸ਼੍ਚਯੇ। ਤ੍ਵਮੇਵ ਤੁ ਮਮਾਰ੍ਥੇषੁ ਨਿਤ੍ਯਯੁਕ੍ਤਾ ਹਿਤੈषਿਣੀ
ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸਾਰੀਆਂ ਕੁਬਜ ਔਰਤਾਂ ਵਿੱਚ, ਤੇਰੀ ਸਮਝ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ। ਮੇਰੇ ਕੰਮਾਂ ਲਈ ਸਿਰਫ ਤੂੰ ਹੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੱਚੀ ਨਿਭਾਣ ਵਾਲੀ ਤੇ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁਣ ਵਾਲੀ ਹੈਂ।
ਨਾਹਂ ਸਮਵਬੁਦ੍ਧ੍ਯੇਯਂ ਕੁਬ੍ਜੇ ਰਾਜ੍ਞਸ਼੍ਚਿਕੀਰ੍षਿਤਮ੍। ਸਨ੍ਤਿ ਦੁਃਸਂਸ੍ਥਿਤਾਃ ਕੁਬ੍ਜਾਃ ਵਕ੍ਰਾਃ ਪਰਮਪਾਪਿਕਾਃ
ਮੈਂ ਰਾਜੇ ਦਾ ਮਨਸੂਬਾ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀ ਸੀ, ਹੇ ਕੁਬਜ, ਕਿਉਂਕਿ ਕੁਝ ਕੁਬਜ ਔਰਤਾਂ ਬਹੁਤ ਹੀ ਖਰਾਬ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲੀਆਂ, ਤਿੜਕੀਆਂ ਤੇ ਬੁਰੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਤ੍ਵਂ ਪਦ੍ਮਮਿਵ ਵਾਤੇਨ ਸਂਨਤਾ ਪ੍ਰਿਯਦਰ੍ਸ਼ਨਾ। ਉਰਸ੍ਤੇऽਭਿਨਿਵਿष੍ਟਂ ਵੈ ਯਾਵਤ੍ ਸ੍ਕਨ੍ਧਾਤ੍ ਸਮੁਨ੍ਨਤਮ੍
ਤੂੰ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਝੁਕੀ ਹੋਈ ਕੌਲ ਦੇ ਫੁੱਲ ਵਾਂਗ ਸੋਹਣੀ ਲੱਗਦੀ ਹੈਂ। ਤੇਰਾ ਛਾਤੀ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਨਾਲ ਮੋਢਿਆਂ ਤੋਂ ਉਭਰੀ ਹੋਈ ਹੈ।
ਅਧਸ੍ਤਾਚ੍ਚੋਦਰਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਂ ਸੁਨਾਭਮਿਵ ਲਜ੍ਜਿਤਮ੍। ਪ੍ਰਤਿਪੂਰ੍ਣਂ ਚ ਜਘਨਂ ਸੁਪੀਨੌ ਚ ਪਯੋਧਰੌ
ਤੇਰਾ ਪੇਟ ਹੇਠਾਂ ਤੋਂ ਨਰਮ ਤੇ ਸ਼ਰਮੀਲਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਨਾਭੀ। ਤੇਰੇ ਕਮਰ ਭਰੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਤੇ ਛਾਤੀਆਂ ਗੋਲ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਹਨ।
ਵਿਮਲੇਨ੍ਦੁਸਮਂ ਵਕ੍ਤ੍ਰਮਹੋ ਰਾਜਸਿ ਮਨ੍ਥਰੇ। ਜਘਨਂ ਤਵ ਨਿਰ੍ਮृष੍ਟਂ ਰਸ਼ਨਾਦਾਮਭੂषਿਤਮ੍
ਤੇਰਾ ਚਿਹਰਾ ਚਾਨਣ ਵਾਲੇ ਚੰਦ ਵਾਂਗ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ—ਸੱਚਮੁੱਚ, ਤੂੰ ਚਮਕਦੀ ਹੈਂ, ਮੰਥਰਾ। ਤੇਰੀ ਕਮਰ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਵਾਲੀ ਕਮਰਬੰਦ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਹੈ।
ਜਙ੍ਘੇ ਭृਸ਼ਮੁਪਨ੍ਯਸ੍ਤੇ ਪਾਦੌ ਚ ਵ੍ਯਾਯਤਾਵੁਭੌ। ਤ੍ਵਮਾਯਤਾਭ੍ਯਾਂ ਸਕ੍ਥਿਭ੍ਯਾਂ ਮਨ੍ਥਰੇ ਕ੍ਸ਼ੌਮਵਾਸਿਨੀ
ਤੇਰੀਆਂ ਰਾਣੀਆਂ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹਨ, ਦੋਵੇਂ ਪੈਰ ਲੰਮੇ ਤੇ ਸੁਧਰੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਹੇ ਮੰਥਰਾ, ਤੂੰ ਨਰਮ ਕਪੜੇ ਪਾ ਕੇ ਸੋਹਣੀਆਂ ਰਾਣੀਆਂ ਵਾਲੀ ਲੱਗਦੀ ਹੈਂ।
ਅਗ੍ਰਤੋ ਮਮ ਗਚ੍ਛਨ੍ਤੀ ਰਾਜਸੇऽਤੀਵ ਸ਼ੋਭਨੇ। ਆਸਨ੍ ਯਾਃ ਸ਼ਮ੍ਬਰੇ ਮਾਯਾਃ ਸਹਸ੍ਰਮ੍ ਅਸੁਰਾਧਿਪੇ
ਜਦ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਅੱਗੇ ਚੱਲਦੀ ਹੈਂ, ਹੇ ਬੇਹੱਦ ਸੋਹਣੀ, ਤੂੰ ਚਮਕਦੀ ਹੈਂ। ਜਿਵੇਂ ਸ਼ੰਭਰਾਸੁਰ ਕੋਲ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਜਾਦੂਈ ਕਲਾਵਾਂ ਸਨ—
ਹृਦਯੇ ਤੇ ਨਿਵਿष੍ਟਾਸ੍ ਤਾ ਭੂਯਸ਼੍ ਚਾਨ੍ਯਾਃ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ। ਤਦੇਵ ਸ੍ਥਗੁ(=ਪृष੍ਠ-ਵਕ੍ਰਭਾਗਃ) ਯਦ੍ ਦੀਰ੍ਘਂ ਰਥ-ਘੋਣਮ੍ ਇਵਾਯਤਮ੍
ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਕਲਾਵਾਂ ਤੇਰੇ ਦਿਲ ਵਿਚ ਵੱਸ ਗਈਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਹੋਰ ਵੀ ਹਜ਼ਾਰਾਂ। ਤੇਰੀ ਪਿੱਠ ਵੀ ਲੰਮੀ ਤੇ ਵੱਕਰੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਰਥ ਦਾ ਜੋੜ।
ਮਤਯਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰ-ਵਿਦ੍ਯਾਸ਼੍ ਚ ਮਾਯਾਸ਼੍ਚਾਤ੍ਰ ਵਸਨ੍ਤਿ ਤੇ। ਅਤ੍ਰ ਤੇऽਹਂ ਪ੍ਰਮੋਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਮਾਲਾਂ ਕੁਬ੍ਜੇ ਹਿਰਣ੍ਮਯੀਮ੍
ਸਿਆਣਪ, ਰਾਜ ਕਰਣ ਦੀ ਸਮਝ ਤੇ ਜਾਦੂਈ ਕਲਾਵਾਂ ਸਭ ਕੁਝ ਤੇਰੇ ਅੰਦਰ ਵੱਸਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਥੇ, ਹੇ ਕੁਬਜ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸੋਨੇ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਾਉਂਦੀ ਹਾਂ।
ਅਭਿषਿਕ੍ਤੇ ਚ ਭਰਤੇ ਰਾਘਵੇ ਚ ਵਨਂ ਗਤੇ। ਜਾਤ੍ਯੇਨ ਚ ਸੁਵਰ੍ਣੇਨ ਸੁਨਿष੍ਟਪ੍ਤੇਨ ਸੁਨ੍ਦਰਿ
ਜਦ ਭਰਤ ਦਾ ਰਾਜਤਿਲਕ ਹੋ ਜਾਵੇ ਤੇ ਰਾਘਵ ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਚਲਾ ਜਾਵੇ, ਹੇ ਸੋਹਣੀ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਖ਼ਰੀ ਸੁਧੀ ਤੇ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤਪਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੋਨਾ ਲਗਾਵਾਂਗੀ।
ਲਬ੍ਧਾਰ੍ਥਾ ਚ ਪ੍ਰਤੀਤਾ ਚ ਲੇਪਯਿष੍ਯਾਮਿ ਤੇ ਸ੍ਥਗੁ। ਮੁਖੇ ਚ ਤਿਲਕਂ ਚਿਤ੍ਰਂ ਜਾਤਰੂਪਮਯਂ ਸ਼ੁਭਮ੍
ਜਦ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਮੁਰਾਦ ਮਿਲ ਜਾਵੇ ਤੇ ਤੂੰ ਖੁਸ਼ ਹੋਵੇਂ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਪਿੱਠ ਨੂੰ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਮਲਾਂਗੀ; ਤੇ ਤੇਰੇ ਚਿਹਰੇ ਉੱਤੇ ਸੋਹਣੀ ਸੋਨੇ ਦੀ ਤਿਲਕ ਲਾਵਾਂਗੀ।
ਕਾਰਯਿष੍ਯਾਮਿ ਤੇ ਕੁਬ੍ਜੇ ਸ਼ੁਭਾਨ੍ਯਾਭਰਣਾਨਿ ਚ। ਪਰਿਧਾਯ ਸ਼ੁਭੇ ਵਸ੍ਤ੍ਰੇ ਦੇਵਤੇਵ ਚਰਿष੍ਯਸਿ
ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਵਧੀਆ ਗਹਿਣੇ ਬਣਵਾਵਾਂਗੀ, ਹੇ ਕੁਬਜ। ਸੋਹਣੇ ਕੱਪੜੇ ਪਾ ਕੇ, ਤੂੰ ਦੇਵੀ ਵਾਂਗ ਫਿਰੇਗੀ।
ਚਨ੍ਦ੍ਰਮਾਹ੍ਵਯਮਾਨੇਨ ਮੁਖੇਨਾਪ੍ਰਤਿਮਾਨਨਾ। ਗਮਿष੍ਯਸਿ ਗਤਿਂ ਮੁਖ੍ਯਾਂ ਗਰ੍ਵਯਨ੍ਤੀ ਦ੍ਵਿषਜ੍ਜਨੇ
ਚੰਦ ਵਰਗੇ ਚਮਕਦੇ ਚਿਹਰੇ ਤੇ ਬੇਮਿਸਾਲ ਸੋਹਣਾਪਣ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਰਾਜਸੀ ਚਾਲ ਨਾਲ ਚੱਲੇਗੀ, ਆਪਣੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀਰਾਨ ਕਰਦੀ ਹੋਈ।
ਤਵਾਪਿ ਕੁਬ੍ਜਾਃ ਕੁਬ੍ਜਾਯਾਃ ਸਰ੍ਵਾਭਰਣਭੂषਿਤਾਃ। ਪਾਦੌ ਪਰਿਚਰਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਯਥੈਵ ਤ੍ਵਂ ਸਦਾ ਮਮ
ਤੇਰੇ ਲਈ ਹੋਰ ਕੁਬਜ ਔਰਤਾਂ, ਜੋ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਹੋਣਗੀਆਂ, ਤੇਰੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨਗੀਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੇਰੀ ਕਰਦੀ ਆਈ ਹੈਂ।