ਬਾਲਾ ਅਪਿ ਕ੍ਰੀਡਮਾਨਾ ਗृਹਦ੍ਵਾਰੇषੁ ਸਙ੍ਘਸ਼ਃ। ਰਾਮਾਭਿषਵਸਂਯੁਕ੍ਤਾਸ਼੍ਚਕ੍ਰੁਰੇਵ ਕਥਾ ਮਿਥਃ
ਘਰਾਂ ਦੇ ਦਰਵਾਜਿਆਂ 'ਤੇ ਖੇਡ ਰਹੇ ਬੱਚੇ ਵੀ, ਜਦੋਂ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਸ ਵਿਚ ਸਿਰਫ਼ ਰਾਮ ਦੇ ਰਾਜਤਿਲਕ ਦੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਕृਤਪੁष੍ਪੋਪਹਾਰਸ਼੍ਚ ਧੂਪਗਨ੍ਧਾਧਿਵਾਸਿਤਃ। ਰਾਜਮਾਰ੍ਗਃ ਕृਤਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ ਪੌਰੈ ਰਾਮਾਭਿषੇਚਨੇ
ਨਗਰ ਵਾਸੀਆਂ ਨੇ ਰਾਮ ਦੇ ਰਾਜਤਿਲਕ ਲਈ ਰਾਜ ਮਾਰਗ ਨੂੰ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ, ਧੂਪ ਤੇ ਖੁਸ਼ਬੂ ਨਾਲ ਮਹਕਾਇਆ, ਤੇ ਉਹ ਰਸਤਾ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣਾ ਬਣਾਇਆ।
ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਕਰਣਾਰ੍ਥਂ ਚ ਨਿਸ਼ਾਗਮਨਸ਼ਙ੍ਕਯਾ। ਦੀਪਵृਕ੍ਸ਼ਾਂਸ੍ਤਥਾ ਚਕ੍ਰੁਰਨੁਰਥ੍ਯਾਸੁ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ
ਰਾਤ ਨੂੰ ਚਾਨਣ ਕਰਨ ਲਈ, ਹਨੇਰੇ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਕਰਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸਾਰੀਆਂ ਗਲੀਆਂ 'ਚ ਦੀਵੇ ਵਾਲੇ ਰੁੱਖ ਲਗਾ ਦਿੱਤੇ।
ਅਲਂਕਾਰਂ ਪੁਰਸ੍ਯੈਵਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਤਤ੍ ਪੁਰਵਾਸਿਨਃ। ਆਕਾਂਕ੍ਸ਼ਮਾਣਾ ਰਾਮਸ੍ਯ ਯੌਵਰਾਜ੍ਯਾਭਿषੇਚਨਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਸਜਾ ਕੇ, ਨਗਰ ਵਾਸੀ ਰਾਮ ਦੇ ਯੁਵਰਾਜ ਬਣਨ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਨ 'ਚ ਉਮੀਦ ਭਰੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਸਮੇਤ੍ਯ ਸਙ੍ਘਸ਼ਃ ਸਰ੍ਵੇ ਚਤ੍ਵਰੇषੁ ਸਭਾਸੁ ਚ। ਕਥਯਨ੍ਤੋ ਮਿਥਸ੍ਤਤ੍ਰ ਪ੍ਰਸ਼ਸ਼ਂਸੁਰ੍ਜਨਾਧਿਪਮ੍
ਸਭ ਲੋਕ ਚੌਕਾਂ ਤੇ ਸਭਾ ਘਰਾਂ 'ਚ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਸ ਵਿਚ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਅਹੋ ਮਹਾਤ੍ਮਾ ਰਾਜਾਯਮਿਕ੍ਸ਼੍ਵਾਕੁਕੁਲਨਨ੍ਦਨਃ। ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਵृਦ੍ਧਂ ਸ੍ਵਮਾਤ੍ਮਾਨਂ ਰਾਮਂ ਰਾਜ੍ਯੇऽਭਿषੇਕ੍ਸ਼੍ਯਤਿ
ਵਾਹ, ਇਕਸ਼ਵਾਕੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਵੱਡੇ ਦਿਲ ਵਾਲੇ, ਆਪਣੀ ਉਮਰ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ, ਹੁਣ ਰਾਮ ਨੂੰ ਰਾਜਤਿਲਕ ਕਰਨਗੇ।
ਸਰ੍ਵੇ ਹ੍ਯਨੁਗृਹੀਤਾਃ ਸ੍ਮ ਯਨ੍ਨੋ ਰਾਮੋ ਮਹੀਪਤਿਃ। ਚਿਰਾਯ ਭਵਿਤਾ ਗੋਪ੍ਤਾ ਦृष੍ਟਲੋਕਪਰਾਵਰਃ
ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਧਨੀਆਂ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਰਾਮ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰੰਗ-ਢੰਗ ਵੇਖ ਚੁੱਕਾ ਹੈ, ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਸਾਡਾ ਰਾਜਾ ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇਗਾ।
ਅਨੁਦ੍ਧਤਮਨਾ ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਭ੍ਰਾਤृਵਤ੍ਸਲਃ। ਯਥਾ ਚ ਭ੍ਰਾਤृषੁ ਸ੍ਨਿਗ੍ਧਸ੍ਤਥਾਸ੍ਮਾਸ੍ਵਪਿ ਰਾਘਵਃ
ਰਾਘਵ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਅਹੰਕਾਰ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ, ਗਿਆਨਵਾਨ, ਧਰਮਵਾਨ ਤੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਵੀ ਭਰਾਵਾਂ ਵਾਂਗ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਚਿਰਂ ਜੀਵਤੁ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥੋऽਨਘਃ। ਯਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦੇਨਾਭਿषਿਕ੍ਤਂ ਰਾਮਂ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਹੇ ਵਯਮ੍
ਧਰਮਵਾਨ ਤੇ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਜੀਵੇ, ਜਿਸ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਰਾਮ ਦਾ ਰਾਜਤਿਲਕ ਵੇਖ ਸਕਾਂਗੇ।
ਏਵਂਵਿਧਂ ਕਥਯਤਾਂ ਪੌਰਾਣਾਂ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੁਵੁਃ ਪਰੇ। ਦਿਗ੍ਭ੍ਯੋ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਵृਤ੍ਤਾਨ੍ਤਾਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਜਾਨਪਦਾ ਜਨਾਃ
ਜਦ ਨਗਰ ਵਾਸੀ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਹੋਰ ਲੋਕ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਖ਼ਬਰ ਸੁਣ ਕੇ, ਪਿੰਡਾਂ ਤੋਂ ਆ ਗਏ।
ਤੇ ਤੁ ਦਿਗ੍ਭ੍ਯਃ ਪੁਰੀਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਰਾਮਾਭਿषੇਚਨਮ੍। ਰਾਮਸ੍ਯ ਪੂਰਯਾਮਾਸੁਃ ਪੁਰੀਂ ਜਾਨਪਦਾ ਜਨਾਃ
ਉਹ ਲੋਕ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਰਾਮ ਦੇ ਰਾਜਤਿਲਕ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਆਏ, ਤੇ ਨਗਰ ਨੂੰ ਭਰ ਦਿੱਤਾ।
ਜਨੌਘੈਸ੍ਤੈਰ੍ਵਿਸਰ੍ਪਦ੍ਭਿਃ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੁਵੇ ਤਤ੍ਰ ਨਿਃਸ੍ਵਨਃ। ਪਰ੍ਵਸੂਦੀਰ੍ਣਵੇਗਸ੍ਯ ਸਾਗਰਸ੍ਯੇਵ ਨਿਃਸ੍ਵਨਃ
ਜਦ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭੀੜ ਹਰ ਪਾਸੇ ਫੈਲ ਗਈ, ਉਥੇ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਸ਼ੋਰ ਹੋਇਆ, ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੂਰਨਮਾਸੀ ਵਾਲੀ ਰਾਤ ਨੂੰ ਸਮੁੰਦਰ ਗੂੰਜਦਾ ਹੈ।
ਤਤਸ੍ਤਦਿਨ੍ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼ਯਸਂਨਿਭਂ ਪੁਰਂ ਦਿਦृਕ੍ਸ਼ੁਭਿਰ੍ਜਾਨਪਦੈਰੁਪਾਹਿਤੈਃ। ਸਮਨ੍ਤਤਃ ਸਸ੍ਵਨਮਾਕੁਲਂ ਬਭੌ ਸਮੁਦ੍ਰਯਾਦੋਭਿਰਿਵਾਰ੍ਣਵੋਦਕਮ੍
ਫਿਰ ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ, ਜੋ ਇੰਦਰ ਦੇ ਮਹਿਲ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਪਿੰਡਾਂ ਤੋਂ ਆਏ ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਚਹੁੰ ਪਾਸੇ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਗੂੰਜਦਾ ਤੇ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਸਮੁੰਦਰ ਆਪਣਾ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਵੇ।
thumb|ਸਪ੍ਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਅਯੋਧ੍ਯਾਕਾਣ੍ਡੇ ਸਪ੍ਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੨-
ਸ੍ਰੀਮਤ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਅਯੋਧਿਆ ਕਾਂਡ ਦਾ ਸੱਤਵਾਂ ਸਰਗ ਸੁਣੋ।
ਜ੍ਞਾਤਿਦਾਸੀ ਯਤੋ ਜਾਤਾ ਕੈਕੇਯ੍ਯਾ ਤੁ ਸਹੋषਿਤਾ। ਪ੍ਰਾਸਾਦਂ ਚਨ੍ਦ੍ਰਸਂਕਾਸ਼ਮਾਰੁਰੋਹ ਯਦृਚ੍ਛਯਾ
ਇਕ ਨੌਕਰਾਣੀ, ਜੋ ਕੈਕੇਈ ਦੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਜਨਮੀ ਸੀ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਹ ਚੰਨ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਮਹਿਲ 'ਤੇ ਅਚਾਨਕ ਚੜ੍ਹ ਗਈ।
ਸਿਕ੍ਤਰਾਜਪਥਾਂ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਾਂ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਣਕਮਲੋਤ੍ਪਲਾਮ੍। ਅਯੋਧ੍ਯਾਂ ਮਨ੍ਥਰਾ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਪ੍ਰਾਸਾਦਾਦਨ੍ਵਵੈਕ੍ਸ਼ਤ
ਉਸ ਮਹਿਲ ਤੋਂ ਮੰਥਰਾ ਨੇ ਅਯੋਧਿਆ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਸ ਦੇ ਰਾਜ ਮਾਰਗ ਫੁੱਲਾਂ ਤੇ ਕਮਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਤੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਿੱਜੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਪਤਾਕਾਭਿਰ੍ਵਰਾਰ੍ਹਾਭਿਰ੍ਧ੍ਵਜੈਸ਼੍ਚ ਸਮਲਂਕृਤਾਮ੍। ਸਿਕ੍ਤਾਂ ਚਨ੍ਦਨਤੋਯੈਸ਼੍ਚ ਸ਼ਿਰਃਸ੍ਨਾਤਜਨੈਰ੍ਯੁਤਾਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਵਧੀਆ ਝੰਡਿਆਂ ਤੇ ਪਤਾਕਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਚੰਦਨ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਿੱਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਸਿਰ ਧੋਏ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ।
ਮਾਲ੍ਯਮੋਦਕਹਸ੍ਤੈਸ਼੍ਚ ਦ੍ਵਿਜੇਨ੍ਦ੍ਰੈਰਭਿਨਾਦਿਤਾਮ੍। ਸ਼ੁਕ੍ਲਦੇਵਗृਹਦ੍ਵਾਰਾਂ ਸਰ੍ਵਵਾਦਿਤ੍ਰਨਾਦਿਤਾਮ੍
ਮਾਲਾ ਤੇ ਮਿੱਠਾਈਆਂ ਹੱਥ ਵਿਚ ਲੈ ਕੇ, ਉੱਚ ਦਰਜੇ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ, ਚਿੱਟੇ ਮੰਦਰਾਂ ਦੇ ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਤੇ, ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਾਜਿਆਂ ਦੀ ਧੁਨ ਨਾਲ ਸ਼ਹਿਰ ਗੂੰਜ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਸਮ੍ਪ੍ਰਹृष੍ਟਜਨਾਕੀਰ੍ਣਾਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਘੋषਨਿਨਾਦਿਤਾਮ੍। ਪ੍ਰਹृष੍ਟਵਰਹਸ੍ਤ੍ਯਸ਼੍ਵਾਂ ਸਮ੍ਪ੍ਰਣਰ੍ਦਿਤਗੋਵृषਾਮ੍
ਖੁਸ਼ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਉਚਾਰਣ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਰਹੀ, ਖੁਸ਼ ਅਤੇ ਸੋਹਣੇ ਹਾਥੀਆਂ ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ, ਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਬਲਦਾਂ ਤੇ ਗਾਂਵਾਂ ਦੀਆਂ ਗੂੰਜਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ—
ਹृष੍ਟਪ੍ਰਮੁਦਿਤੈਃ ਪੌਰੈਰੁਚ੍ਛ੍ਰਿਤਧ੍ਵਜਮਾਲਿਨੀਮ੍। ਅਯੋਧ੍ਯਾਂ ਮਨ੍ਥਰਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਰਂ ਵਿਸ੍ਮਯਮਾਗਤਾ
ਮਨਥਰਾ ਨੇ ਅਯੋਧਿਆ ਨੂੰ ਉੱਚੇ ਝੰਡਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਵਾਸੀਆਂ ਖੁਸ਼ ਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਏ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਬਹੁਤ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਈ।
ਉਤ੍ਤਮੇਨਾਭਿਸਂਯੁਕ੍ਤਾ ਹਰ੍षੇਣਾਰ੍ਥਪਰਾ ਸਤੀ। ਰਾਮਮਾਤਾ ਧਨਂ ਕਿਂ ਨੁ ਜਨੇਭ੍ਯਃ ਸਮ੍ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਤਿ
ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੀ ਹੋਈ ਤੇ ਲਾਭ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲੀ, ਰਾਮ ਦੀ ਮਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹੜਾ ਧਨ ਵੰਡ ਰਹੀ ਹੈ?
ਅਤਿਮਾਤ੍ਰਂ ਪ੍ਰਹਰ੍षਃ ਕਿਂ ਜਨਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਚ ਸ਼ਂਸ ਮੇ। ਕਾਰਯਿष੍ਯਤਿ ਕਿਂ ਵਾਪਿ ਸਮ੍ਪ੍ਰਹृष੍ਟੋ ਮਹੀਪਤਿਃ
ਮੈਨੂੰ ਦੱਸ, ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਵਧੇਰੇ ਖੁਸ਼ੀ ਦਾ ਕਾਰਨ ਕੀ ਹੈ? ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ ਰਾਜਾ ਕੀ ਕਰੇਗਾ?
ਵਿਦੀਰ੍ਯਮਾਣਾ ਹਰ੍षੇਣ ਧਾਤ੍ਰੀ ਤੁ ਪਰਯਾ ਮੁਦਾ। ਆਚਚਕ੍ਸ਼ੇऽਥ ਕੁਬ੍ਜਾਯੈ ਭੂਯਸੀਂ ਰਾਘਵੇ ਸ਼੍ਰਿਯਮ੍
ਧਾਈ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਨਾਲ, ਫਿਰ ਕੁਬਜਾ ਨੂੰ ਰਾਘਵ ਦੀ ਵਧੀਕ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਬਾਰੇ ਦੱਸਿਆ।
ਸ਼੍ਵਃ ਪੁष੍ਯੇਣ ਜਿਤਕ੍ਰੋਧਂ ਯੌਵਰਾਜ੍ਯੇਨ ਚਾਨਘਮ੍। ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥੋ ਰਾਮਮਭਿषੇਕ੍ਤਾ ਹਿ ਰਾਘਵਮ੍
ਕੱਲ੍ਹ ਪੁਸ਼ਯ ਨਕਸ਼ਤਰ ਵਿੱਚ, ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥ ਰਾਮ ਨੂੰ, ਜੋ ਗੁੱਸੇ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਚੁੱਕਾ ਤੇ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਹੈ, ਯੁਵਰਾਜ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰੇਗਾ।
ਧਾਤ੍ਰ੍ਯਾਸ੍ਤੁ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਕੁਬ੍ਜਾ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਮਮਰ੍षਿਤਃ। ਕੈਲਾਸਸ਼ਿਖਰਾਕਾਰਾਤ੍ ਪ੍ਰਾਸਾਦਾਦਵਰੋਹਤ
ਧਾਈ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਕੁਬਜਾ ਜਲਦੀ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਗਈ ਤੇ ਕੈਲਾਸ ਪਹਾੜ ਦੇ ਚੋਟੀ ਵਰਗੇ ਮਹਲ ਤੋਂ ਹੇਠਾਂ ਉਤਰ ਗਈ।
ਸਾ ਦਹ੍ਯਮਾਨਾ ਕ੍ਰੋਧੇਨ ਮਨ੍ਥਰਾ ਪਾਪਦਰ੍ਸ਼ਿਨੀ। ਸ਼ਯਾਨਾਮੇਵ ਕੈਕੇਯੀਮਿਦਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਸੜ ਰਹੀ, ਮੰਥਰਾ, ਜੋ ਮਾੜਾ ਵੇਖਦੀ ਸੀ, ਕੈਕੇਈ ਨੂੰ, ਜੋ ਪਈ ਹੋਈ ਸੀ, ਇਹ ਬਾਤ ਆਖੀ।
ਉਤ੍ਤਿष੍ਠ ਮੂਢੇ ਕਿਂ ਸ਼ੇषੇ ਭਯਂ ਤ੍ਵਾਮਭਿਵਰ੍ਤਤੇ। ਉਪਪ੍ਲੁਤਮਘੌਘੇਨ ਨਾਤ੍ਮਾਨਮਵਬੁਧ੍ਯਸੇ
ਉਠ, ਮੂਰਖ! ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਕਿਉਂ ਪਈ ਹੋਈ ਹੈ? ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਮੁਸੀਬਤ ਆ ਰਹੀ ਹੈ। ਤੂੰ ਬੁਰੇ ਹਾਲਾਤਾਂ ਦੇ ਹੜ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦੀ।
ਅਨਿष੍ਟੇ ਸੁਭਗਾਕਾਰੇ ਸੌਭਾਗ੍ਯੇਨ ਵਿਕਤ੍ਥਸੇ। ਚਲਂ ਹਿ ਤਵ ਸੌਭਾਗ੍ਯਂ ਨਦ੍ਯਾਃ ਸ੍ਰੋਤ ਇਵੋष੍ਣਗੇ
ਅਚੰਗੀ ਚੀਜ਼ ਵਿੱਚ ਸੁਭਾਗਾ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀ ਹੋ, ਪਰ ਆਪਣੀ ਕਿਸਮਤ ਦਾ ਗੁਮਾਨ ਕਰਦੀ ਹੋ; ਤੇਰੀ ਸੁਭਾਗਤਾ ਅਸਥਿਰ ਹੈ, ਗਰਮੀ ਵਿੱਚ ਦਰਿਆ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਾ ਤੁ ਕੈਕੇਯੀ ਰੁष੍ਟਯਾ ਪਰੁषਂ ਵਚਃ। ਕੁਬ੍ਜਯਾ ਪਾਪਦਰ੍ਸ਼ਿਨ੍ਯਾ ਵਿषਾਦਮਗਮਤ੍ ਪਰਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੀ, ਮਾੜਾ ਵੇਖਣ ਵਾਲੀ ਕੁਬਜਾ ਨੇ ਕੈਕੇਈ ਨੂੰ ਕਰੜੇ ਬੋਲ ਆਖੇ, ਤਾਂ ਕੈਕੇਈ ਗਹਿਰੀ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਈ।
ਕੈਕੇਯੀ ਤ੍ਵਬ੍ਰਵੀਤ੍ ਕੁਬ੍ਜਾਂ ਕਚ੍ਚਿਤ੍ ਕ੍ਸ਼ੇਮਂ ਨ ਮਨ੍ਥਰੇ। ਵਿषਣ੍ਣਵਦਨਾਂ ਹਿ ਤ੍ਵਾਂ ਲਕ੍ਸ਼ਯੇ ਭृਸ਼ਦੁਃਖਿਤਾਮ੍
ਕੈਕੇਈ ਨੇ ਕੁਬਜਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਮੰਥਰਾ, ਸਭ ਠੀਕ ਹੈ? ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਚਿੰਤਤ ਚਿਹਰਾ ਤੇ ਵੱਡੀ ਦੁਖੀ ਵੇਖਦੀ ਹਾਂ।'