ਸ੍ਵਕਰ੍ਮਨਿਰਤਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾ ਵਿਜਿਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾਃ । ਦਾਨਾਧ੍ਯਯਨਸ਼ੀਲਾਸ਼੍ਚ ਸਂਯਤਾਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਤਿਗ੍ਰਹੇ ॥੧-੬-
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਉੱਤੇ ਕਾਬੂ ਰੱਖਦੇ, ਦਾਨ ਅਤੇ ਪਾਠ-ਪੜ੍ਹਾਈ ਕਰਦੇ, ਤੇ ਦਾਨ ਲੈਣ ਵਿੱਚ ਸੰਯਮ ਰੱਖਦੇ ਸਨ।
ਨਾਸ੍ਤਿਕੋ ਨਾਨृਤੀ ਵਾਪਿ ਨ ਕਸ਼੍ਚਿਦਬਹੁਸ਼੍ਰੁਤਃ । ਨਾਸੂਯਕੋ ਨ ਚਾਸ਼ਕ੍ਤੋ ਨਾਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਕ੍ਵਚਿਤ੍ ॥੧-੬-
ਉਥੇ ਕੋਈ ਨਾਸਤਿਕ, ਝੂਠ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ, ਅਣਪੜ੍ਹਿਆ, ਈਰਖਾਲੂ, ਅਸਮਰਥ ਜਾਂ ਮੂਰਖ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਨਾषਡਙ੍ਗਵਿਦਤ੍ਰਾਸ੍ਤਿ ਨਾਵ੍ਰਤੋ ਨਾਸਹਸ੍ਰਦਃ । ਨ ਦੀਨਃ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਚਿਤ੍ਤੋ ਵਾ ਵ੍ਯਥਿਤੋ ਵਾਪਿ ਕਸ਼੍ਚਨ ॥੧-੬-
ਉਥੇ ਕੋਈ ਛੇ ਵਿਦਿਆਵਾਂ ਤੋਂ ਅਣਜਾਣ, ਵ੍ਰਤ ਨਾ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ, ਘੱਟ ਦਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਗਰੀਬ, ਮਨ-ਮਗਨ ਜਾਂ ਦੁਖੀ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਕਸ਼੍ਚਿਨ੍ਨਰੋ ਵਾ ਨਾਰੀ ਵਾ ਨਾਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ ਨਾਪ੍ਯਰੂਪਵਾਨ੍ । ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਸ਼ਕ੍ਯਮਯੋਧ੍ਯਾਯਾਂ ਨਾਪਿ ਰਾਜਨ੍ਯਭਕ੍ਤਿਮਾਨ੍ ॥੧-੬-
ਅਯੋਧਿਆ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਮਰਦ ਜਾਂ ਔਰਤ ਨਾ ਤਾਂ ਸੁਭਾਗਾ ਤੋਂ ਵੰਜੀ ਸੀ, ਨਾ ਹੀ ਸੁੰਦਰਤਾ ਤੋਂ, ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਰਾਜਾ ਲਈ ਭਗਤੀ ਤੋਂ।
ਵਰ੍ਣੇष੍ਵਗ੍ਰ੍ਯਚਤੁਰ੍ਥੇषੁ ਦੇਵਤਾਤਿਥਿਪੂਜਕਾਃ । ਕृਤਜ੍ਞਾਸ਼੍ਚ ਵਦਾਨ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਸ਼ੂਰਾ ਵਿਕ੍ਰਮਸਂਯੁਤਾਃ ॥੧-੬-
ਉੱਚੀਆਂ ਤਿੰਨ ਜਾਤੀਆਂ ਵਿੱਚ ਲੋਕ ਦੇਵਤਾ ਤੇ ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ, ਕਦਰਦਾਨ, ਦਾਨੀ, ਸ਼ੂਰ ਤੇ ਬਹਾਦਰ ਸਨ।
ਦੀਰ੍ਘਾਯੁषੋ ਨਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਧਰ੍ਮਂ ਸਤ੍ਯਂ ਚ ਸਂਸ਼੍ਰਿਤਾਃ । ਸਹਿਤਾਃ ਪੁਤ੍ਰਪੌਤ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸ੍ਤ੍ਰੀਭਿਃ ਪੁਰੋਤ੍ਤਮੇ ॥੧-੬-
ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਵਾਲੇ, ਧਰਮ ਤੇ ਸਚ ਦੇ ਪੱਕੇ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ, ਪੌਤਿਆਂ ਤੇ ਪਤਨੀਆਂ ਨਾਲ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਿਲ ਕੇ ਉਸ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ।
ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਮੁਖਂ ਚਾਸੀਦ੍ ਵੈਸ਼੍ਯਾਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਮਨੁਵ੍ਰਤਾਃ । ਸ਼ੂਦ੍ਰਾਃ ਸ੍ਵਧਰ੍ਮਨਿਰਤਾਸ੍ਤ੍ਰੀਨ੍ ਵਰ੍ਣਾਨੁਪਚਾਰਿਣਃ ॥੧-੬-
ਕਸ਼ਤਰੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦਾ ਆਸਰਾ ਸੀ, ਵੈਸ਼ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ, ਤੇ ਸ਼ੂਦਰ ਆਪਣੇ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ, ਉੱਚੀਆਂ ਤਿੰਨ ਜਾਤੀਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ।
ਸਾ ਤੇਨੇਕ੍ਸ਼੍ਵਾਕੁਨਾਥੇਨ ਪੁਰੀ ਸੁਪਰਿਰਕ੍ਸ਼ਿਤਾ । ਯਥਾ ਪੁਰਸ੍ਤਾਨ੍ਮਨੁਨਾ ਮਾਨਵੇਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਧੀਮਤਾ ॥੧-੬-
ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਇਕਸ਼ਵਾਕੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵਲੋਂ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਮਨੂ ਨੇ ਕੀਤਾ ਸੀ।
ਯੋਧਾਨਾਮਗ੍ਨਿਕਲ੍ਪਾਨਾਂ ਪੇਸ਼ਲਾਨਾਮਮਰ੍षਿਣਾਮ੍ । ਸਮ੍ਪੂਰ੍ਣਾ ਕृਤਵਿਦ੍ਯਾਨਾਂ ਗੁਹਾ ਕੇਸਰਿਣਾਮਿਵ ॥੧-੬-
ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਸ਼ੂਰਵੀਰ, ਨਿੱਘ, ਮਿਹਰਬਾਨ, ਅਡੋਲ, ਤੇ ਵਿਦਿਆਵਾਨ ਯੋਧਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਸਿੰਘ।
ਕਾਮ੍ਬੋਜਵਿषਯੇ ਜਾਤੈਰ੍ਬਾਹ੍ਲੀਕੈਸ਼੍ਚ ਹਯੋਤ੍ਤਮੈਃ । ਵਨਾਯੁਜੈਰ੍ਨਦੀਜੈਸ਼੍ਚ ਪੂਰ੍ਣਾ ਹਰਿਹਯੋਤ੍ਤਮੈਃ ॥੧-੬-
ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਕਾਮਬੋਜ ਤੇ ਬਾਹਲੀਕ ਦੇਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਪੈਦਾ ਹੋਏ ਵਧੀਆ ਘੋੜਿਆਂ, ਜੰਗਲ ਤੇ ਦਰਿਆਈ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਵਿਨ੍ਧ੍ਯਪਰ੍ਵਤਜੈਰ੍ਮਤ੍ਤੈਃ ਪੂਰ੍ਣਾ ਹੈਮਵਤੈਰਪਿ । ਮਦਾਨ੍ਵਿਤੈਰਤਿਬਲੈਰ੍ਮਾਤਙ੍ਗੈਃ ਪਰ੍ਵਤੋਪਮੈਃ ॥੧-੬-
ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਂਧਿਆ ਤੇ ਹਿਮਾਲਿਆ ਪਹਾੜਾਂ ਤੋਂ ਆਏ ਮਸਤ, ਤਾਕਤਵਰ, ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ ਹਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਐਰਾਵਤਕੁਲੀਨੈਸ਼੍ਚ ਮਹਾਪਦ੍ਮਕੁਲੈਸ੍ਤਥਾ । ਅਞ੍ਜਨਾਦਪਿ ਨਿष੍ਕ੍ਰਾਨ੍ਤੈਰ੍ਵਾਮਨਾਦਪਿ ਚ ਦ੍ਵਿਪੈਃ ॥੧-੬-
ਉਥੇ ਐਰਾਵਤ ਤੇ ਮਹਾਪਦਮ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਹਾਥੀ, ਅੰਜਨ ਤੇ ਵਾਮਨ ਪਹਾੜਾਂ ਤੋਂ ਆਏ ਹਾਥੀ ਵੀ ਸਨ।
ਭਦੈਰ੍ਮਨ੍ਦ੍ਰੈਰ੍ਮृਗੈਸ਼੍ਚੈਵ ਭਦ੍ਰਮਨ੍ਦ੍ਰਮृਗੈਸ੍ਤਥਾ । ਭਦ੍ਰਮਨ੍ਦ੍ਰੈਰ੍ਭਦ੍ਰਮृਗੈਰ੍ਮृਗਮਨ੍ਦ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਸਾ ਪੁਰੀ ॥੧-੬-
ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਭਦਰ, ਮੰਦਰ, ਮ੍ਰਿਗ, ਭਦਰਮੰਦਰ, ਭਦਰਮ੍ਰਿਗ ਤੇ ਮ੍ਰਿਗਮੰਦਰ ਹਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਵੀ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਨਿਤ੍ਯਮਤ੍ਤੈਃ ਸਦਾ ਪੂਰ੍ਣਾ ਨਾਗੈਰਚਲਸਂਨਿਭੈਃ । ਸਾ ਯੋਜਨੇ ਦ੍ਵੇ ਚ ਭੂਯਃ ਸਤ੍ਯਨਾਮਾ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਤੇ । ਯਸ੍ਯਾਂ ਦਸ਼ਰਥੋ ਰਾਜਾ ਵਸਞ੍ਜਗਦਪਾਲਯਤ੍ ॥੧-੬-
ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਸਤ, ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ ਹਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਰਹਿੰਦੀ ਸੀ, ਦੋ ਯੋਜਨ ਤੋਂ ਵੱਧ ਫੈਲੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥ ਵੱਸ ਕੇ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਤਾਂ ਪੁਰੀਂ ਸ ਮਹਾਤੇਜਾ ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥੋ ਮਹਾਨ੍ । ਸ਼ਸ਼ਾਸ ਸ਼ਮਿਤਾਮਿਤ੍ਰੋ ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਾਣੀਵ ਚਨ੍ਦ੍ਰਮਾਃ ॥੧-੬-
ਉਹ ਮਹਾਨ ਤੇ ਤੇਜਸਵੀ ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥ ਉਸ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਵਿਰਾਜਮਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਦਬਾ ਕੇ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਵਾਂਗ ਤਾਰਿਆਂ ਵਿੱਚ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਤਾਂ ਸਤ੍ਯਨਾਮਾਂ ਦृਢਤੋਰਣਾਰ੍ਗਲਾਮ੍ ::ਗृਹੈਰ੍ਵਿਚਿਤ੍ਰੈਰੁਪਸ਼ੋਭਿਤਾਂ ਸ਼ਿਵਾਮ੍ । ਪੁਰੀਮਯੋਧ੍ਯਾਂ ਨृਸਹਸ੍ਰਸਂਕੁਲਾਂ ::ਸ਼ਸ਼ਾਸ ਵੈ ਸ਼ਕ੍ਰਸਮੋ ਮਹੀਪਤਿਃ ॥੧-੬-
ਉਹ ਅਯੋਧਿਆ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਸਤ੍ਯਨਾਮਾ ਸੀ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਤੇ ਅੜਗਲਾਂ ਵਾਲੀ, ਵਿਲੱਖਣ ਘਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਸ਼ੁਭ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਇੰਦਰ ਸਮਾਨ ਰਾਜਾ ਨੇ ਰਾਜ ਕੀਤਾ।
thumb|ਸਪ੍ਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਬਾਲਕਾਣ੍ਡੇ ਸਪ੍ਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੧-
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਬਾਲਕਾਂਡ ਦਾ ਸੱਤਵਾਂ ਸਰਗ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ।
ਤਸ੍ਯਾਮਾਤ੍ਯਾ ਗੁਣੈਰਾਸਨ੍ਵਿਕ੍ਸ਼੍ਵਾਕੋਃ ਸੁਮਹਾਤ੍ਮਨਃ । ਮਨ੍ਤ੍ਰਜ੍ਞਾਸ਼੍ਚੇਙ੍ਗਿਤਜ੍ਞਾਸ਼੍ਚ ਨਿਤ੍ਯਂ ਪ੍ਰਿਯਹਿਤੇ ਰਤਾਃ ॥੧-੭-
ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਦੇ ਮੰਤਰੀ ਗੁਣਵਾਨ ਸਨ, ਜੋ ਸਲਾਹ ਦੇ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਇਸ਼ਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਵਾਲੇ, ਅਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਰਾਜਾ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਭਲਾਈ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ।
ਅष੍ਟੌ ਬਭੂਵੁਰ੍ਵੀਰਸ੍ਯ ਤਸ੍ਯਾਮਾਤ੍ਯਾ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨਃ । ਸ਼ੁਚਯਸ਼੍ਚਾਨੁਰਕ੍ਤਾਸ਼੍ਚ ਰਾਜਕृਤ੍ਯੇषੁ ਨਿਤ੍ਯਸ਼ਃ ॥੧-੭-
ਉਸ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਤੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਰਾਜਾ ਦੇ ਅੱਠ ਮੰਤਰੀ ਸਨ, ਜੋ ਚੰਗੇ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਵਾਲੇ ਤੇ ਰਾਜਕਾਰੀ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਿਸ਼ਠਾ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ।
ਧृष੍ਟਿਰ੍ਜਯਨ੍ਤੋ ਵਿਜਯਃ ਸੁਰਾष੍ਟ੍ਰੋ ਰਾष੍ਟ੍ਰ੍ਵਰ੍ਧਨਃ । ਅਕੋਪੋ ਧਰ੍ਮਪਾਲਸ਼੍ਚ ਸੁਮਨ੍ਤ੍ਰਸ਼੍ਚਾष੍ਟਮੋऽਰ੍ਥਵਿਤ੍ ॥੧-੭-
ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਿ, ਜਯੰਤ, ਵਿਜਯ, ਸੁਰਾਸ਼ਟਰ, ਰਾਸ਼ਟਰਵਰਧਨ, ਅਕੋਪ, ਧਰਮਪਾਲ ਅਤੇ ਅਠਵਾਂ ਸੁਮੰਤ੍ਰ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਚਤੁਰ ਸਨ।
ऋਤ੍ਵਿਜੌ ਦ੍ਵਾਵਭਿਮਤੌ ਤਸ੍ਯਾਸ੍ਤਾਮृषਿਸਤ੍ਤਮੌ । ਵਸਿष੍ਠੋ ਵਾਮਦੇਵਸ਼੍ਚ ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਣਸ਼੍ਚ ਤਥਾਪਰੇ ॥੧-੭-
ਉਸ ਦੇ ਦੋ ਮੁੱਖ ਪੂਜਾਰੀ, ਜੋ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿੱਚ ਉੱਚੇ ਸਨ, ਵਸੀਸ਼ਠ ਅਤੇ ਵਾਮਦੇਵ ਸਨ; ਹੋਰ ਮੰਤਰੀ ਵੀ ਸਨ।
ਸੁਯਜ੍ਞੋऽਪ੍ਯਥ ਜਾਬਾਲਿਃ ਕਾਸ਼੍ਯਪੋऽਪ੍ਯਥ ਗੌਤਮਃ । ਮਾਰ੍ਕਣ੍ਡੇਯਸ੍ਤੁ ਦੀਰ੍ਘਾਯੁਸ੍ਤਥਾ ਕਾਤ੍ਯਾਯਨੋ ਦ੍ਵਿਜਃ ॥੧-੭-
ਸੁਯਜ੍ਯ, ਜਾਬਾਲੀ, ਕਾਸ਼੍ਯਪ, ਗੌਤਮ, ਲੰਬੀ ਉਮਰ ਵਾਲਾ ਮਾਰਕੰਡੇਯ ਅਤੇ ਕਾਟਯਾਨ ਵੀ ਉਸ ਦੇ ਪੂਜਾਰੀ ਸਨ।
ਏਤੈਰ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਰ੍षਿਭਿਰ੍ਨਿਤ੍ਯਮृਤ੍ਵਿਜਸ੍ਤਸ੍ਯ ਪੌਰ੍ਵਕਾਃ । ਵਿਦ੍ਯਾਵਿਨੀਤਾ ਹ੍ਰੀਮਨ੍ਤਃ ਕੁਸ਼ਲਾ ਨਿਯਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾਃ ॥੧-੭-
ਇਹ ਬ੍ਰਹਮਰਿਸ਼ੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸ ਦੇ ਪੂਰਵ ਪੂਜਾਰੀ ਰਹੇ, ਜੋ ਵਿਦਿਆਵਾਨ, ਸਨਮਾਏ, ਲਜਜਾਵਾਨ, ਨਿਪੁੰਨ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ ਸਨ।
ਤੇਜਃਕ੍ਸ਼ਮਾਯਸ਼ਃਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਃ ਸ੍ਮਿਤਪੂਰ੍ਵਾਭਿਭਾषਿਣਃ । ਕ੍ਰੋਧਾਤ੍ ਕਾਮਾਰ੍ਥਹੇਤੋਰ੍ਵਾ ਨ ਬ੍ਰੂਯੁਰਨृਤਂ ਵਚਃ ॥੧-੭-
ਉਹ ਲੋਕ ਜੋਸ਼, ਧੀਰਜ ਤੇ ਇਜ਼ਤ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਹਲਕੀ ਮੁਸਕਾਨ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਦੇ, ਅਤੇ ਕਦੇ ਵੀ ਗੁੱਸੇ, ਲਾਲਚ ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਫਾਇਦੇ ਲਈ ਝੂਠ ਨਹੀਂ ਬੋਲਦੇ।
ਤੇषਾਮਵਿਦਿਤਂ ਕਿਂਚਿਤ੍ ਸ੍ਵੇषੁ ਨਾਸ੍ਤਿ ਪਰੇषੁ ਵਾ । ਕ੍ਰਿਯਮਾਣਂ ਕृਤਂ ਵਾਪਿ ਚਾਰੇਣਾਪਿ ਚਿਕੀਰ੍षਿਤਮ੍ ॥੧-੭-
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਜਾਂ ਪਰਾਇਆਂ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਹੋ ਰਿਹਾ, ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਜਾਂ ਹੋਣ ਵਾਲਾ, ਇੱਥੋਂ ਤਕ ਕਿ ਗੁਪਤ ਕੰਮ ਵੀ, ਕੁਝ ਵੀ ਅਣਜਾਣ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਕੁਸ਼ਲਾ ਵ੍ਯਵਹਾਰੇषੁ ਸੌਹृਦੇषੁ ਪਰੀਕ੍ਸ਼ਿਤਾਃ । ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਕਾਲਂ ਯਥਾ ਦਣ੍ਡਂ ਧਾਰਯੇਯੁਃ ਸੁਤੇष੍ਵਪਿ ॥੧-੭-
ਉਹ ਵਿਆਹਵਾਰ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਦੋਸਤੀ ਵਿੱਚ ਪੱਕੇ, ਅਤੇ ਜੇ ਲੋੜ ਪਈ ਤਾਂ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਸਮੇਂ ਤੇ ਸਜ਼ਾ ਦੇ ਦਿੰਦੇ।
ਕੋਸ਼ਸਂਗ੍ਰਹਣੇ ਯੁਕ੍ਤਾ ਬਲਸ੍ਯ ਚ ਪਰਿਗ੍ਰਹੇ । ਅਹਿਤਂ ਚਾਪਿ ਪੁਰੁषਂ ਨ ਹਿਂਸ੍ਯੁਰਵਿਦੂषਕਮ੍ ॥੧-੭-
ਉਹ ਖ਼ਜਾਨਾ ਇਕੱਠਾ ਕਰਨ ਤੇ ਫੌਜ ਦੀ ਦੇਖਭਾਲ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸਨ, ਅਤੇ ਵੈਰੀ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਬੇਕਸੂਰ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਕਦੇ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦੇ।
ਵੀਰਾਸ਼੍ਚ ਨਿਯਤੋਤ੍ਸਾਹਾ ਰਾਜਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਮਨੁष੍ਠਿਤਾਃ। ਸ਼ੁਚੀਨਾਂ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤਾਰਸ਼੍ਚ ਨਿਤ੍ਯਂ ਵਿषਯਵਾਸਿਨਾਮ੍ ॥੧-੭-
ਉਹ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਸਨ, ਰਾਜ ਦੇ ਕਾਨੂੰਨ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਭਾਉਂਦੇ, ਅਤੇ ਰਾਜ ਦੇ ਸਾਫ-ਸੁਥਰੇ ਵਾਸੀਆਂ ਦੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਮਹਿਂਸਨ੍ਤਸ੍ਤੇ ਕੋਸ਼ਂ ਸਮਪੂਰਯਨ੍ । ਸੁਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਦਣ੍ਡਾਃ ਸਮ੍ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਪੁਰੁषਸ੍ਯ ਬਲਾਬਲਮ੍ ॥੧-੭-
ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੇ ਖ਼ਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾ ਕੇ ਖ਼ਜਾਨਾ ਭਰਦੇ, ਅਤੇ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਦੇਖ ਕੇ ਸਖ਼ਤ ਸਜ਼ਾ ਲਗਾਉਂਦੇ।
ਸ਼ੁਚੀਨਾਮੇਕਬੁਦ੍ਧੀਨਾਂ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਸਮ੍ਪ੍ਰਜਾਨਤਾਮ੍ । ਨਾਸੀਤ੍ਪੁਰੇ ਵਾ ਰਾष੍ਟ੍ਰੇ ਵਾ ਮृषਾਵਾਦੀ ਨਰਃ ਕ੍ਵਚਿਤ੍ ॥੧-੭-
ਉਹ ਸਾਫ-ਸੁਥਰੇ ਤੇ ਇੱਕ-ਮਨ ਵਾਲੇ ਲੋਕ, ਸਾਰੇ ਸਮਝਦਾਰ ਸਨ; ਸ਼ਹਿਰ ਜਾਂ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਕੋਈ ਝੂਠ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ ਸੀ।