ਤਤ੍ਰ ਸ਼ृਣ੍ਵਨ੍ ਸੁਖਾ ਵਾਚਃ ਸੂਤਮਾਗਧਵਨ੍ਦਿਨਾਮ੍। ਪੂਰ੍ਵਾਂ ਸਂਧ੍ਯਾਮੁਪਾਸੀਨੋ ਜਜਾਪ ਸੁਸਮਾਹਿਤਃ
ਉਥੇ, ਜਦ ਰਾਮ ਸੁਤ, ਮਾਗਧ ਤੇ ਵੰਦਨੀਆਂ ਦੀ ਮਿੱਠੀ ਬੋਲੀ ਸੁਣ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਹ ਪੂਰਵ ਸੰਧਿਆ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਲਈ ਬੈਠਾ ਤੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧਿਆਨ ਲਾ ਕੇ ਜਪ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਤੁष੍ਟਾਵ ਪ੍ਰਣਤਸ਼੍ਚੈਵ ਸ਼ਿਰਸਾ ਮਧੁਸੂਦਨਮ੍। ਵਿਮਲਕ੍ਸ਼ੌਮਸਂਵੀਤੋ ਵਾਚਯਾਮਾਸ ਸ ਦ੍ਵਿਜਾਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਮਧੁਸੂਦਨ ਨੂੰ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਸਾਫ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਵੇਦ ਪੜ੍ਹਵਾਏ।
ਤੇषਾਂ ਪੁਣ੍ਯਾਹਘੋषੋऽਥ ਗਮ੍ਭੀਰਮਧੁਰਸ੍ਤਥਾ। ਅਯੋਧ੍ਯਾਂ ਪੂਰਯਾਮਾਸ ਤੂਰ੍ਯਘੋषਾਨੁਨਾਦਿਤਃ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਗੰਭੀਰ, ਮਿੱਠੀ ਉਚਾਰਣ ਦੀ ਆਵਾਜ਼, ਵਾਜਿਆਂ ਦੀ ਧੁਨ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਅਯੋਧਿਆ ਨੂੰ ਭਰ ਦਿੱਤਾ।
ਕृਤੋਪਵਾਸਂ ਤੁ ਤਦਾ ਵੈਦੇਹ੍ਯਾ ਸਹ ਰਾਘਵਮ੍। ਅਯੋਧ੍ਯਾਨਿਲਯਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਃ ਪ੍ਰਮੁਦਿਤੋ ਜਨਃ
ਜਦ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਰਾਘਵ ਨੇ ਵੈਦੇਹੀ ਦੇ ਨਾਲ ਉਪਵਾਸ ਪੂਰਾ ਕਰ ਲਿਆ ਹੈ, ਤਾਂ ਅਯੋਧਿਆ ਦੇ ਸਾਰੇ ਵਾਸੀ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ।
ਤਤਃ ਪੌਰਜਨਃ ਸਰ੍ਵਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਰਾਮਾਭਿषੇਚਨਮ੍। ਪ੍ਰਭਾਤਾਂ ਰਜਨੀਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚਕ੍ਰੇ ਸ਼ੋਭਯਿਤੁਂ ਪੁਰੀਮ੍
ਫਿਰ, ਸਾਰੇ ਨਗਰ ਵਾਸੀਆਂ ਨੇ ਜਦ ਰਾਮ ਦੇ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਦੀ ਖ਼ਬਰ ਸੁਣੀ ਤੇ ਰਾਤ ਦੇ ਸਵੇਰ ਹੋਣ ਦਾ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟਿਆ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਸੋਹਣਾ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕੀਤੀ।
ਸਿਤਾਭ੍ਰਸ਼ਿਖਰਾਭੇषੁ ਦੇਵਤਾਯਤਨੇषੁ ਚ। ਚਤੁष੍ਪਥੇषੁ ਰਥ੍ਯਾਸੁ ਚੈਤ੍ਯੇष੍ਵਟ੍ਟਾਲਕੇषੁ ਚ
ਜੋ ਦੇਵ ਮੰਦਰ ਸਫੈਦ ਬੱਦਲਾਂ ਦੇ ਚੋਟੀ ਵਰਗੇ ਚਮਕਦੇ ਸਨ, ਚੌਕਾਂ, ਗਲੀਆਂ, ਚੈਤਿਆਂ ਤੇ ਅਟਾਰੀ ਉੱਤੇ,
ਨਾਨਾਪਣ੍ਯਸਮृਦ੍ਧੇषੁ ਵਣਿਜਾਮਾਪਣੇषੁ ਚ। ਕੁਟੁਮ੍ਬਿਨਾਂ ਸਮृਦ੍ਧੇषੁ ਸ਼੍ਰੀਮਤ੍ਸੁ ਭਵਨੇषੁ ਚ
ਵਪਾਰੀਆਂ ਦੀਆਂ ਦੁਕਾਨਾਂ, ਜਿੱਥੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸਮਾਨ ਭਰਿਆ ਸੀ, ਤੇ ਘਰ-ਘਰ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਪਰਿਵਾਰ ਵਾਲੇ ਖੁਸ਼ਹਾਲ ਤੇ ਸੋਹਣੇ ਘਰਾਂ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ,
ਸਭਾਸੁ ਚੈਵ ਸਰ੍ਵਾਸੁ ਵृਕ੍ਸ਼ੇष੍ਵਾਲਕ੍ਸ਼ਿਤੇषੁ ਚ। ਧ੍ਵਜਾਃ ਸਮੁਚ੍ਛ੍ਰਿਤਾਃ ਸਾਧੁ ਪਤਾਕਾਸ਼੍ਚਾਭਵਂਸ੍ਤਥਾ
ਸਭਾ ਹਾਲਾਂ ਤੇ ਬਿਨਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਵਾਲੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਉੱਤੇ, ਉੱਚੇ ਝੰਡੇ ਲਹਿਰਾਏ ਗਏ ਤੇ ਪਤਾਕਾਵਾਂ ਵੀ ਲਗਾਈਆਂ ਗਈਆਂ।
ਨਟਨਰ੍ਤਕਸਙ੍ਘਾਨਾਂ ਗਾਯਕਾਨਾਂ ਚ ਗਾਯਤਾਮ੍। ਮਨਃਕਰ੍ਣਸੁਖਾ ਵਾਚਃ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰਾਵ ਜਨਤਾ ਤਤਃ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਨਟ-ਨਰਤਕਾ ਦੀਆਂ ਟੋਲੀਆਂ, ਗਾਇਕਾਂ ਦੀਆਂ ਮਿੱਠੀਆਂ ਤੇ ਮਨ-ਕਰਨ ਨੂੰ ਸੁਖਦਾਈ ਬੋਲੀਆਂ ਸੁਣੀਆਂ।
ਰਾਮਾਭਿषੇਕਯੁਕ੍ਤਾਸ਼੍ਚ ਕਥਾਸ਼੍ਚਕ੍ਰੁਰ੍ਮਿਥੋ ਜਨਾਃ। ਰਾਮਾਭਿषੇਕੇ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਚਤ੍ਵਰੇषੁ ਗृਹੇषੁ ਚ
ਜਦ ਰਾਮ ਦੇ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ, ਲੋਕ ਚੌਕਾਂ ਤੇ ਘਰਾਂ ਵਿਚ ਆਪਸ ਵਿਚ ਰਾਮ ਦੇ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਬਾਲਾ ਅਪਿ ਕ੍ਰੀਡਮਾਨਾ ਗृਹਦ੍ਵਾਰੇषੁ ਸਙ੍ਘਸ਼ਃ। ਰਾਮਾਭਿषਵਸਂਯੁਕ੍ਤਾਸ਼੍ਚਕ੍ਰੁਰੇਵ ਕਥਾ ਮਿਥਃ
ਘਰਾਂ ਦੇ ਦਰਵਾਜਿਆਂ 'ਤੇ ਖੇਡ ਰਹੇ ਬੱਚੇ ਵੀ, ਜਦੋਂ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਸ ਵਿਚ ਸਿਰਫ਼ ਰਾਮ ਦੇ ਰਾਜਤਿਲਕ ਦੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਕृਤਪੁष੍ਪੋਪਹਾਰਸ਼੍ਚ ਧੂਪਗਨ੍ਧਾਧਿਵਾਸਿਤਃ। ਰਾਜਮਾਰ੍ਗਃ ਕृਤਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ ਪੌਰੈ ਰਾਮਾਭਿषੇਚਨੇ
ਨਗਰ ਵਾਸੀਆਂ ਨੇ ਰਾਮ ਦੇ ਰਾਜਤਿਲਕ ਲਈ ਰਾਜ ਮਾਰਗ ਨੂੰ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ, ਧੂਪ ਤੇ ਖੁਸ਼ਬੂ ਨਾਲ ਮਹਕਾਇਆ, ਤੇ ਉਹ ਰਸਤਾ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣਾ ਬਣਾਇਆ।
ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਕਰਣਾਰ੍ਥਂ ਚ ਨਿਸ਼ਾਗਮਨਸ਼ਙ੍ਕਯਾ। ਦੀਪਵृਕ੍ਸ਼ਾਂਸ੍ਤਥਾ ਚਕ੍ਰੁਰਨੁਰਥ੍ਯਾਸੁ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ
ਰਾਤ ਨੂੰ ਚਾਨਣ ਕਰਨ ਲਈ, ਹਨੇਰੇ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਕਰਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸਾਰੀਆਂ ਗਲੀਆਂ 'ਚ ਦੀਵੇ ਵਾਲੇ ਰੁੱਖ ਲਗਾ ਦਿੱਤੇ।
ਅਲਂਕਾਰਂ ਪੁਰਸ੍ਯੈਵਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਤਤ੍ ਪੁਰਵਾਸਿਨਃ। ਆਕਾਂਕ੍ਸ਼ਮਾਣਾ ਰਾਮਸ੍ਯ ਯੌਵਰਾਜ੍ਯਾਭਿषੇਚਨਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਸਜਾ ਕੇ, ਨਗਰ ਵਾਸੀ ਰਾਮ ਦੇ ਯੁਵਰਾਜ ਬਣਨ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਨ 'ਚ ਉਮੀਦ ਭਰੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਸਮੇਤ੍ਯ ਸਙ੍ਘਸ਼ਃ ਸਰ੍ਵੇ ਚਤ੍ਵਰੇषੁ ਸਭਾਸੁ ਚ। ਕਥਯਨ੍ਤੋ ਮਿਥਸ੍ਤਤ੍ਰ ਪ੍ਰਸ਼ਸ਼ਂਸੁਰ੍ਜਨਾਧਿਪਮ੍
ਸਭ ਲੋਕ ਚੌਕਾਂ ਤੇ ਸਭਾ ਘਰਾਂ 'ਚ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਸ ਵਿਚ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਅਹੋ ਮਹਾਤ੍ਮਾ ਰਾਜਾਯਮਿਕ੍ਸ਼੍ਵਾਕੁਕੁਲਨਨ੍ਦਨਃ। ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਵृਦ੍ਧਂ ਸ੍ਵਮਾਤ੍ਮਾਨਂ ਰਾਮਂ ਰਾਜ੍ਯੇऽਭਿषੇਕ੍ਸ਼੍ਯਤਿ
ਵਾਹ, ਇਕਸ਼ਵਾਕੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਵੱਡੇ ਦਿਲ ਵਾਲੇ, ਆਪਣੀ ਉਮਰ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ, ਹੁਣ ਰਾਮ ਨੂੰ ਰਾਜਤਿਲਕ ਕਰਨਗੇ।
ਸਰ੍ਵੇ ਹ੍ਯਨੁਗृਹੀਤਾਃ ਸ੍ਮ ਯਨ੍ਨੋ ਰਾਮੋ ਮਹੀਪਤਿਃ। ਚਿਰਾਯ ਭਵਿਤਾ ਗੋਪ੍ਤਾ ਦृष੍ਟਲੋਕਪਰਾਵਰਃ
ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਧਨੀਆਂ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਰਾਮ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰੰਗ-ਢੰਗ ਵੇਖ ਚੁੱਕਾ ਹੈ, ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਸਾਡਾ ਰਾਜਾ ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇਗਾ।
ਅਨੁਦ੍ਧਤਮਨਾ ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਭ੍ਰਾਤृਵਤ੍ਸਲਃ। ਯਥਾ ਚ ਭ੍ਰਾਤृषੁ ਸ੍ਨਿਗ੍ਧਸ੍ਤਥਾਸ੍ਮਾਸ੍ਵਪਿ ਰਾਘਵਃ
ਰਾਘਵ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਅਹੰਕਾਰ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ, ਗਿਆਨਵਾਨ, ਧਰਮਵਾਨ ਤੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਵੀ ਭਰਾਵਾਂ ਵਾਂਗ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਚਿਰਂ ਜੀਵਤੁ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥੋऽਨਘਃ। ਯਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦੇਨਾਭਿषਿਕ੍ਤਂ ਰਾਮਂ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਹੇ ਵਯਮ੍
ਧਰਮਵਾਨ ਤੇ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਜੀਵੇ, ਜਿਸ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਰਾਮ ਦਾ ਰਾਜਤਿਲਕ ਵੇਖ ਸਕਾਂਗੇ।
ਏਵਂਵਿਧਂ ਕਥਯਤਾਂ ਪੌਰਾਣਾਂ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੁਵੁਃ ਪਰੇ। ਦਿਗ੍ਭ੍ਯੋ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਵृਤ੍ਤਾਨ੍ਤਾਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਜਾਨਪਦਾ ਜਨਾਃ
ਜਦ ਨਗਰ ਵਾਸੀ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਹੋਰ ਲੋਕ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਖ਼ਬਰ ਸੁਣ ਕੇ, ਪਿੰਡਾਂ ਤੋਂ ਆ ਗਏ।
ਤੇ ਤੁ ਦਿਗ੍ਭ੍ਯਃ ਪੁਰੀਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਰਾਮਾਭਿषੇਚਨਮ੍। ਰਾਮਸ੍ਯ ਪੂਰਯਾਮਾਸੁਃ ਪੁਰੀਂ ਜਾਨਪਦਾ ਜਨਾਃ
ਉਹ ਲੋਕ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਰਾਮ ਦੇ ਰਾਜਤਿਲਕ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਆਏ, ਤੇ ਨਗਰ ਨੂੰ ਭਰ ਦਿੱਤਾ।
ਜਨੌਘੈਸ੍ਤੈਰ੍ਵਿਸਰ੍ਪਦ੍ਭਿਃ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੁਵੇ ਤਤ੍ਰ ਨਿਃਸ੍ਵਨਃ। ਪਰ੍ਵਸੂਦੀਰ੍ਣਵੇਗਸ੍ਯ ਸਾਗਰਸ੍ਯੇਵ ਨਿਃਸ੍ਵਨਃ
ਜਦ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭੀੜ ਹਰ ਪਾਸੇ ਫੈਲ ਗਈ, ਉਥੇ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਸ਼ੋਰ ਹੋਇਆ, ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੂਰਨਮਾਸੀ ਵਾਲੀ ਰਾਤ ਨੂੰ ਸਮੁੰਦਰ ਗੂੰਜਦਾ ਹੈ।
ਤਤਸ੍ਤਦਿਨ੍ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼ਯਸਂਨਿਭਂ ਪੁਰਂ ਦਿਦृਕ੍ਸ਼ੁਭਿਰ੍ਜਾਨਪਦੈਰੁਪਾਹਿਤੈਃ। ਸਮਨ੍ਤਤਃ ਸਸ੍ਵਨਮਾਕੁਲਂ ਬਭੌ ਸਮੁਦ੍ਰਯਾਦੋਭਿਰਿਵਾਰ੍ਣਵੋਦਕਮ੍
ਫਿਰ ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ, ਜੋ ਇੰਦਰ ਦੇ ਮਹਿਲ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਪਿੰਡਾਂ ਤੋਂ ਆਏ ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਚਹੁੰ ਪਾਸੇ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਗੂੰਜਦਾ ਤੇ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਸਮੁੰਦਰ ਆਪਣਾ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਵੇ।
thumb|ਸਪ੍ਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਅਯੋਧ੍ਯਾਕਾਣ੍ਡੇ ਸਪ੍ਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੨-
ਸ੍ਰੀਮਤ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਅਯੋਧਿਆ ਕਾਂਡ ਦਾ ਸੱਤਵਾਂ ਸਰਗ ਸੁਣੋ।
ਜ੍ਞਾਤਿਦਾਸੀ ਯਤੋ ਜਾਤਾ ਕੈਕੇਯ੍ਯਾ ਤੁ ਸਹੋषਿਤਾ। ਪ੍ਰਾਸਾਦਂ ਚਨ੍ਦ੍ਰਸਂਕਾਸ਼ਮਾਰੁਰੋਹ ਯਦृਚ੍ਛਯਾ
ਇਕ ਨੌਕਰਾਣੀ, ਜੋ ਕੈਕੇਈ ਦੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਜਨਮੀ ਸੀ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਹ ਚੰਨ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਮਹਿਲ 'ਤੇ ਅਚਾਨਕ ਚੜ੍ਹ ਗਈ।
ਸਿਕ੍ਤਰਾਜਪਥਾਂ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਾਂ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਣਕਮਲੋਤ੍ਪਲਾਮ੍। ਅਯੋਧ੍ਯਾਂ ਮਨ੍ਥਰਾ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਪ੍ਰਾਸਾਦਾਦਨ੍ਵਵੈਕ੍ਸ਼ਤ
ਉਸ ਮਹਿਲ ਤੋਂ ਮੰਥਰਾ ਨੇ ਅਯੋਧਿਆ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਸ ਦੇ ਰਾਜ ਮਾਰਗ ਫੁੱਲਾਂ ਤੇ ਕਮਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਤੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਿੱਜੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਪਤਾਕਾਭਿਰ੍ਵਰਾਰ੍ਹਾਭਿਰ੍ਧ੍ਵਜੈਸ਼੍ਚ ਸਮਲਂਕृਤਾਮ੍। ਸਿਕ੍ਤਾਂ ਚਨ੍ਦਨਤੋਯੈਸ਼੍ਚ ਸ਼ਿਰਃਸ੍ਨਾਤਜਨੈਰ੍ਯੁਤਾਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਵਧੀਆ ਝੰਡਿਆਂ ਤੇ ਪਤਾਕਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਚੰਦਨ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਿੱਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਸਿਰ ਧੋਏ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ।
ਮਾਲ੍ਯਮੋਦਕਹਸ੍ਤੈਸ਼੍ਚ ਦ੍ਵਿਜੇਨ੍ਦ੍ਰੈਰਭਿਨਾਦਿਤਾਮ੍। ਸ਼ੁਕ੍ਲਦੇਵਗृਹਦ੍ਵਾਰਾਂ ਸਰ੍ਵਵਾਦਿਤ੍ਰਨਾਦਿਤਾਮ੍
ਮਾਲਾ ਤੇ ਮਿੱਠਾਈਆਂ ਹੱਥ ਵਿਚ ਲੈ ਕੇ, ਉੱਚ ਦਰਜੇ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ, ਚਿੱਟੇ ਮੰਦਰਾਂ ਦੇ ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਤੇ, ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਾਜਿਆਂ ਦੀ ਧੁਨ ਨਾਲ ਸ਼ਹਿਰ ਗੂੰਜ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਸਮ੍ਪ੍ਰਹृष੍ਟਜਨਾਕੀਰ੍ਣਾਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਘੋषਨਿਨਾਦਿਤਾਮ੍। ਪ੍ਰਹृष੍ਟਵਰਹਸ੍ਤ੍ਯਸ਼੍ਵਾਂ ਸਮ੍ਪ੍ਰਣਰ੍ਦਿਤਗੋਵृषਾਮ੍
ਖੁਸ਼ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਉਚਾਰਣ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਰਹੀ, ਖੁਸ਼ ਅਤੇ ਸੋਹਣੇ ਹਾਥੀਆਂ ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ, ਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਬਲਦਾਂ ਤੇ ਗਾਂਵਾਂ ਦੀਆਂ ਗੂੰਜਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ—
ਹृष੍ਟਪ੍ਰਮੁਦਿਤੈਃ ਪੌਰੈਰੁਚ੍ਛ੍ਰਿਤਧ੍ਵਜਮਾਲਿਨੀਮ੍। ਅਯੋਧ੍ਯਾਂ ਮਨ੍ਥਰਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਰਂ ਵਿਸ੍ਮਯਮਾਗਤਾ
ਮਨਥਰਾ ਨੇ ਅਯੋਧਿਆ ਨੂੰ ਉੱਚੇ ਝੰਡਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਵਾਸੀਆਂ ਖੁਸ਼ ਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਏ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਬਹੁਤ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਈ।