ਸਿਤਾਭ੍ਰਸ਼ਿਖਰਪ੍ਰਖ੍ਯਂ ਪ੍ਰਾਸਾਦਮਧਿਰੁਹ੍ਯ ਚ। ਸਮੀਯਾਯ ਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਸ਼ਕ੍ਰੇਣੇਵ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਃ
ਚਿੱਟੇ ਬੱਦਲਾਂ ਦੇ ਚੋਟੀ ਵਰਗੇ ਮਹਲ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਉਹ ਰਾਜਾ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਇੰਦਰ ਕੋਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਮਾਗਤਮਭਿਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਹਿਤ੍ਵਾ ਰਾਜਾਸਨਂ ਨृਪਃ। ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਸ੍ਵਮਤਂ ਤਸ੍ਮੈ ਕृਤਮਿਤ੍ਯਭਿਵੇਦਯਤ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸਿੰਘਾਸਨ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਸ ਤੋਂ ਆਪਣੀ ਰਾਏ ਪੁੱਛੀ ਤੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਸਾਰਾ ਕੰਮ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ।
ਤੇਨ ਚੈਵ ਤਦਾ ਤੁਲ੍ਯਂ ਸਹਾਸੀਨਾਃ ਸਭਾਸਦਃ। ਆਸਨੇਭ੍ਯਃ ਸਮੁਤ੍ਤਸ੍ਥੁਃ ਪੂਜਯਨ੍ਤਃ ਪੁਰੋਹਿਤਮ੍
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਸੀ, ਸਭਾ ਵਿਚ ਬੈਠੇ ਹੋਏ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਅਸਨਿਆਂ ਤੋਂ ਉੱਠ ਕੇ ਮੁਖ ਪੁਰੋਹਿਤ ਦੀ ਇਜ਼ਤ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ।
ਗੁਰੁਣਾ ਤ੍ਵਭ੍ਯਨੁਜ੍ਞਾਤੋ ਮਨੁਜੌਘਂ ਵਿਸृਜ੍ਯ ਤਮ੍। ਵਿਵੇਸ਼ਾਨ੍ਤਃਪੁਰਂ ਰਾਜਾ ਸਿਂਹੋ ਗਿਰਿਗੁਹਾਮਿਵ
ਗੁਰੂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਰਾਜਾ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭੀੜ ਛੱਡ ਕੇ ਅੰਦਰਲੇ ਮਹਲ ਵਿਚ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ੇਰ ਪਹਾੜ ਦੀ ਗੁਫਾ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਦਗ੍ਰ੍ਯਵੇषਪ੍ਰਮਦਾਜਨਾਕੁਲਂ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਵੇਸ਼੍ਮਪ੍ਰਤਿਮਂ ਨਿਵੇਸ਼ਨਮ੍। ਵ੍ਯਦੀਪਯਂਸ਼੍ਚਾਰੁ ਵਿਵੇਸ਼ ਪਾਰ੍ਥਿਵਃ ਸ਼ਸ਼ੀਵ ਤਾਰਾਗਣਸਂਕੁਲਂ ਨਭਃ
ਉਹ ਮਹਲ, ਜਿੱਥੇ ਸੋਹਣੇ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਦੀ ਭੀੜ ਸੀ ਤੇ ਜੋ ਇੰਦਰ ਦੇ ਮਹਲ ਵਰਗਾ ਲੱਗਦਾ ਸੀ, ਰਾਜਾ ਉਸ ਵਿਚ ਚਮਕਦਾਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਚੰਦ ਤਾਰਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ।
thumb|षष੍ਠਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਅਯੋਧ੍ਯਾਕਾਣ੍ਡੇ षष੍ਠਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੨-
ਸ਼੍ਰੀਮਤ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਅਯੋਧਿਆ ਕਾਂਡ ਦਾ ਛੇਵਾਂ ਸਿਰਗ ਸੁਣੋ।
ਗਤੇ ਪੁਰੋਹਿਤੇ ਰਾਮਃ ਸ੍ਨਾਤੋ ਨਿਯਤਮਾਨਸਃ। ਸਹ ਪਤ੍ਨ੍ਯਾ ਵਿਸ਼ਾਲਾਕ੍ਸ਼੍ਯਾ ਨਾਰਾਯਣਮੁਪਾਗਮਤ੍
ਜਦ ਪੁਰੋਹਿਤ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਰਾਮ ਨੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕੀਤਾ ਤੇ ਮਨ ਨੂੰ ਸੰਯਤ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੀ ਵਿਸ਼ਾਲ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਪਤਨੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਨਾਰਾਇਣ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਲਈ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯ ਸ਼ਿਰਸਾ ਪਾਤ੍ਰੀਂ ਹਵਿषੋ ਵਿਧਿਵਤ੍ ਤਤਃ। ਮਹਤੇ ਦੈਵਤਾਯਾਜ੍ਯਂ ਜੁਹਾਵ ਜ੍ਵਲਿਤਾਨਲੇ
ਫਿਰ, ਰਾਮ ਨੇ ਹਵਨ ਦੀ ਪਾਤ੍ਰੀ ਸਿਰ ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਰੀਤੀ ਅਨੁਸਾਰ ਮਹਾਨ ਦੇਵਤਾ ਲਈ ਘੀ ਜਲਦੇ ਅੱਗ ਵਿਚ ਚੜ੍ਹਾਇਆ।
ਸ਼ੇषਂ ਚ ਹਵਿषਸ੍ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਾਸ਼੍ਯਾਸ਼ਾਸ੍ਯਾਤ੍ਮਨਃ ਪ੍ਰਿਯਮ੍। ਧ੍ਯਾਯਨ੍ਨਾਰਾਯਣਂ ਦੇਵਂ ਸ੍ਵਾਸ੍ਤੀਰ੍ਣੇ ਕੁਸ਼ਸਂਸ੍ਤਰੇ
ਉਹ ਹਵਨ ਦਾ ਬਚਿਆ ਹੋਇਆ ਭਾਗ ਖਾ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਭਲਾਈ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਿਆਂ, ਰਾਮ ਨੇ ਕੁਸ਼ ਦੀ ਚੌਕੀ ਤੇ ਬੈਠ ਕੇ ਨਾਰਾਇਣ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕੀਤਾ।
ਏਕਯਾਮਾਵਸ਼ਿष੍ਟਾਯਾਂ ਰਾਤ੍ਰ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਤਿਵਿਬੁਧ੍ਯ ਸਃ। ਅਲਂਕਾਰਵਿਧਿਂ ਸਮ੍ਯਕ੍ ਕਾਰਯਾਮਾਸ ਵੇਸ਼੍ਮਨਃ
ਜਦ ਰਾਤ ਦਾ ਇਕ ਜਾਮਾ ਹੀ ਬਚਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਜਾਗਿਆ ਤੇ ਘਰ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਰੀਤੀ ਨਾਲ ਸੋਹਣਾ ਬਣਾਇਆ।
ਤਤ੍ਰ ਸ਼ृਣ੍ਵਨ੍ ਸੁਖਾ ਵਾਚਃ ਸੂਤਮਾਗਧਵਨ੍ਦਿਨਾਮ੍। ਪੂਰ੍ਵਾਂ ਸਂਧ੍ਯਾਮੁਪਾਸੀਨੋ ਜਜਾਪ ਸੁਸਮਾਹਿਤਃ
ਉਥੇ, ਜਦ ਰਾਮ ਸੁਤ, ਮਾਗਧ ਤੇ ਵੰਦਨੀਆਂ ਦੀ ਮਿੱਠੀ ਬੋਲੀ ਸੁਣ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਹ ਪੂਰਵ ਸੰਧਿਆ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਲਈ ਬੈਠਾ ਤੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧਿਆਨ ਲਾ ਕੇ ਜਪ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਤੁष੍ਟਾਵ ਪ੍ਰਣਤਸ਼੍ਚੈਵ ਸ਼ਿਰਸਾ ਮਧੁਸੂਦਨਮ੍। ਵਿਮਲਕ੍ਸ਼ੌਮਸਂਵੀਤੋ ਵਾਚਯਾਮਾਸ ਸ ਦ੍ਵਿਜਾਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਮਧੁਸੂਦਨ ਨੂੰ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਸਾਫ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਵੇਦ ਪੜ੍ਹਵਾਏ।
ਤੇषਾਂ ਪੁਣ੍ਯਾਹਘੋषੋऽਥ ਗਮ੍ਭੀਰਮਧੁਰਸ੍ਤਥਾ। ਅਯੋਧ੍ਯਾਂ ਪੂਰਯਾਮਾਸ ਤੂਰ੍ਯਘੋषਾਨੁਨਾਦਿਤਃ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਗੰਭੀਰ, ਮਿੱਠੀ ਉਚਾਰਣ ਦੀ ਆਵਾਜ਼, ਵਾਜਿਆਂ ਦੀ ਧੁਨ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਅਯੋਧਿਆ ਨੂੰ ਭਰ ਦਿੱਤਾ।
ਕृਤੋਪਵਾਸਂ ਤੁ ਤਦਾ ਵੈਦੇਹ੍ਯਾ ਸਹ ਰਾਘਵਮ੍। ਅਯੋਧ੍ਯਾਨਿਲਯਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਃ ਪ੍ਰਮੁਦਿਤੋ ਜਨਃ
ਜਦ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਰਾਘਵ ਨੇ ਵੈਦੇਹੀ ਦੇ ਨਾਲ ਉਪਵਾਸ ਪੂਰਾ ਕਰ ਲਿਆ ਹੈ, ਤਾਂ ਅਯੋਧਿਆ ਦੇ ਸਾਰੇ ਵਾਸੀ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ।
ਤਤਃ ਪੌਰਜਨਃ ਸਰ੍ਵਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਰਾਮਾਭਿषੇਚਨਮ੍। ਪ੍ਰਭਾਤਾਂ ਰਜਨੀਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚਕ੍ਰੇ ਸ਼ੋਭਯਿਤੁਂ ਪੁਰੀਮ੍
ਫਿਰ, ਸਾਰੇ ਨਗਰ ਵਾਸੀਆਂ ਨੇ ਜਦ ਰਾਮ ਦੇ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਦੀ ਖ਼ਬਰ ਸੁਣੀ ਤੇ ਰਾਤ ਦੇ ਸਵੇਰ ਹੋਣ ਦਾ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟਿਆ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਸੋਹਣਾ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕੀਤੀ।
ਸਿਤਾਭ੍ਰਸ਼ਿਖਰਾਭੇषੁ ਦੇਵਤਾਯਤਨੇषੁ ਚ। ਚਤੁष੍ਪਥੇषੁ ਰਥ੍ਯਾਸੁ ਚੈਤ੍ਯੇष੍ਵਟ੍ਟਾਲਕੇषੁ ਚ
ਜੋ ਦੇਵ ਮੰਦਰ ਸਫੈਦ ਬੱਦਲਾਂ ਦੇ ਚੋਟੀ ਵਰਗੇ ਚਮਕਦੇ ਸਨ, ਚੌਕਾਂ, ਗਲੀਆਂ, ਚੈਤਿਆਂ ਤੇ ਅਟਾਰੀ ਉੱਤੇ,
ਨਾਨਾਪਣ੍ਯਸਮृਦ੍ਧੇषੁ ਵਣਿਜਾਮਾਪਣੇषੁ ਚ। ਕੁਟੁਮ੍ਬਿਨਾਂ ਸਮृਦ੍ਧੇषੁ ਸ਼੍ਰੀਮਤ੍ਸੁ ਭਵਨੇषੁ ਚ
ਵਪਾਰੀਆਂ ਦੀਆਂ ਦੁਕਾਨਾਂ, ਜਿੱਥੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸਮਾਨ ਭਰਿਆ ਸੀ, ਤੇ ਘਰ-ਘਰ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਪਰਿਵਾਰ ਵਾਲੇ ਖੁਸ਼ਹਾਲ ਤੇ ਸੋਹਣੇ ਘਰਾਂ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ,
ਸਭਾਸੁ ਚੈਵ ਸਰ੍ਵਾਸੁ ਵृਕ੍ਸ਼ੇष੍ਵਾਲਕ੍ਸ਼ਿਤੇषੁ ਚ। ਧ੍ਵਜਾਃ ਸਮੁਚ੍ਛ੍ਰਿਤਾਃ ਸਾਧੁ ਪਤਾਕਾਸ਼੍ਚਾਭਵਂਸ੍ਤਥਾ
ਸਭਾ ਹਾਲਾਂ ਤੇ ਬਿਨਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਵਾਲੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਉੱਤੇ, ਉੱਚੇ ਝੰਡੇ ਲਹਿਰਾਏ ਗਏ ਤੇ ਪਤਾਕਾਵਾਂ ਵੀ ਲਗਾਈਆਂ ਗਈਆਂ।
ਨਟਨਰ੍ਤਕਸਙ੍ਘਾਨਾਂ ਗਾਯਕਾਨਾਂ ਚ ਗਾਯਤਾਮ੍। ਮਨਃਕਰ੍ਣਸੁਖਾ ਵਾਚਃ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰਾਵ ਜਨਤਾ ਤਤਃ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਨਟ-ਨਰਤਕਾ ਦੀਆਂ ਟੋਲੀਆਂ, ਗਾਇਕਾਂ ਦੀਆਂ ਮਿੱਠੀਆਂ ਤੇ ਮਨ-ਕਰਨ ਨੂੰ ਸੁਖਦਾਈ ਬੋਲੀਆਂ ਸੁਣੀਆਂ।
ਰਾਮਾਭਿषੇਕਯੁਕ੍ਤਾਸ਼੍ਚ ਕਥਾਸ਼੍ਚਕ੍ਰੁਰ੍ਮਿਥੋ ਜਨਾਃ। ਰਾਮਾਭਿषੇਕੇ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਚਤ੍ਵਰੇषੁ ਗृਹੇषੁ ਚ
ਜਦ ਰਾਮ ਦੇ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ, ਲੋਕ ਚੌਕਾਂ ਤੇ ਘਰਾਂ ਵਿਚ ਆਪਸ ਵਿਚ ਰਾਮ ਦੇ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਬਾਲਾ ਅਪਿ ਕ੍ਰੀਡਮਾਨਾ ਗृਹਦ੍ਵਾਰੇषੁ ਸਙ੍ਘਸ਼ਃ। ਰਾਮਾਭਿषਵਸਂਯੁਕ੍ਤਾਸ਼੍ਚਕ੍ਰੁਰੇਵ ਕਥਾ ਮਿਥਃ
ਘਰਾਂ ਦੇ ਦਰਵਾਜਿਆਂ 'ਤੇ ਖੇਡ ਰਹੇ ਬੱਚੇ ਵੀ, ਜਦੋਂ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਸ ਵਿਚ ਸਿਰਫ਼ ਰਾਮ ਦੇ ਰਾਜਤਿਲਕ ਦੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਕृਤਪੁष੍ਪੋਪਹਾਰਸ਼੍ਚ ਧੂਪਗਨ੍ਧਾਧਿਵਾਸਿਤਃ। ਰਾਜਮਾਰ੍ਗਃ ਕृਤਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ ਪੌਰੈ ਰਾਮਾਭਿषੇਚਨੇ
ਨਗਰ ਵਾਸੀਆਂ ਨੇ ਰਾਮ ਦੇ ਰਾਜਤਿਲਕ ਲਈ ਰਾਜ ਮਾਰਗ ਨੂੰ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ, ਧੂਪ ਤੇ ਖੁਸ਼ਬੂ ਨਾਲ ਮਹਕਾਇਆ, ਤੇ ਉਹ ਰਸਤਾ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣਾ ਬਣਾਇਆ।
ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਕਰਣਾਰ੍ਥਂ ਚ ਨਿਸ਼ਾਗਮਨਸ਼ਙ੍ਕਯਾ। ਦੀਪਵृਕ੍ਸ਼ਾਂਸ੍ਤਥਾ ਚਕ੍ਰੁਰਨੁਰਥ੍ਯਾਸੁ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ
ਰਾਤ ਨੂੰ ਚਾਨਣ ਕਰਨ ਲਈ, ਹਨੇਰੇ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਕਰਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸਾਰੀਆਂ ਗਲੀਆਂ 'ਚ ਦੀਵੇ ਵਾਲੇ ਰੁੱਖ ਲਗਾ ਦਿੱਤੇ।
ਅਲਂਕਾਰਂ ਪੁਰਸ੍ਯੈਵਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਤਤ੍ ਪੁਰਵਾਸਿਨਃ। ਆਕਾਂਕ੍ਸ਼ਮਾਣਾ ਰਾਮਸ੍ਯ ਯੌਵਰਾਜ੍ਯਾਭਿषੇਚਨਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਸਜਾ ਕੇ, ਨਗਰ ਵਾਸੀ ਰਾਮ ਦੇ ਯੁਵਰਾਜ ਬਣਨ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਨ 'ਚ ਉਮੀਦ ਭਰੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਸਮੇਤ੍ਯ ਸਙ੍ਘਸ਼ਃ ਸਰ੍ਵੇ ਚਤ੍ਵਰੇषੁ ਸਭਾਸੁ ਚ। ਕਥਯਨ੍ਤੋ ਮਿਥਸ੍ਤਤ੍ਰ ਪ੍ਰਸ਼ਸ਼ਂਸੁਰ੍ਜਨਾਧਿਪਮ੍
ਸਭ ਲੋਕ ਚੌਕਾਂ ਤੇ ਸਭਾ ਘਰਾਂ 'ਚ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਸ ਵਿਚ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਅਹੋ ਮਹਾਤ੍ਮਾ ਰਾਜਾਯਮਿਕ੍ਸ਼੍ਵਾਕੁਕੁਲਨਨ੍ਦਨਃ। ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਵृਦ੍ਧਂ ਸ੍ਵਮਾਤ੍ਮਾਨਂ ਰਾਮਂ ਰਾਜ੍ਯੇऽਭਿषੇਕ੍ਸ਼੍ਯਤਿ
ਵਾਹ, ਇਕਸ਼ਵਾਕੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਵੱਡੇ ਦਿਲ ਵਾਲੇ, ਆਪਣੀ ਉਮਰ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ, ਹੁਣ ਰਾਮ ਨੂੰ ਰਾਜਤਿਲਕ ਕਰਨਗੇ।
ਸਰ੍ਵੇ ਹ੍ਯਨੁਗृਹੀਤਾਃ ਸ੍ਮ ਯਨ੍ਨੋ ਰਾਮੋ ਮਹੀਪਤਿਃ। ਚਿਰਾਯ ਭਵਿਤਾ ਗੋਪ੍ਤਾ ਦृष੍ਟਲੋਕਪਰਾਵਰਃ
ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਧਨੀਆਂ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਰਾਮ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰੰਗ-ਢੰਗ ਵੇਖ ਚੁੱਕਾ ਹੈ, ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਸਾਡਾ ਰਾਜਾ ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇਗਾ।
ਅਨੁਦ੍ਧਤਮਨਾ ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਭ੍ਰਾਤृਵਤ੍ਸਲਃ। ਯਥਾ ਚ ਭ੍ਰਾਤृषੁ ਸ੍ਨਿਗ੍ਧਸ੍ਤਥਾਸ੍ਮਾਸ੍ਵਪਿ ਰਾਘਵਃ
ਰਾਘਵ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਅਹੰਕਾਰ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ, ਗਿਆਨਵਾਨ, ਧਰਮਵਾਨ ਤੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਵੀ ਭਰਾਵਾਂ ਵਾਂਗ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਚਿਰਂ ਜੀਵਤੁ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥੋऽਨਘਃ। ਯਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦੇਨਾਭਿषਿਕ੍ਤਂ ਰਾਮਂ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਹੇ ਵਯਮ੍
ਧਰਮਵਾਨ ਤੇ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਜੀਵੇ, ਜਿਸ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਰਾਮ ਦਾ ਰਾਜਤਿਲਕ ਵੇਖ ਸਕਾਂਗੇ।
ਏਵਂਵਿਧਂ ਕਥਯਤਾਂ ਪੌਰਾਣਾਂ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੁਵੁਃ ਪਰੇ। ਦਿਗ੍ਭ੍ਯੋ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਵृਤ੍ਤਾਨ੍ਤਾਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਜਾਨਪਦਾ ਜਨਾਃ
ਜਦ ਨਗਰ ਵਾਸੀ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਹੋਰ ਲੋਕ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਖ਼ਬਰ ਸੁਣ ਕੇ, ਪਿੰਡਾਂ ਤੋਂ ਆ ਗਏ।