ਤਤੋ ਯਥਾਵਦ੍ ਰਾਮੇਣ ਸ ਰਾਜ੍ਞੋ ਗੁਰੁਰਰ੍ਚਿਤਃ। ਅਭ੍ਯਨੁਜ੍ਞਾਪ੍ਯ ਕਾਕੁਤ੍ਸ੍ਥਂ ਯਯੌ ਰਾਮਨਿਵੇਸ਼ਨਾਤ੍
ਫਿਰ, ਰਾਮ ਵੱਲੋਂ ਪੂਰੀ ਇਜ਼ਤ ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਬਾਦ, ਰਾਜਗੁਰੂ ਨੇ ਕਕੁਤਸਥ ਤੋਂ ਆਗਿਆ ਲੈ ਕੇ, ਰਾਮ ਦੇ ਘਰ ਤੋਂ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ।
ਸੁਹृਦ੍ਭਿਸ੍ਤਤ੍ਰ ਰਾਮੋऽਪਿ ਸਹਾਸੀਨਃ ਪ੍ਰਿਯਂਵਦੈਃ। ਸਭਾਜਿਤੋ ਵਿਵੇਸ਼ਾਥ ਤਾਨਨੁਜ੍ਞਾਪ੍ਯ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ
ਉਥੇ, ਰਾਮ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਦੋਸਤਾਂ ਨਾਲ, ਜੋ ਮਿੱਠੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਬੈਠਾ ਸੀ; ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਸਾਰਿਆਂ ਤੋਂ ਆਗਿਆ ਲੈ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ।
ਹृष੍ਟਨਾਰੀਨਰਯੁਤਂ ਰਾਮਵੇਸ਼੍ਮ ਤਦਾ ਬਭੌ। ਯਥਾ ਮਤ੍ਤਦ੍ਵਿਜਗਣਂ ਪ੍ਰਫੁਲ੍ਲਨਲਿਨਂ ਸਰਃ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਰਾਮ ਦਾ ਘਰ ਖੁਸ਼ ਨਰ-ਨਾਰੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਕਮਲਾਂ ਅਤੇ ਮਸਤ ਪੰਛੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਝੀਲ।
ਸ ਰਾਜਭਵਨਪ੍ਰਖ੍ਯਾਤ੍ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਰਾਮਨਿਵੇਸ਼ਨਾਤ੍। ਨਿਰ੍ਗਤ੍ਯ ਦਦृਸ਼ੇ ਮਾਰ੍ਗਂ ਵਸਿष੍ਠੋ ਜਨਸਂਵृਤਮ੍
ਰਾਮ ਦੇ ਮਹਲ-ਵਾਂਗ ਘਰ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ, ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ ਰਸਤੇ ਨੂੰ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ।
ਵृਨ੍ਦਵृਨ੍ਦੈਰਯੋਧ੍ਯਾਯਾਂ ਰਾਜਮਾਰ੍ਗਾਃ ਸਮਨ੍ਤਤਃ। ਬਭੂਵੁਰਭਿਸਮ੍ਬਾਧਾਃ ਕੁਤੂਹਲਜਨੈਰ੍ਵृਤਾਃ
ਅਯੋਧਿਆ ਦੇ ਰਾਜ ਮਾਰਗ ਹਰ ਪਾਸੇ ਉਤਸੁਕ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਟੋਲਿਆਂ ਨਾਲ ਗੁੰਜ ਰਹੇ ਸਨ।
ਜਨਵृਨ੍ਦੋਰ੍ਮਿਸਂਘਰ੍षਹਰ੍षਸ੍ਵਨਵृਤਸ੍ਤਦਾ। ਬਭੂਵ ਰਾਜਮਾਰ੍ਗਸ੍ਯ ਸਾਗਰਸ੍ਯੇਵ ਨਿਃਸ੍ਵਨਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਰਾਜ ਮਾਰਗ 'ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਗੂੰਜ ਵਾਂਗ ਚਲ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਸਿਕ੍ਤਸਮ੍ਮृष੍ਟਰਥ੍ਯਾ ਹਿ ਤਥਾ ਚ ਵਨਮਾਲਿਨੀ। ਆਸੀਦਯੋਧ੍ਯਾ ਤਦਹਃ ਸਮੁਚ੍ਛ੍ਰਿਤਗृਹਧ੍ਵਜਾ
ਉਸ ਦਿਨ, ਅਯੋਧਿਆ ਦੀਆਂ ਸੜਕਾਂ ਛਿੜਕ ਕੇ ਤੇ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਾਫ਼ ਕੀਤੀਆਂ ਗਈਆਂ, ਜੰਗਲ ਦੇ ਹਾਰ ਤੇ ਉੱਚੀਆਂ ਘਰਾਂ ਦੀਆਂ ਝੰਡੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਈ ਹੋਈ, ਬਹੁਤ ਸੋਹਣੀ ਲੱਗ ਰਹੀ ਸੀ।
ਤਦਾ ਹ੍ਯਯੋਧ੍ਯਾਨਿਲਯਃ ਸਸ੍ਤ੍ਰੀਬਾਲਾਕੁਲੋ ਜਨਃ। ਰਾਮਾਭਿषੇਕਮਾਕਾਂਕ੍ਸ਼ਨ੍ਨਾਕਾਂਕ੍ਸ਼ਨ੍ਨੁਦਯਂ ਰਵੇਃ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਅਯੋਧਿਆ ਦੇ ਲੋਕ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਔਰਤਾਂ ਤੇ ਬੱਚੇ ਵੀ ਸਨ, ਰਾਮ ਦੇ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਦੇ ਚੜ੍ਹਨ ਦੀ ਉਡੀਕ।
ਪ੍ਰਜਾਲਂਕਾਰਭੂਤਂ ਚ ਜਨਸ੍ਯਾਨਨ੍ਦਵਰ੍ਧਨਮ੍। ਉਤ੍ਸੁਕੋऽਭੂਜ੍ਜਨੋ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਤਮਯੋਧ੍ਯਾਮਹੋਤ੍ਸਵਮ੍
ਲੋਕ, ਜੋ ਤਿਉਹਾਰ ਲਈ ਸਜੇ ਹੋਏ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸਨ, ਅਯੋਧਿਆ ਦੇ ਮਹਾ-ਉਤਸਵ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਸਨ।
ਏਵਂ ਤਜ੍ਜਨਸਮ੍ਬਾਧਂ ਰਾਜਮਾਰ੍ਗਂ ਪੁਰੋਹਿਤਃ। ਵ੍ਯੂਹਨ੍ਨਿਵ ਜਨੌਘਂ ਤਂ ਸ਼ਨੈ ਰਾਜਕੁਲਂ ਯਯੌ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜ ਮਾਰਗ 'ਤੇ ਭੀੜ ਵਿਚੋਂ ਰਾਹ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ, ਰਾਜ ਪੁਜਾਰੀ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਰਾਜ ਮਹਲ ਵੱਲ ਚਲਿਆ।
ਸਿਤਾਭ੍ਰਸ਼ਿਖਰਪ੍ਰਖ੍ਯਂ ਪ੍ਰਾਸਾਦਮਧਿਰੁਹ੍ਯ ਚ। ਸਮੀਯਾਯ ਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਸ਼ਕ੍ਰੇਣੇਵ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਃ
ਚਿੱਟੇ ਬੱਦਲਾਂ ਦੇ ਚੋਟੀ ਵਰਗੇ ਮਹਲ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਉਹ ਰਾਜਾ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਇੰਦਰ ਕੋਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਮਾਗਤਮਭਿਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਹਿਤ੍ਵਾ ਰਾਜਾਸਨਂ ਨृਪਃ। ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਸ੍ਵਮਤਂ ਤਸ੍ਮੈ ਕृਤਮਿਤ੍ਯਭਿਵੇਦਯਤ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸਿੰਘਾਸਨ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਸ ਤੋਂ ਆਪਣੀ ਰਾਏ ਪੁੱਛੀ ਤੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਸਾਰਾ ਕੰਮ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ।
ਤੇਨ ਚੈਵ ਤਦਾ ਤੁਲ੍ਯਂ ਸਹਾਸੀਨਾਃ ਸਭਾਸਦਃ। ਆਸਨੇਭ੍ਯਃ ਸਮੁਤ੍ਤਸ੍ਥੁਃ ਪੂਜਯਨ੍ਤਃ ਪੁਰੋਹਿਤਮ੍
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਸੀ, ਸਭਾ ਵਿਚ ਬੈਠੇ ਹੋਏ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਅਸਨਿਆਂ ਤੋਂ ਉੱਠ ਕੇ ਮੁਖ ਪੁਰੋਹਿਤ ਦੀ ਇਜ਼ਤ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ।
ਗੁਰੁਣਾ ਤ੍ਵਭ੍ਯਨੁਜ੍ਞਾਤੋ ਮਨੁਜੌਘਂ ਵਿਸृਜ੍ਯ ਤਮ੍। ਵਿਵੇਸ਼ਾਨ੍ਤਃਪੁਰਂ ਰਾਜਾ ਸਿਂਹੋ ਗਿਰਿਗੁਹਾਮਿਵ
ਗੁਰੂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਰਾਜਾ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭੀੜ ਛੱਡ ਕੇ ਅੰਦਰਲੇ ਮਹਲ ਵਿਚ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ੇਰ ਪਹਾੜ ਦੀ ਗੁਫਾ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਦਗ੍ਰ੍ਯਵੇषਪ੍ਰਮਦਾਜਨਾਕੁਲਂ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਵੇਸ਼੍ਮਪ੍ਰਤਿਮਂ ਨਿਵੇਸ਼ਨਮ੍। ਵ੍ਯਦੀਪਯਂਸ਼੍ਚਾਰੁ ਵਿਵੇਸ਼ ਪਾਰ੍ਥਿਵਃ ਸ਼ਸ਼ੀਵ ਤਾਰਾਗਣਸਂਕੁਲਂ ਨਭਃ
ਉਹ ਮਹਲ, ਜਿੱਥੇ ਸੋਹਣੇ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਦੀ ਭੀੜ ਸੀ ਤੇ ਜੋ ਇੰਦਰ ਦੇ ਮਹਲ ਵਰਗਾ ਲੱਗਦਾ ਸੀ, ਰਾਜਾ ਉਸ ਵਿਚ ਚਮਕਦਾਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਚੰਦ ਤਾਰਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ।
thumb|षष੍ਠਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਅਯੋਧ੍ਯਾਕਾਣ੍ਡੇ षष੍ਠਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੨-
ਸ਼੍ਰੀਮਤ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਅਯੋਧਿਆ ਕਾਂਡ ਦਾ ਛੇਵਾਂ ਸਿਰਗ ਸੁਣੋ।
ਗਤੇ ਪੁਰੋਹਿਤੇ ਰਾਮਃ ਸ੍ਨਾਤੋ ਨਿਯਤਮਾਨਸਃ। ਸਹ ਪਤ੍ਨ੍ਯਾ ਵਿਸ਼ਾਲਾਕ੍ਸ਼੍ਯਾ ਨਾਰਾਯਣਮੁਪਾਗਮਤ੍
ਜਦ ਪੁਰੋਹਿਤ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਰਾਮ ਨੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕੀਤਾ ਤੇ ਮਨ ਨੂੰ ਸੰਯਤ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੀ ਵਿਸ਼ਾਲ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਪਤਨੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਨਾਰਾਇਣ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਲਈ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯ ਸ਼ਿਰਸਾ ਪਾਤ੍ਰੀਂ ਹਵਿषੋ ਵਿਧਿਵਤ੍ ਤਤਃ। ਮਹਤੇ ਦੈਵਤਾਯਾਜ੍ਯਂ ਜੁਹਾਵ ਜ੍ਵਲਿਤਾਨਲੇ
ਫਿਰ, ਰਾਮ ਨੇ ਹਵਨ ਦੀ ਪਾਤ੍ਰੀ ਸਿਰ ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਰੀਤੀ ਅਨੁਸਾਰ ਮਹਾਨ ਦੇਵਤਾ ਲਈ ਘੀ ਜਲਦੇ ਅੱਗ ਵਿਚ ਚੜ੍ਹਾਇਆ।
ਸ਼ੇषਂ ਚ ਹਵਿषਸ੍ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਾਸ਼੍ਯਾਸ਼ਾਸ੍ਯਾਤ੍ਮਨਃ ਪ੍ਰਿਯਮ੍। ਧ੍ਯਾਯਨ੍ਨਾਰਾਯਣਂ ਦੇਵਂ ਸ੍ਵਾਸ੍ਤੀਰ੍ਣੇ ਕੁਸ਼ਸਂਸ੍ਤਰੇ
ਉਹ ਹਵਨ ਦਾ ਬਚਿਆ ਹੋਇਆ ਭਾਗ ਖਾ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਭਲਾਈ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਿਆਂ, ਰਾਮ ਨੇ ਕੁਸ਼ ਦੀ ਚੌਕੀ ਤੇ ਬੈਠ ਕੇ ਨਾਰਾਇਣ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕੀਤਾ।
ਏਕਯਾਮਾਵਸ਼ਿष੍ਟਾਯਾਂ ਰਾਤ੍ਰ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਤਿਵਿਬੁਧ੍ਯ ਸਃ। ਅਲਂਕਾਰਵਿਧਿਂ ਸਮ੍ਯਕ੍ ਕਾਰਯਾਮਾਸ ਵੇਸ਼੍ਮਨਃ
ਜਦ ਰਾਤ ਦਾ ਇਕ ਜਾਮਾ ਹੀ ਬਚਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਜਾਗਿਆ ਤੇ ਘਰ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਰੀਤੀ ਨਾਲ ਸੋਹਣਾ ਬਣਾਇਆ।
ਤਤ੍ਰ ਸ਼ृਣ੍ਵਨ੍ ਸੁਖਾ ਵਾਚਃ ਸੂਤਮਾਗਧਵਨ੍ਦਿਨਾਮ੍। ਪੂਰ੍ਵਾਂ ਸਂਧ੍ਯਾਮੁਪਾਸੀਨੋ ਜਜਾਪ ਸੁਸਮਾਹਿਤਃ
ਉਥੇ, ਜਦ ਰਾਮ ਸੁਤ, ਮਾਗਧ ਤੇ ਵੰਦਨੀਆਂ ਦੀ ਮਿੱਠੀ ਬੋਲੀ ਸੁਣ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਹ ਪੂਰਵ ਸੰਧਿਆ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਲਈ ਬੈਠਾ ਤੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧਿਆਨ ਲਾ ਕੇ ਜਪ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਤੁष੍ਟਾਵ ਪ੍ਰਣਤਸ਼੍ਚੈਵ ਸ਼ਿਰਸਾ ਮਧੁਸੂਦਨਮ੍। ਵਿਮਲਕ੍ਸ਼ੌਮਸਂਵੀਤੋ ਵਾਚਯਾਮਾਸ ਸ ਦ੍ਵਿਜਾਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਮਧੁਸੂਦਨ ਨੂੰ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਸਾਫ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਵੇਦ ਪੜ੍ਹਵਾਏ।
ਤੇषਾਂ ਪੁਣ੍ਯਾਹਘੋषੋऽਥ ਗਮ੍ਭੀਰਮਧੁਰਸ੍ਤਥਾ। ਅਯੋਧ੍ਯਾਂ ਪੂਰਯਾਮਾਸ ਤੂਰ੍ਯਘੋषਾਨੁਨਾਦਿਤਃ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਗੰਭੀਰ, ਮਿੱਠੀ ਉਚਾਰਣ ਦੀ ਆਵਾਜ਼, ਵਾਜਿਆਂ ਦੀ ਧੁਨ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਅਯੋਧਿਆ ਨੂੰ ਭਰ ਦਿੱਤਾ।
ਕृਤੋਪਵਾਸਂ ਤੁ ਤਦਾ ਵੈਦੇਹ੍ਯਾ ਸਹ ਰਾਘਵਮ੍। ਅਯੋਧ੍ਯਾਨਿਲਯਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਃ ਪ੍ਰਮੁਦਿਤੋ ਜਨਃ
ਜਦ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਰਾਘਵ ਨੇ ਵੈਦੇਹੀ ਦੇ ਨਾਲ ਉਪਵਾਸ ਪੂਰਾ ਕਰ ਲਿਆ ਹੈ, ਤਾਂ ਅਯੋਧਿਆ ਦੇ ਸਾਰੇ ਵਾਸੀ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ।
ਤਤਃ ਪੌਰਜਨਃ ਸਰ੍ਵਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਰਾਮਾਭਿषੇਚਨਮ੍। ਪ੍ਰਭਾਤਾਂ ਰਜਨੀਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚਕ੍ਰੇ ਸ਼ੋਭਯਿਤੁਂ ਪੁਰੀਮ੍
ਫਿਰ, ਸਾਰੇ ਨਗਰ ਵਾਸੀਆਂ ਨੇ ਜਦ ਰਾਮ ਦੇ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਦੀ ਖ਼ਬਰ ਸੁਣੀ ਤੇ ਰਾਤ ਦੇ ਸਵੇਰ ਹੋਣ ਦਾ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟਿਆ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਸੋਹਣਾ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕੀਤੀ।
ਸਿਤਾਭ੍ਰਸ਼ਿਖਰਾਭੇषੁ ਦੇਵਤਾਯਤਨੇषੁ ਚ। ਚਤੁष੍ਪਥੇषੁ ਰਥ੍ਯਾਸੁ ਚੈਤ੍ਯੇष੍ਵਟ੍ਟਾਲਕੇषੁ ਚ
ਜੋ ਦੇਵ ਮੰਦਰ ਸਫੈਦ ਬੱਦਲਾਂ ਦੇ ਚੋਟੀ ਵਰਗੇ ਚਮਕਦੇ ਸਨ, ਚੌਕਾਂ, ਗਲੀਆਂ, ਚੈਤਿਆਂ ਤੇ ਅਟਾਰੀ ਉੱਤੇ,
ਨਾਨਾਪਣ੍ਯਸਮृਦ੍ਧੇषੁ ਵਣਿਜਾਮਾਪਣੇषੁ ਚ। ਕੁਟੁਮ੍ਬਿਨਾਂ ਸਮृਦ੍ਧੇषੁ ਸ਼੍ਰੀਮਤ੍ਸੁ ਭਵਨੇषੁ ਚ
ਵਪਾਰੀਆਂ ਦੀਆਂ ਦੁਕਾਨਾਂ, ਜਿੱਥੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸਮਾਨ ਭਰਿਆ ਸੀ, ਤੇ ਘਰ-ਘਰ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਪਰਿਵਾਰ ਵਾਲੇ ਖੁਸ਼ਹਾਲ ਤੇ ਸੋਹਣੇ ਘਰਾਂ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ,
ਸਭਾਸੁ ਚੈਵ ਸਰ੍ਵਾਸੁ ਵृਕ੍ਸ਼ੇष੍ਵਾਲਕ੍ਸ਼ਿਤੇषੁ ਚ। ਧ੍ਵਜਾਃ ਸਮੁਚ੍ਛ੍ਰਿਤਾਃ ਸਾਧੁ ਪਤਾਕਾਸ਼੍ਚਾਭਵਂਸ੍ਤਥਾ
ਸਭਾ ਹਾਲਾਂ ਤੇ ਬਿਨਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਵਾਲੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਉੱਤੇ, ਉੱਚੇ ਝੰਡੇ ਲਹਿਰਾਏ ਗਏ ਤੇ ਪਤਾਕਾਵਾਂ ਵੀ ਲਗਾਈਆਂ ਗਈਆਂ।
ਨਟਨਰ੍ਤਕਸਙ੍ਘਾਨਾਂ ਗਾਯਕਾਨਾਂ ਚ ਗਾਯਤਾਮ੍। ਮਨਃਕਰ੍ਣਸੁਖਾ ਵਾਚਃ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰਾਵ ਜਨਤਾ ਤਤਃ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਨਟ-ਨਰਤਕਾ ਦੀਆਂ ਟੋਲੀਆਂ, ਗਾਇਕਾਂ ਦੀਆਂ ਮਿੱਠੀਆਂ ਤੇ ਮਨ-ਕਰਨ ਨੂੰ ਸੁਖਦਾਈ ਬੋਲੀਆਂ ਸੁਣੀਆਂ।
ਰਾਮਾਭਿषੇਕਯੁਕ੍ਤਾਸ਼੍ਚ ਕਥਾਸ਼੍ਚਕ੍ਰੁਰ੍ਮਿਥੋ ਜਨਾਃ। ਰਾਮਾਭਿषੇਕੇ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਚਤ੍ਵਰੇषੁ ਗृਹੇषੁ ਚ
ਜਦ ਰਾਮ ਦੇ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ, ਲੋਕ ਚੌਕਾਂ ਤੇ ਘਰਾਂ ਵਿਚ ਆਪਸ ਵਿਚ ਰਾਮ ਦੇ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।