ਯਾਨਿ ਯਾਨ੍ਯਤ੍ਰ ਯੋਗ੍ਯਾਨਿ ਸ਼੍ਵੋਭਾਵਿਨ੍ਯਭਿषੇਚਨੇ। ਤਾਨਿ ਮੇ ਮਙ੍ਗਲਾਨ੍ਯਦ੍ਯ ਵੈਦੇਹ੍ਯਾਸ਼੍ਚੈਵ ਕਾਰਯ
ਕੱਲ੍ਹ ਦੇ ਰਾਜਤਿਲਕ ਲਈ ਜੋ ਵੀ ਸ਼ੁਭ ਰਸਮਾਂ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹਨ, ਉਹ ਅੱਜ ਮੇਰੇ ਤੇ ਵਿਦੇਹੀ ਲਈ ਕਰਵਾ ਦੇ।
ਏਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੁ ਕੌਸਲ੍ਯਾ ਚਿਰਕਾਲਾਭਿਕਾਂਕ੍ਸ਼ਿਤਮ੍। ਹਰ੍षਬਾष੍ਪਾਕੁਲਂ ਵਾਕ੍ਯਮਿਦਂ ਰਾਮਮਭਾषਤ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਕੌਸਲਿਆ, ਜਿਸ ਦੀ ਲੰਮੀ ਚਾਹਤ ਪੂਰੀ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ, ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਰਾਮ ਨੂੰ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਵਤ੍ਸ ਰਾਮ ਚਿਰਂ ਜੀਵ ਹਤਾਸ੍ਤੇ ਪਰਿਪਨ੍ਥਿਨਃ। ਜ੍ਞਾਤੀਨ੍ ਮੇ ਤ੍ਵਂ ਸ਼੍ਰਿਯਾ ਯੁਕ੍ਤਃ ਸੁਮਿਤ੍ਰਾਯਾਸ਼੍ਚ ਨਨ੍ਦਯ
ਪੁੱਤਰ ਰਾਮ, ਤੂੰ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਜੀਵੇਂ; ਤੇਰੇ ਵਿਰੋਧੀ ਮਾਰੇ ਗਏ ਹਨ। ਤੂੰ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਤੇ ਸੁਮੀਤਰਾ ਨੂੰ ਵੀ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਂਦਾ ਹੈ।
ਕਲ੍ਯਾਣੇ ਬਤ ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰੇ ਮਯਾ ਜਾਤੋऽਸਿ ਪੁਤ੍ਰਕ। ਯੇਨ ਤ੍ਵਯਾ ਦਸ਼ਰਥੋ ਗੁਣੈਰਾਰਾਧਿਤਃ ਪਿਤਾ
ਪੁੱਤਰ, ਤੂੰ ਵਾਕਈ ਸ਼ੁਭ ਨਕਸ਼ਤਰ ਵਿੱਚ ਜਨਮਿਆ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਆਪਣੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਤੂੰ ਦਸ਼ਰਥ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕੀਤਾ ਹੈ।
ਅਮੋਘਂ ਬਤ ਮੇ ਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਤਂ ਪੁਰੁषੇ ਪੁष੍ਕਰੇਕ੍ਸ਼ਣੇ। ਯੇਯਮਿਕ੍ਸ਼੍ਵਾਕੁਰਾਜਸ਼੍ਰੀਃ ਪੁਤ੍ਰ ਤ੍ਵਾਂ ਸਂਸ਼੍ਰਯਿष੍ਯਤਿ
ਸੱਚਮੁੱਚ, ਮੇਰੀ ਸਬਰ ਵਿਅਰਥ ਨਹੀਂ ਗਈ, ਹੇ ਕਮਲ-ਨੇਤਰ! ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਰਾਜਸੀ ਵਡਿਆਈ ਹੁਣ ਤੈਨੂੰ, ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ, ਮਿਲਣੀ ਹੈ।
ਇਤ੍ਯੇਵਮੁਕ੍ਤੋ ਮਾਤ੍ਰਾ ਤੁ ਰਾਮੋ ਭ੍ਰਾਤਰਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲਿਂ ਪ੍ਰਹ੍ਵਮਾਸੀਨਮਭਿਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸ੍ਮਯਨ੍ਨਿਵ
ਮਾਂ ਵਲੋਂ ਐਸਾ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਮ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਵੱਲ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਬੈਠਾ ਸੀ, ਤੇ ਹੌਲੇ ਹੌਲੇ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੇਮਾਂ ਮਯਾ ਸਾਰ੍ਧਂ ਪ੍ਰਸ਼ਾਧਿ ਤ੍ਵਂ ਵਸੁਂਧਰਾਮ੍। ਦ੍ਵਿਤੀਯਂ ਮੇऽਨ੍ਤਰਾਤ੍ਮਾਨਂ ਤ੍ਵਾਮਿਯਂ ਸ਼੍ਰੀਰੁਪਸ੍ਥਿਤਾ
ਲਕਸ਼ਮਣ, ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਧਰਤੀ ਦਾ ਰਾਜ ਕਰ; ਇਹ ਰਾਜਸੀ ਵਡਿਆਈ ਤੈਨੂੰ ਮਿਲੀ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਦੂਜਾ ਆਪ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ।
ਸੌਮਿਤ੍ਰੇ ਭੁਙ੍ਕ੍ਸ਼੍ਵ ਭੋਗਾਂਸ੍ਤ੍ਵਮਿष੍ਟਾਨ੍ ਰਾਜ੍ਯਫਲਾਨਿਚ। ਜੀਵਿਤਂ ਚਾਪਿ ਰਾਜ੍ਯਂ ਚ ਤ੍ਵਦਰ੍ਥਮਭਿਕਾਮਯੇ
ਸੁਮੀਤਰਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਤੂੰ ਰਾਜ ਦੇ ਸੁਖ ਤੇ ਫਲ ਭੋਗ; ਮੇਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਤੇ ਰਾਜ ਵੀ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਹੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਂ ਰਾਮੋ ਮਾਤਰਾਵਭਿਵਾਦ੍ਯ ਚ। ਅਭ੍ਯਨੁਜ੍ਞਾਪ੍ਯ ਸੀਤਾਂ ਚ ਯਯੌ ਸ੍ਵਂ ਚ ਨਿਵੇਸ਼ਨਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਕਹਿ ਕੇ, ਰਾਮ ਨੇ ਮਾਵਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਸੀਤਾ ਤੋਂ ਅਨੁਮਤੀ ਲੈ ਕੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਚਲਾ ਗਿਆ।
thumb|ਪਞ੍ਚਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਅਯੋਧ੍ਯਾਕਾਣ੍ਡੇ ਪਞ੍ਚਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੨-
ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਅਯੋਧਿਆ ਕਾਂਡ ਵਿੱਚ ਪੰਜਵਾਂ ਸਰਗ ਪੜ੍ਹਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਂਦਿਸ਼੍ਯ ਰਾਮਂ ਨृਪਤਿਃ ਸ਼੍ਵੋਭਾਵਿਨ੍ਯਭਿषੇਚਨੇ। ਪੁਰੋਹਿਤਂ ਸਮਾਹੂਯ ਵਸਿष੍ਠਮਿਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਰਾਜਾ ਨੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਕੱਲ੍ਹ ਦੇ ਰਾਜਤਿਲਕ ਦੀ ਹਦਾਇਤ ਦੇ ਕੇ, ਮੁੱਖ ਪੂਜਾਰੀ ਵਸ਼ਿਸ਼ਠ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਤੇ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ।
ਗਚ੍ਛੋਪਵਾਸਂ ਕਾਕੁਤ੍ਸ੍ਥਂ ਕਾਰਯਾਦ੍ਯ ਤਪੋਧਨ। ਸ਼੍ਰੇਯਸੇ ਰਾਜ੍ਯਲਾਭਾਯ ਵਧ੍ਵਾ ਸਹ ਯਤਵ੍ਰਤ
ਹੇ ਕਕੁਤਸਥ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਵਿਰਲੇ, ਅੱਜ ਰਾਮ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਉਪਵਾਸ ਕਰਵਾ, ਹੇ ਤਪਸਿਆ ਵਾਲੇ, ਤਾਂ ਕਿ ਰਾਜ ਮਿਲਣ ਦੀ ਸ਼ੁਭਤਾ ਹੋਵੇ।
ਤਥੇਤਿ ਚ ਸ ਰਾਜਾਨਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਵੇਦਵਿਦਾਂ ਵਰਃ। ਸ੍ਵਯਂ ਵਸਿष੍ਠੋ ਭਗਵਾਨ੍ ਯਯੌ ਰਾਮਨਿਵੇਸ਼ਨਮ੍
‘ਠੀਕ ਹੈ’ ਕਹਿ ਕੇ, ਵੈਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀ, ਮਹਾਨ ਵਸ਼ਿਸ਼ਠ ਨੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਖੁਦ ਰਾਮ ਦੇ ਘਰ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਉਪਵਾਸਯਿਤੁਂ ਵੀਰਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰਵਿਨ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰਕੋਵਿਦਮ੍। ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਂ ਰਥਵਰਂ ਯੁਕ੍ਤਮਾਸ੍ਥਾਯ ਸੁਧृਤਵ੍ਰਤਃ
ਵੀਰ, ਮੰਤ੍ਰ-ਗਿਆਨ ਤੇ ਰਸਮਾਂ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਉਪਵਾਸ ਕਰਵਾਉਣ ਲਈ, ਦ੍ਰਿੜ੍ਹ ਵਚਨ ਵਾਲੇ ਵਸ਼ਿਸ਼ਠ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਰਥ ਚੜ੍ਹਿਆ।
ਤਮਾਗਤਮृषਿਂ ਰਾਮਸ੍ਤ੍ਵਰਨ੍ਨਿਵ ਸਸਮ੍ਭ੍ਰਮਮ੍। ਮਾਨਯਿष੍ਯਨ੍ ਸ ਮਾਨਾਰ੍ਹਂ ਨਿਸ਼੍ਚਕ੍ਰਾਮ ਨਿਵੇਸ਼ਨਾਤ੍
ਰਾਮ ਨੇ, ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਦੇਣ ਲਈ, ਉਤਸ਼ਾਹ ਅਤੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਘਰ ਤੋਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਬਾਹਰ ਆ ਕੇ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਦਮੀ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਦੇਣ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕੀਤੀ।
ਅਭ੍ਯੇਤ੍ਯ ਤ੍ਵਰਮਾਣੋऽਥ ਰਥਾਭ੍ਯਾਸ਼ਂ ਮਨੀषਿਣਃ। ਤਤੋऽਵਤਾਰਯਾਮਾਸ ਪਰਿਗृਹ੍ਯ ਰਥਾਤ੍ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਰਾਮ ਨੇ ਜਲਦੀ ਕਰਦਿਆਂ, ਰਥ ਦੇ ਕੋਲ ਆ ਕੇ, ਉਸ ਗਿਆਨਵਾਨ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਰਥ ਤੋਂ ਉਤਾਰਿਆ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਕੀਤੀ।
ਸ ਚੈਨਂ ਪ੍ਰਸ਼੍ਰਿਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਮ੍ਭਾष੍ਯਾਭਿਪ੍ਰਸਾਦ੍ਯ ਚ। ਪ੍ਰਿਯਾਰ੍ਹਂ ਹਰ੍षਯਨ੍ ਰਾਮਮਿਤ੍ਯੁਵਾਚ ਪੁਰੋਹਿਤਃ
ਪੁਜਾਰੀ ਨੇ, ਰਾਮ ਦੀ ਨਿਮਰਤਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਭਰੀਆਂ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਵਾਲੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦਿਆਂ, ਉਸ ਦੀ ਆਤਮਕ ਖੁਸ਼ੀ ਵਧਾਈ।
ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਸ੍ਤੇ ਪਿਤਾ ਰਾਮ ਯਤ੍ਤ੍ਵਂ ਰਾਜ੍ਯਮਵਾਪ੍ਸ੍ਯਸਿ। ਉਪਵਾਸਂ ਭਵਾਨਦ੍ਯ ਕਰੋਤੁ ਸਹ ਸੀਤਯਾ
ਰਾਮ, ਤੇਰਾ ਪਿਤਾ ਤੈਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਹੈ, ਤੇ ਤੂੰ ਰਾਜ ਮਿਲੇਗਾ; ਅੱਜ ਤੂੰ ਸੀਤਾ ਦੇ ਨਾਲ ਉਪਵਾਸ ਕਰ।
ਪ੍ਰਾਤਸ੍ਤ੍ਵਾਮਭਿषੇਕ੍ਤਾ ਹਿ ਯੌਵਰਾਜ੍ਯੇ ਨਰਾਧਿਪਃ। ਪਿਤਾ ਦਸ਼ਰਥਃ ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਯਯਾਤਿਂ ਨਹੁषੋ ਯਥਾ
ਕੱਲ੍ਹ ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਦਸ਼ਰਥ, ਪਿਆਰ ਕਰਕੇ, ਤੈਨੂੰ ਯੁਵਰਾਜ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਰਸਮ ਕਰੇਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਨਹੁਸ਼ ਨੇ ਯਯਾਤੀ ਲਈ ਕੀਤਾ ਸੀ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ ਤਦਾ ਰਾਮਮੁਪਵਾਸਂ ਯਤਵ੍ਰਤਃ। ਮਨ੍ਤ੍ਰਵਤ੍ ਕਾਰਯਾਮਾਸ ਵੈਦੇਹ੍ਯਾ ਸਹਿਤਂ ਸ਼ੁਚਿਃ
ਇਹ ਗੱਲ ਕਹਿ ਕੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਸੰਜਮ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ, ਰਾਮ ਅਤੇ ਵੈਦੇਹੀ ਨੂੰ ਰਸਮ ਅਨੁਸਾਰ ਉਪਵਾਸ ਕਰਵਾਇਆ।
ਤਤੋ ਯਥਾਵਦ੍ ਰਾਮੇਣ ਸ ਰਾਜ੍ਞੋ ਗੁਰੁਰਰ੍ਚਿਤਃ। ਅਭ੍ਯਨੁਜ੍ਞਾਪ੍ਯ ਕਾਕੁਤ੍ਸ੍ਥਂ ਯਯੌ ਰਾਮਨਿਵੇਸ਼ਨਾਤ੍
ਫਿਰ, ਰਾਮ ਵੱਲੋਂ ਪੂਰੀ ਇਜ਼ਤ ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਬਾਦ, ਰਾਜਗੁਰੂ ਨੇ ਕਕੁਤਸਥ ਤੋਂ ਆਗਿਆ ਲੈ ਕੇ, ਰਾਮ ਦੇ ਘਰ ਤੋਂ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ।
ਸੁਹृਦ੍ਭਿਸ੍ਤਤ੍ਰ ਰਾਮੋऽਪਿ ਸਹਾਸੀਨਃ ਪ੍ਰਿਯਂਵਦੈਃ। ਸਭਾਜਿਤੋ ਵਿਵੇਸ਼ਾਥ ਤਾਨਨੁਜ੍ਞਾਪ੍ਯ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ
ਉਥੇ, ਰਾਮ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਦੋਸਤਾਂ ਨਾਲ, ਜੋ ਮਿੱਠੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਬੈਠਾ ਸੀ; ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਸਾਰਿਆਂ ਤੋਂ ਆਗਿਆ ਲੈ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ।
ਹृष੍ਟਨਾਰੀਨਰਯੁਤਂ ਰਾਮਵੇਸ਼੍ਮ ਤਦਾ ਬਭੌ। ਯਥਾ ਮਤ੍ਤਦ੍ਵਿਜਗਣਂ ਪ੍ਰਫੁਲ੍ਲਨਲਿਨਂ ਸਰਃ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਰਾਮ ਦਾ ਘਰ ਖੁਸ਼ ਨਰ-ਨਾਰੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਕਮਲਾਂ ਅਤੇ ਮਸਤ ਪੰਛੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਝੀਲ।
ਸ ਰਾਜਭਵਨਪ੍ਰਖ੍ਯਾਤ੍ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਰਾਮਨਿਵੇਸ਼ਨਾਤ੍। ਨਿਰ੍ਗਤ੍ਯ ਦਦृਸ਼ੇ ਮਾਰ੍ਗਂ ਵਸਿष੍ਠੋ ਜਨਸਂਵृਤਮ੍
ਰਾਮ ਦੇ ਮਹਲ-ਵਾਂਗ ਘਰ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ, ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ ਰਸਤੇ ਨੂੰ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ।
ਵृਨ੍ਦਵृਨ੍ਦੈਰਯੋਧ੍ਯਾਯਾਂ ਰਾਜਮਾਰ੍ਗਾਃ ਸਮਨ੍ਤਤਃ। ਬਭੂਵੁਰਭਿਸਮ੍ਬਾਧਾਃ ਕੁਤੂਹਲਜਨੈਰ੍ਵृਤਾਃ
ਅਯੋਧਿਆ ਦੇ ਰਾਜ ਮਾਰਗ ਹਰ ਪਾਸੇ ਉਤਸੁਕ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਟੋਲਿਆਂ ਨਾਲ ਗੁੰਜ ਰਹੇ ਸਨ।
ਜਨਵृਨ੍ਦੋਰ੍ਮਿਸਂਘਰ੍षਹਰ੍षਸ੍ਵਨਵृਤਸ੍ਤਦਾ। ਬਭੂਵ ਰਾਜਮਾਰ੍ਗਸ੍ਯ ਸਾਗਰਸ੍ਯੇਵ ਨਿਃਸ੍ਵਨਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਰਾਜ ਮਾਰਗ 'ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਗੂੰਜ ਵਾਂਗ ਚਲ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਸਿਕ੍ਤਸਮ੍ਮृष੍ਟਰਥ੍ਯਾ ਹਿ ਤਥਾ ਚ ਵਨਮਾਲਿਨੀ। ਆਸੀਦਯੋਧ੍ਯਾ ਤਦਹਃ ਸਮੁਚ੍ਛ੍ਰਿਤਗृਹਧ੍ਵਜਾ
ਉਸ ਦਿਨ, ਅਯੋਧਿਆ ਦੀਆਂ ਸੜਕਾਂ ਛਿੜਕ ਕੇ ਤੇ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਾਫ਼ ਕੀਤੀਆਂ ਗਈਆਂ, ਜੰਗਲ ਦੇ ਹਾਰ ਤੇ ਉੱਚੀਆਂ ਘਰਾਂ ਦੀਆਂ ਝੰਡੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਈ ਹੋਈ, ਬਹੁਤ ਸੋਹਣੀ ਲੱਗ ਰਹੀ ਸੀ।
ਤਦਾ ਹ੍ਯਯੋਧ੍ਯਾਨਿਲਯਃ ਸਸ੍ਤ੍ਰੀਬਾਲਾਕੁਲੋ ਜਨਃ। ਰਾਮਾਭਿषੇਕਮਾਕਾਂਕ੍ਸ਼ਨ੍ਨਾਕਾਂਕ੍ਸ਼ਨ੍ਨੁਦਯਂ ਰਵੇਃ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਅਯੋਧਿਆ ਦੇ ਲੋਕ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਔਰਤਾਂ ਤੇ ਬੱਚੇ ਵੀ ਸਨ, ਰਾਮ ਦੇ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਦੇ ਚੜ੍ਹਨ ਦੀ ਉਡੀਕ।
ਪ੍ਰਜਾਲਂਕਾਰਭੂਤਂ ਚ ਜਨਸ੍ਯਾਨਨ੍ਦਵਰ੍ਧਨਮ੍। ਉਤ੍ਸੁਕੋऽਭੂਜ੍ਜਨੋ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਤਮਯੋਧ੍ਯਾਮਹੋਤ੍ਸਵਮ੍
ਲੋਕ, ਜੋ ਤਿਉਹਾਰ ਲਈ ਸਜੇ ਹੋਏ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸਨ, ਅਯੋਧਿਆ ਦੇ ਮਹਾ-ਉਤਸਵ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਸਨ।
ਏਵਂ ਤਜ੍ਜਨਸਮ੍ਬਾਧਂ ਰਾਜਮਾਰ੍ਗਂ ਪੁਰੋਹਿਤਃ। ਵ੍ਯੂਹਨ੍ਨਿਵ ਜਨੌਘਂ ਤਂ ਸ਼ਨੈ ਰਾਜਕੁਲਂ ਯਯੌ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜ ਮਾਰਗ 'ਤੇ ਭੀੜ ਵਿਚੋਂ ਰਾਹ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ, ਰਾਜ ਪੁਜਾਰੀ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਰਾਜ ਮਹਲ ਵੱਲ ਚਲਿਆ।