ਸ੍ਵਯੈਵ ਪ੍ਰਭਯਾ ਮੇਰੁਮੁਦਯੇ ਵਿਮਲੋ ਰਵਿਃ। ਤੇਨ ਵਿਭ੍ਰਾਜਿਤਾ ਤਤ੍ਰ ਸਾ ਸਭਾਪਿ ਵ੍ਯਰੋਚਤ
ਆਪਣੀ ਹੀ ਚਮਕ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਰੂ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਦੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ, ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਸਭਾ ਨੂੰ ਰੋਸ਼ਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਸਭਾ ਵੀ ਚਮਕ ਉਠੀ।
ਵਿਮਲਗ੍ਰਹਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਾ ਸ਼ਾਰਦੀ ਦ੍ਯੌਰਿਵੇਨ੍ਦੁਨਾ। ਤਂ ਪਸ਼੍ਯਮਾਨੋ ਨृਪਤਿਸ੍ਤੁਤੋष ਪ੍ਰਿਯਮਾਤ੍ਮਜਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਸਰਦੀਆਂ ਵਿੱਚ ਆਕਾਸ਼ ਚੰਨ, ਤਾਰੇ ਤੇ ਗ੍ਰਹਾਂ ਨਾਲ ਸਾਫ ਤੇ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਉਹ ਸਭਾ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ; ਪਿਆਰੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਰਾਜਾ ਦਾ ਮਨ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਗਿਆ।
ਅਲਂਕृਤਮਿਵਾਤ੍ਮਾਨਮਾਦਰ੍ਸ਼ਤਲਸਂਸ੍ਥਿਤਮ੍। ਸ ਤਂ ਸੁਸ੍ਥਿਤਮਾਭਾष੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਂ ਪੁਤ੍ਰਵਤਾਂ ਵਰਃ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ, ਜਿਵੇਂ ਸਾਫ ਆਇਨੇ ਵਿੱਚ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ; ਫਿਰ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਆਪਣੇ ਆਸਨ ਤੇ ਬੈਠੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਬੋਲਿਆ।
ਉਵਾਚੇਦਂ ਵਚੋ ਰਾਜਾ ਦੇਵੇਨ੍ਦ੍ਰਮਿਵ ਕਸ਼੍ਯਪਃ। ਜ੍ਯੇष੍ਠਾਯਾਮਸਿ ਮੇ ਪਤ੍ਨ੍ਯਾਂ ਸਦृਸ਼੍ਯਾਂ ਸਦृਸ਼ਃ ਸੁਤਃ
ਰਾਜਾ ਨੇ ਰਾਮ ਨੂੰ, ਕਸ਼ਯਪ ਵਾਂਗ ਇੰਦਰ ਨੂੰ, ਇਹ ਬਾਤਾਂ ਆਦਰ ਨਾਲ ਕਹੀਆਂ: 'ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਵੱਡੀ ਪਤਨੀ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ, ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਯੋਗ ਹੈਂ, ਤੇ ਯੋਗ ਪੁੱਤਰ ਹੈਂ।'
ਉਤ੍ਪਨ੍ਨਸ੍ਤ੍ਵਂ ਗੁਣਜ੍ਯੇष੍ਠੋ ਮਮ ਰਾਮਾਤ੍ਮਜਃ ਪ੍ਰਿਯਃ। ਤ੍ਵਯਾ ਯਤਃ ਪ੍ਰਜਾਸ਼੍ਚੇਮਾਃ ਸ੍ਵਗੁਣੈਰਨੁਰਞ੍ਜਿਤਾਃ
'ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਪਿਆਰਾ ਪੁੱਤਰ ਰਾਮ ਹੈਂ, ਗੁਣਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ; ਆਪਣੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਤੂੰ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਜਿੱਤ ਲਏ ਹਨ।'
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਤ੍ਵਂ ਪੁष੍ਯਯੋਗੇਨ ਯੌਵਰਾਜ੍ਯਮਵਾਪ੍ਨੁਹਿ। ਕਾਮਤਸ੍ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਕृਤ੍ਯੈਵ ਨਿਰ੍ਣੀਤੋ ਗੁਣਵਾਨਿਤਿ
'ਇਸ ਲਈ, ਪੁਸ਼ਿਆ ਨਕਸ਼ਤਰ ਵਿੱਚ, ਤੂੰ ਯੁਵਰਾਜ ਦਾ ਪਦ ਸੰਭਾਲ; ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਕੁਦਰਤ ਤੇ ਚੋਣ ਦੋਹਾਂ ਰਾਹੀਂ ਗੁਣਵਾਨ ਪਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ।'
ਗੁਣਵਤ੍ਯਪਿ ਤੁ ਸ੍ਨੇਹਾਤ੍ ਪੁਤ੍ਰ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਤੇ ਹਿਤਮ੍। ਭੂਯੋ ਵਿਨਯਮਾਸ੍ਥਾਯ ਭਵ ਨਿਤ੍ਯਂ ਜਿਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਃ
'ਹਾਂ, ਤੂੰ ਗੁਣਵਾਨ ਹੈਂ, ਪਰ ਪਿਆਰ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਭਲੇ ਲਈ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਪੁੱਤਰ: ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਿਮਰਤਾ ਰੱਖ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਨੂੰ ਕਾਬੂ ਵਿੱਚ ਰੱਖ।'
ਕਾਮਕ੍ਰੋਧਸਮੁਤ੍ਥਾਨਿ ਤ੍ਯਜਸ੍ਵ ਵ੍ਯਸਨਾਨਿ ਚ। ਪਰੋਕ੍ਸ਼ਯਾ ਵਰ੍ਤਮਾਨੋ ਵृਤ੍ਤ੍ਯਾ ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਯਾ ਤਥਾ
'ਇੱਛਾ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਣ ਵਾਲੀਆਂ ਬੁਰਾਈਆਂ ਛੱਡ ਦੇ; ਗੁਪਤ ਤੇ ਜਨਤਕ ਦੋਹਾਂ ਢੰਗਾਂ ਨਾਲ ਸਹੀ ਵਿਵਹਾਰ ਕਰ।'
ਅਮਾਤ੍ਯਪ੍ਰਭृਤੀਃ ਸਰ੍ਵਾਃ ਪ੍ਰਜਾਸ਼੍ਚੈਵਾਨੁਰਞ੍ਜਯ। ਕੋष੍ਠਾਗਾਰਾਯੁਧਾਗਾਰੈਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਸਂਨਿਚਯਾਨ੍ ਬਹੂਨ੍
'ਮੰਤਰੀਆਂ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਸਾਰੀਆਂ ਪ੍ਰਜਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪੱਖ ਵਿੱਚ ਕਰ; ਖਜਾਨਿਆਂ ਤੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਥਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀਆਂ ਸੰਭਾਲਾਂ ਬਣਾਅ।'
ਇष੍ਟਾਨੁਰਕ੍ਤਪ੍ਰਕृਤਿਰ੍ਯਃ ਪਾਲਯਤਿ ਮੇਦਿਨੀਮ੍। ਤਸ੍ਯ ਨਨ੍ਦਨ੍ਤਿ ਮਿਤ੍ਰਾਣਿ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾਮृਤਮਿਵਾਮਰਾਃ
'ਜੋ ਰਾਜ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਤੇ ਲਗਨ ਵਾਲੀਆਂ ਪ੍ਰਜਾ ਨਾਲ ਚਲਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਮਿੱਤਰ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਮਿਲਣ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋਦੇ ਹਨ।'
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਪੁਤ੍ਰ ਤ੍ਵਮਾਤ੍ਮਾਨਂ ਨਿਯਮ੍ਯੈਵਂ ਸਮਾਚਰ। ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸੁਹृਦਸ੍ਤਸ੍ਯ ਰਾਮਸ੍ਯ ਪ੍ਰਿਯਕਾਰਿਣਃ
ਇਸ ਲਈ, ਪੁੱਤਰ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਰ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਮ ਦੇ ਮਿੱਤਰ, ਜੋ ਉਸ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤਿਆਰ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ—
ਤ੍ਵਰਿਤਾਃ ਸ਼ੀਘ੍ਰਮਾਗਤ੍ਯ ਕੌਸਲ੍ਯਾਯੈ ਨ੍ਯਵੇਦਯਨ੍। ਸਾ ਹਿਰਣ੍ਯਂ ਚ ਗਾਸ਼੍ਚੈਵ ਰਤ੍ਨਾਨਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ
ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਕੌਸਲਿਆ ਦੇ ਕੋਲ ਗਏ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ। ਫਿਰ ਕੌਸਲਿਆ ਨੇ ਸੋਨਾ, ਗਾਂਵਾਂ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮ ਦੇ ਰਤਨ ਵੰਡ ਦਿੱਤੇ—
ਵ੍ਯਾਦਿਦੇਸ਼ ਪ੍ਰਿਯਾਖ੍ਯੇਭ੍ਯਃ ਕੌਸਲ੍ਯਾ ਪ੍ਰਮਦੋਤ੍ਤਮਾ। ਅਥਾਭਿਵਾਦ੍ਯ ਰਾਜਾਨਂ ਰਥਮਾਰੁਹ੍ਯ ਰਾਘਵਃ। ਯਯੌ ਸ੍ਵਂ ਦ੍ਯੁਤਿਮਦ੍ ਵੇਸ਼੍ਮ ਜਨੌਘੈਃ ਪ੍ਰਤਿਪੂਜਿਤਃ
ਕੌਸਲਿਆ, ਜੋ ਉੱਚੀ ਆਦਰਸ਼ਤ ਮਹਿਲਾ ਸੀ, ਨੇ ਇਹ ਤੋਹਫੇ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤੇ। ਫਿਰ, ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਰਾਘਵ ਨੇ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਆਪਣੇ ਚਮਕਦਾਰ ਘਰ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ, ਜਿੱਥੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭੀੜ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਤੇ ਚਾਪਿ ਪੌਰਾ ਨृਪਤੇਰ੍ਵਚਸ੍ਤ- ਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਦਾ ਲਾਭਮਿਵੇष੍ਟਮਾਸ਼ੁ। ਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰਮਾਮਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯ ਗृਹਾਣਿ ਗਤ੍ਵਾ ਦੇਵਾਨ੍ ਸਮਾਨਰ੍ਚੁਰਭਿਪ੍ਰਹृष੍ਟਾਃ
ਉਹ ਨਗਰ ਵਾਸੀ, ਰਾਜੇ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਐਸਾ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ ਜਿਵੇਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਇਨਾਮ ਮਿਲ ਗਿਆ ਹੋਵੇ। ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਘਰਾਂ ਨੂੰ ਚਲੇ ਗਏ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।
thumb|ਚਤੁਰ੍ਥਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਅਯੋਧ੍ਯਾਕਾਣ੍ਡੇ ਚਤੁਰ੍ਥਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੨-
ਹੁਣ ਚੌਥਾ ਅਧਿਆਇ ਸੁਣੋ।
ਗਤੇष੍ਵਥ ਨृਪੋ ਭੂਯਃ ਪੌਰੇषੁ ਸਹ ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਭਿਃ। ਮਨ੍ਤ੍ਰਯਿਤ੍ਵਾ ਤਤਸ਼੍ਚਕ੍ਰੇ ਨਿਸ਼੍ਚਯਜ੍ਞਃ ਸ ਨਿਸ਼੍ਚਯਮ੍
ਜਦ ਲੋਕ ਚਲੇ ਗਏ, ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨਾਲ ਮੁੜ ਸਲਾਹ-ਮਸ਼ਵਰਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਵਿਚਾਰ-ਵਟਾਂਦਰਾ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਸ ਨੇ ਪੱਕਾ ਫੈਸਲਾ ਕਰ ਲਿਆ।
ਸ਼੍ਵ ਏਵ ਪੁष੍ਯੋ ਭਵਿਤਾ ਸ਼੍ਵੋऽਭਿषੇਚ੍ਯਸ੍ਤੁ ਮੇ ਸੁਤਃ। ਰਾਮੋ ਰਾਜੀਵਪਤ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੋ ਯੁਵਰਾਜ ਇਤਿ ਪ੍ਰਭੁਃ
“ਕੱਲ੍ਹ ਪੁਸ਼ਯਾ ਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਦਿਨ ਹੈ; ਕੱਲ੍ਹ ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ, ਰਾਮ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਕਮਲ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਹਨ, ਯੁਵਰਾਜ ਬਣਾਇਆ ਜਾਵੇਗਾ,” ਰਾਜਾ ਨੇ ਐਲਾਨ ਕੀਤਾ।
ਅਥਾਨ੍ਤਰ੍ਗृਹਮਾਵਿਸ਼੍ਯ ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥਸ੍ਤਦਾ। ਸੂਤਮਾਮਨ੍ਤ੍ਰਯਾਮਾਸ ਰਾਮਂ ਪੁਨਰਿਹਾਨਯ
ਫਿਰ, ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰਲੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਗਿਆ ਅਤੇ ਰਥਵਾਹਕ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ, “ਰਾਮ ਨੂੰ ਮੁੜ ਲਿਆ ਕੇ ਆ।”
ਦ੍ਵਾਃਸ੍ਥੈਰਾਵੇਦਿਤਂ ਤਸ੍ਯ ਰਾਮਾਯਾਗਮਨਂ ਪੁਨਃ। ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵੈਵ ਚਾਪਿ ਰਾਮਸ੍ਤਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਸ਼ਙ੍ਕਾਨ੍ਵਿਤੋऽਭਵਤ੍
ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਉਸ ਨੂੰ ਮੁੜ ਬੁਲਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਮ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਚਿੰਤਾ ਆ ਗਈ।
ਪ੍ਰਵੇਸ਼੍ਯ ਚੈਨਂ ਤ੍ਵਰਿਤੋ ਰਾਮੋ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਯਦਾਗਮਨਕृਤ੍ਯਂ ਤੇ ਭੂਯਸ੍ਤਦ੍ਬ੍ਰੂਹ੍ਯਸ਼ੇषਤਃ
ਰਾਮ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਅੰਦਰ ਲਿਆ ਕੇ, ਰਾਮ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਤੂੰ ਆਇਆ ਹੈਂ, ਇਸ ਦਾ ਕਾਰਨ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੱਸ।”
ਤਮੁਵਾਚ ਤਤਃ ਸੂਤੋ ਰਾਜਾ ਤ੍ਵਾਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਮਿਚ੍ਛਤਿ। ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਮਾਣਂ ਤਤ੍ਰ ਤ੍ਵਂ ਗਮਨਾਯੇਤਰਾਯ ਵਾ
ਫਿਰ ਰਥਵਾਹਕ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਰਾਜਾ ਤੈਨੂੰ ਮਿਲਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈਂ ਜਾਂ ਨਹੀਂ।”
ਇਤਿ ਸੂਤਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਰਾਮੋऽਪਿ ਤ੍ਵਰਯਾਨ੍ਵਿਤਃ। ਪ੍ਰਯਯੌ ਰਾਜਭਵਨਂ ਪੁਨਰ੍ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਨਰੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਰਥਵਾਹਕ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਮ ਨੇ ਤਿਆਰੀ ਨਾਲ ਰਾਜ ਮਹਲ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ, ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਮੁੜ ਮਿਲਣ ਲਈ।
ਤਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸਮਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਰਾਮਂ ਦਸ਼ਰਥੋ ਨृਪਃ। ਪ੍ਰਵੇਸ਼ਯਾਮਾਸ ਗृਹਂ ਵਿਵਕ੍ਸ਼ੁਃ ਪ੍ਰਿਯਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਰਾਮ ਦੇ ਆਉਣ ਦੀ ਖਬਰ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥ, ਜੋ ਪਿਆਰ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ, ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਅੰਦਰ ਲਿਆਉਣ ਦਾ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ।
ਪ੍ਰਵਿਸ਼ਨ੍ਨੇਵ ਚ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ ਰਾਘਵੋ ਭਵਨਂ ਪਿਤੁਃ। ਦਦਰ੍ਸ਼ ਪਿਤਰਂ ਦੂਰਾਤ੍ ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਃ
ਜਦ ਰਾਘਵ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਨੇ ਦੂਰੋਂ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਅਤੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਪ੍ਰਣਮਨ੍ਤਂ ਤਮੁਤ੍ਥਾਪ੍ਯ ਸਮ੍ਪਰਿष੍ਵਜ੍ਯ ਭੂਮਿਪਃ। ਪ੍ਰਦਿਸ਼੍ਯ ਚਾਸਨਂ ਚਾਸ੍ਮੈ ਰਾਮਂ ਚ ਪੁਨਰਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਰਾਜਾ ਨੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਉਠਾ ਕੇ, ਗਲੇ ਲਾਇਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਅਸਨ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਫਿਰ ਰਾਮ ਨੂੰ ਮੁੜ ਕਿਹਾ।
ਰਾਮ ਵृਦ੍ਧੋऽਸ੍ਮਿ ਦੀਰ੍ਘਾਯੁਰ੍ਭੁਕ੍ਤਾ ਭੋਗਾ ਯਥੇਪ੍ਸਿਤਾਃ। ਅਨ੍ਨਵਦ੍ਭਿਃ ਕ੍ਰਤੁਸ਼ਤੈਰ੍ਯਥੇष੍ਟਂ ਭੂਰਿਦਕ੍ਸ਼ਿਣੈਃ
“ਰਾਮ, ਮੈਂ ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਜੀ ਲਈ ਹੈ, ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਸੁਖ-ਸਾਧਨ ਭੋਗੇ ਹਨ। ਮੈਂ ਕਈ ਯਜਨਾਂ, ਭਰਪੂਰ ਦਾਨ ਦੇ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਚਾਹਿਆ, ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਹਾਂ।”
ਜਾਤਮਿष੍ਟਮਪਤ੍ਯਂ ਮੇ ਤ੍ਵਮਦ੍ਯਾਨੁਪਮਂ ਭੁਵਿ। ਦਤ੍ਤਮਿष੍ਟਮਧੀਤਂ ਚ ਮਯਾ ਪੁਰੁषਸਤ੍ਤਮ
“ਅੱਜ, ਮੈਨੂੰ ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਅਦੁੱਤੀ ਅਤੇ ਪਿਆਰਾ ਪੁੱਤਰ ਮਿਲਿਆ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਚਾਹਿਆ ਸੀ। ਮੈਂ ਜੋ ਚਾਹਿਆ, ਉਹ ਦਿੱਤਾ, ਪੜ੍ਹਿਆ ਅਤੇ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ।”
ਅਨੁਭੂਤਾਨਿ ਚੇष੍ਟਾਨਿ ਮਯਾ ਵੀਰ ਸੁਖਾਨ੍ਯਪਿ। ਦੇਵਰ੍षਿਪਿਤृਵਿਪ੍ਰਾਣਾਮਨृਣੋऽਸ੍ਮਿ ਤਥਾऽऽਤ੍ਮਨਃ
“ਹੇ ਵੀਰ, ਮੈਂ ਸੁਖ-ਸਾਧਨ ਵੀ ਭੋਗੇ ਹਨ; ਮੈਂ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਪਿਤਰਾਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੋਂ ਵੀ ਰਿਨ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ।”
ਨ ਕਿਂਚਿਨ੍ਮਮ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਤਵਾਨ੍ਯਤ੍ਰਾਭਿषੇਚਨਾਤ੍। ਅਤੋ ਯਤ੍ਤ੍ਵਾਮਹਂ ਬ੍ਰੂਯਾਂ ਤਨ੍ਮੇ ਤ੍ਵਂ ਕਰ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਮੇਰੇ ਲਈ ਤੇਰੇ ਸਿੰਘਾਸਨ ਅਲਾਵਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਕੰਮ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਲਈ, ਜੋ ਕੁਝ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਹੁਣ ਕਹਾਂਗਾ, ਉਹ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਲਈ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਅਦ੍ਯ ਪ੍ਰਕृਤਯਃ ਸਰ੍ਵਾਸ੍ਤ੍ਵਾਮਿਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਨਰਾਧਿਪਮ੍। ਅਤਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਯੁਵਰਾਜਾਨਮਭਿषੇਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਪੁਤ੍ਰਕ
ਅੱਜ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਤੈਨੂੰ ਰਾਜਾ ਦੇ ਤੌਰ 'ਤੇ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਪੁੱਤਰ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਯੁਵਰਾਜ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਰਸਮ ਕਰਾਂਗਾ।