ਉਪਾਸਾਂਚਕ੍ਰਿਰੇ ਸਰ੍ਵੇ ਤਂ ਦੇਵਾ ਵਾਸਵਂ ਯਥਾ। ਤੇषਾਂ ਮਧ੍ਯੇ ਸ ਰਾਜਰ੍षਿਰ੍ਮਰੁਤਾਮਿਵ ਵਾਸਵਃ
ਸਭ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤਾ ਇੰਦਰ ਦੀ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ, ਉਹ ਰਾਜ ਰਿਸ਼ੀ ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ ਮਰੁਤਾਂ ਵਿਚ ਚਮਕਦਾ ਸੀ।
ਪ੍ਰਾਸਾਦਸ੍ਥੋ ਦਸ਼ਰਥੋ ਦਦਰ੍ਸ਼ਾਯਾਨ੍ਤਮਾਤ੍ਮਜਮ੍। ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਰਾਜਪ੍ਰਤਿਮਂ ਲੋਕੇ ਵਿਖ੍ਯਾਤਪੌਰੁषਮ੍
ਦਸ਼ਰਥ ਮਹਲ ਦੇ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਲਈ ਮਸ਼ਹੂਰ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਵਰਗਾ ਸੀ।
ਦੀਰ੍ਘਬਾਹੁਂ ਮਹਾਸਤ੍ਤ੍ਵਂ ਮਤ੍ਤਮਾਤਙ੍ਗਗਾਮਿਨਮ੍। ਚਨ੍ਦ੍ਰਕਾਨ੍ਤਾਨਨਂ ਰਾਮਮਤੀਵ ਪ੍ਰਿਯਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍
ਰਾਮ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਲੰਬੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਹੈ, ਜੋ ਮਸਤ ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ ਚਲਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਚੰਦਨ ਪਥਰ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦੇਖਣ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸੋਹਣਾ ਸੀ।
ਰੂਪੌਦਾਰ੍ਯਗੁਣੈਃ ਪੁਂਸਾਂ ਦृष੍ਟਿਚਿਤ੍ਤਾਪਹਾਰਿਣਮ੍। ਘਰ੍ਮਾਭਿਤਪ੍ਤਾਃ ਪਰ੍ਜਨ੍ਯਂ ਹ੍ਲਾਦਯਨ੍ਤਮਿਵ ਪ੍ਰਜਾਃ
ਉਸ ਦੀ ਸੋਭਾ, ਵਡਿਆਈ ਅਤੇ ਗੁਣ ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਤੇ ਦਿਲਾਂ ਨੂੰ ਖਿੱਚ ਲੈਂਦੇ ਸਨ; ਜਿਵੇਂ ਤਪਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਮੀਂਹ ਖੁਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਂਦਾ ਸੀ।
ਨ ਤਤਰ੍ਪ ਸਮਾਯਾਨ੍ਤਂ ਪਸ਼੍ਯਮਾਨੋ ਨਰਾਧਿਪਃ। ਅਵਤਾਰ੍ਯ ਸੁਮਨ੍ਤ੍ਰਸ੍ਤੁ ਰਾਘਵਂ ਸ੍ਯਨ੍ਦਨੋਤ੍ਤਮਾਤ੍
ਜਦ ਰਾਮ ਆ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਰਾਜਾ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ-ਵੇਖ ਕੇ ਤਰ satur ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਿਆ; ਫਿਰ ਸੁਮੰਤ੍ਰ ਨੇ ਰਾਘਵ ਨੂੰ ਵਧੀਆ ਰਥ ਤੋਂ ਉਤਾਰਿਆ।
ਪਿਤੁਃ ਸਮੀਪਂ ਗਚ੍ਛਨ੍ਤਂ ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲਿਃ ਪृष੍ਠਤੋऽਨ੍ਵਗਾਤ੍। ਸ ਤਂ ਕੈਲਾਸਸ਼ृਙ੍ਗਾਭਂ ਪ੍ਰਾਸਾਦਂ ਰਘੁਨਨ੍ਦਨਃ
ਰਾਮ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਵੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹੋਏ, ਸੁਮੰਤ੍ਰ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਪਿੱਛੋਂ ਪੂਰਾ ਸਾਥ ਦਿੱਤਾ; ਰਘੁ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਰਤਨ, ਕੈਲਾਸ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਮਹਲ ਵੱਲ ਗਿਆ।
ਆਰੁਰੋਹ ਨृਪਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਸਹਸਾ ਤੇਨ ਰਾਘਵਃ। ਸ ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲਿਰਭਿਪ੍ਰੇਤ੍ਯ ਪ੍ਰਣਤਃ ਪਿਤੁਰਨ੍ਤਿਕੇ
ਰਾਘਵ ਨੇ ਉਸ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਲਈ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚੜ੍ਹਾਈ ਕੀਤੀ; ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਪਹੁੰਚਿਆ ਤੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਨਾਮ ਸ੍ਵਂ ਸ਼੍ਰਾਵਯਨ੍ ਰਾਮੋ ਵਵਨ੍ਦੇ ਚਰਣੌ ਪਿਤੁਃ। ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪ੍ਰਣਤਂ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਪੁਟਂ ਨृਪਃ
ਰਾਮ ਨੇ ਆਪਣਾ ਨਾਮ ਸੁਣਾਇਆ ਤੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ; ਉਸ ਨੂੰ ਪਾਸੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਜਾ—
ਗृਹ੍ਯਾਞ੍ਜਲੌ ਸਮਾਕृष੍ਯ ਸਸ੍ਵਜੇ ਪ੍ਰਿਯਮਾਤ੍ਮਜਮ੍। ਤਸ੍ਮੈ ਚਾਭ੍ਯੁਦ੍ਯਤਂ ਸਮ੍ਯਙ੍ਮਣਿਕਾਞ੍ਚਨਭੂषਿਤਮ੍
ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਜੋੜੇ ਹੋਏ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ; ਉਸ ਨੂੰ ਰਤਨਾਂ ਤੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਵਧੀਆ ਆਸਨ ਦਿੱਤਾ।
ਦਿਦੇਸ਼ ਰਾਜਾ ਰੁਚਿਰਂ ਰਾਮਾਯ ਪਰਮਾਸਨਮ੍। ਤਥਾऽऽਸਨਵਰਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਵ੍ਯਦੀਪਯਤ ਰਾਘਵਃ
ਰਾਜਾ ਨੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਸੋਹਣਾ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਆਸਨ ਦਿੱਤਾ; ਉਹ ਆਸਨ ਮਿਲਣ ਤੇ ਰਾਘਵ ਦੀ ਚਮਕ ਹੋਰ ਵਧ ਗਈ।
ਸ੍ਵਯੈਵ ਪ੍ਰਭਯਾ ਮੇਰੁਮੁਦਯੇ ਵਿਮਲੋ ਰਵਿਃ। ਤੇਨ ਵਿਭ੍ਰਾਜਿਤਾ ਤਤ੍ਰ ਸਾ ਸਭਾਪਿ ਵ੍ਯਰੋਚਤ
ਆਪਣੀ ਹੀ ਚਮਕ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਰੂ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਦੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ, ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਸਭਾ ਨੂੰ ਰੋਸ਼ਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਸਭਾ ਵੀ ਚਮਕ ਉਠੀ।
ਵਿਮਲਗ੍ਰਹਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਾ ਸ਼ਾਰਦੀ ਦ੍ਯੌਰਿਵੇਨ੍ਦੁਨਾ। ਤਂ ਪਸ਼੍ਯਮਾਨੋ ਨृਪਤਿਸ੍ਤੁਤੋष ਪ੍ਰਿਯਮਾਤ੍ਮਜਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਸਰਦੀਆਂ ਵਿੱਚ ਆਕਾਸ਼ ਚੰਨ, ਤਾਰੇ ਤੇ ਗ੍ਰਹਾਂ ਨਾਲ ਸਾਫ ਤੇ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਉਹ ਸਭਾ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ; ਪਿਆਰੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਰਾਜਾ ਦਾ ਮਨ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਗਿਆ।
ਅਲਂਕृਤਮਿਵਾਤ੍ਮਾਨਮਾਦਰ੍ਸ਼ਤਲਸਂਸ੍ਥਿਤਮ੍। ਸ ਤਂ ਸੁਸ੍ਥਿਤਮਾਭਾष੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਂ ਪੁਤ੍ਰਵਤਾਂ ਵਰਃ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ, ਜਿਵੇਂ ਸਾਫ ਆਇਨੇ ਵਿੱਚ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ; ਫਿਰ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਆਪਣੇ ਆਸਨ ਤੇ ਬੈਠੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਬੋਲਿਆ।
ਉਵਾਚੇਦਂ ਵਚੋ ਰਾਜਾ ਦੇਵੇਨ੍ਦ੍ਰਮਿਵ ਕਸ਼੍ਯਪਃ। ਜ੍ਯੇष੍ਠਾਯਾਮਸਿ ਮੇ ਪਤ੍ਨ੍ਯਾਂ ਸਦृਸ਼੍ਯਾਂ ਸਦृਸ਼ਃ ਸੁਤਃ
ਰਾਜਾ ਨੇ ਰਾਮ ਨੂੰ, ਕਸ਼ਯਪ ਵਾਂਗ ਇੰਦਰ ਨੂੰ, ਇਹ ਬਾਤਾਂ ਆਦਰ ਨਾਲ ਕਹੀਆਂ: 'ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਵੱਡੀ ਪਤਨੀ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ, ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਯੋਗ ਹੈਂ, ਤੇ ਯੋਗ ਪੁੱਤਰ ਹੈਂ।'
ਉਤ੍ਪਨ੍ਨਸ੍ਤ੍ਵਂ ਗੁਣਜ੍ਯੇष੍ਠੋ ਮਮ ਰਾਮਾਤ੍ਮਜਃ ਪ੍ਰਿਯਃ। ਤ੍ਵਯਾ ਯਤਃ ਪ੍ਰਜਾਸ਼੍ਚੇਮਾਃ ਸ੍ਵਗੁਣੈਰਨੁਰਞ੍ਜਿਤਾਃ
'ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਪਿਆਰਾ ਪੁੱਤਰ ਰਾਮ ਹੈਂ, ਗੁਣਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ; ਆਪਣੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਤੂੰ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਜਿੱਤ ਲਏ ਹਨ।'
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਤ੍ਵਂ ਪੁष੍ਯਯੋਗੇਨ ਯੌਵਰਾਜ੍ਯਮਵਾਪ੍ਨੁਹਿ। ਕਾਮਤਸ੍ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਕृਤ੍ਯੈਵ ਨਿਰ੍ਣੀਤੋ ਗੁਣਵਾਨਿਤਿ
'ਇਸ ਲਈ, ਪੁਸ਼ਿਆ ਨਕਸ਼ਤਰ ਵਿੱਚ, ਤੂੰ ਯੁਵਰਾਜ ਦਾ ਪਦ ਸੰਭਾਲ; ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਕੁਦਰਤ ਤੇ ਚੋਣ ਦੋਹਾਂ ਰਾਹੀਂ ਗੁਣਵਾਨ ਪਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ।'
ਗੁਣਵਤ੍ਯਪਿ ਤੁ ਸ੍ਨੇਹਾਤ੍ ਪੁਤ੍ਰ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਤੇ ਹਿਤਮ੍। ਭੂਯੋ ਵਿਨਯਮਾਸ੍ਥਾਯ ਭਵ ਨਿਤ੍ਯਂ ਜਿਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਃ
'ਹਾਂ, ਤੂੰ ਗੁਣਵਾਨ ਹੈਂ, ਪਰ ਪਿਆਰ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਭਲੇ ਲਈ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਪੁੱਤਰ: ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਿਮਰਤਾ ਰੱਖ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਨੂੰ ਕਾਬੂ ਵਿੱਚ ਰੱਖ।'
ਕਾਮਕ੍ਰੋਧਸਮੁਤ੍ਥਾਨਿ ਤ੍ਯਜਸ੍ਵ ਵ੍ਯਸਨਾਨਿ ਚ। ਪਰੋਕ੍ਸ਼ਯਾ ਵਰ੍ਤਮਾਨੋ ਵृਤ੍ਤ੍ਯਾ ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਯਾ ਤਥਾ
'ਇੱਛਾ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਣ ਵਾਲੀਆਂ ਬੁਰਾਈਆਂ ਛੱਡ ਦੇ; ਗੁਪਤ ਤੇ ਜਨਤਕ ਦੋਹਾਂ ਢੰਗਾਂ ਨਾਲ ਸਹੀ ਵਿਵਹਾਰ ਕਰ।'
ਅਮਾਤ੍ਯਪ੍ਰਭृਤੀਃ ਸਰ੍ਵਾਃ ਪ੍ਰਜਾਸ਼੍ਚੈਵਾਨੁਰਞ੍ਜਯ। ਕੋष੍ਠਾਗਾਰਾਯੁਧਾਗਾਰੈਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਸਂਨਿਚਯਾਨ੍ ਬਹੂਨ੍
'ਮੰਤਰੀਆਂ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਸਾਰੀਆਂ ਪ੍ਰਜਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪੱਖ ਵਿੱਚ ਕਰ; ਖਜਾਨਿਆਂ ਤੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਥਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀਆਂ ਸੰਭਾਲਾਂ ਬਣਾਅ।'
ਇष੍ਟਾਨੁਰਕ੍ਤਪ੍ਰਕृਤਿਰ੍ਯਃ ਪਾਲਯਤਿ ਮੇਦਿਨੀਮ੍। ਤਸ੍ਯ ਨਨ੍ਦਨ੍ਤਿ ਮਿਤ੍ਰਾਣਿ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾਮृਤਮਿਵਾਮਰਾਃ
'ਜੋ ਰਾਜ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਤੇ ਲਗਨ ਵਾਲੀਆਂ ਪ੍ਰਜਾ ਨਾਲ ਚਲਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਮਿੱਤਰ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਮਿਲਣ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋਦੇ ਹਨ।'
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਪੁਤ੍ਰ ਤ੍ਵਮਾਤ੍ਮਾਨਂ ਨਿਯਮ੍ਯੈਵਂ ਸਮਾਚਰ। ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸੁਹृਦਸ੍ਤਸ੍ਯ ਰਾਮਸ੍ਯ ਪ੍ਰਿਯਕਾਰਿਣਃ
ਇਸ ਲਈ, ਪੁੱਤਰ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਰ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਮ ਦੇ ਮਿੱਤਰ, ਜੋ ਉਸ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤਿਆਰ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ—
ਤ੍ਵਰਿਤਾਃ ਸ਼ੀਘ੍ਰਮਾਗਤ੍ਯ ਕੌਸਲ੍ਯਾਯੈ ਨ੍ਯਵੇਦਯਨ੍। ਸਾ ਹਿਰਣ੍ਯਂ ਚ ਗਾਸ਼੍ਚੈਵ ਰਤ੍ਨਾਨਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ
ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਕੌਸਲਿਆ ਦੇ ਕੋਲ ਗਏ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ। ਫਿਰ ਕੌਸਲਿਆ ਨੇ ਸੋਨਾ, ਗਾਂਵਾਂ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮ ਦੇ ਰਤਨ ਵੰਡ ਦਿੱਤੇ—
ਵ੍ਯਾਦਿਦੇਸ਼ ਪ੍ਰਿਯਾਖ੍ਯੇਭ੍ਯਃ ਕੌਸਲ੍ਯਾ ਪ੍ਰਮਦੋਤ੍ਤਮਾ। ਅਥਾਭਿਵਾਦ੍ਯ ਰਾਜਾਨਂ ਰਥਮਾਰੁਹ੍ਯ ਰਾਘਵਃ। ਯਯੌ ਸ੍ਵਂ ਦ੍ਯੁਤਿਮਦ੍ ਵੇਸ਼੍ਮ ਜਨੌਘੈਃ ਪ੍ਰਤਿਪੂਜਿਤਃ
ਕੌਸਲਿਆ, ਜੋ ਉੱਚੀ ਆਦਰਸ਼ਤ ਮਹਿਲਾ ਸੀ, ਨੇ ਇਹ ਤੋਹਫੇ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤੇ। ਫਿਰ, ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਰਾਘਵ ਨੇ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਆਪਣੇ ਚਮਕਦਾਰ ਘਰ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ, ਜਿੱਥੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭੀੜ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਤੇ ਚਾਪਿ ਪੌਰਾ ਨृਪਤੇਰ੍ਵਚਸ੍ਤ- ਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਦਾ ਲਾਭਮਿਵੇष੍ਟਮਾਸ਼ੁ। ਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰਮਾਮਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯ ਗृਹਾਣਿ ਗਤ੍ਵਾ ਦੇਵਾਨ੍ ਸਮਾਨਰ੍ਚੁਰਭਿਪ੍ਰਹृष੍ਟਾਃ
ਉਹ ਨਗਰ ਵਾਸੀ, ਰਾਜੇ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਐਸਾ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ ਜਿਵੇਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਇਨਾਮ ਮਿਲ ਗਿਆ ਹੋਵੇ। ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਘਰਾਂ ਨੂੰ ਚਲੇ ਗਏ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।
thumb|ਚਤੁਰ੍ਥਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਅਯੋਧ੍ਯਾਕਾਣ੍ਡੇ ਚਤੁਰ੍ਥਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੨-
ਹੁਣ ਚੌਥਾ ਅਧਿਆਇ ਸੁਣੋ।
ਗਤੇष੍ਵਥ ਨृਪੋ ਭੂਯਃ ਪੌਰੇषੁ ਸਹ ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਭਿਃ। ਮਨ੍ਤ੍ਰਯਿਤ੍ਵਾ ਤਤਸ਼੍ਚਕ੍ਰੇ ਨਿਸ਼੍ਚਯਜ੍ਞਃ ਸ ਨਿਸ਼੍ਚਯਮ੍
ਜਦ ਲੋਕ ਚਲੇ ਗਏ, ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨਾਲ ਮੁੜ ਸਲਾਹ-ਮਸ਼ਵਰਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਵਿਚਾਰ-ਵਟਾਂਦਰਾ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਸ ਨੇ ਪੱਕਾ ਫੈਸਲਾ ਕਰ ਲਿਆ।
ਸ਼੍ਵ ਏਵ ਪੁष੍ਯੋ ਭਵਿਤਾ ਸ਼੍ਵੋऽਭਿषੇਚ੍ਯਸ੍ਤੁ ਮੇ ਸੁਤਃ। ਰਾਮੋ ਰਾਜੀਵਪਤ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੋ ਯੁਵਰਾਜ ਇਤਿ ਪ੍ਰਭੁਃ
“ਕੱਲ੍ਹ ਪੁਸ਼ਯਾ ਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਦਿਨ ਹੈ; ਕੱਲ੍ਹ ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ, ਰਾਮ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਕਮਲ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਹਨ, ਯੁਵਰਾਜ ਬਣਾਇਆ ਜਾਵੇਗਾ,” ਰਾਜਾ ਨੇ ਐਲਾਨ ਕੀਤਾ।
ਅਥਾਨ੍ਤਰ੍ਗृਹਮਾਵਿਸ਼੍ਯ ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥਸ੍ਤਦਾ। ਸੂਤਮਾਮਨ੍ਤ੍ਰਯਾਮਾਸ ਰਾਮਂ ਪੁਨਰਿਹਾਨਯ
ਫਿਰ, ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰਲੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਗਿਆ ਅਤੇ ਰਥਵਾਹਕ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ, “ਰਾਮ ਨੂੰ ਮੁੜ ਲਿਆ ਕੇ ਆ।”
ਦ੍ਵਾਃਸ੍ਥੈਰਾਵੇਦਿਤਂ ਤਸ੍ਯ ਰਾਮਾਯਾਗਮਨਂ ਪੁਨਃ। ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵੈਵ ਚਾਪਿ ਰਾਮਸ੍ਤਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਸ਼ਙ੍ਕਾਨ੍ਵਿਤੋऽਭਵਤ੍
ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਉਸ ਨੂੰ ਮੁੜ ਬੁਲਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਮ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਚਿੰਤਾ ਆ ਗਈ।
ਪ੍ਰਵੇਸ਼੍ਯ ਚੈਨਂ ਤ੍ਵਰਿਤੋ ਰਾਮੋ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਯਦਾਗਮਨਕृਤ੍ਯਂ ਤੇ ਭੂਯਸ੍ਤਦ੍ਬ੍ਰੂਹ੍ਯਸ਼ੇषਤਃ
ਰਾਮ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਅੰਦਰ ਲਿਆ ਕੇ, ਰਾਮ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਤੂੰ ਆਇਆ ਹੈਂ, ਇਸ ਦਾ ਕਾਰਨ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੱਸ।”