ਸੂਰ੍ਯੇऽਭ੍ਯੁਦਿਤਮਾਤ੍ਰੇ ਸ਼੍ਵੋ ਭਵਿਤਾ ਸ੍ਵਸ੍ਤਿਵਾਚਨਮ੍। ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਸ਼੍ਚ ਨਿਮਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯਨ੍ਤਾਂ ਕਲ੍ਪ੍ਯਨ੍ਤਾਮਾਸਨਾਨਿ ਚ
ਕੱਲ੍ਹ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਦੇ ਹੀ ਸ਼ੁਭ ਕਰਮ ਹੋਣ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਜਾਵੇ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਆਸਣ ਤਿਆਰ ਕੀਤੇ ਜਾਣ।
ਆਬਧ੍ਯਨ੍ਤਾਂ ਪਤਾਕਾਸ਼੍ਚ ਰਾਜਮਾਰ੍ਗਸ਼੍ਚ ਸਿਚ੍ਯਤਾਮ੍। ਸਰ੍ਵੇ ਚ ਤਾਲਾਪਚਰਾ ਗਣਿਕਾਸ਼੍ਚ ਸ੍ਵਲਂਕृਤਾਃ
ਝੰਡੇ ਲਗਾਏ ਜਾਣ, ਰਾਜ ਮਾਰਗ 'ਤੇ ਪਾਣੀ ਛਿੜਕਿਆ ਜਾਵੇ। ਸਾਰੇ ਦਰਬਾਨ ਤੇ ਗਣਿਕਾਵਾਂ ਸੋਹਣੇ ਸਜ ਕੇ ਖੜੇ ਹੋਣ।
ਕਕ੍ਸ਼੍ਯਾਂ ਦ੍ਵਿਤੀਯਾਮਾਸਾਦ੍ਯ ਤਿष੍ਠਨ੍ਤੁ ਨृਪਵੇਸ਼੍ਮਨਃ। ਦੇਵਾਯਤਨਚੈਤ੍ਯੇषੁ ਸਾਨ੍ਨਭਕ੍ਸ਼੍ਯਾਃ ਸਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਃ
ਰਾਜ ਮਹਲ ਦੀ ਦੂਜੀ ਅੰਗਣੀ ਵਿੱਚ, ਤੇ ਮੰਦਰਾਂ ਤੇ ਚੈਤਿਆਂ 'ਤੇ, ਖਾਣਾ ਤੇ ਦਾਨ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਖੜੇ ਹੋਣ।
ਉਪਸ੍ਥਾਪਯਿਤਵ੍ਯਾਃ ਸ੍ਯੁਰ੍ਮਾਲ੍ਯਯੋਗ੍ਯਾਃ ਪृਥਕ੍ਪृਥਕ੍। ਦੀਰ੍ਘਾਸਿਬਦ੍ਧਗੋਧਾਸ਼੍ਚ ਸਂਨਦ੍ਧਾ ਮृष੍ਟਵਾਸਸਃ
ਮਾਲਾ ਪਹਿਨਣ ਵਾਲੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਥਾਂ ਤੇ ਖੜੇ ਹੋਣ। ਲੰਮੀ ਤਲਵਾਰਾਂ, ਚਮੜੇ ਦੀਆਂ ਪੱਟੀਆਂ, ਪੂਰੀ ਤਿਆਰੀ ਤੇ ਸੋਹਣੇ ਕੱਪੜੇ ਪਹਿਨ ਕੇ ਲੋਕ ਵੀ ਮੌਜੂਦ ਹੋਣ।
ਮਹਾਰਾਜਾਙ੍ਗਨਂ ਸ਼ੂਰਾਃ ਪ੍ਰਵਿਸ਼ਨ੍ਤੁ ਮਹੋਦਯਮ੍। ਏਵਂ ਵ੍ਯਾਦਿਸ਼੍ਯ ਵਿਪ੍ਰੌ ਤੁ ਕ੍ਰਿਯਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਵਿਨਿष੍ਠਿਤੌ
ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਮਹਾਰਾਜ ਦੇ ਵੱਡੇ ਅੰਗਣੇ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਣ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਹੁਕਮਾਂ ਨੂੰ ਦੇ ਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਨਿਬਟਾ ਦਿੱਤੇ।
ਚਕ੍ਰਤੁਸ਼੍ਚੈਵ ਯਚ੍ਛੇषਂ ਪਾਰ੍ਥਿਵਾਯ ਨਿਵੇਦ੍ਯ ਚ। ਕृਤਮਿਤ੍ਯੇਵ ਚਾਬ੍ਰੂਤਾਮਭਿਗਮ੍ਯ ਜਗਤ੍ਪਤਿਮ੍
ਉਹ ਬਾਕੀ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਵੀ ਰਾਜੇ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰ ਲਏ, ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਤੇ ਜਗਤ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ ਕਿਹਾ, 'ਸਭ ਹੋ ਗਿਆ।'
ਯਥੋਕ੍ਤਵਚਨਂ ਪ੍ਰੀਤੌ ਹਰ੍षਯੁਕ੍ਤੌ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮੌ। ਤਤਃ ਸੁਮਨ੍ਤ੍ਰਂ ਦ੍ਯੁਤਿਮਾਨ੍ ਰਾਜਾ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੱਚੀ ਸੇਵਾ ਤੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਹर्ष ਨਾਲ, ਚਮਕਦਾਰ ਰਾਜਾ ਨੇ ਸੁਮੰਤ੍ਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਰਾਮਃ ਕृਤਾਤ੍ਮਾ ਭਵਤਾ ਸ਼ੀਘ੍ਰਮਾਨੀਯਤਾਮਿਤਿ। ਸ ਤਥੇਤਿ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਯ ਸੁਮਨ੍ਤ੍ਰੋ ਰਾਜਸ਼ਾਸਨਾਤ੍
‘ਆਪਣੇ ਵੱਸ ਵਿਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਰਾਮ, ਤੂੰ ਜਲਦੀ ਲਿਆ ਆ।’ ਸੁਮੰਤ੍ਰ ਨੇ ਮਨਜ਼ੂਰ ਕਰਕੇ, ਰਾਜੇ ਦੇ ਹੁਕਮ ਤੇ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਰਾਮਂ ਤਤ੍ਰਾਨਯਾਂਚਕ੍ਰੇ ਰਥੇਨ ਰਥਿਨਾਂ ਵਰਮ੍। ਅਥ ਤਤ੍ਰ ਸਹਾਸੀਨਾਸ੍ਤਦਾ ਦਸ਼ਰਥਂ ਨृਪਮ੍
ਉਹ ਰਾਮ ਨੂੰ ਰਥ 'ਤੇ ਲਿਆ ਆਇਆ, ਜੋ ਰਥੀ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ। ਫਿਰ, ਜਦ ਉਹ ਇਕੱਠੇ ਬੈਠੇ, ਰਾਮ ਨੇ ਦਸ਼ਰਥ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਪ੍ਰਾਚ੍ਯੋਦੀਚ੍ਯਾ ਪ੍ਰਤੀਚ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਦਾਕ੍ਸ਼ਿਣਾਤ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਭੂਮਿਪਾਃ। ਮ੍ਲੇਚ੍ਛਾਸ਼੍ਚਾਰ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਯੇ ਚਾਨ੍ਯੇ ਵਨਸ਼ੈਲਾਨ੍ਤਵਾਸਿਨਃ
ਪੂਰਬ, ਉੱਤਰ, ਪੱਛਮ, ਦੱਖਣ ਦੇ ਰਾਜੇ, ਵਿਦੇਸ਼ੀ, ਆਰੀਅਨ ਤੇ ਜੰਗਲ-ਪਹਾੜਾਂ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਹੋਰ ਲੋਕ,
ਉਪਾਸਾਂਚਕ੍ਰਿਰੇ ਸਰ੍ਵੇ ਤਂ ਦੇਵਾ ਵਾਸਵਂ ਯਥਾ। ਤੇषਾਂ ਮਧ੍ਯੇ ਸ ਰਾਜਰ੍षਿਰ੍ਮਰੁਤਾਮਿਵ ਵਾਸਵਃ
ਸਭ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤਾ ਇੰਦਰ ਦੀ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ, ਉਹ ਰਾਜ ਰਿਸ਼ੀ ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ ਮਰੁਤਾਂ ਵਿਚ ਚਮਕਦਾ ਸੀ।
ਪ੍ਰਾਸਾਦਸ੍ਥੋ ਦਸ਼ਰਥੋ ਦਦਰ੍ਸ਼ਾਯਾਨ੍ਤਮਾਤ੍ਮਜਮ੍। ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਰਾਜਪ੍ਰਤਿਮਂ ਲੋਕੇ ਵਿਖ੍ਯਾਤਪੌਰੁषਮ੍
ਦਸ਼ਰਥ ਮਹਲ ਦੇ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਲਈ ਮਸ਼ਹੂਰ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਵਰਗਾ ਸੀ।
ਦੀਰ੍ਘਬਾਹੁਂ ਮਹਾਸਤ੍ਤ੍ਵਂ ਮਤ੍ਤਮਾਤਙ੍ਗਗਾਮਿਨਮ੍। ਚਨ੍ਦ੍ਰਕਾਨ੍ਤਾਨਨਂ ਰਾਮਮਤੀਵ ਪ੍ਰਿਯਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍
ਰਾਮ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਲੰਬੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਹੈ, ਜੋ ਮਸਤ ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ ਚਲਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਚੰਦਨ ਪਥਰ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦੇਖਣ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸੋਹਣਾ ਸੀ।
ਰੂਪੌਦਾਰ੍ਯਗੁਣੈਃ ਪੁਂਸਾਂ ਦृष੍ਟਿਚਿਤ੍ਤਾਪਹਾਰਿਣਮ੍। ਘਰ੍ਮਾਭਿਤਪ੍ਤਾਃ ਪਰ੍ਜਨ੍ਯਂ ਹ੍ਲਾਦਯਨ੍ਤਮਿਵ ਪ੍ਰਜਾਃ
ਉਸ ਦੀ ਸੋਭਾ, ਵਡਿਆਈ ਅਤੇ ਗੁਣ ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਤੇ ਦਿਲਾਂ ਨੂੰ ਖਿੱਚ ਲੈਂਦੇ ਸਨ; ਜਿਵੇਂ ਤਪਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਮੀਂਹ ਖੁਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਂਦਾ ਸੀ।
ਨ ਤਤਰ੍ਪ ਸਮਾਯਾਨ੍ਤਂ ਪਸ਼੍ਯਮਾਨੋ ਨਰਾਧਿਪਃ। ਅਵਤਾਰ੍ਯ ਸੁਮਨ੍ਤ੍ਰਸ੍ਤੁ ਰਾਘਵਂ ਸ੍ਯਨ੍ਦਨੋਤ੍ਤਮਾਤ੍
ਜਦ ਰਾਮ ਆ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਰਾਜਾ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ-ਵੇਖ ਕੇ ਤਰ satur ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਿਆ; ਫਿਰ ਸੁਮੰਤ੍ਰ ਨੇ ਰਾਘਵ ਨੂੰ ਵਧੀਆ ਰਥ ਤੋਂ ਉਤਾਰਿਆ।
ਪਿਤੁਃ ਸਮੀਪਂ ਗਚ੍ਛਨ੍ਤਂ ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲਿਃ ਪृष੍ਠਤੋऽਨ੍ਵਗਾਤ੍। ਸ ਤਂ ਕੈਲਾਸਸ਼ृਙ੍ਗਾਭਂ ਪ੍ਰਾਸਾਦਂ ਰਘੁਨਨ੍ਦਨਃ
ਰਾਮ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਵੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹੋਏ, ਸੁਮੰਤ੍ਰ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਪਿੱਛੋਂ ਪੂਰਾ ਸਾਥ ਦਿੱਤਾ; ਰਘੁ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਰਤਨ, ਕੈਲਾਸ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਮਹਲ ਵੱਲ ਗਿਆ।
ਆਰੁਰੋਹ ਨृਪਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਸਹਸਾ ਤੇਨ ਰਾਘਵਃ। ਸ ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲਿਰਭਿਪ੍ਰੇਤ੍ਯ ਪ੍ਰਣਤਃ ਪਿਤੁਰਨ੍ਤਿਕੇ
ਰਾਘਵ ਨੇ ਉਸ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਲਈ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚੜ੍ਹਾਈ ਕੀਤੀ; ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਪਹੁੰਚਿਆ ਤੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਨਾਮ ਸ੍ਵਂ ਸ਼੍ਰਾਵਯਨ੍ ਰਾਮੋ ਵਵਨ੍ਦੇ ਚਰਣੌ ਪਿਤੁਃ। ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪ੍ਰਣਤਂ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਪੁਟਂ ਨृਪਃ
ਰਾਮ ਨੇ ਆਪਣਾ ਨਾਮ ਸੁਣਾਇਆ ਤੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ; ਉਸ ਨੂੰ ਪਾਸੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਜਾ—
ਗृਹ੍ਯਾਞ੍ਜਲੌ ਸਮਾਕृष੍ਯ ਸਸ੍ਵਜੇ ਪ੍ਰਿਯਮਾਤ੍ਮਜਮ੍। ਤਸ੍ਮੈ ਚਾਭ੍ਯੁਦ੍ਯਤਂ ਸਮ੍ਯਙ੍ਮਣਿਕਾਞ੍ਚਨਭੂषਿਤਮ੍
ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਜੋੜੇ ਹੋਏ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ; ਉਸ ਨੂੰ ਰਤਨਾਂ ਤੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਵਧੀਆ ਆਸਨ ਦਿੱਤਾ।
ਦਿਦੇਸ਼ ਰਾਜਾ ਰੁਚਿਰਂ ਰਾਮਾਯ ਪਰਮਾਸਨਮ੍। ਤਥਾऽऽਸਨਵਰਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਵ੍ਯਦੀਪਯਤ ਰਾਘਵਃ
ਰਾਜਾ ਨੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਸੋਹਣਾ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਆਸਨ ਦਿੱਤਾ; ਉਹ ਆਸਨ ਮਿਲਣ ਤੇ ਰਾਘਵ ਦੀ ਚਮਕ ਹੋਰ ਵਧ ਗਈ।
ਸ੍ਵਯੈਵ ਪ੍ਰਭਯਾ ਮੇਰੁਮੁਦਯੇ ਵਿਮਲੋ ਰਵਿਃ। ਤੇਨ ਵਿਭ੍ਰਾਜਿਤਾ ਤਤ੍ਰ ਸਾ ਸਭਾਪਿ ਵ੍ਯਰੋਚਤ
ਆਪਣੀ ਹੀ ਚਮਕ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਰੂ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਦੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ, ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਸਭਾ ਨੂੰ ਰੋਸ਼ਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਸਭਾ ਵੀ ਚਮਕ ਉਠੀ।
ਵਿਮਲਗ੍ਰਹਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਾ ਸ਼ਾਰਦੀ ਦ੍ਯੌਰਿਵੇਨ੍ਦੁਨਾ। ਤਂ ਪਸ਼੍ਯਮਾਨੋ ਨृਪਤਿਸ੍ਤੁਤੋष ਪ੍ਰਿਯਮਾਤ੍ਮਜਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਸਰਦੀਆਂ ਵਿੱਚ ਆਕਾਸ਼ ਚੰਨ, ਤਾਰੇ ਤੇ ਗ੍ਰਹਾਂ ਨਾਲ ਸਾਫ ਤੇ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਉਹ ਸਭਾ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ; ਪਿਆਰੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਰਾਜਾ ਦਾ ਮਨ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਗਿਆ।
ਅਲਂਕृਤਮਿਵਾਤ੍ਮਾਨਮਾਦਰ੍ਸ਼ਤਲਸਂਸ੍ਥਿਤਮ੍। ਸ ਤਂ ਸੁਸ੍ਥਿਤਮਾਭਾष੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਂ ਪੁਤ੍ਰਵਤਾਂ ਵਰਃ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ, ਜਿਵੇਂ ਸਾਫ ਆਇਨੇ ਵਿੱਚ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ; ਫਿਰ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਆਪਣੇ ਆਸਨ ਤੇ ਬੈਠੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਬੋਲਿਆ।
ਉਵਾਚੇਦਂ ਵਚੋ ਰਾਜਾ ਦੇਵੇਨ੍ਦ੍ਰਮਿਵ ਕਸ਼੍ਯਪਃ। ਜ੍ਯੇष੍ਠਾਯਾਮਸਿ ਮੇ ਪਤ੍ਨ੍ਯਾਂ ਸਦृਸ਼੍ਯਾਂ ਸਦृਸ਼ਃ ਸੁਤਃ
ਰਾਜਾ ਨੇ ਰਾਮ ਨੂੰ, ਕਸ਼ਯਪ ਵਾਂਗ ਇੰਦਰ ਨੂੰ, ਇਹ ਬਾਤਾਂ ਆਦਰ ਨਾਲ ਕਹੀਆਂ: 'ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਵੱਡੀ ਪਤਨੀ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ, ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਯੋਗ ਹੈਂ, ਤੇ ਯੋਗ ਪੁੱਤਰ ਹੈਂ।'
ਉਤ੍ਪਨ੍ਨਸ੍ਤ੍ਵਂ ਗੁਣਜ੍ਯੇष੍ਠੋ ਮਮ ਰਾਮਾਤ੍ਮਜਃ ਪ੍ਰਿਯਃ। ਤ੍ਵਯਾ ਯਤਃ ਪ੍ਰਜਾਸ਼੍ਚੇਮਾਃ ਸ੍ਵਗੁਣੈਰਨੁਰਞ੍ਜਿਤਾਃ
'ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਪਿਆਰਾ ਪੁੱਤਰ ਰਾਮ ਹੈਂ, ਗੁਣਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ; ਆਪਣੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਤੂੰ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਜਿੱਤ ਲਏ ਹਨ।'
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਤ੍ਵਂ ਪੁष੍ਯਯੋਗੇਨ ਯੌਵਰਾਜ੍ਯਮਵਾਪ੍ਨੁਹਿ। ਕਾਮਤਸ੍ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਕृਤ੍ਯੈਵ ਨਿਰ੍ਣੀਤੋ ਗੁਣਵਾਨਿਤਿ
'ਇਸ ਲਈ, ਪੁਸ਼ਿਆ ਨਕਸ਼ਤਰ ਵਿੱਚ, ਤੂੰ ਯੁਵਰਾਜ ਦਾ ਪਦ ਸੰਭਾਲ; ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਕੁਦਰਤ ਤੇ ਚੋਣ ਦੋਹਾਂ ਰਾਹੀਂ ਗੁਣਵਾਨ ਪਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ।'
ਗੁਣਵਤ੍ਯਪਿ ਤੁ ਸ੍ਨੇਹਾਤ੍ ਪੁਤ੍ਰ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਤੇ ਹਿਤਮ੍। ਭੂਯੋ ਵਿਨਯਮਾਸ੍ਥਾਯ ਭਵ ਨਿਤ੍ਯਂ ਜਿਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਃ
'ਹਾਂ, ਤੂੰ ਗੁਣਵਾਨ ਹੈਂ, ਪਰ ਪਿਆਰ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਭਲੇ ਲਈ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਪੁੱਤਰ: ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਿਮਰਤਾ ਰੱਖ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਨੂੰ ਕਾਬੂ ਵਿੱਚ ਰੱਖ।'
ਕਾਮਕ੍ਰੋਧਸਮੁਤ੍ਥਾਨਿ ਤ੍ਯਜਸ੍ਵ ਵ੍ਯਸਨਾਨਿ ਚ। ਪਰੋਕ੍ਸ਼ਯਾ ਵਰ੍ਤਮਾਨੋ ਵृਤ੍ਤ੍ਯਾ ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਯਾ ਤਥਾ
'ਇੱਛਾ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਣ ਵਾਲੀਆਂ ਬੁਰਾਈਆਂ ਛੱਡ ਦੇ; ਗੁਪਤ ਤੇ ਜਨਤਕ ਦੋਹਾਂ ਢੰਗਾਂ ਨਾਲ ਸਹੀ ਵਿਵਹਾਰ ਕਰ।'
ਅਮਾਤ੍ਯਪ੍ਰਭृਤੀਃ ਸਰ੍ਵਾਃ ਪ੍ਰਜਾਸ਼੍ਚੈਵਾਨੁਰਞ੍ਜਯ। ਕੋष੍ਠਾਗਾਰਾਯੁਧਾਗਾਰੈਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਸਂਨਿਚਯਾਨ੍ ਬਹੂਨ੍
'ਮੰਤਰੀਆਂ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਸਾਰੀਆਂ ਪ੍ਰਜਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪੱਖ ਵਿੱਚ ਕਰ; ਖਜਾਨਿਆਂ ਤੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਥਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀਆਂ ਸੰਭਾਲਾਂ ਬਣਾਅ।'
ਇष੍ਟਾਨੁਰਕ੍ਤਪ੍ਰਕृਤਿਰ੍ਯਃ ਪਾਲਯਤਿ ਮੇਦਿਨੀਮ੍। ਤਸ੍ਯ ਨਨ੍ਦਨ੍ਤਿ ਮਿਤ੍ਰਾਣਿ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾਮृਤਮਿਵਾਮਰਾਃ
'ਜੋ ਰਾਜ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਤੇ ਲਗਨ ਵਾਲੀਆਂ ਪ੍ਰਜਾ ਨਾਲ ਚਲਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਮਿੱਤਰ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਮਿਲਣ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋਦੇ ਹਨ।'