ਵੇਦਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਰੂਪੇਣ ਗਾਯਤ੍ਰੀ ਸਰ੍ਵਰਕ੍ਸ਼ਿਣੀ । ਓਙ੍ਕਾਰੋ ऽਥ ਵषਟ੍ਕਾਰਃ ਸਰ੍ਵੇ ਰਾਮਮਨੁਵ੍ਰਤਾਃ ।। ੭.੧੦੯.
ਵੇਦ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ, ਗਾਇਤਰੀ ਸਭ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਓਮ ਦਾ ਉਚਾਰਣ ਤੇ ਵਸ਼ਟ ਦੀ ਆਵਾਜ਼—ਇਹ ਸਭ ਰਾਮ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਨਿਭੇ ਹੋਏ ਚਲ ਰਹੇ ਸਨ।
ऋषਯਸ਼੍ਚ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਃ ਸਰ੍ਵ ਏਵ ਮਹੀਸੁਰਾਃ । ਅਨ੍ਵਗਚ੍ਛਨ੍ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗਦ੍ਵਾਰਮਪਾਵृਤਮ੍ ।। ੭.੧੦੯.
ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਵੱਡੀ ਆਤਮਾ ਵਾਲੇ ਰਾਮ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਖੁੱਲੇ ਸਵਰਗ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਵੱਲ ਚਲ ਪਏ।
ਤਂ ਯਾਨ੍ਤਮਨੁਗਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਹ੍ਯਨ੍ਤਃਪੁਰਚਰਾਃ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ । ਸਵृਦ੍ਧਬਾਲਦਾਸੀਕਾਃ ਸਵਰ੍षਵਰਕਿਙ੍ਕਰਾਃ ।। ੭.੧੦੯.
ਅੰਦਰਲੇ ਮਹਿਲ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ, ਬੁਜ਼ੁਰਗ, ਬੱਚੇ, ਦਾਸੀਆਂ ਅਤੇ ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੇ ਸੇਵਕ, ਰਾਮ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪੈ ਗਏ।
ਸਾਨ੍ਤਃਪੁਰਸ਼੍ਚ ਭਰਤਃ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਸਹਿਤੋ ਯਯੌ । ਰਾਮਂ ਗਤਿਮੁਪਾਗਮ੍ਯ ਸਾਗ੍ਨਿਹੋਤ੍ਰਮਨੁਵ੍ਰਤਃ ।। ੭.੧੦੯.
ਅੰਦਰਲੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨਾਲ ਭਰਤ ਤੇ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਵੀ, ਰਾਮ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਆ ਕੇ, ਅਗਨਿ-ਹੋਮ ਲਈ ਨਿਭੇ ਹੋਏ, ਰਾਮ ਦੇ ਨਾਲ ਚਲ ਪਏ।
ਤੇ ਚ ਸਰ੍ਵੇ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਃ ਸਾਗ੍ਨਿਹੋਤ੍ਰਾਃ ਸਮਾਗਤਾਃ । ਸਪੁਤ੍ਰਦਾਰਾਃ ਕਾਕੁਤ੍ਸ੍ਥਮਨੁਜਗ੍ਮੁਰ੍ਮਹਾਮਤਿਮ੍ ।। ੭.੧੦੯.
ਸਾਰੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਵਾਲੇ, ਅਗਨਿ-ਹੋਮ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੇ ਪਤਨੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਕਾਕੁਤਸਥ ਰਾਮ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪੈ ਗਏ।
ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਣੋ ਭृਤ੍ਯਵਰ੍ਗਾਸ਼੍ਚ ਸਪੁਤ੍ਰਪਸ਼ੁਬਾਨ੍ਧਵਾਃ । ਸਰ੍ਵੇ ਸਹਾਨੁਗਾ ਰਾਮਮਨ੍ਵਗਚ੍ਛਨ੍ਪ੍ਰਹृष੍ਟਵਤ੍ ।। ੭.੧੦੯.
ਮੰਤਰੀ, ਨੌਕਰਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ, ਪੁੱਤਰ, ਪਸ਼ੂ ਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ—ਇਹ ਸਭ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਰਾਮ ਦੇ ਨਾਲ ਚਲ ਪਏ।
ਤਤਃ ਸਰ੍ਵਾਃ ਪ੍ਰਕृਤਯੋ ਹृष੍ਟਪੁष੍ਟਜਨਾਵृਤਾਃ । ਗਚ੍ਛਨ੍ਤਮਨ੍ਵਗਛਂਸ੍ਤਂ ਰਾਘਵਂ ਗੁਣਰਞ੍ਜਿਤਾਃ ।। ੭.੧੦੯.
ਫਿਰ, ਸਾਰੇ ਪ੍ਰਜਾ, ਖੁਸ਼ ਤੇ ਤੰਦਰੁਸਤ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਰਾਘਵ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਨੇ ਸਭ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲਿਆ, ਪਿੱਛੇ ਪੈ ਗਏ।
ਤਤਃ ਸਸ੍ਤ੍ਰੀਪੁਮਾਂਸਸ੍ਤੇ ਸਪਕ੍ਸ਼ਿਪਸ਼ੁਵਾਹਨਾਃ । ਰਾਘਵਸ੍ਯਾਨੁਗਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਹृष੍ਟਾ ਵਿਗਤਕਲ੍ਮषਾਃ ।। ੭.੧੦੯.
ਫਿਰ, ਮਰਦ ਤੇ ਔਰਤਾਂ, ਪੰਛੀਆਂ, ਪਸ਼ੂ ਤੇ ਵਾਹਨਾਂ ਸਮੇਤ, ਸਾਰੇ ਰਾਘਵ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪੈ ਗਏ, ਖੁਸ਼ ਤੇ ਪਾਪ ਰਹਿਤ।
ਸ੍ਨਾਤਾਃ ਪ੍ਰਮੁਦਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਹृष੍ਟਾਃ ਪੁष੍ਟਾਸ਼੍ਚ ਵਾਨਰਾਃ । ਦृਢਂ ਕਿਲਕਿਲਾਸ਼ਬ੍ਦੈਃ ਸਰ੍ਵਂ ਰਾਮਮਨੁਵ੍ਰਤਮ੍ ।। ੭.੧੦੯.
ਸਾਰੇ ਵਾਨਰ, ਨ੍ਹਾਏ ਹੋਏ, ਖੁਸ਼ ਤੇ ਤੰਦਰੁਸਤ, ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ, ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਸੁਰ ਲਗਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਸਭ ਰਾਮ ਦੇ ਨਿਭੇ ਹੋਏ।
ਨ ਤਤ੍ਰ ਕਸ਼੍ਚਿਦ੍ਦੀਨੋ ਵਾ ਵ੍ਰੀਡਿਤੋ ਵਾ ऽਪਿ ਦੁਃਖਿਤਃ । ਹृष੍ਟਂ ਸਮੁਦਿਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਬਭੂਵ ਪਰਮਾਦ੍ਭੁਤਮ੍ ।। ੭.੧੦੯.
ਉਥੇ ਕੋਈ ਗਰੀਬ, ਲਜਜਤ ਜਾਂ ਦੁਖੀ ਨਹੀਂ ਸੀ; ਸਭ ਖੁਸ਼ ਤੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਅਜੋਬਾ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਸੀ।
ਦ੍ਰष੍ਟੁਕਾਮੋ ऽਥ ਨਿਰ੍ਯਾਨ੍ਤਂ ਰਾਮਂ ਜਾਨਪਦੋ ਜਨਃ । ਯਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਸੋ ऽਪਿ ਦृष੍ਟ੍ਵੈਵ ਸ੍ਵਰ੍ਗਾਯਾਨੁਗਤੋ ਮੁਦਾ ।। ੭.੧੦੯.
ਫਿਰ, ਜਨਤਾ ਜੋ ਰਾਮ ਨੂੰ ਨਿਕਲਦੇ ਵੇਖਣ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਸੀ, ਜਿਹੜਾ ਵੀ ਆਇਆ, ਰਾਮ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਸਵਰਗ ਵੱਲ ਪਿੱਛੇ ਪੈ ਗਿਆ।
ऋਕ੍ਸ਼ਵਾਨਰਰਕ੍ਸ਼ਾਂਸਿ ਜਨਾਸ਼੍ਚ ਪੁਰਵਾਸਿਨਃ । ਆਗਚ੍ਛਨ੍ਪਰਯਾ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਪृष੍ਠਤਃ ਸੁਸਮਾਹਿਤਾਃ ।। ੭.੧੦੯.
ਭਾਲੂ, ਵਾਨਰ, ਰਾਖਸ਼ ਤੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਲੋਕ, ਵੱਡੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ, ਰਾਮ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪੈ ਗਏ।
ਯਾਨਿ ਭੂਤਾਨਿ ਨਗਰੇ ऽਪ੍ਯਨ੍ਤਰ੍ਧਾਨਗਤਾਨਿ ਚ । ਰਾਘਵਂ ਤਾਨ੍ਯਨੁਯਯੁਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਾਯ ਸਮੁਪਸ੍ਥਿਤਮ੍ ।। ੭.੧੦੯.
ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਜਿਹੜੇ ਜੀਵ, ਇੱਥੋਂ-ਉੱਥੋਂ ਹੋ ਕੇ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਏ ਸਨ, ਉਹ ਵੀ ਰਾਘਵ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪੈ ਗਏ, ਜੋ ਸਵਰਗ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਸੀ।
ਯਾਨਿ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਕਾਕੁਤ੍ਸ੍ਥਂ ਸ੍ਥਾਵਰਾਣਿ ਚਰਾਣਿ ਚ । ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਰਾਮਗਮਨੇ ਹ੍ਯਨੁਜਗ੍ਮੁਰ੍ਹਿ ਤਾਨ੍ਯਪਿ ।। ੭.੧੦੯.
ਜਿਹੜੇ-ਜਿਹੜੇ ਥਿਰ ਜਾਂ ਚਲਣ ਵਾਲੇ ਜੀਵ ਕਾਕੁਤਸਥ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਸਨ, ਉਹ ਸਭ ਵੀ ਰਾਮ ਦੇ ਯਾਤਰਾ ਵਿਚ ਪਿੱਛੇ ਪੈ ਗਏ।
ਨੋਚ੍ਛ੍ਵਸਤ੍ਤਦਯੋਧ੍ਯਾਯਾਂ ਸੁਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਮਪਿ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ । ਤਿਰ੍ਯਗ੍ਯੋਨਿਗਤਾਸ਼੍ਚਾਪਿ ਸਰ੍ਵੇ ਰਾਮਮਨੁਵ੍ਰਤਾਃ ।। ੭.੧੦੯.
ਅਯੋਧਿਆ ਵਿਚ ਇਕ ਰੱਸੀ ਜਾਂ ਹਵਾ ਦਾ ਝੋਰਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਬਚਿਆ; ਹੋਰ ਜਾਤੀਆਂ ਦੇ ਜੀਵ ਵੀ ਰਾਮ ਦੇ ਨਿਭੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਇਤ੍ਯਾਰ੍षੇ ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਰਾਮਾਯਣੇ ਵਾਲ੍ਮੀਕੀਯੇ ਆਦਿਕਾਵ੍ਯੇ ਸ਼੍ਰੀਮਦੁਤ੍ਤਰਕਾਣ੍ਡੇ ਨਵਾਧਿਕਸ਼ਤਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼੍ਰੀਮਦ ਰਾਮਾਯਣ ਦੇ ਉੱਤਰ ਕਾਂਡ ਦੇ ਨੌਂ-ਸੌ-ਨੌਵੇਂ ਸर्ग ਦਾ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ।
ਅਧ੍ਯਰ੍ਧਯੋਜਨਂ ਗਤ੍ਵਾ ਨਦੀਂ ਪਸ਼੍ਚਾਨ੍ਮੁਖਾਸ਼੍ਰਿਤਾਮ੍ । ਸਰਯੂਂ ਪੁਣ੍ਯਸਲਿਲਾਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਰਘੁਨਨ੍ਦਨਃ ।। ੭.੧੧੦.
ਅੱਧਾ ਯੋਜਨ ਦੂਰ ਤੁਰ ਕੇ, ਰਘੁਨੰਦਨ ਨੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸਰਯੂ ਦਰਿਆ ਵੇਖੀ, ਜਿਸਦੇ ਪਾਣੀ ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਵਹਿ ਰਹੇ ਸਨ।
ਤਾਂ ਨਦੀਮਾਕੁਲਾਵਰ੍ਤਾਂ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰਾਨੁਸਰਨ੍ਨृਪਃ । ਆਗਤਃ ਸਪ੍ਰਜੋ ਰਾਮਸ੍ਤਂ ਦੇਸ਼ਂ ਰਘੁਨਨ੍ਦਨਃ ।। ੭.੧੧੦.
ਉਹ ਦਰਿਆ, ਜਿਸਦੇ ਹਰੇਕ ਥਾਂ ਤੇ ਭੰਭਰ ਪਏ ਹੋਏ ਸਨ, ਰਾਜਾ ਰਾਮ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਸਮੇਤ ਉਸ ਜਗ੍ਹਾ ਆ ਪਹੁੰਚਿਆ।
ਅਥ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਮੁਹੂਰ੍ਤੇ ਤੁ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਲੋਕਪਿਤਾਮਹਃ । ਸਰ੍ਵੈਃ ਪਰਿਵृਤੋ ਦੇਵੈਰ੍ऋषਿਭਿਸ਼੍ਚ ਮਹਾਤ੍ਮਭਿਃ ।। ੭.੧੧੦.
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪਿਤਾਮਾ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਘੇਰੇ ਵਿਚ ਆ ਪਹੁੰਚੇ।
ਆਯਯੌ ਯਤ੍ਰ ਕਾਕੁਤ੍ਸ੍ਥਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਾਯ ਸਮੁਪਸ੍ਥਿਤਃ । ਵਿਮਾਨਸ਼ਤਕੋਟੀਭਿਰ੍ਦਿਵ੍ਯਾਭਿਰਭਿਸਂਵृਤਃ ।। ੭.੧੧੦.
ਉਹ ਉਥੇ ਆਏ ਜਿੱਥੇ ਕਕੁਤਸਥ ਸਵਰਗ ਲਈ ਤਿਆਰ ਖੜਾ ਸੀ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਲੱਖਾਂ ਦੇਵਤਾਈ ਉਡਨ ਖੇਤਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ।
ਦਿਵ੍ਯਤੇਜੋਵृਤਂ ਵ੍ਯੋਮ ਜ੍ਯੋਤਿਰ੍ਭੂਤਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਸ੍ਵਯਮ੍ਪ੍ਰਭੈਃ ਸ੍ਵਤੇਜੋਭਿਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਿਭਿਃ ਪੁਣ੍ਯਕਰ੍ਮਭਿਃ ।। ੭.੧੧੦.
ਅਸਮਾਨ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇਜ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਆਪਣੀ ਚਾਨਣ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਝਲ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਰੌਣਕਦਾਰ।
ਪੁਣ੍ਯਾ ਵਾਤਾ ਵਵੁਸ਼੍ਚੈਵ ਗਨ੍ਧਵਨ੍ਤਃ ਸੁਖਪ੍ਰਦਾਃ । ਪਪਾਤ ਪੁष੍ਪਵृष੍ਟਿਸ਼੍ਚ ਦੇਵੈਰ੍ਮੁਕ੍ਤਾ ਮਹੌਘਵਤ੍ ।। ੭.੧੧੦.
ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਸੁਗੰਧੀ ਹਵਾ ਵਹੀ, ਜੋ ਆਰਾਮ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਸੀ; ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਵਰਖਾ ਹੋਈ, ਜਿਵੇਂ ਵੱਡਾ ਹੜ੍ਹ ਆ ਗਿਆ ਹੋਵੇ।
ਤਸ੍ਮਿਂਸ੍ਤੂਰ੍ਯਸ਼ਤੈਃ ਕੀਰ੍ਣੇ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਪ੍ਸਰਸਙ੍ਕੁਲੇ । ਸਰਯੂਸਲਿਲਂ ਰਾਮਃ ਪਦ੍ਭ੍ਯਾਂ ਸਮੁਪਚਕ੍ਰਮੇ ।। ੭.੧੧੦.
ਸੈਂਕੜੇ ਤੁਰੀਆਂ ਦੀ ਧੁਨ ਅਤੇ ਗੰਧਰਵਾਂ-ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੀ ਭੀੜ ਵਿਚ, ਰਾਮ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਸਰਯੂ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਪੈਰ ਰੱਖਿਆ।
ਤਤਃ ਪਿਤਾਮਹੋ ਵਾਣੀਮਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਾਦਭਾषਤ । ਆਗਚ੍ਛ ਵਿष੍ਣੋ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਦਿष੍ਟ੍ਯਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ऽਸਿ ਰਾਘਵ ।। ੭.੧੧੦.
ਫਿਰ ਪਿਤਾਮਾ ਨੇ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਬੋਲਿਆ: 'ਆਓ, ਵਿਸ਼ਨੂ! ਤੇਰੇ ਲਈ ਭਲਾ ਹੋਵੇ। ਨਸੀਬ ਨਾਲ ਤੂੰ ਆ ਗਿਆ ਹੈਂ, ਰਾਘਵ।'
ਭ੍ਰਾਤृਭਿਃ ਸਹ ਦੇਵਾਭੈਃ ਪ੍ਰਵਿਸ਼ਸ੍ਵ ਸ੍ਵਿਕਾਂ ਤਨੁਮ੍ । ਯਾਮਿਚ੍ਛਸਿ ਮਹਾਬਾਹੋ ਤਾਂ ਤਨੁਂ ਪ੍ਰਵਿਸ਼ ਸ੍ਵਿਕਾਮ੍ । ਵੈष੍ਣਵੀਂ ਤਾਂ ਮਹਾਤੇਜਸ੍ਤਦ੍ਵਾਕਾਸ਼ਂ ਸਨਾਤਨਮ੍ ।। ੭.੧੧੦.
ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਸਮੇਤ, ਆਪਣੀ ਅਸਲ ਰੂਪ ਵਿਚ ਆ ਜਾ; ਹੇ ਬਲਵਾਨ, ਜਿਸ ਰੂਪ ਨੂੰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਤੇਜ, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀ ਵਿਸ਼ਨੂ ਰੂਪ ਵਿਚ ਆ ਜਾ।
ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਲੋਕਗਤਿਰ੍ਦੇਵ ਨ ਤ੍ਵਾਂ ਕੇਚਿਤ੍ਪ੍ਰਜਾਨਤੇ । ऋਤੇ ਮਾਯਾਂ ਵਿਸ਼ਾਲਾਕ੍ਸ਼ੀਂ ਤਵ ਪੂਰ੍ਵਪਰਿਗ੍ਰਹਾਮ੍ । ਤ੍ਵਾਮਚਿਨ੍ਤ੍ਯਂ ਮਹਦ੍ਭੂਤਮਕ੍ਸ਼ਯਂ ਸਰ੍ਵਸਙ੍ਗ੍ਰਹਮ੍ ।। ੭.੧੧੦.
ਤੂੰ ਹੀ ਸਾਰੀਆਂ ਦੁਨੀਆਂ ਦੀ ਚਾਲ ਹੈਂ, ਹੇ ਦੇਵਤਾ; ਤੈਨੂੰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ, ਸਿਵਾਏ ਤੇਰੀ ਵਿਸ਼ਾਲ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਮਾਇਆ ਦੇ, ਤੇਰੀ ਪੁਰਾਣੀ ਤੇ ਨਵੀਂ ਪਤਨੀ ਦੇ। ਤੂੰ ਅਸੰਭਵ, ਵੱਡਾ ਅਜੂਬਾ, ਅਟੱਲ, ਸਾਰਿਆਂ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹੈਂ।
ਯਾਮਿਚ੍ਛਸਿ ਮਹਾਤੇਜਸ੍ਤਾਂ ਤਨੁਂ ਪ੍ਰਵਿਸ਼ ਸ੍ਵਯਮ੍ ।। ੭.੧੧੦.
ਹੇ ਮਹਾਨ ਤੇਜ, ਜਿਸ ਰੂਪ ਨੂੰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਸ ਵਿਚ ਆ ਜਾ।
ਾਂ ਵਿਸ਼ਾਲਾਕ੍ਸ਼ੀਂ ਤਵ ਪੂਰ੍ਵਪਰਿਗ੍ਰਹਾਮ੍ । ਪਿਤਾਮਹਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਿਨਿਸ਼੍ਚਿਤ੍ਯ ਮਹਾਮਤਿਃ । ਵਿਵੇਸ਼ ਵੈष੍ਣਵਂ ਤੇਜਃ ਸਸ਼ਰੀਰਃ ਸਹਾਨੁਜਃ ।। ੭.੧੧੦.
ਪਿਤਾਮਾ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਗਹਿਰੀ ਸੋਚ ਕਰਕੇ, ਮਹਾਨ ਮਨ ਵਾਲਾ, ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਸਮੇਤ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਤੇਜ ਵਿਚ ਸਰੀਰ ਸਮੇਤ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਿਆ, ਹੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਤੇਰੀ ਪੁਰਾਣੀ ਪਤਨੀ।
ਤਤੋ ਵਿष੍ਣੁਮਯਂ ਦੇਵਂ ਪੂਜਯਨ੍ਤਿ ਸ੍ਮ ਦੇਵਤਾਃ । ਸਾਧ੍ਯਾ ਮਰੁਦ੍ਗਣਾਸ਼੍ਚੈਵ ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਾਃ ਸਾਗ੍ਨਿਪੁਰੋਗਮਾਃ ।। ੭.੧੧੦.
ਫਿਰ, ਵਿਸ਼ਨੂ-ਮਈ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਸਾਰਿਆਂ ਨੇ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ; ਸਾਧਿਆ, ਮਰੁਤਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ, ਇੰਦਰ, ਅਗਨੀ ਤੇ ਹੋਰ ਆਗੂ ਵੀ।
ਯੇ ਚ ਦਿਵ੍ਯਾ ऋषਿਗਣਾ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਪ੍ਸਰਸਸ਼੍ਚ ਯਾਃ । ਸੁਪਰ੍ਣਨਾਗਯਕ੍ਸ਼ਾਸ਼੍ਚ ਦੈਤ੍ਯਦਾਨਵਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ ।। ੭.੧੧੦.
ਤੇ ਸਾਰੇ ਪਵਿੱਤਰ ਰਿਸ਼ੀ, ਗੰਧਰਵ, ਅਪਸਰਾ, ਸੁਪਰਨ, ਨਾਗ, ਯਕਸ਼, ਦੇਤ, ਦਾਨਵ ਅਤੇ ਰਾਖਸ਼ਸ ਵੀ।