ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਘੋਰਸਙ੍ਕਾਸ਼ਂ ਕੁਲਕ੍ਸ਼ਯਮੁਪਸ੍ਥਿਤਮ੍ । ਪ੍ਰਕृਤੀਸ੍ਤੁ ਸਮਾਨੀਯ ਕਾਞ੍ਚਨਂ ਚ ਪੁਰੋਧਸਮ੍ ।। ੭.੧੦੮.
ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਭਿਆਨਕ ਨਾਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਨੇ ਲੋਕਾਂ ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਪੁਰੋਹਿਤ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕੀਤਾ।
ਤੇषਾਂ ਸਰ੍ਵਂ ਯਥਾਵृਤ੍ਤਮਬ੍ਰਵੀਦ੍ਰਘਨਨ੍ਦਨਃ । ਆਤ੍ਮਨਸ਼੍ਚ ਵਿਪਰ੍ਯਾਸਂ ਭਵਿष੍ਯਂ ਭ੍ਰਾਤृਭਿਃ ਸਹ ।। ੭.੧੦੮.
ਰਘੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ ਨੇ ਸਭ ਨੂੰ ਜਿਵੇਂ ਕੁਝ ਹੋਇਆ, ਦੱਸਿਆ ਤੇ ਆਪਣੇ ਤੇ ਭਰਾਵਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਆਉਣ ਵਾਲੀ ਕਿਸਮਤ ਦੀ ਵੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਤਤਃ ਪੁਤ੍ਰਦ੍ਵਯਂ ਵੀਰਃ ਸੋ ऽਭ੍ਯषਿਞ੍ਚਨ੍ਨਰਾਧਿਪਃ । ਸੁਬਾਹੁਰ੍ਮਧੁਰਾਂ ਲੇਭੇ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਾਤੀ ਚ ਵੈਦਿਸ਼ਮ੍ ।। ੭.੧੦੮.
ਫਿਰ ਵਿਰਲੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਰਾਜ ਤਿਲਕ ਕੀਤਾ; ਸੁਬਾਹੁ ਨੂੰ ਮਧੁਰਾ ਮਿਲੀ, ਤੇ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਾਤੀ ਨੂੰ ਵਿਦੇਸ਼ਾ ਦਿੱਤੀ।
ਦ੍ਵਿਧਾ ਕृਤ੍ਵਾ ਤੁ ਤਾਂ ਸੇਨਾਂ ਮਾਧੁਰੀਂ ਪੁਤ੍ਰਯੋਰ੍ਦ੍ਵਯੋਃ । ਧਨਂ ਚ ਯੁਕ੍ਤਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਵੈ ਸ੍ਥਾਪਯਾਮਾਸ ਪਾਰ੍ਥਿਵਃ ।। ੭.੧੦੮.
ਮਧੁਰਾ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਦੋ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਉਚਿਤ ਧਨ ਦੇ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਥੇ ਟਿਕਾ ਦਿੱਤਾ।
ਸੁਬਾਹੁਂ ਮਧੁਰਾਯਾਂ ਚ ਵੈਦੇਸ਼ੇ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਾਤਿਨਮ੍ । ਯਯੌ ਸ੍ਥਾਪ੍ਯ ਤਦਾ ऽਯੋਧ੍ਯਾਂ ਰਥੇਨੈਕੇਨ ਰਾਘਵਃ ।। ੭.੧੦੮.
ਸੁਬਾਹੁ ਨੂੰ ਮਧੁਰਾ ਤੇ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਾਤੀ ਨੂੰ ਵਿਦੇਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਰਾਘਵ ਨੇ ਇੱਕ ਰਥ 'ਚ ਅਯੋਧਿਆ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ।
ਸ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਜ੍ਵਲਨ੍ਤਮਿਵ ਪਾਵਕਮ੍ । ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਕ੍ਸ਼ੌਮਾਮ੍ਬਰਧਰਂ ਮੁਨਿਭਿਃ ਸਾਰ੍ਧਮਕ੍ਸ਼ਯੈਃ ।। ੭.੧੦੮.
ਉਸ ਨੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਸੁਕਮਲ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਅਮਰ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਵੇਖਿਆ।
ਸੋ ऽਭਿਵਾਦ੍ਯ ਤਤੋ ਰਾਮਂ ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲਿਃ ਪ੍ਰਯਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਃ । ਉਵਾਚ ਵਾਕ੍ਯਂ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞਂ ਧਰ੍ਮਮੇਵਾਨੁਚਿਨ੍ਤਯਨ੍ ।। ੭.੧੦੮.
ਫਿਰ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਰਾਮ ਜੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਧਰਮ ਵਿਚ ਧਿਆਨ ਲਾ ਕੇ ਧਰਮ ਦੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਬਚਨ ਆਖੇ।
ਕृਤ੍ਵਾਭਿषੇਕਂ ਸੁਤਯੋਰ੍ਦ੍ਵਯੋ ਰਾਘਵਨਨ੍ਦਨ । ਤਵਾਨੁਗਮਨੇ ਰਾਜਨ੍ਵਿਦ੍ਧਿ ਮਾਂ ਕृਤਨਿਸ਼੍ਚਯਮ੍ ।। ੭.੧੦੮.
ਰਾਘਵ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਸੋਹਣੇ, ਦੋਵੇਂ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦਾ ਰਾਜ ਤਿਲਕ ਕਰਕੇ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਤੁਸੀਂ ਜਾਣ ਲਵੋ ਕਿ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਚਲਣ ਦਾ ਪੱਕਾ ਮਨ ਕਰ ਲਿਆ ਹੈ।
ਨ ਚਾਨ੍ਯਦਪਿ ਵਕ੍ਤਵ੍ਯਮਤੋ ਵੀਰ ਨ ਸ਼ਾਸਨਮ੍ । ਵਿਲੋਕ੍ਯਮਾਨਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਮਦ੍ਵਿਧੇਨ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ ।। ੭.੧੦੮.
ਹੋਰ ਕੁਝ ਕਹਿਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਵੀਰ, ਨਾ ਕੋਈ ਹੁਕਮ; ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਰਗਾ ਹੀ ਸਮਝੋ।
ਤਸ੍ਯ ਤਾਂ ਬੁਦ੍ਧਿਮਕ੍ਲੀਬਾਂ ਵਿਜ੍ਞਾਯ ਰਘੁਨਨ੍ਦਨਃ । ਬਾਢਮਿਤ੍ਯੇਵ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਂ ਰਾਮੋ ਵਾਕ੍ਯਮੁਵਾਚ ਹ ।। ੭.੧੦੮.
ਉਸ ਦੀ ਪੱਕੀ ਨੀਅਤ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਰਾਘਵ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਸੋਹਣੇ ਰਾਮ ਨੇ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਠੀਕ ਹੈ।'
ਤਸ੍ਯ ਵਾਕ੍ਯਸ੍ਯ ਵਾਕ੍ਯਾਨ੍ਤੇ ਵਾਨਰਾਃ ਕਾਮਰੂਪਿਣਃ । ऋਕ੍ਸ਼ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਸਙ੍ਘਾਸ਼੍ਚ ਸਮਾਪੇਤੁਰਨੇਕਸ਼ਃ ।। ੭.੧੦੮.
ਉਸ ਦੇ ਬਚਨ ਮੁਕਦੇ ਹੀ, ਕਈ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਵਾਲੇ ਵਾਨਰ, ਤੇ ਰਿੱਛ-ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਜਥੇ, ਬਹੁਤ ਵਾਰੀ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ।
ਸੁਗ੍ਰੀਵਂ ਤੇ ਪੁਰਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਸਰ੍ਵ ਏਵ ਸਮਾਗਤਾਃ । ਤਂ ਰਾਮਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਮਨਸਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਾਯਾਭਿਮੁਖਂ ਸ੍ਥਿਤਮ੍ ।। ੭.੧੦੮.
ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ, ਰਾਮ ਜੀ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਲਈ, ਜੋ ਸਵਰਗ ਜਾਣ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਦੇਵਪੁਤ੍ਰਾ ऋषਿਸੁਤਾ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਣਾਂ ਸੁਤਾਸ੍ਤਥਾ । ਰਾਮਕ੍ਸ਼ਯਂ ਵਿਦਿਤ੍ਵਾ ਤੇ ਸਰ੍ਵ ਏਵ ਸਮਾਗਤਾਃ ।। ੭.੧੦੮.
ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਤੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵੀ — ਰਾਮ ਜੀ ਦੇ ਵਿਦਾ ਹੋਣ ਦੀ ਖਬਰ ਪਾ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਉਥੇ ਆ ਗਏ।
ਤੇ ਰਾਮਮਭਿਵਾਦ੍ਯੋਚੁਃ ਸਰ੍ਵੇ ਵਾਨਰਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ । ਤਵਾਨੁਗਮਨੇ ਰਾਜਨ੍ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਃ ਕृਤਨਿਸ਼੍ਚਯਾਃ ।। ੭.੧੦੮.
ਸਾਰੇ ਵਾਨਰ ਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਰਾਮ ਜੀ ਕੋਲ ਆਏ, ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਆਖਿਆ: 'ਰਾਜਾ ਜੀ, ਅਸੀਂ ਪੱਕਾ ਮਨ ਕਰਕੇ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਚਲਣ ਆਏ ਹਾਂ।'
ਯਦਿ ਰਾਮ ਵਿਨਾਸ੍ਮਾਭਿਰ੍ਗਚ੍ਛੇਸ੍ਤ੍ਵਂ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮ । ਯਮਦਣ੍ਡਮਿਵੋਦ੍ਯਮ੍ਯ ਤ੍ਵਯਾ ਸ੍ਮ ਵਿਨਿਪਾਤਿਤਾਃ ।। ੭.੧੦੮.
'ਜੇ ਰਾਮ ਜੀ, ਤੁਸੀਂ ਸਾਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਚਲੇ ਜਾਓ, ਤਾਂ ਇਹ ਅਜਿਹਾ ਹੋਵੇਗਾ ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਯਮ ਦੇ ਡੰਡੇ ਨਾਲ ਸਾਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਹੋਵੇ।'
ਤੈਰੇਵਮੁਕ੍ਤਃ ਕਾਕੁਤ੍ਸ੍ਥੋ ਬਾਢਮਿਤ੍ਯਬ੍ਰਵੀਤ੍ ਸ੍ਮਯਨ੍ ।। ੭.੧੦੮.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਕਕੁਤਸਥ ਵੰਸ਼ੀ ਹੱਸ ਕੇ ਆਖਿਆ, 'ਠੀਕ ਹੈ।'
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਨ੍ਤਰੇ ਰਾਮਂ ਸੁਗ੍ਰੀਵੋ ऽਪਿ ਮਹਾਬਲਃ । ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਵਿਧਿਵਦ੍ਵੀਰਂ ਵਿਜ੍ਞਾਪਯਿਤੁਮੁਦ੍ਯਤਃ ।। ੭.੧੦੮.
ਇਸ ਵੇਲੇ, ਮਹਾ ਬਲਵਾਨ ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਵੀ ਰਾਮ ਜੀ ਕੋਲ ਆਇਆ, ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਵੀਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਆਪਣੀ ਬੇਨਤੀ ਕਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਇਆ।
ਅਭਿषਿਚ੍ਯਾਙ੍ਗਦਂ ਵੀਰਮਾਗਤੋ ऽਸ੍ਮਿ ਨਰੇਸ਼੍ਵਰ । ਤਵਾਨੁਗਮਨੇ ਰਾਜਨ੍ਵਿਦ੍ਧਿ ਮਾਂ ਕृਤਨਿਸ਼੍ਚਯਮ੍ ।। ੭.੧੦੮.
'ਅੰਗਦ ਨੂੰ ਰਾਜ ਤਿਲਕ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਨਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਮੈਂ ਆ ਗਿਆ ਹਾਂ। ਰਾਜਨ, ਤੁਸੀਂ ਜਾਣ ਲਵੋ ਕਿ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਚਲਣ ਦਾ ਪੱਕਾ ਮਨ ਕਰ ਲਿਆ ਹੈ।'
ਤਸ੍ਯ ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਰਾਮੋ ਰਮਯਤਾਂ ਵਰਃ । ਵਾਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰਮਥੋਵਾਚਂ ਮੈਤ੍ਰਂ ਤਸ੍ਯਾਨੁਚਿਨ੍ਤਯਨ੍ ।। ੭.੧੦੮.
ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਮ ਜੀ — ਜੋ ਸਭ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ — ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਦੀ ਮਿੱਤਰਤਾ ਵਿਚ ਧਿਆਨ ਲਾ ਕੇ, ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਬਚਨ ਆਖਿਆ।
ਸਖੇ ਸ਼ृਣੁष੍ਵ ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਨ ਤ੍ਵਯਾ ऽਹਂ ਵਿਨਾਕृਤਃ । ਗਚ੍ਛੇਯਂ ਦੇਵਲੋਕਂ ਵਾ ਪਰਮਂ ਵਾ ਪਦਂ ਮਹਤ੍ ।। ੭.੧੦੮.
'ਮਿੱਤਰ ਸੁਗ੍ਰੀਵ, ਸੁਣੋ: ਮੈਂ ਕਦੇ ਵੀ ਤੁਹਾਡੇ ਬਿਨਾ ਨਾ ਦੇਵ ਲੋਕ ਜਾਂਦਾ, ਨਾ ਵੱਡਾ ਉੱਚਾ ਦਰਜਾ ਲੈਂਦਾ।'
ਬਿਭੀषਣਮਥੋਵਾਚ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ । ਯਾਵਤ੍ਪ੍ਰਜਾ ਧਰਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਤਾਵਤ੍ਤ੍ਵਂ ਵੈ ਬਿਭੀषਣ । ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯ ਲਙ੍ਕਾਸ੍ਥਸ੍ਤ੍ਵਂ ਧਰਿष੍ਯਸਿ ।। ੭.੧੦੮.
ਫਿਰ ਰਾਮ ਨੇ ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਨੂੰ, ਜੋ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਸੀ, 이렇게 ਕਿਹਾ: "ਜਦ ਤਕ ਲੋਕ ਜੀਵਦੇ ਹਨ, ਤੂੰ, ਵੱਡੇ ਸ਼ੌਰ ਵਾਲੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਲੰਕਾ ਵਿੱਚ ਰਾਜ ਕਰੇਗਾ।"
ਯਾਵਚ੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਸ਼੍ਚ ਸੂਰ੍ਯਸ਼੍ਚ ਯਾਵਤ੍ਤਿष੍ਠਤਿ ਮੇਦਿਨੀ । ਯਾਵਚ੍ਚ ਮਤ੍ਕਥਾ ਲੋਕੇ ਤਾਵਦ੍ਰਾਜ੍ਯਂ ਤਵਾਸ੍ਤ੍ਵਿਹ ।। ੭.੧੦੮.
ਜਦ ਤਕ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਤੇ ਸੂਰਜ ਹਨ, ਜਦ ਤਕ ਧਰਤੀ ਟਿਕੀ ਰਹੇ, ਜਦ ਤਕ ਮੇਰੀ ਕਥਾ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਚਲਦੀ ਰਹੇ, ਤਦ ਤਕ ਤੇਰਾ ਰਾਜ ਇੱਥੇ ਟਿਕਾ ਰਹੇ।
ਸ਼ਾਸਿਤਸ੍ਤ੍ਵਂ ਸਖਿਤ੍ਵੇਨ ਕਾਰ੍ਯਂ ਤੇ ਮਮ ਸ਼ਾਸਨਮ੍ । ਪ੍ਰਜਾਃ ਸਂਰਕ੍ਸ਼ ਧਰ੍ਮੇਣ ਨੋਤ੍ਤਰਂ ਵਕ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ ।। ੭.੧੦੮.
ਤੈਨੂੰ ਦੋਸਤੀ ਨਾਲ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਮੇਰੀ ਆਗਿਆ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰ। ਆਪਣੀ ਪ੍ਰਜਾ ਦੀ ਧਰਮ ਨਾਲ ਰੱਖਿਆ ਕਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਾ ਕਹੀਂ।
ਕਿਞ੍ਚਾਨ੍ਯਦ੍ਵਕ੍ਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰ ਮਹਾਮਤੇ ।। ੭.੧੦੮.
ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਵੱਡੀ ਸੋਚ ਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਹੋਰ ਵੀ ਕੁਝ ਕਹਿਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।
ਆਰਾਧਯ ਜਗਨ੍ਨਾਥਮਿਕ੍ਸ਼੍ਵਾਕੁਕੁਲਦੈਵਤਮ੍ । ਆਰਾਧਨੀਯਮਨਿਸ਼ਂ ਸਰ੍ਵੈਰ੍ਦੈਵੈਃ ਸਵਾਸਵੈਃ ।। ੭.੧੦੮.
ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਦਿਸਾਵਾਂ ਦੇ ਰੱਖਵਾਲਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਹਰ ਵੇਲੇ ਪੂਜਿਆ ਜਾਣ ਵਾਲੇ, ਇਕਸ਼ਵਾਕੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਦੇਵੀ-ਦੇਵਤਾ, ਜਗਤ ਦੇ ਮਾਲਕ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰ।
ਤਥੇਤਿ ਪ੍ਰਤਿਜਗ੍ਰਾਹ ਰਾਮਵਾਕ੍ਯਂ ਵਿਭੀषਣਃ । ਰਾਜਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਮੁਖ੍ਯਾਨਾਂ ਰਾਘਵਾਜ੍ਞਾਮਨੁਸ੍ਮਰਨ੍ ।। ੭.੧੦੮.
ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਨੇ ਰਾਮ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ 'ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਆਖਿਆ' ਕਿਹਾ ਅਤੇ ਰਾਘਵ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਮੁੱਖ ਰਾਜਾ ਵਜੋਂ ਰਾਜ ਕੀਤਾ।
ਤਮੇਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਕਾਕੁਤ੍ਸ੍ਥੋ ਹਨੂਮਨ੍ਤਮਥਾਬ੍ਰਵੀਤ੍ । ਜੀਵਿਤੇ ਕृਤਬੁਦ੍ਧਿਸ੍ਤ੍ਵਂ ਮਾ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਂ ਵਿਲੋਪਯ ।। ੭.੧੦੮.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ ਕਾਕੁਤਸਥ ਨੇ ਹੁਣ ਹਨੂਮਾਨ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: "ਤੂੰ, ਜੋ ਜੀਉਣ ਦਾ ਮਨ ਬਣਾਇਆ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਵਚਨਬੱਧਤਾ ਨਾ ਭੁੱਲੀ।"
ਮਤ੍ਕਥਾਃ ਪ੍ਰਚਰਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਯਾਵਲ੍ਲੋਕੇ ਹਰੀਸ਼੍ਵਰ । ਤਾਵਦ੍ਰਮਸ੍ਵ ਸੁਪ੍ਰੀਤੋ ਮਦ੍ਵਾਕ੍ਯਮਨੁਪਾਲਯਨ੍ ।। ੭.੧੦੮.
ਜਦ ਤਕ ਮੇਰੀਆਂ ਕਥਾਵਾਂ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਫੈਲਦੀਆਂ ਰਹਿਣ, ਬਾਂਦਰਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਖੁਸ਼ ਰਹਿ ਕੇ ਮੇਰੇ ਬਚਨ ਪੂਰੇ ਕਰ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਹਨੁਮਾਨ੍ਰਾਘਵੇਣ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ । ਵਾਕ੍ਯਂ ਵਿਜ੍ਞਾਪਯਾਮਾਸ ਪਰਂ ਹਰ੍षਮਵਾਪ੍ਯ ਚ ।। ੭.੧੦੮.
ਵੱਡੀ ਆਤਮਾ ਰਾਘਵ ਵੱਲੋਂ ਐਸਾ ਕਹਿਣ 'ਤੇ, ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।
ਯਾਵਤ੍ਤਵ ਕਥਾ ਲੋਕੇ ਵਿਚਰਿष੍ਯਤਿ ਪਾਵਨੀ । ਤਾਵਤ੍ਸ੍ਥਾਸ੍ਯਾਮਿ ਮੇਦਿਨ੍ਯਾਂ ਤਵਾਜ੍ਞਾਮਨੁਪਾਲਯਨ੍ ।। ੭.੧੦੮.
ਜਦ ਤਕ ਤੇਰੀ ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਫੈਲਦੀ ਰਹੇ, ਮੈਂ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਤੇਰੀ ਆਗਿਆ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਦਿਆਂ ਰਹਾਂਗਾ।