ਜਯਸ੍ਵ ਰਾਮ ਧਰ੍ਮੇਣ ਉਭੌ ਲੋਕੌ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤੇ । ਦੂਤਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਮਾਯਾਤਸ੍ਤਪਸਾ ਭਾਸ੍ਕਰਪ੍ਰਭਃ ।। ੭.੧੦੩.
'ਰਾਮ, ਤੂੰ ਧਰਮ ਨਾਲ ਦੋਵੇਂ ਲੋਕਾਂ 'ਤੇ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕਰ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਜੋਤ ਵਾਲੇ। ਮੈਂ ਤਪਸਿਆ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ, ਦੂਤ ਬਣ ਕੇ ਤੈਨੂੰ ਮਿਲਣ ਆਇਆ ਹਾਂ।'
ਤਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੇਨੋਕ੍ਤਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਰਾਮ ਉਵਾਚ ਹ । ਪ੍ਰਵੇਸ਼੍ਯਤਾਂ ਮੁਨਿਸ੍ਤਾਤ ਮਹੌਜਾਸ੍ਤਸ੍ਯ ਵਾਕ੍ਯਧृਤ੍ ।। ੭.੧੦੩.
ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਮ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਹੇ ਪਿਆਰੇ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਤੇ ਵਚਨ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਰਿਸ਼ੀ ਅੰਦਰ ਆਉਣ ਦਿਓ।'
ਸੌਮਿਤ੍ਰਿਸ੍ਤੁ ਤਥੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਾਵੇਸ਼ਯਤ ਤਂ ਮੁਨਿਮ੍ । ਜ੍ਵਲਨ੍ਤਮੇਵ ਤੇਜੋਭਿਃ ਪ੍ਰਦਹਨ੍ਤਮਿਵਾਂਸ਼ੁਭਿਃ ।। ੭.੧੦੩.
ਸਉਮਿਤ੍ਰ ਨੇ 'ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਆਖਿਆ' ਕਹਿ ਕੇ, ਉਸ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਅੰਦਰ ਲਿਆਇਆ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਜੋਤ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਉਸ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਸਭ ਕੁਝ ਸੜ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ।
ਸੋ ऽਭਿਗਮ੍ਯ ਰਘੁਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਦੀਪ੍ਯਪਾਨਂ ਸ੍ਵਤੇਜਸਾ । ऋषਿਰ੍ਮਧੁਰਯਾ ਵਾਚਾ ਵਰ੍ਧਸ੍ਵੇਤ੍ਯਾਹ ਰਾਘਵਮ੍ ।। ੭.੧੦੩.
ਉਹ, ਆਪਣੀ ਜੋਤ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ, ਰਘੁਵੰਸ਼ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਦੇ ਕੋਲ ਆਇਆ ਤੇ ਮਿੱਠੀ ਬੋਲੀ ਨਾਲ ਰਾਘਵ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਤੂੰ ਵਧਦਾ ਰਹੇ।'
ਤਸ੍ਮੈ ਰਾਮੋ ਮਹਾਤੇਜਾਃ ਪੂਜਾਮਰ੍ਘ੍ਯਪੁਰੋਗਮਾਮ੍ । ਦਦੌ ਕੁਸ਼ਲਮਵ੍ਯਗ੍ਰਂ ਪ੍ਰष੍ਟੁਮੇਵੋਪਚਕ੍ਰਮੇ ।। ੭.੧੦੩.
ਉਸ ਨੂੰ, ਮਹਾਨ ਜੋਤ ਵਾਲੇ ਰਾਮ ਨੇ ਅਰਘ ਦੇ ਕੇ, ਸ਼੍ਰਧਾ ਨਾਲ ਸਤਕਾਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਚਿੰਤਾ ਦੇ, ਉਸ ਦੀ ਖੈਰ-ਮੰਗੀ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗਾ।
ਪृष੍ਟਸ਼੍ਚ ਕੁਸ਼ਲਂ ਤੇਨ ਰਾਮੇਣ ਵਦਤਾਂ ਵਰਃ । ਆਸਨੇ ਕਾਞ੍ਚਨੇ ਦਿਵ੍ਯੇ ਨਿषਸਾਦ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ ।। ੭.੧੦੩.
ਰਾਮ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਖੈਰ-ਮੰਗੀ ਪੁੱਛੀ, ਤੇ ਵਧੀਆ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ ਰਾਮ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਯਸ਼ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਸੋਨੇ ਦੇ ਸੁੰਦਰ ਆਸਣ 'ਤੇ ਬੈਠਾ ਦਿੱਤਾ।
ਤਮੁਵਾਚ ਤਤੋ ਰਾਮਃ ਸ੍ਵਾਗਤਂ ਤੇ ਮਹਾਮੁਨੇ । ਪ੍ਰਾਪਯਾਸ੍ਯ ਚ ਵਾਕ੍ਯਾਨਿ ਯਤੋ ਦੂਤਸ੍ਤ੍ਵਮਾਗਤਃ ।। ੭.੧੦੩.
ਫਿਰ ਰਾਮ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਸਵਾਗਤ ਹੈ, ਹੇ ਮਹਾ-ਰਿਸ਼ੀ! ਜਿਸ ਕੰਮ ਲਈ ਤੂੰ ਦੂਤ ਬਣ ਕੇ ਆਇਆ, ਉਹ ਗੱਲ ਦੱਸੋ।'
ਚੋਦਿਤੋ ਰਾਜਸਿਂਹੇਨ ਮੁਨਿਰ੍ਵਾਕ੍ਯਮਭਾषਤ । ਦ੍ਵਨ੍ਦ੍ਵਮੇਤਤ੍ਪ੍ਰਵਕ੍ਤਵ੍ਯਂ ਹਿਤਂ ਵੈ ਯਦ੍ਯਪੇਕ੍ਸ਼ਸੇ ।। ੭.੧੦੩.
ਰਾਜ-ਸਿੰਘ ਰਾਮ ਦੇ ਪੁੱਛਣ 'ਤੇ, ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਇਹ ਗੱਲ-ਬਾਤ ਕਰਨੀ ਜਰੂਰੀ ਹੈ, ਜੇ ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਭਲਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ।'
ਯਃ ਸ਼ृਣੋਤਿ ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼ੇਦ੍ਵਾ ਸ ਵਧ੍ਯੋ ਭਵਿਤਾ ਤਵ । ਭਵੇਦ੍ਵੈ ਮੁਨਿਮੁਖ੍ਯਸ੍ਯ ਵਚਨਂ ਯਦ੍ਯਪੇਕ੍ਸ਼ਸੇ ।। ੭.੧੦੩.
ਜੇ ਤੂੰ ਮਹਾ-ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਗੱਲ ਮੰਨਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਵੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣੇ ਜਾਂ ਵੇਖੇ, ਉਹ ਤੇਰੇ ਵੱਲੋਂ ਮਾਰਿਆ ਜਾਵੇ।
ਸ ਤਥੇਤਿ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਯ ਰਾਮੋ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ । ਦ੍ਵਾਰਿ ਤਿष੍ਠ ਮਹਾਬਾਹੋ ਪ੍ਰਤਿਹਾਰਂ ਵਿਸਰ੍ਜਯ ।। ੭.੧੦੩.
ਰਾਮ ਨੇ ਇਹ ਵਚਨ ਦੇ ਕੇ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਹੇ ਵੱਡੀ ਬਾਂਹ ਵਾਲੇ, ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ ਖੜਾ ਰਹੋ ਤੇ ਸਾਰੇ ਨੌਕਰਾਂ ਨੂੰ ਭੇਜ ਦਿਓ।'
ਸ ਮੇ ਵਧ੍ਯਃ ਖਲੁ ਭਵੇਤ੍ ਕਥਾਦ੍ਵਨ੍ਦ੍ਵਂ ਸਮੀਰਿਤਮ੍ । ऋषੇਰ੍ਮਮ ਚ ਸੌਮਿਤ੍ਰੇ ਪਸ਼੍ਯੇਦ੍ਵਾ ਸ਼ृਣੁਯਾਚ੍ਚ ਯਃ ।। ੭.੧੦੩.
ਸਉਮਿਤ੍ਰੇ, ਜੋ ਵੀ ਮੇਰੇ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਗੱਲ-ਬਾਤ ਵੇਖੇ ਜਾਂ ਸੁਣੇ, ਉਹ ਮਾਰਿਆ ਜਾਵੇ।
ਤਤੋ ਨਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਕਾਕੁਤ੍ਸ੍ਥੋ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਂ ਦ੍ਵਾਰਿ ਸਙ੍ਗ੍ਰਹਮ੍ । ਤਮੁਵਾਚ ਮੁਨੇ ਵਾਕ੍ਯਂ ਕਥਯਸ੍ਵੇਤਿ ਰਾਘਵਃ ।। ੭.੧੦੩.
ਫਿਰ ਕਾਕੁਤਸਥ ਨੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ ਰਖ ਕੇ, ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਹੁਣ ਆਪਣੀ ਗੱਲ ਦੱਸੋ।'
ਯਤ੍ਤੇ ਮਨੀषਿਤਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਯੇਨ ਵਾ ऽਸਿ ਸਮਾਹਿਤਃ । ਕਥਯਸ੍ਵਾਵਿਸ਼ਙ੍ਕਸ੍ਤ੍ਵਂ ਮਮਾਪਿ ਹृਦਿ ਵਰ੍ਤਤੇ ।। ੭.੧੦੩.
ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਤੂੰ ਸੋਚਿਆ ਹੈ ਜਾਂ ਜਿਸ ਮਕਸਦ ਲਈ ਤੂੰ ਧਿਆਨ ਲਾਇਆ ਹੈ, ਉਹ ਗੱਲ ਬਿਨਾ ਡਰ ਦੇ ਦੱਸ। ਉਹ ਗੱਲਾਂ ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਵੀ ਵੱਸਦੀਆਂ ਹਨ।
ਇਤ੍ਯਾਰ੍षੇ ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਰਾਮਾਯਣੇ ਵਾਲ੍ਮੀਕੀਯੇ ਆਦਿਕਾਵ੍ਯੇ ਸ਼੍ਰੀਮਦੁਤ੍ਤਰਕਾਣ੍ਡੇ ਤ੍ਰ੍ਯੁਤ੍ਤਰਸ਼ਤਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਹਾਨ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਉੱਤਰਕਾਂਡ ਵਿੱਚ, ਵੈਦਵਿਆਸ ਜੀ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਮਹਾਕਾਵਿ ਵਿੱਚ, ਤਿੰਨ ਸੌ ਤੀਜਾ ਸਰਗ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ।
ਸ਼ृਣੁ ਰਾਜਨ੍ਮਹਾਸਤ੍ਵ ਯਦਰ੍ਥਮਹਮਾਗਤਃ । ਪਿਤਾਮਹੇਨ ਦੇਵੇਨ ਪ੍ਰੇषਿਤੋ ऽਸ੍ਮਿ ਮਹਾਬਲ ।। ੭.੧੦੪.
ਸੁਣੋ, ਮਹਾਨ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੇ ਰਾਜਾ, ਜਿਸ ਕਾਰਨ ਮੈਂ ਆਇਆ ਹਾਂ, ਉਹ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ। ਮੈਨੂੰ ਪਿਤਾਮਹ ਦੇਵ ਨੇ ਭੇਜਿਆ ਹੈ।
ਤਵਾਹਂ ਪੂਰ੍ਵਸਦ੍ਭਾਵੇ ਪੁਤ੍ਰਃ ਪਰਪੁਰਞ੍ਜਯ । ਮਾਯਾਸਮ੍ਭਾਵਿਤੋ ਵੀਰ ਕਾਲਃ ਸਰ੍ਵਸਮਾਹਰਃ ।। ੭.੧੦੪.
ਪੁਰਾਣੇ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ। ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ, ਮੈਂ ਕਾਲ ਹਾਂ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਆਪਣੇ ਵਿੱਚ ਸਮੇਟ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਪਿਤਾਮਹਸ਼੍ਚ ਭਗਵਾਨਾਹ ਲੋਕਪਤਿਃ ਪ੍ਰਭੁਃ । ਸਮਯਸ੍ਤੇ ਕृਤਃ ਸੌਮ੍ਯ ਲੋਕਾਨ੍ਸਮ੍ਪਰਿਰਕ੍ਸ਼ਿਤੁਮ੍ ।। ੭.੧੦੪.
ਪਿਤਾਮਹ, ਜੋ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਤੇ ਪ੍ਰਭੂ ਹਨ, ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਸੁਖੀ, ਤੇਰਾ ਵਾਅਦਾ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ।'
ਸਙ੍ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਹਿ ਪੁਰਾ ਲੋਕਾਨ੍ਮਾਯਯਾ ਸ੍ਵਯਮੇਵ ਹਿ । ਮਹਾਰ੍ਣਵੇ ਸ਼ਯਾਨੋ ऽਪ੍ਸੁ ਮਾਂ ਤ੍ਵਂ ਪੂਰ੍ਵਮਜੀਜਨਃ ।। ੭.੧੦੪.
ਪਹਿਲਾਂ, ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਘੱਟ ਕਰਕੇ, ਵੱਡੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਵਿਖੇ ਸੁੱਤਿਆ ਸੀ, ਤੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲਾਂ ਮੈਨੂੰ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ।
ਭੋਗਵਨ੍ਤਂ ਤਤੋ ਨਾਗਮਨਨ੍ਤਮੁਦਕੇਸ਼ਯਮ੍ । ਮਾਯਯਾ ਜਨਯਿਤ੍ਵਾ ਤ੍ਵਂ ਦ੍ਵੌ ਚ ਸਤ੍ਤ੍ਵੌ ਮਹਾਬਲੌ ।। ੭.੧੦੪.
ਫਿਰ, ਤੂੰ ਅਨੰਤ ਨਾਗ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਭੋਗਾਂ ਵਾਲਾ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਦੋ ਹੋਰ ਮਹਾਂ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਜੀਵ ਪੈਦਾ ਕੀਤੇ।
ਮਧੁਂ ਚ ਕੈਟਭਂ ਚੈਵ ਯਯੋਰਸ੍ਥਿਚਯੈਰ੍ਵृਤਾ । ਇਯਂ ਪਰ੍ਵਤਸਮ੍ਬਾਧਾ ਮੇਦਿਨੀ ਚਾਭਵਨ੍ਮਹੀ ।। ੭.੧੦੪.
ਮਧੁ ਤੇ ਕੈਟਭ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਹੱਡੀਆਂ ਦੇ ਢੇਰ ਬਣੇ, ਅਤੇ ਇਹ ਧਰਤੀ, ਜੋ ਪਹਾੜਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋਈ, ਜਗਤ ਬਣੀ।
ਪਦ੍ਮੇ ਦਿਵ੍ਯੇ ऽਰ੍ਕਸਙ੍ਕਾਸ਼ੇ ਨਾਭ੍ਯਾਮੁਤ੍ਪਾਦ੍ਯ ਮਾਮਪਿ । ਪ੍ਰਾਜਾਪਤ੍ਯਂ ਤ੍ਵਯਾ ਕਰ੍ਮ ਮਯਿ ਸਰ੍ਵਂ ਨਿਵੇਸ਼ਿਤਮ੍ ।। ੭.੧੦੪.
ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਕਮਲ ਵਿੱਚ, ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਨਾਭੀ ਤੋਂ ਮੈਨੂੰ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ; ਤੇ ਸਾਰੀ ਰਚਨਾ ਦਾ ਕੰਮ ਮੈਨੂੰ ਸੌਂਪਿਆ।
ਸੋ ऽਹਂ ਸਨ੍ਨ੍ਯਸ੍ਤਭਾਰੋ ਹਿ ਤ੍ਵਾਮੁਪਾਸੇ ਜਗਤ੍ਪਤਿਮ੍ । ਰਕ੍ਸ਼ਾਂ ਵਿਧਤ੍ਸ੍ਵ ਭੂਤੇषੁ ਮਮ ਤੇਜਸ੍ਕਰੋ ਭਵਾਨ੍ ।। ੭.੧੦੪.
ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਭਾਰ ਹਟਾ ਕੇ, ਜਗਤ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਤੇਰੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ; ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਸਰੋਤ ਹੈ।
ਤਤਸ੍ਤ੍ਵਮਪਿ ਦੁਰ੍ਧਰ੍षਾਤ੍ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਭਾਵਾਤ੍ਸਨਾਤਨਾਤ੍ । ਰਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਥਂ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਵਿष੍ਣੁਤ੍ਵਮੁਪਜਗ੍ਮਿਵਾਨ੍ ।। ੭.੧੦੪.
ਇਸ ਲਈ, ਉਸ ਸਦੀਵੀ ਅਵਸਥਾ ਤੋਂ, ਤੂੰ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ, ਅਜੈਯ ਹੋ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਣੂ ਬਣਿਆ।
ਅਦਿਤ੍ਯਾਂ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍ਪੁਤ੍ਰੋ ਭ੍ਰਾਤऽਣਾਂ ਵੀਰ੍ਯਵਰ੍ਧਨਃ । ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨੇषੁ ਕृਤ੍ਯੇषੁ ਤੇषਾਂ ਸਾਹ੍ਯਾਯ ਕਲ੍ਪਸੇ ।। ੭.੧੦੪.
ਅਦਿਤੀ ਨੂੰ ਇੱਕ ਮਹਾਂ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਪੁੱਤਰ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਜਦ ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਕੰਮ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਤੂੰ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਮਦਦ ਲਈ ਯੋਗ ਹੋ।
ਸ ਤ੍ਵਂ ਵਿਤ੍ਰਾਸ੍ਯਮਾਨਾਸੁ ਪ੍ਰਜਾਸੁ ਜਗਤਾਂ ਵਰ । ਰਾਵਣਸ੍ਯ ਵਧਾਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ੀ ਮਾਨੁषੇषੁ ਮਨੋ ऽਦਧਾਃ ।। ੭.੧੦੪.
ਜਦ ਲੋਕ ਡਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਗਤ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਤੂੰ ਰਾਵਣ ਦੇ ਨਾਸ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਮਨ ਲਾਇਆ।
ਦਸ਼ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਦਸ਼ ਵਰ੍षਸ਼ਤਾਨਿ ਚ । ਕृਤ੍ਵਾ ਵਾਸਸ੍ਯ ਨਿਯਤਿਂ ਸ੍ਵਯਮੇਵਾਤ੍ਮਨਾ ਪੁਰਾ ।। ੭.੧੦੪.
ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਅਤੇ ਦਸ ਸੌ ਸਾਲ, ਤੂੰ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ, ਆਪ ਹੀ ਵਾਸ ਦਾ ਵਚਨ ਨਿਭਾਇਆ।
ਸ ਤ੍ਵਂ ਮਨੋਮਯਃ ਪੁਤ੍ਰਃ ਪੂਰ੍ਣਾਯੁਰ੍ਮਾਨੁषੇष੍ਵਿਹ । ਕਾਲੋ ऽਯਂ ਤੇ ਨਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਸਮੀਪਮੁਪਵਰ੍ਤਿਤੁਮ੍ ।। ੭.੧੦੪.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਤੇਰਾ ਮਨ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ ਪੁੱਤਰ, ਪੂਰੇ ਜੀਵਨ ਵਾਲਾ, ਹੁਣ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਇਹ ਸਮਾਂ ਹੈ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਕਿ ਤੂੰ ਨੇੜੇ ਆਵੇਂ।
ਯਦਿ ਭੂਯੋ ਮਹਾਰਾਜ ਪ੍ਰਜਾ ਇਚ੍ਛਸ੍ਯੁਪਾਸਿਤੁਮ੍ । ਵਸ ਵਾ ਵੀਰ ਭਦ੍ਰਂ ਤ ਏਵਮਾਹ ਪਿਤਾਮਹਃ ।। ੭.੧੦੪.
ਜੇ, ਮਹਾਰਾਜ, ਤੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਰਹਿ ਜਾ, ਵਿਰ, ਭਦਰ; ਪਿਤਾਮਹ ਨੇ ਇਉਂ ਹੀ ਆਖਿਆ।
ਅਥ ਵਾ ਵਿਜਿਗੀषਾ ਤੇ ਸੁਰਲੋਕਾਯ ਰਾਘਵ । ਸਨਾਥਾ ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਦੇਵਾ ਭਵਨ੍ਤੁ ਵਿਗਤਜ੍ਵਰਾਃ ।। ੭.੧੦੪.
ਜਾਂ, ਰਾਘਵ, ਜੇ ਤੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੇਠ, ਦੇਵਤਾ ਚਿੰਤਾ ਰਹਿਤ ਹੋ ਜਾਣ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪਿਤਾਮਹੇਨੋਕ੍ਤਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਕਾਲਸਮੀਰਿਤਮ੍ । ਰਾਘਵਃ ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਸਂਹਾਰਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ ।। ੭.੧੦੪.
ਕਾਲ ਵਲੋਂ ਆਏ ਪਿਤਾਮਹ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਘਵ ਨੇ ਹੱਸ ਕੇ, ਸਭ ਕੁਝ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।