ਏਵਂ ਵਿਨਿਸ਼੍ਚਯਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸਮ੍ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯ ਕੁਸ਼ੀਲਵੌ । ਤਂ ਜਨੌਘਂ ਵਿਸृਜ੍ਯਾਥ ਪਰ੍ਣਸ਼ਾਲਾਮੁਪਾਗਮਤ੍ । ਤਾਮੇਵ ਸ਼ੋਚਤਃ ਸੀਤਾਂ ਸਾ ਵ੍ਯਤੀਯਾਯ ਸ਼ਰ੍ਵਰੀ ।। ੭.੯੮.
ਇਹ ਨਿਸ਼ਚਾ ਕਰਕੇ, ਕੁਸ਼ ਤੇ ਲਵ ਨੂੰ ਨਾਲ ਲੈ ਕੇ, ਰਾਮ ਨੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭੀੜ ਨੂੰ ਰੁਖਸਤ ਕੀਤਾ ਤੇ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਲੀ ਝੋਪੜੀ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ। ਸੀਤਾ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਰਾਤ ਲੰਘ ਗਈ।
ਇਤ੍ਯਾਰ੍षੇ ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਰਾਮਾਯਣੇ ਵਾਲ੍ਮੀਕੀਯੇ ਆਦਿਕਾਵ੍ਯੇ ਸ਼੍ਰੀਮਦੁਤ੍ਤਰਕਾਣ੍ਡੇ ऽष੍ਟਨਵਤਿਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਦਿ ਕਾਵਿ, ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਚਿਤ ਰਾਮਾਯਣ ਦੇ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ ਉੱਤਰਕਾਂਡ ਦਾ ਅਠਾਨਵੇਂ ਸਰਗ ਦਾ ਅੰਤ ਹੋਇਆ।
ਰਜਨ੍ਯਾਂ ਤੁ ਪ੍ਰਭਾਤਾਯਾਂ ਸਮਾਨੀਯ ਮਹਾਮੁਨੀਨ੍ । ਗੀਯਤਾਮਵਿਸ਼ਙ੍ਕਾਭ੍ਯਾਂ ਰਾਮਃ ਪੁਤ੍ਰਾਵੁਵਾਚ ਹ ।। ੭.੯੯.
ਜਦ ਰਾਤ ਲੰਘ ਗਈ ਤੇ ਸਵੇਰ ਹੋਈ, ਰਾਮ ਨੇ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਤੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ ਕਿ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਗਾਵੋ।
ਤਤਃ ਸਮੁਪਵਿष੍ਟੇषੁ ਬ੍ਰਹ੍ਮਰ੍षਿषੁ ਮਹਾਤ੍ਮਸੁ । ਭਵਿष੍ਯਦੁਤ੍ਤਰਂ ਕਾਵ੍ਯਂ ਜਗਤੁਸ੍ਤੌ ਕੁਸ਼ੀਲਵੌ ।। ੭.੯੯.
ਫਿਰ, ਜਦ ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਹਮਰਿਸ਼ੀ ਬੈਠ ਗਏ, ਤਾਂ ਕੁਸ਼ ਤੇ ਲਵ ਨੇ ਭਵਿੱਖ ਵਾਲਾ ਉੱਤਰ ਕਾਂਡ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਅੱਗੇ ਗਾਇਆ।
ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਾਯਾਂ ਤੁ ਸੀਤਾਯਾਂ ਭੂਤਲਂ ਸਤ੍ਯਸਮ੍ਪਦਾ । ਤਸ੍ਯਾਵਸਾਨੇ ਯਜ੍ਞਸ੍ਯ ਰਾਮਃ ਪਰਮਦੁਰ੍ਮਨਾਃ ।। ੭.੯੯.
ਜਦ ਸੱਚ ਦੀ ਮਾਲਕ ਸੀਤਾ ਧਰਤੀ ਵਿੱਚ ਸਮਾ ਗਈ, ਤੇ ਯਜਨ ਦਾ ਅੰਤ ਹੋਇਆ, ਤਾਂ ਰਾਮ ਬਹੁਤ ਹੀ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਿਆ।
ਅਪਸ਼੍ਯਮਾਨੋ ਵੈਦੇਹੀਂ ਮੇਨੇ ਸ਼ੂਨ੍ਯਮਿਦਂ ਜਗਤ੍ । ਸ਼ੋਕੇਨ ਪਰਮਾਯਸ੍ਤੋ ਨ ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਂ ਮਨਸਾ ऽਗਮਤ੍ ।। ੭.੯੯.
ਜਦ ਰਾਮ ਨੇ ਵਿਦੇਹ ਦੀ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਨਾ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਸੁੰਨ ਲੱਗਣ ਲੱਗ ਪਿਆ; ਵੱਡੇ ਦੁੱਖ ਵਿਚ ਡੁੱਬ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਚੈਨ ਨਾ ਆਇਆ।
ਵਿਸृਜ੍ਯ ਪਾਰ੍ਥਿਵਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨृਕ੍ਸ਼ਵਾਨਰਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨ੍ । ਜਨੌਘਂ ਵਿਪ੍ਰਮੁਖ੍ਯਾਨਾਂ ਵਿਤ੍ਤਪੂਰ੍ਵਂ ਵਿਸृਜ੍ਯ ਚ ।। ੭.੯੯.
ਉਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ, ਰੀਛਾਂ, ਵਾਨਰਾਂ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭੀੜ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਵਿਦਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੀ ਸਨ, ਸਭ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇ ਕੇ ਰੁਖਸਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਏਵਂ ਸਮਾਪ੍ਯ ਯਜ੍ਞਂ ਤੁ ਵਿਧਿਵਤ੍ਸ ਤੁ ਰਾਘਵਃ । ਤਤੋ ਵਿਸृਜ੍ਯ ਤਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਰਾਮੋ ਰਾਜੀਵਲੋਚਨਃ ।। ੭.੯੯.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਘਵ ਨੇ ਯਜਨ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਪੂਰਾ ਕਰਕੇ, ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਰੁਖਸਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਹृਦਿ ਕृਤ੍ਵਾ ਤਦਾ ਸੀਤਾਮਯੋਧ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਹ । ਇष੍ਟਯਜ੍ਞੋ ਨਰਪਤਿਃ ਪੁਤ੍ਰਦ੍ਵਯਸਮਨ੍ਵਿਤਃ ।। ੭.੯੯.
ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਚਾਹੀਦੇ ਯਜਨ ਕਰਕੇ, ਅਯੋਧਿਆ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਿਆ।
ਨ ਸੀਤਾਯਾਃ ਪਰਾਂ ਭਾਰ੍ਯਾਂ ਵਵ੍ਰੇ ਸ ਰਘੁਨਨ੍ਦਨਃ । ਯਜ੍ਞੇ ਯਜ੍ਞੇ ਚ ਪਤ੍ਨ੍ਯਰ੍ਥਂ ਜਾਨਕੀ ਕਾਞ੍ਚਨੀ ਭਵਤ੍ ।। ੭.੯੯.
ਰਘੁਕੁਲ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਸੀਤਾ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਪਤਨੀ ਨਹੀਂ ਚੁਣੀ; ਹਰ ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਪਤਨੀ ਦੀ ਥਾਂ ਜਾਨਕੀ ਦੀ ਸੋਨੇ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਬਣਾਈ ਜਾਂਦੀ ਸੀ।
ਦਸ਼ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਵਾਜਿਮੇਘਾਨਥਾਕਰੋਤ੍ । ਵਾਜਪੇਯਾਨ੍ਦਸ਼ਗੁਣਾਂਸ੍ਤਥਾ ਬਹੁਸੁਵਰ੍ਣਕਾਨ੍ ।। ੭.੯੯.
ਉਸ ਨੇ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤੱਕ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਕੀਤੇ, ਅਤੇ ਦਸ ਗੁਣਾ ਵਧ ਕੇ ਵਾਜਪੇਯ ਯਜਨ, ਤੇ ਹੋਰ ਵੀ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਸੋਨੇ ਵਾਲੇ ਯਜਨ ਕੀਤੇ।
ਅਗ੍ਨਿष੍ਟੋਮਾਤਿਰਾਤ੍ਰਾਭ੍ਯਾਂ ਗੋਸਵੈਸ਼੍ਚ ਮਹਾਧਨੈਃ । ਈਜੇ ਕ੍ਰਤੁਭਿਰਨ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਸ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨਾਪ੍ਤਦਕ੍ਸ਼ਿਣੈਃ ।। ੭.੯੯.
ਉਸ ਨੇ ਅਗਨਿਸ਼ਟੋਮ, ਅਤਿਰਾਤ੍ਰ ਤੇ ਗੋਸਵ ਯਜਨ ਵੱਡੇ ਧਨ ਨਾਲ ਕੀਤੇ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਵੀ ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਯਜਨ ਕੀਤੇ, ਸਭ ਨੂੰ ਵੱਡੇ ਦਾਨ ਦੇ ਕੇ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ।
ਏਵਂ ਸ ਕਾਲਃ ਸੁਮਹਾਨ੍ਰਾਜ੍ਯਸ੍ਥਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ । ਧਰ੍ਮੇ ਪ੍ਰਯਤਮਾਨਸ੍ਯ ਵ੍ਯਤੀਯਾਦ੍ਰਾਘਵਸ੍ਯ ਤੁ ।। ੭.੯੯.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਰਾਘਵ, ਜੋ ਰਾਜਗੱਦੀ 'ਤੇ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਅਤੇ ਧਰਮ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਰਾਜ ਵਿਚ ਬਹੁਤ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲੰਘ ਗਿਆ।
ਅਨੁਰਞ੍ਜਨ੍ਤਿ ਰਾਜਾਨਮਹਨ੍ਯਹਨਿ ਰਾਘਵਮ੍ । ऋਕ੍ਸ਼ਵਾਨਰਰਕ੍ਸ਼ਾਂਸਿ ਸ੍ਥਿਤਾ ਰਾਮਸ੍ਯ ਸ਼ਾਸਨੇ ।। ੭.੯੯.
ਰੋਜ਼ਾਨਾ, ਰਾਮ ਦੇ ਹੁਕਮ ਹੇਠ ਰਹਿੰਦੇ ਰੀਛ, ਵਾਨਰ ਤੇ ਰਾਖਸ ਰਾਜਾ ਰਾਘਵ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ।
ਕਾਲੇ ਵਰ੍षਤਿ ਪਰ੍ਜਨ੍ਯਃ ਸੁਭਿਕ੍ਸ਼ਂ ਵਿਮਲਾ ਦਿਸ਼ਃ । ਹृष੍ਟਪੁष੍ਟਜਨਾਕੀਰ੍ਣਂ ਪੁਰਂ ਜਨਪਦਾਸ੍ਤਥਾ ।। ੭.੯੯.
ਸਮੇਂ-ਸਮੇਂ 'ਤੇ ਬੱਦਲ ਵੱਧੀਆ ਮੀਂਹ ਪਾਂਦੇ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਸੁੱਧ ਤੇ ਨਿਰਮਲ ਰਹਿੰਦੀਆਂ, ਤੇ ਸ਼ਹਿਰ ਅਤੇ ਪਿੰਡ ਖੁਸ਼ ਤੇ ਤੰਦਰੁਸਤ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਰਹਿੰਦੇ।
ਨਾਕਾਲੇ ਮ੍ਰਿਯਤੇ ਕਸ਼੍ਚਿਨ੍ਨ ਵ੍ਯਾਧਿਃ ਪ੍ਰਾਣਿਨਾਂ ਤਥਾ । ਨਾਨਰ੍ਥੋ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਕਸ਼੍ਚਿਦ੍ਰਾਮੇ ਰਾਜ੍ਯਂ ਪ੍ਰਸ਼ਾਸਤਿ ।। ੭.੯੯.
ਰਾਮ ਦੇ ਰਾਜ ਵਿਚ ਕੋਈ ਵੀ ਆਪਣੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਨਹੀਂ ਮਰਦਾ ਸੀ, ਨਾ ਹੀ ਕਿਸੇ ਜੀਵ ਨੂੰ ਕੋਈ ਬਿਮਾਰੀ ਹੋਂਦੀ ਸੀ, ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਕੋਈ ਦੁੱਖ-ਕਲੇਸ਼ ਸੀ।
ਅਥ ਦੀਰ੍ਘਸ੍ਯ ਕਾਲਸ੍ਯ ਰਾਮਮਾਤਾ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨੀ । ਪੁਤ੍ਰਪੌਤ੍ਰੈਃ ਪਰਿਵृਤਾ ਕਾਲਧਰ੍ਮਮੁਪਾਗਮਤ੍ ।। ੭.੯੯.
ਫਿਰ, ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਰਾਮ ਦੀ ਮਾਂ, ਜੋ ਬੜੀ ਮਾਣਯੋਗ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੇ ਪੋਤਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ, ਆਪਣਾ ਆਖਰੀ ਸਮਾਂ ਪੂਰਾ ਕਰ ਗਈ।
ਅਨ੍ਵਿਯਾਯ ਸੁਮਿਤ੍ਰਾ ਚ ਕੈਕੇਯੀ ਚ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨੀ । ਧਰ੍ਮਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਬਹੁਵਿਧਂ ਤ੍ਰਿਦਿਵੇ ਪਰ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਾ ।। ੭.੯੯.
ਸੁਮੀਤਰਾ ਅਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਕੈਕਈ ਨੇ ਵੀ ਬਹੁਤ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨੇਕ ਕੰਮ ਕਰ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਦਾ ਧਰਮ ਨਿਭਾ ਕੇ, ਸੁਰਗ ਵਿਚ ਥਾਂ ਪਾਈ।
ਸਰ੍ਵਾਃ ਪ੍ਰਮੁਦਿਤਾਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਰਾਜ੍ਞਾ ਦਸ਼ਰਥੇਨ ਚ । ਸਮਾਗਤਾ ਮਹਾਭਾਗਾਃ ਸਰ੍ਵਧਰ੍ਮਂ ਚ ਲੇਭਿਰੇ ।। ੭.੯੯.
ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਮਾਣਯੋਗ ਔਰਤਾਂ, ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥ ਸਮੇਤ, ਸੁਰਗ ਵਿਚ ਮਿਲ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਰਹੀਆਂ ਤੇ ਸਾਰੇ ਨੇਕ ਗੁਣ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਏ।
ਤਾਸਾਂ ਰਾਮੋ ਮਹਾਦਾਨਂ ਕਾਲੇ ਕਾਲੇ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਤਿ । ਮਾਤऽਣਾਮਵਿਸ਼ੇषੇਣ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇषੁ ਤਪਸ੍ਵਿषੁ ।। ੭.੯੯.
ਰਾਮ ਆਪਣੇ ਮਾਵਾਂ ਦੀ ਯਾਦ ਵਿਚ, ਸਮੇਂ-ਸਮੇਂ 'ਤੇ, ਤਪਸਵੀਆਂ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਵੱਡੇ ਦਾਨ ਦਿੰਦਾ ਸੀ।
ਪਿਤ੍ਰ੍ਯਾਣਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਰਤ੍ਨਾਨਿ ਯਜ੍ਞਾਨ੍ਪਰਮਦੁਸ੍ਤਰਾਨ੍ । ਚਕਾਰ ਰਾਮੋ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਪਿਤऽਨ੍ਦੇਵਾਨ੍ਵਿਵਰ੍ਧਯਨ੍ ।। ੭.੯੯.
ਰਾਮ, ਜੋ ਧਰਮ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਯਾਦ ਵਿਚ ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਯਜਨ ਕਰਦਾ, ਮੁਸ਼ਕਲ ਤਪ ਕਰਦਾ, ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਵਧਾਉਂਦਾ ਸੀ।
ਏਵਂ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਬਹੂਨ੍ਯਥ ਯਯੁਃ ਸੁਖਮ੍ । ਯਜ੍ਞੈਰ੍ਬਹੁਵਿਧਂ ਧਰ੍ਮਂ ਵਰ੍ਧਯਾਨਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵਦਾ ।। ੭.੯੯.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਾਲ ਸੁਖ-ਸਹਿਜੀ ਨਾਲ ਲੰਘ ਗਏ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਯਜਨਾਂ ਰਾਹੀਂ ਧਰਮ ਵਧਾਉਂਦਾ ਰਿਹਾ।
ਇਤ੍ਯਾਰ੍षੇ ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਰਾਮਾਯਣੇ ਵਾਲ੍ਮੀਕੀਯੇ ਆਦਿਕਾਵ੍ਯੇ ਸ਼੍ਰੀਮਦੁਤ੍ਤਰਕਾਣ੍ਡੇ ਏਕੋਨਸ਼ਤਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ ਵਲਮੀਕਿ ਜੀ ਦੇ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਤੇ ਮਾਣਯੋਗ ਰਾਮਾਯਣ ਦੇ ਉੱਤਰਕਾਂਡ ਦਾ ਨਵੇਂਵੇਂ ਸਿਰਾ ਪੂਰਾ ਹੋਇਆ।
ਕਸ੍ਯਚਿਤ੍ਤ੍ਵਥ ਕਾਲਸ੍ਯ ਯੁਧਾਜਿਤ੍ਕੇਕਯੋ ਨृਪਃ । ਸ੍ਵਗੁਰੁਂ ਪ੍ਰੇषਯਾਮਾਸ ਰਾਘਵਾਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨੇ । ਗਾਰ੍ਗ੍ਯਮਙ੍ਗਿਰਸਃ ਪੁਤ੍ਰਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਰ੍षਿਮਮਿਤਪ੍ਰਭਮ੍ ।। ੭.੧੦੦.
ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਕੇਕਯ ਦੇ ਰਾਜਾ ਯੁਧਾਜਿਤ ਨੇ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ, ਮਹਾਨ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਰਿਸ਼ੀ ਗਾਰਗ, ਜੋ ਅੰਗਿਰਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਨੂੰ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਰਾਘਵ ਕੋਲ ਭੇਜਿਆ।
ਦਸ਼ ਚਾਸ਼੍ਵਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਪ੍ਰੀਤਿਦਾਨਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍ ।। ੭.੧੦੦.
ਉਸ ਨੇ ਪਿਆਰ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਵਜੋਂ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਘੋੜੇ ਵੀ ਦਿੱਤੇ।
ਕਮ੍ਬਲਾਨਿ ਚ ਰਤ੍ਨਾਨਿ ਚਿਤ੍ਰਵਸ੍ਤ੍ਰਮਥੋਤ੍ਤਮਮ੍ । ਰਾਮਾਯ ਪ੍ਰਦਦੌ ਰਾਜਾ ਸ਼ੁਭਾਨ੍ਯਾਭਰਣਾਨਿ ਚ ।। ੭.੧੦੦.
ਉਸ ਨੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਕਾਂਬਲ, ਰਤਨ, ਸੋਹਣੇ ਕਪੜੇ ਅਤੇ ਚੰਗੇ ਗਹਿਣੇ ਵੀ ਭੇਜੇ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੁ ਰਾਘਵੋ ਧੀਮਾਨ੍ਮਹਰ੍षਿਂ ਗਾਰ੍ਗ੍ਯਮਾਗਤਮ੍ । ਮਾਤੁਲਸ੍ਯਾਸ਼੍ਵਪਤਿਨਃ ਪ੍ਰਹਿਤਂ ਤਨ੍ਮਹਾਧਨਮ੍ ।। ੭.੧੦੦.
ਜਦ ਰਾਘਵ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਮਾਤਾ ਦੇ ਭਰਾ, ਘੋੜਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਵੱਲੋਂ ਭੇਜੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਗਾਰਗ ਬਹੁਤ ਧਨ ਲੈ ਕੇ ਆਏ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ।
ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਦ੍ਗਮ੍ਯ ਚ ਕਾਕੁਤ੍ਸ੍ਥਃ ਕ੍ਰੋਸ਼ਮਾਤ੍ਰਂ ਸਹਾਨੁਜਃ । ਗਾਰ੍ਗ੍ਯਂ ਸਮ੍ਪੂਜਯਾਮਾਸ ਯਥਾ ਸ਼ਕ੍ਰੋ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਮ੍ ।। ੭.੧੦੦.
ਫਿਰ ਕਾਕੁਤਸਥ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਸਮੇਤ ਇਕ ਕੋਸ ਦੂਰ ਤੱਕ ਗਾਰਗ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਇੰਝ ਕੀਤੀ ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਦੀ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਤਥਾ ਸਮ੍ਪੂਜ੍ਯ ਤਮृषਿਂ ਤਦ੍ਧਨਂ ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਯ ਚ । ਪृष੍ਟ੍ਵਾ ਪ੍ਰਤਿਪਦਂ ਸਰ੍ਵਂ ਕੁਸ਼ਲਂ ਮਾਤੁਲਸ੍ਯ ਚ । ਉਪਵਿष੍ਟਂ ਮਹਾਭਾਗਂ ਰਾਮਃ ਪ੍ਰष੍ਟੁਂ ਪ੍ਰਚਕ੍ਰਮੇ ।। ੭.੧੦੦.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਆਦਰ-ਸਤਕਾਰ ਕਰ ਕੇ ਤੇ ਧਨ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਕੇ, ਰਾਮ ਨੇ ਹਰ ਪੈੜ ਤੇ ਮਾਮੇ ਦੀ ਖੈਰੀਅਤ ਪੁੱਛੀ। ਜਦ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਬੈਠ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਰਾਮ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪੁੱਛਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ।
ਕਿਮਾਹ ਮਾਤੁਲੋ ਵਾਕ੍ਯਂ ਯਦਰ੍ਥਂ ਭਗਵਾਨਿਹ । ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਵਾਕ੍ਯਵਿਦਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਃ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦਿਵ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਃ ।। ੭.੧੦੦.
"ਮੇਰੇ ਮਾਮੇ ਨੇ ਕਿਹੜਾ ਸੁਨੇਹਾ ਭੇਜਿਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਲਈ ਤੁਸੀਂ, ਭਗਵਾਨ, ਵਚਨ ਦੇ ਮਾਹਰ, ਇਥੇ ਆਏ ਹੋ, ਬਿਲਕੁਲ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਵਾਂਗ?"