ਬਹੁਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਤਪਸ਼੍ਚਰ੍ਯਾ ਮਯਾ ਕृਤਾ । ਨੋਪਾਸ਼੍ਨੀਯਾਂ ਫਲਂ ਤਸ੍ਯਾ ਦੁष੍ਟੇਯਂ ਯਦਿ ਮੈਥਿਲੀ ।। ੭.੯੬.
ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਮੈਂ ਕਠਿਨ ਤਪੱਸਿਆ ਕੀਤੀ ਹੈ। ਜੇ ਮੈਥਲੀ ਪਵਿੱਤਰ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਉਸ ਤਪੱਸਿਆ ਦਾ ਫਲ ਨਾ ਮਿਲੇ।
ਮਨਸਾ ਕਰ੍ਮਣਾ ਵਾਚਾ ਭੂਤਪੂਰ੍ਵਂ ਨ ਕਿਲ੍ਬਿषਮ੍ । ਤਸ੍ਯਾਃ ਫਲਮੁਪਾਸ਼੍ਨੀਯਾਮਪਾਪਾ ਮੈਥਿਲੀ ਯਦਿ ।। ੭.੯੬.
ਜੇ ਮੈਥਲੀ ਮਨ, ਕਰਮ ਜਾਂ ਬੋਲ ਵਿੱਚ ਪਾਪ ਰਹਿਤ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਤਪੱਸਿਆ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲੇ।
ਅਹਂ ਪਞ੍ਚਸੁ ਭੂਤੇषੁ ਮਨष੍षष੍ਠੇषੁ ਰਾਘਵ । ਵਿਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਸੀਤਾਂ ਸ਼ੁਦ੍ਧੇਤਿ ਜਗ੍ਰਾਹ ਵਨਨਿਰ੍ਝਰੇ ।। ੭.੯੬.
ਰਾਘਵ, ਮੈਂ ਪੰਜ ਤੱਤਾਂ ਅਤੇ ਮਨ ਨੂੰ ਸੋਚ ਕੇ, ਜੰਗਲ ਦੇ ਝਰਨੇ ਉੱਤੇ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਇਆ ਸੀ।
ਇਯਂ ਸ਼ੁਦ੍ਧਸਮਾਚਾਰਾ ਅਪਾਪਾ ਪਤਿਦੇਵਤਾ । ਲੋਕਾਪਵਾਦਭੀਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਤ੍ਯਯਂ ਤਵ ਦਾਸ੍ਯਤਿ ।। ੭.੯੬.
ਇਹ ਮਹਿਲਾ ਚੰਗੇ ਚਲਣ ਵਾਲੀ, ਪਾਪ ਰਹਿਤ ਤੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਹੈ। ਜਗਤ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਤੋਂ ਡਰਦੇ ਹੋਏ, ਇਹ ਤੇਨੂੰ ਸੱਚਾਈ ਦਾ ਸਬੂਤ ਦੇਵੇਗੀ।
ਤਸ੍ਮਾਦਿਯਂ ਨਰਵਰਾਤ੍ਮਜ ਸ਼ੁਦ੍ਧਭਾਵਾ ਦਿਵ੍ਯੇਨ ਦृष੍ਟਿਵਿषਯੇਣ ਤਦਾ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਾ । ਲੋਕਾਪਵਾਦਕਲੁषੀਕृਤਚੇਤਸਾ ਯਾ ਤ੍ਯਕ੍ਤਾ ਤ੍ਵਯਾ ਪ੍ਰਿਯਤਮਾ ਵਿਦਿਤਾ ऽਪਿ ਸ਼ੁਦ੍ਧਾ ।। ੭.੯੬.
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਨਰਸ਼੍ਰੇਠ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਇਹ ਮਹਿਲਾ ਪਵਿੱਤਰ ਮਨ ਵਾਲੀ ਹੈ ਤੇ ਉਸ ਵੇਲੇ ਦਿਵ੍ਯ ਦਰਸ਼ਨ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਈ। ਜਗਤ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ, ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰੀ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਪਰ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਹੀ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਇਤ੍ਯਾਰ੍षੇ ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਰਾਮਾਯਣੇ ਵਾਲ੍ਮੀਕੀਯੇ ਆਦਿਕਾਵ੍ਯੇ ਸ਼੍ਰੀਮਦੁਤ੍ਤਰਕਾਣ੍ਡੇ षਣ੍ਣਵਤਿਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਹਾਨ ਰਾਮਾਯਣ ਦੇ ਉੱਤਰਾ ਕਾਂਡ ਦੇ ਛਿਆਨਵੇਂ ਸਰਗ ਦਾ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਨੈਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਰਾਘਵਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਭਾषਤ । ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲਿਰ੍ਜਗਤੋ ਮਧ੍ਯੇ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਾਂ ਵਰਵਰ੍ਣਿਨੀਮ੍ ।। ੭.੯੭.
ਵਾਲਮੀਕਿ ਵਲੋਂ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਘਵ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਸਭ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਉਸ ਸੋਹਣੀ ਮਹਿਲਾ ਵੱਲ ਵੇਖਦੇ ਹੋਏ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਏਵਮੇਤਨ੍ਮਹਾਭਾਗ ਯਥਾ ਵਦਸਿ ਧਰ੍ਮਵਿਤ੍ । ਪ੍ਰਤ੍ਯਯਸ੍ਤੁ ਮਮ ਬ੍ਰਹ੍ਮਂਸ੍ਤਵ ਵਾਕ੍ਯੈਰਕਲ੍ਮषੈਃ ।। ੭.੯੭.
ਹਾਂ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਆਖਿਆ, ਧਰਮ ਦੇ ਜਾਣਣ ਵਾਲੇ, ਤੇਰੇ ਪਵਿੱਤਰ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਪੂਰਾ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ।
ਪ੍ਰਤ੍ਯਯਸ੍ਤੁ ਪੁਰਾ ਵृਤ੍ਤੋ ਵੈਦੇਹ੍ਯਾਃ ਸੁਰਸਨ੍ਨਿਧੌ । ਸ਼ਪਥਸ੍ਤੁ ਕृਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਤੇਨ ਵੇਸ਼੍ਮ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ਿਤਾ । ਲੋਕਾਪਵਾਦੋ ਬਲਵਾਨ੍ਯੇਨ ਤ੍ਯਕ੍ਤਾ ਹਿ ਮੈਥਿਲੀ ।। ੭.੯੭.
ਪਹਿਲਾਂ ਵੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਵੈਦੇਹੀ ਨੇ ਸੱਚਾਈ ਦਾ ਸਬੂਤ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਉਥੇ ਉਸ ਨੇ ਕਸਮ ਖਾਈ ਤੇ ਫਿਰ ਮੇਰੇ ਘਰ ਆ ਗਈ। ਪਰ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਮੈਥਲੀ ਨੂੰ ਛੱਡਣਾ ਪਿਆ।
ਸੇਯਂ ਲੋਕਭਯਾਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਨਪਾਪੇਤ੍ਯਭਿਜਾਨਤਾ । ਪਰਿਤ੍ਯਕ੍ਤਾ ਮਯਾ ਸੀਤਾ ਤਦ੍ਭਾਵਨ੍ਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤੁਮਰ੍ਹਤਿ ।। ੭.੯੭.
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜਾਣ ਕੇ ਕਿ ਸੀਤਾ ਪਾਪ ਰਹਿਤ ਹੈ, ਮੈਂ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਲਈ ਮੈਨੂੰ ਮਾਫ ਕਰ ਦੇਵੀਂ।
ਜਾਨਾਮਿ ਚੇਮੌ ਪੁਤ੍ਰੌ ਮੇ ਯਮਜਾਤੌ ਕੁਸ਼ੀਲਵੌ । ਸ਼ੁਦ੍ਧਾਯਾਂ ਜਗਤੋ ਮਧ੍ਯੇ ਮੈਥਿਲ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰੀਤਿਰਸ੍ਤੁ ਮੇ ।। ੭.੯੭.
ਮੈਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਕੁਸ਼ ਤੇ ਲਵ ਹਨ। ਜਗਤ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਪਵਿੱਤਰ ਮੈਥਲੀ ਉੱਤੇ ਮੇਰਾ ਪਿਆਰ ਬਣਿਆ ਰਹੇ।
ਅਭਿਪ੍ਰਾਯਂ ਤੁ ਵਿਜ੍ਞਾਯ ਰਾਮਸ੍ਯ ਸੁਰਸਤ੍ਤਮਾਃ । ਸੀਤਾਯਾਃ ਸ਼ਪਥੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਾਦ੍ਯਾ ਮਹੌਜਸਃ ।। ੭.੯੭.
ਰਾਮ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ, ਮਹਾਂ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਦੇਵਤੇ, ਇੰਦਰ ਆਦਿ, ਸੀਤਾ ਦੀ ਕਸਮ ਲਈ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ।
ਪਿਤਾਮਹਂ ਪੁਰਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਸਰ੍ਵ ਏਵ ਸਮਾਗਤਾਃ ।। ੭.੯੭.
ਸਭ ਦੇਵਤੇ ਪਿਤਾਮਹ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਰੱਖ ਕੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ।
ਆਦਿਤ੍ਯਾ ਵਸਵੋ ਰੁਦ੍ਰਾ ਹ੍ਯਸ਼੍ਵਿਨੌ ਸਮਰੁਦ੍ਗਣਾਃ । ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਪ੍ਸਰਸਸ਼੍ਚੈਵ ਸਰ੍ਵ ਏਵ ਸਮਾਗਤਾਃ ।। ੭.੯੭.
ਆਦਿਤ, ਵਸੁ, ਰੁਦ੍ਰ, ਅਸ਼ਵਿਨੀ ਤੇ ਮਰੁਤ ਗਣ, ਗੰਧਰਵ ਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ — ਇਹ ਸਭ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ।
ਸਾਧ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਵਿਸ਼੍ਵੇਦੇਵਾਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵੇ ਚ ਪਰਮਰ੍षਯਃ । ਨਾਗਾਃ ਸੁਪਰ੍ਣਾਃ ਸਿਦ੍ਧਾਸ਼੍ਚ ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਹृष੍ਟਮਾਨਸਾਃ । ਸੀਤਾਸ਼ਪਥਸਮ੍ਭ੍ਰਾਨ੍ਤਾਃ ਸਰ੍ਵ ਏਵ ਸਮਾਗਤਾਃ ।। ੭.੯੭.
ਸਾਧਿਆ, ਵਿਸ਼ਵੇਦੇਵ, ਸਾਰੇ ਉੱਚ ਕੋਟੀ ਦੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਨਾਗ, ਸੁਪਰਨ ਤੇ ਸਿੱਧ — ਇਹ ਸਭ ਸੀਤਾ ਦੀ ਕਸਮ ਦੇ ਚਿੰਤਾ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੇਵਾਨृषੀਂਸ਼੍ਚੈਵ ਰਾਘਵਃ ਪੁਨਰਬ੍ਰਵੀਤ੍ । ਪ੍ਰਤ੍ਯਯੋ ਮੇ ਨਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾ ऋषਿਵਾਕ੍ਯੈਰਕਲ੍ਮषੈਃ ।। ੭.੯੭.
ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਘਵ ਨੇ ਫਿਰ ਆਖਿਆ, 'ਹੇ ਨਰਸ਼੍ਰੇਠ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਪੂਰਾ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ।'
ਸ਼ੁਦ੍ਧਾਯਾਂ ਜਗਤੋ ਮਧ੍ਯੇ ਵੈਦੇਹ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰੀਤਿਰਸ੍ਤੁ ਮੇ ।। ੭.੯੭.
ਜਗਤ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਪਵਿੱਤਰ ਵੈਦੇਹੀ ਉੱਤੇ ਮੇਰਾ ਪਿਆਰ ਬਣਿਆ ਰਹੇ।
ਤਤੋ ਵਾਯੁਃ ਸ਼ੁਭਃ ਪੁਣ੍ਯੋ ਦਿਵ੍ਯਗਨ੍ਧੋ ਮਨੋਰਮਃ । ਤਜ੍ਜਨੌਘਂ ਸੁਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਹ੍ਲਾਦਯਾਮਾਸ ਸਰ੍ਵਤਃ ।। ੭.੯੭.
ਫਿਰ ਸੁੰਦਰ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਸੁਗੰਧੀ ਭਰੀ ਹਵਾ ਚੱਲੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਦਦ੍ਭੁਤਮਿਵਾਚਿਨ੍ਤ੍ਯਂ ਨਿਰੈਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤ ਸਮਾਗਤਾਃ । ਮਾਨਵਾਃ ਸਰ੍ਵਰਾष੍ਟ੍ਰੇਭ੍ਯਃ ਪੂਰ੍ਵਂ ਕृਤਯੁਗੇ ਯਥਾ ।। ੭.੯੭.
ਉਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਸਾਰੇ ਲੋਕ, ਹਰ ਰਾਜ ਤੋਂ ਆਏ, ਉਸ ਅਚਰਜ ਅਤੇ ਸੋਚ ਤੋਂ ਪਰੇ ਘਟਨਾ ਨੂੰ ਤੱਕਦੇ ਰਹੇ, ਜਿਵੇਂ ਪੁਰਾਣੇ ਕਲਿਜੁਗ ਵਿੱਚ ਲੋਕ ਤੱਕਦੇ ਸਨ।
ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਸਮਾਗਤਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸੀਤਾ ਕਾषਾਯਵਾਸਿਨੀ । ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲਿਰ੍ਵਾਕ੍ਯਮਧੋਦृष੍ਟਿਰਵਾਙ੍ਮੁਖੀ ।। ੭.੯੭.
ਸਾਰੇ ਇਕੱਠਿਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਕਾਸ਼ਾਏ ਰੰਗ ਦੇ ਕੱਪੜੇ ਪਾਈ ਹੋਈ ਸੀਤਾ ਨੇ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਨਜ਼ਰ ਥੱਲੇ ਕਰਕੇ ਤੇ ਮੂੰਹ ਝੁਕਾ ਕੇ ਬੋਲਿਆ।
ਯਥਾ ऽਹਂ ਰਾਘਵਾਦਨ੍ਯਂ ਮਨਸਾਪਿ ਨ ਚਿਨ੍ਤਯੇ । ਤਥਾ ਮੇ ਮਾਧਵੀ ਦੇਵੀ ਵਿਵਰਂ ਦਾਤੁਮਰ੍ਹਤਿ ।। ੭.੯੭.
ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਰਾਘਵ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਬਾਰੇ ਸੋਚਿਆ ਵੀ ਨਹੀਂ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਾਧਵੀ ਦੇਵੀ ਮੈਨੂੰ ਰਾਹ ਦੇਵੇ।
ਮਨਸਾ ਕਰ੍ਮਣਾ ਵਾਚਾ ਯਥਾ ਰਾਮਂ ਸਮਰ੍ਚਯੇ । ਤਥਾ ਮੇ ਮਾਧਵੀ ਦੇਵੀ ਵਿਵਰਂ ਦਾਤੁਮਰ੍ਹਤਿ ।। ੭.੯੭.
ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਮਨ, ਕਰਮ ਤੇ ਬੋਲੀ ਨਾਲ ਰਾਮ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਾਧਵੀ ਦੇਵੀ ਮੈਨੂੰ ਰਾਹ ਦੇਵੇ।
ਯਥੈਤਤ੍ਸਤ੍ਯਮੁਕ੍ਤਂ ਮੇ ਵੇਦ੍ਮਿ ਰਾਮਾਤ੍ਪਰਂ ਨ ਚ । ਤਥਾ ਮੇ ਮਾਧਵੀ ਦੇਵੀ ਵਿਵਰਂ ਦਾਤੁਮਰ੍ਹਤਿ ।। ੭.੯੭.
ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਜੋ ਕੁਝ ਕਿਹਾ, ਉਹ ਸੱਚ ਹੈ ਤੇ ਰਾਮ ਤੋਂ ਵੱਧ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੀ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਾਧਵੀ ਦੇਵੀ ਮੈਨੂੰ ਰਾਹ ਦੇਵੇ।
ਤਥਾ ਸ਼ਪਨ੍ਤ੍ਯਾਂ ਵੈਦੇਹ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਾਦੁਰਾਸੀਤ੍ਤਦਦ੍ਭੁਤਮ੍ । ਭੂਤਲਾਦੁਤ੍ਥਿਤਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਸਿਂਹਾਸਨਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍ ।। ੭.੯੭.
ਜਦੋਂ ਵਿਦੇਹ ਦੀ ਕੁੜੀ ਸੀਤਾ ਨੇ ਇਹ ਕਸਮ ਖਾਦੀ, ਤਾਂ ਇਕ ਅਚਰਜਕਾਰੀ ਚੀਜ਼ ਹੋਈ—ਧਰਤੀ ਵਿੱਚੋਂ ਇਕ ਅਲੌਕਿਕ, ਬੇਮਿਸਾਲ ਸਿੰਘਾਸਨ ਉਭਰ ਆਇਆ।
ਧ੍ਰਿਯਮਾਣਂ ਸ਼ਿਰੋਭਿਸ੍ਤੁ ਨਾਗੈਰਮਿਤਵਿਕ੍ਰਮੈਃ । ਦਿਵ੍ਯਂ ਦਿਵ੍ਯੇਨ ਵਪੁषਾ ਦਿਵ੍ਯਰਤ੍ਨਵਿਭੂषਿਤੈਃ ।। ੭.੯੭.
ਉਹ ਸਿੰਘਾਸਨ ਅਣਗਿਣਤ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਨਾਗਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਿਰਾਂ ਉੱਤੇ ਚੁੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜੋ ਅਲੌਕਿਕ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਤੇ ਅਲੌਕਿਕ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਤਸ੍ਮਿਂਸ੍ਤੁ ਧਰਣੀ ਦੇਵੀ ਬਾਹੁਭ੍ਯਾਂ ਗृਹ੍ਯ ਮੈਥਿਲੀਮ੍ । ਸ੍ਵਾਗਤੇਨਾਭਿਨਨ੍ਦ੍ਯੈਨਾਮਾਸਨੇ ਚੋਪਵੇਸ਼ਯਤ੍ ।। ੭.੯੭.
ਉਸ ਵੇਲੇ ਧਰਤੀ ਦੀ ਦੇਵੀ ਨੇ ਮੈਥਿਲੀ ਦੇ ਬਾਂਹ ਫੜ ਕੇ, ਉਸ ਦਾ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਿੰਘਾਸਨ ਉੱਤੇ ਬਿਠਾ ਦਿੱਤਾ।
ਤਾਮਾਸਨਗਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪ੍ਰਵਿਸ਼ਨ੍ਤੀਂ ਰਸਾਤਲਮ੍ । ਪੁष੍ਪਵृष੍ਟਿਰਵਿਚ੍ਛਿਨ੍ਨਾ ਦਿਵ੍ਯਾ ਸੀਤਾਮਵਾਕਿਰਤ੍ ।। ੭.੯੭.
ਜਦੋਂ ਸੀਤਾ ਸਿੰਘਾਸਨ ਉੱਤੇ ਬੈਠੀ ਤੇ ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਈ, ਤਾਂ ਉਸ ਉੱਤੇ ਅਟੁੱਟ ਅਲੌਕਿਕ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋਈ।
ਸਾਧੁਕਾਰਸ਼੍ਚ ਸੁਮਹਾਨ੍ਦੇਵਾਨਾਂ ਸਹਸੋਤ੍ਥਿਤਃ । ਸਾਧੁ ਸਾਧ੍ਵਿਤਿ ਵੈ ਸੀਤੇ ਯਸ੍ਯਾਸ੍ਤੇ ਸ਼ੀਲਮੀਦृਸ਼ਮ੍ ।। ੭.੯੭.
ਉਸ ਵੇਲੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਇਕ ਵੱਡੀ ਸਲਾਮਤੀ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਉੱਠੀ—'ਵਧੀਆ, ਵਧੀਆ, ਹੇ ਸੀਤੇ, ਜਿਸਦਾ ਚਰਿੱਤਰ ਇੰਨਾ ਉੱਚਾ ਹੈ!'
ਏਵਂ ਬਹੁਵਿਧਾ ਵਾਚੋ ਹ੍ਯਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਗਤਾਃ ਸੁਰਾਃ । ਵ੍ਯਾਜਹ੍ਰੁਰ੍ਹृष੍ਟਮਨਸੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸੀਤਾਪ੍ਰਵੇਸ਼ਨਮ੍ ।। ੭.੯੭.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਸੀਤਾ ਦੇ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਵਧਾਈਆਂ ਦਿੱਤੀਆਂ।
ਯਜ੍ਞਵਾਟਗਤਾਸ਼੍ਚਾਪਿ ਮੁਨਯਃ ਸਰ੍ਵ ਏਵ ਤੇ । ਰਾਜਾਨਸ਼੍ਚ ਨਰਵ੍ਯਾਘ੍ਰਾ ਵਿਸ੍ਮਯਾਨ੍ਨੋਪਰੇਮਿਰੇ ।। ੭.੯੭.
ਜੋ ਜੋ ਰਿਸ਼ੀ ਯਜਨਸ਼ਾਲਾ ਵਿੱਚ ਆਏ ਹੋਏ ਸਨ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ ਵੀ, ਹੇ ਨਰਸ਼ੇਰ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਇੰਨਾ ਅਚੰਭਾ ਹੋਇਆ ਕਿ ਉਹ ਹਿਲ ਨਹੀਂ ਸਕੇ।