ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮੁਨਿਗਣਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪਾਰ੍ਥਿਵਾਸ਼੍ਚ ਮਹੌਜਸਃ । ਪਿਬਨ੍ਤ ਇਵ ਚਕ੍ਸ਼ੁਰ੍ਭ੍ਯਾਂ ਰਾਜਾਨਂ ਗਾਯਕੌ ਚ ਤੌ ।। ੭.੯੪.
ਜਦ ਉਹ ਆਏ, ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਤੇ ਵੱਡੇ ਰਾਜੇ, ਰਾਜੇ ਤੇ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਗਾਇਕਾਂ ਨੂੰ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਪੀਂਦੇ ਹੋਏ ਤੱਕਦੇ ਰਹੇ।
ਊਚੁਃ ਪਰਸ੍ਪਰਂ ਚੇਦਂ ਸਰ੍ਵ ਏਵ ਸਮਨ੍ਤਤਃ । ਉਭੌ ਰਾਮਸ੍ਯ ਸਦृਸ਼ੌ ਬਿਮ੍ਬਾਦ੍ਬਿਮ੍ਬਮਿਵੋਤ੍ਥਿਤੌ ।। ੭.੯੪.
ਉਹ ਸਾਰੇ, ਹਰ ਪਾਸੇ, ਆਪਸ ਵਿਚ ਆਖਦੇ ਹਨ: 'ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਰਾਮ ਵਰਗੇ ਹੀ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਚਿੱਤਰ ਵਿਚੋਂ ਚਿੱਤਰ ਨਿਕਲ ਆਇਆ ਹੋਵੇ।'
ਜਟਿਲੌ ਯਦਿ ਨ ਸ੍ਯਾਤਾਂ ਨ ਵਲ੍ਕਲਧਰੌ ਯਦਿ । ਵਿਸ਼ੇषਂ ਨਾਧਿਗਚ੍ਛਾਮੋ ਗਾਯਤੋ ਰਾਘਵਸ੍ਯ ਚ ।। ੭.੯੪.
ਜੇ ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਜਟਾਵਾਂ ਵਾਲੇ ਨਾ ਹੋਣ, ਤੇ ਛਾਲਿਆਂ ਵਾਲੇ ਕੱਪੜੇ ਨਾ ਪਹਿਨੇ ਹੋਣ, ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਰਾਘਵ ਦੇ ਗੀਤ ਗਾਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚ ਕੋਈ ਫਰਕ ਨਹੀਂ ਪਾ ਸਕਦੇ।
ਤੇषਾਂ ਸਂਵਦਤਾਮੇਵਂ ਸ਼੍ਰੋਤऽਣਾਂ ਹਰ੍षਵਰ੍ਧਨਮ੍ । ਗੇਯਂ ਪ੍ਰਚਕ੍ਰਤੁਸ੍ਤਤ੍ਰ ਤਾਵੁਭੌ ਮੁਨਿਦਾਰਕੌ ।। ੭.੯੪.
ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲਬਾਤ, ਸੁਣਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਧਾਉਂਦੀ ਜਾਂਦੀ ਸੀ, ਤੇ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਮੁਨਿ-ਕੁਮਾਰ ਉਥੇ ਗਾਉਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਂ ਮਧੁਰਂ ਗਾਨ੍ਧਰ੍ਵਮਤਿਮਾਨੁषਮ੍ । ਨ ਚ ਤृਪ੍ਤਿਂ ਯਯੁਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸ਼੍ਰੋਤਾਰੋ ਗਾਨਸਮ੍ਪਦਾ ।। ੭.੯੪.
ਫਿਰ ਉਥੇ ਮਿੱਠਾ, ਗਾਂਧਰਵਾਂ ਵਰਗਾ, ਮਨੁੱਖੀ ਸਮਰੱਥਾ ਤੋਂ ਉਪਰਲਾ ਗੀਤ ਚੱਲ ਪਿਆ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਸੁਣਨ ਵਾਲੇ ਗੀਤ ਦੀ ਸੋਹਣੀਅਤ ਨਾਲ ਰੱਜੇ ਨਹੀਂ।
ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਮਾਦਿਤਃ ਪੂਰ੍ਵਸਰ੍ਗਂ ਨਾਰਦਦਰ੍ਸ਼ਿਤਮ੍ । ਤਤਃ ਪ੍ਰਭृਤਿ ਸਰ੍ਗਾਂਸ਼੍ਚ ਯਾਵਦ੍ਵਿਂਸ਼ਤ੍ਯਗਾਯਤਾਮ੍ ।। ੭.੯੪.
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸ਼ੁਰੂ ਤੋਂ, ਨਾਰਦ ਵਲੋਂ ਦੱਸਿਆ ਪਹਿਲਾ ਸਰਗ ਗਾਇਆ, ਤੇ ਉਥੋਂ ਲੈ ਕੇ ਵੀਹਵੇਂ ਸਰਗ ਤੱਕ ਗਾਉਂਦੇ ਗਏ।
ਤਤੋ ऽਪਰਾਹ੍ਣਸਮਯੇ ਰਾਘਵਃ ਸਮਭਾषਤ । ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਿਂਸ਼ਤਿਸਰ੍ਗਾਂਸ੍ਤਾਨ੍ਭ੍ਰਾਤਰਂ ਭ੍ਰਾਤृਵਤ੍ਸਲਃ ।। ੭.੯੪.
ਫਿਰ ਦੁਪਹਿਰ ਵੇਲੇ, ਭਰਾ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਰਾਘਵ ਨੇ, ਉਹ ਵੀਹ ਭਾਗ ਸੁਣ ਕੇ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਅष੍ਟਾਦਸ਼ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਸੁਵਰ੍ਣਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨੋਃ । ਪ੍ਰਯਚ੍ਛ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਕਾਕੁਤ੍ਸ੍ਥ ਯਦਨ੍ਯਦਭਿਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਿਤਮ੍ । ਦਦੌ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਸ ਕਾਕੁਤ੍ਸ੍ਥੋ ਬਾਲਯੋਰ੍ਵੈ ਪृਥਕ੍ਪृਥਕ੍ ।। ੭.੯੪.
ਕਾਕੁਤਸਥ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੋ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ ਨੂੰ ਅਠਾਰਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਸੋਨੇ ਦੇ ਟੁੱਕੜੇ ਤੇ ਜੋ ਹੋਰ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਤੁਰੰਤ ਦੇ ਦੇ। ਕਾਕੁਤਸਥ ਨੇ ਦੋਵਾਂ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤੁਰੰਤ ਦੇ ਦਿੱਤਾ।
ਦੀਯਮਾਨਂ ਸੁਵਰ੍ਣਂ ਤੁ ਨਾਗृਹ੍ਣੀਤਾਂ ਕੁਸ਼ੀਲਵੌ । ਊਚਤੁਸ਼੍ਚ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨੌ ਕਿਮਨੇਨੇਤਿ ਵਿਸ੍ਮਿਤੌ ।। ੭.੯੪.
ਪਰ ਕੁਸ਼ ਤੇ ਲਵ ਨੇ ਦਿੱਤਾ ਹੋਇਆ ਸੋਨਾ ਨਹੀਂ ਲਿਆ। ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, 'ਇਸ ਨਾਲ ਸਾਨੂੰ ਕੀ ਲੋੜ ਹੈ?'
ਵਨ੍ਯੇਨ ਫਲਮੂਲੇਨ ਨਿਰਤੌ ਵਨਵਾਸਿਨੌ । ਸੁਵਰ੍ਣੇਨ ਹਿਰਣ੍ਯੇਨ ਕਿਂ ਕਰਿष੍ਯਾਵਹੇ ਵਨੇ ।। ੭.੯੪.
ਅਸੀਂ ਤਾਂ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹਾਂ, ਫਲ ਤੇ ਜੜੀਆਂ ਖਾਂਦੇ ਹਾਂ। ਸੋਨੇ ਜਾਂ ਧਨ ਨਾਲ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਅਸੀਂ ਕੀ ਕਰੀਏ?
ਤਥਾ ਤਯੋਃ ਪ੍ਰਬ੍ਰੁਵਤੋਃ ਕੌਤੂਹਲਸਮਨ੍ਵਿਤਾਃ । ਸ਼੍ਰੋਤਾਰਸ਼੍ਚੈਵ ਰਾਮਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵ ਏਵ ਸੁਵਿਸ੍ਮਿਤਾਃ ।। ੭.੯੪.
ਜਦੋਂ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਇਹੋ ਜਿਹਾ ਆਖ ਰਹੇ ਸਨ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਸੁਣਨ ਵਾਲੇ ਤੇ ਰਾਮ ਆਪ ਵੀ ਬਹੁਤ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ।
ਤਸ੍ਯ ਚੈਵਾਗਮਂ ਰਾਮਃ ਕਾਵ੍ਯਸ੍ਯ ਸ਼੍ਰੋਤੁਮੁਤ੍ਸੁਕਃ । ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਤੌ ਮਹਾਤੇਜਾਸ੍ਤਾਵੁਭੌ ਮੁਨਿਦਾਰਕੌ ।। ੭.੯੪.
ਉਸ ਕਾਵਿ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਸੁਣਨ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਹੋ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲੇ ਰਾਮ ਨੇ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਮੁਨੀ ਦੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ।
ਕਿਮ੍ਪ੍ਰਮਾਣਮਿਦਂ ਕਾਵ੍ਯਂ ਕਾ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਾ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ । ਕਰ੍ਤਾ ਕਾਵ੍ਯਸ੍ਯ ਮਹਤਃ ਕ੍ਵ ਚਾਸੌ ਮੁਨਿਪੁਙ੍ਗਵਃ ।। ੭.੯੪.
ਇਹ ਕਾਵਿ ਕਿੰਨਾ ਵੱਡਾ ਹੈ? ਇਸ ਦੀ ਨੀਂਹ ਕੀ ਹੈ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵੋ? ਇਹ ਵੱਡਾ ਕਾਵਿ ਕਿਸ ਨੇ ਬਣਾਇਆ, ਤੇ ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਕਿੱਥੇ ਹਨ?
ਪृਚ੍ਛਨ੍ਤਂ ਰਾਘਵਂ ਵਾਕ੍ਯਮੂਚਤੁਰ੍ਮੁਨਿਦਾਰਕੌ ।। ੭.੯੪.
ਜਦੋਂ ਰਾਘਵ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗਾ, ਤਾਂ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਮੁਨੀ ਦੇ ਬੱਚੇ ਉੱਤਰ ਦੇਣ ਲੱਗੇ।
ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਰ੍ਭਗਵਾਨ੍ਕਰ੍ਤਾ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਯਜ੍ਞਸਂਵਿਧਮ੍ । ਯੇਨੇਦਂ ਚਰਿਤਂ ਤੁਭ੍ਯਮਸ਼ੇषਂ ਸਮ੍ਪ੍ਰਦਰ੍ਸ਼ਿਤਮ੍ ।। ੭.੯੪.
ਵੈਦਿਕ ਵਲਮੀਕਿ ਜੀ ਇਸ ਕਾਵਿ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ ਹਨ। ਉਹ ਯਜਨ ਵਾਲੀ ਸਭਾ ਵਿਚ ਆਏ ਹੋਏ ਹਨ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇਹ ਸਾਰਾ ਚਰਿਤ੍ਰ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵਿਖਾਇਆ ਹੈ।
ਸਨ੍ਨਿਬਦ੍ਧਂ ਹਿ ਸ਼੍ਲੋਕਾਨਾਂ ਚਤੁਰ੍ਵਿਸ਼ਤ੍ਸਹਸ੍ਰਕਮ੍ । ਉਪਾਖ੍ਯਾਨਸ਼ਤਂ ਚੈਵ ਭਾਰ੍ਗਵੇਣ ਤਪਸ੍ਵਿਨਾ ।। ੭.੯੪.
ਭਾਰਗਵ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਇਹ ਕਾਵਿ ਚੌਵੀ ਹਜ਼ਾਰ ਸ਼ਲੋਕਾਂ ਤੇ ਸੌ ਕਹਾਣੀਆਂ ਵਿਚ ਰਚਿਆ ਹੈ।
ਆਦਿਪ੍ਰਭृਤਿ ਵੈ ਰਾਜਨ੍ਪਞ੍ਚਸਰ੍ਗਸ਼ਤਾਨਿ ਚ । ਕਾਣ੍ਡਾਨਿ षਟ੍ ਕृਤਾਨੀਹ ਸੋਤ੍ਤਰਾਣਿ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ । ਕृਤਾਨਿ ਗੁਰੁਣਾਸ੍ਮਾਕਮृषਿਣਾ ਚਰਿਤਂ ਤਵ ।। ੭.੯੪.
ਮਹਾਰਾਜ, ਸ਼ੁਰੂ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਪੰਜ ਸੌ ਭਾਗ ਤੇ ਛੇ ਕਾਂਡਾਂ, ਉੱਤਰਾ ਸਮੇਤ, ਸਾਡੇ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਇੱਥੇ ਤੇਰੇ ਚਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਰਚਿਆ ਹੈ।
ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਾ ऽ ऽਜੀਵਿਤਂ ਯਾਵਤ੍ਤਾਵਤ੍ਸਰ੍ਵਸ੍ਯ ਵਰ੍ਤਤੇ ।। ੭.੯੪.
ਜਿਵੇਂ ਤਕ ਜਿੰਦਗੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਉਵੇਂ ਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਸੋਤ੍ਤਰਾਣਿ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ । ਯਦਿ ਬੁਦ੍ਧਿਃ ਕृਤਾ ਰਾਜਞ੍ਛ੍ਰਵਣਾਯ ਮਹਾਰਥ । ਕਰ੍ਮਾਨ੍ਤਰੇ ਕ੍ਸ਼ਣੀਭੂਤਸ੍ਤਚ੍ਛृਣੁष੍ਵ ਸਹਾਨੁਜਃ ।। ੭.੯੪.
ਮਹਾਰਾਜ, ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਉੱਤਰਾ ਕਾਂਡ ਦੇ ਕੰਮ ਸੁਣਨ ਦਾ ਮਨ ਬਣਾਇਆ ਹੈ, ਤੇ ਹੋਰ ਕੰਮ ਛੇਤੀ ਮੁਕ ਗਿਆ ਹੈ, ਤਾਂ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਸਮੇਤ ਇਹ ਸੁਣ ਲਵੋ।
ਬਾਢਮਿਤ੍ਯਬ੍ਰਵੀਦ੍ਰਾਮਸ੍ਤੌ ਚਾਨੁਜ੍ਞਾਪ੍ਯ ਰਾਘਵਮ੍ । ਪ੍ਰਹृष੍ਟੌ ਜਗ੍ਮਤੁਃ ਸ੍ਥਾਨਂ ਯਤ੍ਰਾਸ੍ਤੇ ਮੁਨਿਪੁਙ੍ਗਵਃ ।। ੭.੯੪.
ਰਾਮ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਠੀਕ ਹੈ,' ਤੇ ਰਾਘਵ ਤੋਂ ਆਗਿਆ ਲੈ ਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਉੱਥੇ ਚਲੇ ਗਏ ਜਿੱਥੇ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀ ਵੱਸਦੇ ਸਨ।
ਰਾਮੋ ऽਪਿ ਮੁਨਿਭਿਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਪਾਰ੍ਥਿਵੈਸ਼੍ਚ ਮਹਾਤ੍ਮਭਿਃ । ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਦ੍ਗੀਤਿਮਾਧੁਰ੍ਯਂ ਕਰ੍ਮਸ਼ਾਲਾਮੁਪਾਗਮਤ੍ ।। ੭.੯੪.
ਰਾਮ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਿਆਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਮਿੱਠਾ ਗੀਤ ਸੁਣ ਕੇ, ਕਰਮ ਵਾਲੀ ਹਾਲ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ।
ਸ਼ੁਸ਼੍ਰਾਵ ਤਤ੍ਤਾਲਲਯੋਪਪਨ੍ਨਂ ਸਰ੍ਗਾਨ੍ਵਿਤਂ ਸ ਸ੍ਵਰਸ਼ਬ੍ਦਯੁਕ੍ਤਮ੍ । ਤਨ੍ਤ੍ਰੀਲਯਵ੍ਯਞ੍ਜਨਯੋਗਯੁਕ੍ਤਂ ਕੁਸ਼ੀਲਵਾਭ੍ਯਾਂ ਪਰਿਗੀਯਮਾਨਮ੍ ।। ੭.੯੪.
ਉਹ ਗੀਤ, ਜੋ ਲਯ ਤੇ ਸੁਰ ਨਾਲ, ਨਵੇਂ ਰਚੇ ਹੋਏ ਭਾਗਾਂ ਨਾਲ, ਸੁਰਾਂ ਤੇ ਧੁਨ ਨਾਲ, ਤੰਤੀਆਂ ਤੇ ਲਯ ਦੀ ਮਿਲਾਪ ਨਾਲ, ਕੁਸ਼ ਤੇ ਲਵ ਵਲੋਂ ਗਾਇਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਰਾਮ ਨੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣਿਆ।
ਇਤ੍ਯਾਰ੍षੇ ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਰਾਮਾਯਣੇ ਵਾਲ੍ਮੀਕੀਯੇ ਆਦਿਕਾਵ੍ਯੇ ਸ਼੍ਰੀਮਦੁਤ੍ਤਰਕਾਣ੍ਡੇ ਚਤੁਰ੍ਨਵਤਿਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੈਦਿਕ ਵਲਮੀਕਿ ਜੀ ਦੇ ਆਦਿ ਮਹਾਕਾਵਿ, ਸ਼੍ਰੀ ਰਾਮਾਯਣ ਦੇ ਉੱਤਰਾ ਕਾਂਡ ਦਾ ਚੌਂਵੀ ਸਿਰਾ ਪੂਰਾ ਹੋਇਆ।
ਰਾਮੋ ਬਹੂਨ੍ਯਹਾਨ੍ਯੇਵਂ ਤਦ੍ਗੀਤਂ ਪਰਮਂ ਸ਼ੁਭਮ੍ । ਸ਼ੁਸ਼੍ਰਾਵ ਮੁਨਿਭਿਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਪਾਰ੍ਥਿਵੈਃ ਸਹ ਵਾਨਰੈਃ ।। ੭.੯੫.
ਰਾਮ ਨੇ ਕਈ ਦਿਨ ਤੱਕ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਗੀਤ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਰਾਜਿਆਂ ਤੇ ਵਾਨਰਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਸੁਣਿਆ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਗੀਤੇ ਤੁ ਵਿਜ੍ਞਾਯ ਸੀਤਾਪੁਤ੍ਰੌ ਕੁਸ਼ੀਲਵੌ । ਤਸ੍ਯਾਃ ਪਰਿषਦੋ ਮਧ੍ਯੇ ਰਾਮੋ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ । ਦੂਤਾਞ੍ਛੁਦ੍ਧਸਮਾਚਾਰਾਨਾਹੂਯਾਤ੍ਮਮਨੀषਯਾ ।। ੭.੯੫.
ਉਹ ਗੀਤ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਮ ਨੇ ਸਮਝ ਲਿਆ ਕਿ ਇਹ ਸੀਤਾ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ ਕੁਸ਼ ਤੇ ਲਵ ਹਨ। ਫਿਰ ਉਹ ਸਭਾ ਵਿਚ ਬੈਠਿਆਂ ਰਾਮ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਅਨੁਸਾਰ ਚੰਗੀ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਵਾਲੇ ਦੂਤਾਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ।
ਮਦ੍ਵਚੋ ਬ੍ਰੂਤ ਗਚ੍ਛਧ੍ਵਮਿਤੋ ਭਗਵਤੋ ऽਨ੍ਤਿਕਮ੍ ।। ੭.੯੫.
ਮੇਰਾ ਹੁਕਮ ਸੁਣੋ ਤੇ ਜਾਓ, ਭਗਵਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਕੋਲ ਮੇਰੇ ਪੈਗਾਮ ਪਹੁੰਚਾਓ।
ਪਰਿषਦੋ ਮਧ੍ਯੇ ਰਾਮੋ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ । ਯਦਿ ਸ਼ੁਦ੍ਧਸਮਾਚਾਰਾ ਯਦਿ ਵਾ ਵੀਤਕਲ੍ਮषਾ । ਕਰੋਤ੍ਵਿਹਾਤ੍ਮਨਃ ਸ਼ੁਦ੍ਧਿਮਨੁਮਾਨ੍ਯ ਮਹਾਮੁਨਿਮ੍ ।। ੭.੯੫.
ਸਭਾ ਵਿਚ ਰਾਮ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਜੇ ਇਹ ਚੰਗੀ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਜੇ ਇਹ ਪਾਪ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹਨ, ਤਾਂ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਆਗਿਆ ਲੈ ਕੇ ਇੱਥੇ ਆਪਣੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਸਾਬਤ ਕਰਨ।
ਛਨ੍ਦਂ ਮੁਨੇਸ਼੍ਚ ਵਿਜ੍ਞਾਯ ਸੀਤਾਯਾਸ਼੍ਚ ਮਨੋਗਤਮ੍ । ਪ੍ਰਤ੍ਯਯਂ ਦਾਤੁਕਾਮਾਯਾਸ੍ਤਤਃ ਸ਼ਂਸਤ ਮੇ ਲਘੁ ।। ੭.੯੫.
ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਮਰਜ਼ੀ ਅਤੇ ਸੀਤਾ ਦੇ ਮਨ ਦੀ ਗੱਲ ਸਮਝ ਕੇ, ਅਤੇ ਭਰੋਸਾ ਦੇਣ ਲਈ, ਫਿਰ ਜਲਦੀ ਮੈਨੂੰ ਸਾਰੀ ਖ਼ਬਰ ਦੱਸੋ।
ਸ਼੍ਵਃ ਪ੍ਰਭਾਤੇ ਤੁ ਸ਼ਪਥਂ ਮੈਥਿਲੀ ਜਨਕਾਤ੍ਮਜਾ । ਕਰੋਤੁ ਪਰਿषਨ੍ਮਧ੍ਯੇ ਸ਼ੋਧਨਾਰ੍ਥਂ ਮਮੈਵ ਚ ।। ੭.੯੫.
ਕੱਲ੍ਹ ਸਵੇਰੇ, ਜਨਕ ਦੀ ਧੀ ਮੈਥਲੀ ਸਭਾ ਵਿਚ ਮੇਰੇ ਤੇ ਆਪਣੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਲਈ ਸੌਗੰਧ ਚੁੱਕੇ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੁ ਰ਼ਾਗਵਸ੍ਯੈਤਦ੍ਵਚਃ ਪਰਮਮਦ੍ਭੁਤਮ੍ । ਦੂਤਾਃ ਸਮ੍ਪ੍ਰਯਯੁਰ੍ਬਾਟਂ ਯਤ੍ਰਾਸ੍ਤੇ ਮੁਨਿਪੁਙ੍ਗਵਃ ।। ੭.੯੫.
ਰਾਘਵ ਦੇ ਇਹ ਅਚੰਭੇ ਵਾਲੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੂਤ ਜਲਦੀ ਉਸ ਥਾਂ ਪਹੁੰਚੇ ਜਿੱਥੇ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀ ਵੱਸਦੇ ਸਨ।