ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੁ ਰਾਘਵਸ੍ਯੈਤਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਵਾਕ੍ਯਵਿਸ਼ਾਰਦਃ । ਭਰਤਃ ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲਿਰ੍ਭੂਤ੍ਵਾ ਵਾਕ੍ਯਮੇਤਦੁਵਾਚ ਹ ।। ੭.੮੩.
ਰਾਘਵ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਾਕ-ਚਤੁਰ ਭਰਤ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਇਹ ਬਚਨ ਆਖੇ।
ਤ੍ਵਯਿ ਧਰ੍ਮਃ ਪਰਃ ਸਾਧੋ ਤ੍ਵਯਿ ਸਰ੍ਵਾ ਵਸੁਨ੍ਧਰਾ । ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਾ ਮਹਾਬਾਹੋ ਯਸ਼ਸ਼੍ਚਾਮਿਤਵਿਕ੍ਰਮ ।। ੭.੮੩.
ਹੇ ਸਾਧੂ, ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਧਰਮ ਵੱਸਦਾ ਹੈ; ਹੇ ਮਹਾਬਾਹੂ, ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਹੀ ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ ਅਤੇ ਅਮਰ ਯਸ਼ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਮਹੀਪਾਲਾਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵੇ ਤ੍ਵਾਂ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਮਿਵਾਮਰਾਃ । ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤੇ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਲੋਕਾਨਾਥਂ ਯਥਾ ਵਯਮ੍ ।। ੭.੮੩.
ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ ਤੈਨੂੰ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਵਾਂਗ, ਜਿਵੇਂ ਅਮਰ ਲੋਕ ਤੱਕਦੇ ਹਨ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਵਾਂਗ ਤੱਕਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਤੱਕਦੇ ਹਾਂ।
ਪੁਤ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਪਿਤृਵਦ੍ਰਾਜਨ੍ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਤ੍ਵਾਂ ਮਹਾਬਲ । ਪृਥਿਵ੍ਯਾ ਗਤਿਭੂਤੋ ऽਸਿ ਪ੍ਰਾਣਿਨਾਮਪਿ ਰਾਘਵ ।। ੭.੮੩.
ਹੇ ਮਹਾਬਲ ਰਾਜਨ, ਪੁੱਤਰ ਵੀ ਤੈਨੂੰ ਪਿਤਾ ਵਾਂਗ ਤੱਕਦੇ ਹਨ; ਤੂੰ ਧਰਤੀ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਰਾਹ ਹੈਂ, ਹੇ ਰਾਘਵ।
ਸ ਤ੍ਵਮੇਵਂਵਿਧਂ ਯਜ੍ਞਮਾਹਰ੍ਤਾਸਿ ਕਥਂ ਨृਪ । ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਰਾਜਵਂਸ਼ਾਨਾਂ ਵਿਨਾਸ਼ੋ ਯਤ੍ਰ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ।। ੭.੮੩.
ਹੇ ਰਾਜਨ, ਤੂੰ ਜੋ ਐਸਾ ਯਜਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈਂ, ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈਂ ਜਿੱਥੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਵੰਸ਼ਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਹੋਣਾ ਵੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ?
ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਯੇ ਚ ਪੁਰੁषਾ ਰਾਜਨ੍ਪੌਰੁषਮਾਗਤਾਃ । ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਭਵਿਤਾ ਤਤ੍ਰ ਸਙ੍ਕ੍ਸ਼ਯਃ ਸਰ੍ਵਕੋਪਜਃ ।। ੭.੮੩.
ਹੇ ਰਾਜਨ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਜਿੰਨੇ ਮਨੁੱਖ ਮਰਦਾਂ ਵਾਲੀ ਹਾਲਤ 'ਚ ਆਏ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਉਥੇ, ਸਭ ਦੀ ਕ੍ਰੋਧ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਈ ਨਾਸ ਨੂੰ ਭੋਗਣਗੇ।
ਸ ਤ੍ਵਂ ਪੁਰੁषਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਗੁਣੈਰਤੁਲਵਿਕ੍ਰਮ । ਪृਥਿਵੀਂ ਨਾਰ੍ਹਸੇ ਹਨ੍ਤੁਂ ਵਸ਼ੇ ਹਿ ਤਵ ਵਰ੍ਤਤੇ ।। ੭.੮੩.
ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਜੋ ਗੁਣਾਂ ਅਤੇ ਬਲ ਵਿੱਚ ਬੇਮਿਸਾਲ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਨਾਸ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਤੇਰੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਹੈ।
ਭਰਤਸ੍ਯ ਤੁ ਤਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ऽਮृਤਮਯਂ ਤਦਾ । ਪ੍ਰਹਰ੍षਮਤੁਲਂ ਲੇਭੇ ਰਾਮਃ ਸਤ੍ਯਪਰਾਕ੍ਰਮਃ ।। ੭.੮੩.
ਭਰਤ ਦੇ ਉਹ ਬਚਨ, ਜੋ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਰਗੇ ਸਨ, ਸੁਣ ਕੇ, ਸੱਚੇ ਬਲ ਵਾਲੇ ਰਾਮ ਨੇ ਬੇਮਿਸਾਲ ਖੁਸ਼ੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤੀ।
ਉਵਾਚ ਚ ਸ਼ੁਭਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਕੈਕੇਯ੍ਯਾਨਨ੍ਦਵਰ੍ਧਨਮ੍ । ਪ੍ਰੀਤੋ ऽਸ੍ਮਿ ਪਰਿਤੁष੍ਟੋ ऽਸ੍ਮਿ ਤਵਾਦ੍ਯ ਵਚਨੇ ऽਨਘ ।। ੭.੮੩.
ਉਸ ਨੇ ਕੈਕੇਈ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲੇ ਸੁਭ ਅਚਨ ਆਖੇ: 'ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਬਚਨਾਂ ਨਾਲ ਅੱਜ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹਾਂ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਾਜ਼ੀ ਹਾਂ, ਹੇ ਨਿਰਦੋਸ਼।'
ਇਦਂ ਵਚਨਮਕ੍ਲੀਬਂ ਤ੍ਵਯਾ ਧਰ੍ਮਸਮਾਹਿਤਮ੍ । ਵ੍ਯਾਹृਤਂ ਪੁਰੁषਵ੍ਯਾਘ੍ਰ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਃ ਪਰਿਪਾਲਨਮ੍ ।। ੭.੮੩.
ਇਹ ਮਰਦਾਂ ਵਾਲੀ ਗੱਲ, ਜੋ ਧਰਮ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ, ਤੂੰ ਆਖੀ ਹੈ, ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਧਰਤੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ।
ਏष੍ਯਦਸ੍ਮਦਭਿਪ੍ਰਾਯਾਦ੍ਰਾਜਸੂਯਾਤ੍ਕ੍ਰਤੂਤ੍ਤਮਾਤ੍ । ਨਿਵਰ੍ਤਯਾਮਿ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞ ਤਵ ਸੁਵ੍ਯਾਹृਤੇਨ ਚ ।। ੭.੮੩.
ਸਾਡੇ ਰਾਜਸੂਯ ਯਜਨ ਕਰਨ ਦੇ ਇਰਾਦੇ ਤੋਂ ਮੈਂ ਹਟ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਧਰਮ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ, ਤੇਰੇ ਚੰਗੇ ਬਚਨਾਂ ਕਰਕੇ।
ਲੋਕਪੀਡਾਕਰਂ ਕਰ੍ਮ ਨ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਵਿਚਕ੍ਸ਼ਣੈਃ । ਬਾਲਾਨਾਂ ਤੁ ਸ਼ੁਭਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਗ੍ਰਾਹ੍ਯ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਪੂਰ੍ਵਜ । ਤਸ੍ਮਾਚ੍ਛृਣੋਮਿ ਤੇ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸਾਧੁ ਯੁਕ੍ਤਂ ਮਹਾਮਤੇ ।। ੭.੮੩.
ਜੋ ਕੰਮ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ; ਪਰ ਨੌਜਵਾਨਾਂ ਦੀ ਚੰਗੀ ਗੱਲ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਹੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ। ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਚੰਗੀ ਅਤੇ ਠੀਕ ਹੈ, ਹੇ ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ।
ਇਤ੍ਯਾਰ੍षੇ ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਰਾਮਾਯਣੇ ਵਾਲ੍ਮੀਕੀਯੇ ਆਦਿਕਾਵ੍ਯੇ ਸ਼੍ਰੀਮਦੁਤ੍ਤਰਕਾਣ੍ਡੇ ਤ੍ਰ੍ਯਸ਼ੀਤਿਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਦਿ ਕਵੀ ਵਾਲਮੀਕਿ ਜੀ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਉੱਤਰਕਾਂਡ ਦੇ ਤਿਆਸੀਵੇਂ ਸਰਗ ਦਾ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ।
ਤਥੋਕ੍ਤਵਤਿ ਰਾਮੇ ਤੁ ਭਰਤੇ ਚ ਮਹਾਤ੍ਮਨਿ । ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੋ ऽਥ ਸ਼ੁਭਂ ਵਾਕ੍ਯਮੁਵਾਚ ਰਘੁਨਨ੍ਦਨਮ੍ ।। ੭.੮੪.
ਜਦੋਂ ਰਾਮ ਨੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖਿਆ, ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਮਨ ਵਾਲੇ ਭਰਤ ਨੇ ਵੀ, ਫਿਰ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਰਘੁਵੰਸ਼ੀ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਅਸ਼੍ਵਮੇਧੋ ਮਹਾਯਜ੍ਞਃ ਪਾਵਨਃ ਸਰ੍ਵਪਾਪ੍ਮਨਾਮ੍ । ਪਾਵਨਸ੍ਤਵ ਦੁਰ੍ਧਰ੍षੋ ਰੋਚਤਾਂ ਰਘੁਨਨ੍ਦਨ ।। ੭.੮੪.
ਅਸ਼ਵਮੇਧ, ਜੋ ਵੱਡਾ ਯਜਨ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਪਾਪੀਆਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਰਘੁਕੁਲ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ, ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ালী ਯਜਨ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪਸੰਦ ਆਵੇ।
ਸ਼੍ਰੂਯਤੇ ਹਿ ਪੁਰਾਵृਤ੍ਤਂ ਵਾਸਵੇ ਸੁਮਹਾਤ੍ਮਨਿ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾਵृਤਃ ਸ਼ਕ੍ਰੋ ਹਯਮੇਧੇਨ ਪਾਵਿਤਃ ।। ੭.੮੪.
ਸੁਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ, ਵੱਡੀ ਮਹਿਮਾ ਵਾਲੇ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੱਤਿਆ ਦੇ ਪਾਪ ਤੋਂ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਕਰਕੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਪਾਈ ਸੀ।
ਪੁਰਾ ਕਿਲ ਮਹਾਬਾਹੋ ਦੇਵਾਸੁਰਸਮਾਗਮੇ । ਵृਤ੍ਰੋ ਨਾਮ ਮਹਾਨਾਸੀਦ੍ਦੈਤੇਯੋ ਲੋਕਸਮ੍ਮਤਃ ।। ੭.੮੪.
ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ, ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੀ ਮੀਟਿੰਗ ਹੋਈ ਸੀ; ਉਸ ਸਮੇਂ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰਾ ਨਾਂ ਦਾ ਇਕ ਵੱਡਾ ਅਸੁਰ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਲੋਕ ਬਹੁਤ ਮਾਣਦੇ ਸਨ।
ਵਿਸ੍ਤੀਰ੍ਣੋ ਯੋਜਨਸ਼ਤਮੁਚ੍ਛ੍ਰਿਤਸ੍ਤ੍ਰਿਗੁਣਂ ਤਤਃ । ਅਨੁਰਾਗੇਣ ਲੋਕਾਂਸ੍ਤ੍ਰੀਨ੍ਸ੍ਨੇਹਾਤ੍ਪਸ਼੍ਯਤਿ ਸਰ੍ਵਤਃ ।। ੭.੮੪.
ਉਹ ਅਸੁਰ ਸੋਹਣੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਸੌ ਯੋਜਨ ਚੌੜਾ ਤੇ ਤਿੰਨ ਗੁਣਾ ਉਚਾ ਸੀ; ਉਹ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੱਕਦਾ ਸੀ।
ਧਰ੍ਮਜ੍ਞਸ਼੍ਚ ਕृਤਜ੍ਞਸ਼੍ਚ ਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾ ਚ ਪਰਿਨਿष੍ਠਿਤਃ । ਸ਼ਸ਼ਾਸ ਪृਥਿਵੀਂ ਸ੍ਫੀਤਾਂ ਧਰ੍ਮੇਣ ਸੁਸਮਾਹਿਤਃ ।। ੭.੮੪.
ਉਹ ਧਰਮ ਦੀ ਸਮਝ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ, ਉਪਕਾਰ ਮੰਨਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਬੁਧੀ ਵਿੱਚ ਪੱਕਾ ਸੀ; ਉਸ ਨੇ ਧਰਮ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਾਜ ਕੀਤਾ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਪ੍ਰਸ਼ਾਸਤਿ ਤਦਾ ਸਰ੍ਵਕਾਮਦੁਘਾ ਮਹੀ । ਰਸਵਨ੍ਤਿ ਪ੍ਰਭੂਨਾਨਿ ਮੂਲਾਨਿ ਚ ਫਲਾਨਿ ਚ ।। ੭.੮੪.
ਜਦੋਂ ਉਹ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਧਰਤੀ ਸਾਰੇ ਮਨਚਾਹੇ ਫਲ ਦਿੰਦੀ ਸੀ; ਜੜਾਂ ਤੇ ਫਲ ਵੱਡੇ ਤੇ ਸੁਆਦਲੇ ਸਨ, ਜੋ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀਆਂ ਲਈ ਉਪਲਬਧ ਸਨ।
ਅਕृष੍ਟਪਚ੍ਯਾ ਪृਥਿਵੀ ਸੁਸਮ੍ਪਨ੍ਨਾ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ । ਸ ਰਾਜ੍ਯਂ ਤਾਦृਸ਼ਂ ਭੁਙ੍ਕ੍ਤੇ ਸ੍ਫੀਤਮਦ੍ਭੁਤਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍ ।। ੭.੮੪.
ਉਹ ਵੱਡੀ ਆਤਮਾ ਵਾਲੇ ਲਈ ਧਰਤੀ ਬਿਨਾ ਖੇਤੀ ਦੇ ਵੀ ਭਰਪੂਰ ਸੀ; ਉਹ ਐਸਾ ਰਾਜ ਭੋਗਦਾ ਸੀ, ਜੋ ਵਧੀਆ ਤੇ ਅਜੋਬਾ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਸੀ।
ਤਸ੍ਯ ਬੁਦ੍ਧਿਃ ਸਮੁਪ੍ਤਨ੍ਨਾ ਤਪਃ ਕੁਰ੍ਯਾਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਤਪੋ ਹਿ ਪਰਮਂ ਸ਼੍ਰੇਯਃ ਸਮ੍ਮੋਹਮਿਤਰਤ੍ਸੁਖਮ੍ ।। ੭.੮੪.
ਉਸ ਦੀ ਸੋਚ ਫਿਰ ਉੱਚੀ ਤਪਸਿਆ ਕਰਨ ਵੱਲ ਆਈ; ਕਿਉਂਕਿ ਤਪਸਿਆ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਹੋਰ ਸੁਖ ਤਾਂ ਕੇਵਲ ਭਟਕਾਵਾ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਨ।
ਸ ਨਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਸੁਤਂ ਜ੍ਯੇष੍ਠਂ ਪੌਰੇषੁ ਮਧੁਰੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ । ਤਪ ਉਗ੍ਰਂ ਸਮਾਤਿष੍ਠਤ੍ਤਾਪਯਨ੍ਸਰ੍ਵਦੇਵਤਾਃ ।। ੭.੮੪.
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਨਗਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਰਾਜਾ ਬਣਾਇਆ, ਤੇ ਆਪ ਕਠੋਰ ਤਪਸਿਆ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਗਏ।
ਤਪਸ੍ਤਪ੍ਯਤਿ ਵृਤ੍ਰੇ ਤੁ ਵਾਸਵਃ ਪਰਮਾਰ੍ਤਵਤ੍ । ਵਿष੍ਣੁਂ ਸਮੁਪਸਙ੍ਕ੍ਰਮ੍ਯ ਵਾਕ੍ਯਮੇਤਦੁਵਾਚ ਹ ।। ੭.੮੪.
ਜਦੋਂ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰਾ ਤਪਸਿਆ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਇੰਦਰ ਵੱਡੀ ਪਰੇਸ਼ਾਨੀ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਨੂ ਕੋਲ ਗਿਆ ਤੇ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਤਪਸ੍ਯਤਾ ਮਹਾਬਾਹੋ ਲੋਕਾਃ ਵृਤ੍ਰੇਣ ਨਿਰ੍ਜਿਤਾਃ । ਬਲਵਾਨ੍ਸ ਹਿ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਨੈਨਂ ਸ਼ਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸ਼ਾਸਿਤੁਮ੍ ।। ੭.੮੪.
ਜਦੋਂ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰਾ ਤਪਸਿਆ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਲੋਕ ਉਸ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਆ ਗਏ; ਉਹ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਤੇ ਧਰਮਵਾਨ ਹੈ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਰਾਜ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ।
ਯਦ੍ਯਸੌ ਤਪ ਆਤਿष੍ਠੇਦ੍ਭੂਯ ਏਵਾਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰ । ਯਾਵਲ੍ਲੋਕਾ ਧਰਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਤਾਵਦਸ੍ਯ ਵਸ਼ਾਨੁਗਾਃ ।। ੭.੮੪.
ਜੇ ਉਹ ਅਸੁਰਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਫਿਰ ਤਪਸਿਆ ਕਰੇ, ਜਿੰਨਾ ਸਮੇਂ ਲੋਕ ਰਹਿਣਗੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣਾ ਪਵੇਗਾ।
ਤਂ ਚੈਨਂ ਪਰਮੋਦਾਰਮੁਪੇਕ੍ਸ਼ਸਿ ਮਹਾਬਲਮ੍ । ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਹਿ ਨ ਭਵੇਦ੍ਵृਤ੍ਰਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੇ ਤ੍ਵਯਿ ਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰ ।। ੭.੮੪.
ਤੂੰ ਉਸ ਵੱਡੇ ਦਿਲ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਪਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਜੇ ਤੂੰ ਗੁੱਸੇ ਹੋਵੇਂ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰਾ ਇਕ ਪਲ ਵੀ ਜੀਉਂਦਾ ਨਹੀਂ ਰਹੇਗਾ।
ਯਦਾ ਹਿ ਪ੍ਰੀਤਿਸਂਯੋਗਂ ਤ੍ਵਯਾ ਵਿष੍ਣੋ ਸਮਾਗਤਃ । ਤਦਾਪ੍ਰਭृਤਿ ਲੋਕਾਨਾਂ ਨਾਥਤ੍ਵਮੁਪਲਬ੍ਧਵਾਨ੍ ।। ੭.੮੪.
ਜਦੋਂ ਤੂੰ, ਵਿਸ਼ਨੂ, ਪਿਆਰ ਦੀ ਸਾਂਝ ਬਣਾਈ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਤੋਂ ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਣ ਗਿਆ।
ਸ ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਸਾਦਂ ਲੋਕਾਨਾਂ ਕੁਰੁष੍ਵ ਸੁਸਮਾਹਿਤਃ । ਤ੍ਵਤ੍ਕृਤੇਨ ਹਿ ਸਰ੍ਵਂ ਸ੍ਯਾਪ੍ਰਸ਼ਾਨ੍ਤਮਰੁਜਂ ਜਗਤ੍ ।। ੭.੮੪.
ਇਸ ਲਈ, ਪੱਕੀ ਨੀਅਤ ਨਾਲ ਲੋਕਾਂ 'ਤੇ ਆਪਣੀ ਕਿਰਪਾ ਕਰ; ਤੇਰੇ ਕਰਨ ਨਾਲ ਸਾਰੀ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਵਾਲੀ ਦੁਨੀਆ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ।
ਇਮੇ ਹਿ ਸਰ੍ਵੇ ਵਿष੍ਣੋ ਤ੍ਵਾਂ ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤੇ ਦਿਵੌਕਸਃ । ਵृਤ੍ਰਘਾਤੇਨ ਮਹਤਾ ਤੇषਾਂ ਸਾਹ੍ਯਂ ਕੁਰੁष੍ਵ ਹ ।। ੭.੮੪.
ਇਹ ਸਾਰੇ ਅਕਾਸ਼ਵਾਸੀ, ਵਿਸ਼ਨੂ, ਤੈਨੂੰ ਤੱਕਦੇ ਹਨ; ਵ੍ਰਿਤ੍ਰਾ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦੇ ਵੱਡੇ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਮਦਦ ਕਰ।