ਤਦ੍ਵਨਂ ਸ ਕਥ ਰਾਜਾ ਸ਼ੂਨ੍ਯਂ ਮਨੁਜਵਰ੍ਜਿਤਮ੍ । ਤਪਸ਼੍ਚਰ੍ਤੁਂ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਃ ਸ ਸ਼੍ਰੋਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਤਤ੍ਤ੍ਵਤਃ ।। ੭.੭੯.
ਉਹ ਰਾਜਾ ਕਿਵੇਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਖਾਲੀ, ਸੁੰਨ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਤਪ ਕਰਨ ਗਿਆ? ਮੈਂ ਇਹ ਸਚਾਈ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।
ਰਾਮਸ੍ਯ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਕੌਤੂਹਲਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍ । ਵਾਕ੍ਯਂ ਪਰਮਤੇਜਸ੍ਵੀ ਵਕ੍ਤੁਮੇਵੋਪਚਕ੍ਰਮੇ ।। ੭.੭੯.
ਰਾਮ ਦੇ ਉਤਸੁਕਤਾ ਭਰੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਬਹੁਤ ਤੇਜਸਵੀ ਰਿਸ਼ੀ ਗੱਲ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ।
ਪੁਰਾ ਕृਤਯੁਗੇ ਰਾਮ ਮਨੁਰ੍ਦਣ੍ਡਧਰਃ ਪ੍ਰਭੁਃ । ਤਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰੋ ਮਹਾਨਾਸੀਦਿਕ੍ਸ਼੍ਵਾਕੁਃ ਕੁਲਨਨ੍ਦਨਃ ।। ੭.੭੯.
ਪੁਰਾਣੇ ਕ੍ਰਿਤਯੁਗ ਵਿੱਚ, ਰਾਮਾ, ਦੰਡਧਾਰੀ ਮਨੂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਪੁੱਤਰ ਇਕਸ਼ਵਾਕੂ ਨੂੰ, ਜੋ ਕੁਲ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਸੀ, ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ।
ਤਂ ਪੁਤ੍ਰਂ ਪੂਰ੍ਵਂਕਂ ਰਾਜ੍ਯੇ ਨਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਭੁਵਿ ਦੁਰ੍ਜਯਮ੍ । ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਰਾਜਵਂਸ਼ਾਨਾਂ ਭਵ ਕਰ੍ਤੇਤ੍ਯੁਵਾਚ ਹ ।। ੭.੭੯.
ਮਨੂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਵੱਡਾ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਅਜਿੱਤ ਸੀ, ਰਾਜੇ ਬਣਾਇਆ ਤੇ ਆਖਿਆ, 'ਤੂੰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਰਾਜਵੰਸ਼ਾਂ ਦਾ ਮੁਲ ਬਣ।'
ਤਥੈਵੇਤਿ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਤਂ ਪਿਤੁਃ ਪੁਤ੍ਰੇਣ ਰਾਘਵ । ਤਤਃ ਪਰਮਸਨ੍ਤੁष੍ਟੋ ਮਨੁਃ ਪੁਤ੍ਰਮੁਵਾਚ ਹ ।। ੭.੭੯.
ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਵਾਅਦਾ ਕੀਤਾ, 'ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਆਖਿਆ', ਰਾਘਵ। ਫਿਰ ਮਨੂ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਪ੍ਰੀਤੋ ऽਸ੍ਮਿ ਪਰਮੋਦਾਰ ਤ੍ਵਂ ਕਰ੍ਤਾ ऽਸਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਦਣ੍ਡੇਨ ਚ ਪ੍ਰਜਾ ਰਕ੍ਸ਼ ਮਾ ਚ ਦਣ੍ਡਮਕਾਰਣੇ ।। ੭.੭੯.
ਮੈਂ ਤੇਰੇ 'ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ, ਬਹੁਤ ਉੱਤਮ। ਤੂੰ ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ ਕਰੇਗਾ। ਦੰਡ ਨਾਲ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਪਰ ਬਿਨਾ ਕਾਰਨ ਦੰਡ ਨਾ ਦੇ।
ਅਪਰਾਧਿषੁ ਯੋ ਦਣ੍ਡਃ ਪਾਤ੍ਯਤੇ ਮਾਨਵੇषੁ ਵੈ । ਸ ਦਣ੍ਡੋ ਵਿਧਿਵਨ੍ਮੁਕ੍ਤਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਨਯਤਿ ਪਾਰ੍ਥਿਵਮ੍ ।। ੭.੭੯.
ਜੋ ਦੰਡ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਦੋਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਸਵਰਗ 'ਚ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਦਣ੍ਡੇ ਮਹਾਬਾਹੋ ਯਤ੍ਨਵਾਨ੍ਭਵ ਪੁਤ੍ਰਕ । ਧਰ੍ਮੋ ਹਿ ਪਰਮੋ ਲੋਕੇ ਕੁਰ੍ਵਤਸ੍ਤੇ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ।। ੭.੭੯.
ਇਸ ਲਈ, ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੇ ਪੁੱਤਰ, ਦੰਡ ਦੇ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਚੁਸਤ ਰਹੋ। ਧਰਮ ਹੀ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਤੇ ਤੇਰੇ ਕਰਮ ਨਾਲ ਉਹ ਉਪਜੇਗਾ।
ਇਤਿ ਤਂ ਬਹੁ ਸਨ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਮਨੁਃ ਪੁਤ੍ਰਂ ਸਮਾਧਿਨਾ । ਜਗਾਮ ਤ੍ਰਿਦਿਵਂ ਹृष੍ਟੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਂ ਸਨਾਤਨਮ੍ ।। ੭.੭੯.
ਮਨੂ ਨੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਸਲਾਹਾਂ ਦੇ ਕੇ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਸਦਾ ਲਈ ਬ੍ਰਹਮਲੋਕ ਨੂੰ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਯਾਤੇ ਤ੍ਰਿਦਿਵਂ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਿਕ੍ਸ਼੍ਵਾਕੁਰਮਿਤਪ੍ਰਭਃ । ਜਨਯਿष੍ਯੇ ਕਥਂ ਪੁਤ੍ਰਾਨਿਤਿ ਚਿਨ੍ਤਾਪਰੋ ऽਭਵਤ੍ ।। ੭.੭੯.
ਜਦ ਮਨੂ ਸਵਰਗ ਚਲੇ ਗਏ, ਇਕਸ਼ਵਾਕੂ, ਜਿਸ ਦੀ ਚਮਕ ਘਟ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਸੋਚ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਿਆ ਕਿ ਪੁੱਤਰ ਕਿਵੇਂ ਜਨਮਣ।
ਕਰ੍ਮਭਿਰ੍ਬਹੁਰੂਪੈਸ਼੍ਚ ਤੈਸ੍ਤੈਰ੍ਮਨੁਸੁਤਸ੍ਸੁਤਾਨ੍ । ਜਨਯਾਮਾਸ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਸ਼ਤਂ ਦੇਵਸੁਤੋਪਮਾਨ੍ ।। ੭.੭੯.
ਉਹ ਧਰਮਵਾਨ ਮਨੂ ਨੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਰਮਾਂ ਤੇ ਰੂਪਾਂ ਨਾਲ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਰਗੇ, ਸੌ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮਾਏ।
ਤੇषਾਮਵਰਜਸ੍ਤਾਤ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਰਘੁਨਨ੍ਦਨ । ਮੂਢਸ਼੍ਚਾਕृਤਵਿਦ੍ਯਸ਼੍ਚ ਨ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਤਿ ਪੂਰ੍ਵਜਾਨ੍ ।। ੭.੭੯.
ਰਘੁ ਕੁਲ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ, ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਛੋਟਾ, ਮੂਰਖ ਸੀ, ਵਿਦਿਆ ਤੋਂ ਵੰਜਿਆ ਸੀ, ਤੇ ਵੱਡਿਆਂ ਦੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦਾ ਸੀ।
ਨਾਮ ਤਸ੍ਯ ਚ ਦਣ੍ਡੇਤਿ ਪਿਤਾ ਚਕ੍ਰੇ ऽਲ੍ਪਮੇਧਸਃ । ਅਵਸ਼੍ਯਂ ਦਣ੍ਡਪਤਨਂ ਸ਼ਰੀਰੇ ऽਸ੍ਯ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ।। ੭.੭੯.
ਉਸ ਦੇ ਪਿਤਾ ਨੇ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਘੱਟ ਅਕਲ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ ਦੰਡ ਰੱਖਿਆ। ਜਰੂਰ, ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਸਜ਼ਾ ਆਵੇਗੀ।
ਅਪਸ਼੍ਯਮਾਨਸ੍ਤਂ ਦੇਸ਼ਂ ਘੋਰਂ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਰਾਘਵ । ਵਿਨ੍ਧ੍ਯਸ਼ੈਵਲਯੋਰ੍ਮਧ੍ਯੇ ਰਾਜ੍ਯਂ ਪ੍ਰਾਦਾਦਰਿਨ੍ਦਮ ।। ੭.੭੯.
ਪੁੱਤਰ ਲਈ ਢੁਕਵਾਂ ਦੇਸ਼ ਨਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਘਵ, ਉਸ ਨੂੰ ਵਿਂਧਿਆ ਤੇ ਸ਼ੈਵਾਲਾ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਰਾਜ ਦਿੱਤਾ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ।
ਸ ਦਣ੍ਡਸ੍ਤਤ੍ਰ ਰਾਜਾਭੂਦ੍ਰਮ੍ਯੇ ਪਰ੍ਵਤਰੋਧਸਿ । ਪੁਰਂ ਚਾਪ੍ਰਤਿਮਂ ਰਾਮ ਨ੍ਯਵੇਸ਼ਯਦਨੁਤ੍ਤਮਮ੍ ।। ੭.੭੯.
ਉਥੇ ਦੰਡ ਨੇ ਸੁੰਦਰ ਪਹਾੜੀ ਢਲਾਨ 'ਤੇ ਰਾਜ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਇੱਕ ਬੇਮਿਸਾਲ ਤੇ ਉੱਤਮ ਸ਼ਹਿਰ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕੀਤੀ, ਹੇ ਰਾਮ।
ਪੁਰਸ੍ਯ ਚਾਕਰੋਨ੍ਨਾਮ ਮਧੁਮਨ੍ਤਮਿਤਿ ਪ੍ਰਭੋ । ਪੁਰੋਹਿਤਂ ਤੂਸ਼ਨਸਂ ਵਰਯਾਮਾਸ ਸੁਵ੍ਰਤਮ੍ ।। ੭.੭੯.
ਉਸ ਨੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦਾ ਨਾਮ ਮਧੁਮੰਤ ਰੱਖਿਆ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਮੁੱਖ ਪੁਰੋਹਿਤ ਉਸ਼ਨਸ, ਜੋ ਵਚਨ ਨਿਭਾਉਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਚੁਣਿਆ।
ਏਵਂ ਸ ਰਾਜਾ ਤਦ੍ਰਾਜ੍ਯਮਕਰੋਤ੍ਸਪੁਰੋਹਿਤਃ । ਪ੍ਰਹृष੍ਟਮਨੁਜਾਕੀਰ੍ਣਂ ਦੇਵਰਾਜਂ ਯਥਾ ਵृषਾ ।। ੭.੭੯.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪੁਰੋਹਿਤ ਦੇ ਨਾਲ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਹ ਰਾਜ ਖੁਸ਼ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਇੰਦਰ ਵਾਂਗੁਂ ਆਪਣੇ ਵੱਛੇ ਨਾਲ, ਰਾਜ ਕੀਤਾ।
ਤਤਃ ਸ ਰਾਜਾ ਮਨੁਜੇਨ੍ਦ੍ਰਪੁਤ੍ਰਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਚ ਤੇਨੋਸ਼ਨਸਾ ਤਦਾਨੀਮ੍ । ਚਕਾਰ ਰਾਜ੍ਯਂ ਸੁਮਹਾਨ੍ਮਹਾਤ੍ਮਾ ਸ਼ਕ੍ਰੋ ਦਿਵੀਵੋਸ਼ਨਸਾ ਸਮੇਤਃ ।। ੭.੭੯.
ਫਿਰ ਉਹ ਰਾਜਾ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਉਸ਼ਨਸ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਕਰ ਇੰਦਰ ਉਸ਼ਨਸ ਨਾਲ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਇਤ੍ਯਾਰ੍षੇ ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਰਾਮਾਯਣੇ ਵਾਲ੍ਮੀਕੀਯੇ ਆਦਿਕਾਵ੍ਯੇ ਸ਼੍ਰੀਮਦੁਤ੍ਤਰਕਾਣ੍ਡੇ ਏਕੋਨਸ਼ੀਤਿਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਆਦਿ ਕਾਵਿ ਸ਼੍ਰੀਮਦ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਉੱਤਰਕਾਂਡ ਦੇ ਵਿਆਪਕ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਉਨਾਨਵੇਂ ਸਰਗ ਦਾ ਸਮਾਪਤੀ ਹੋਈ।
ਏਤਦਾਖ੍ਯਾਯ ਰਾਮਾਯ ਮਹਰ੍षਿਃ ਕੁਮ੍ਭਸਮ੍ਭਵਃ । ਅਸ੍ਯਾਮੇਵਾਪਰਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਕਥਾਯਾਮੁਪਚਕ੍ਰਮੇ ।। ੭.੮੦.
ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣਾਉਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਕੁੰਭ ਤੋਂ ਜਨਮੇ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਇਸੀ ਕਥਾ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਇਕ ਵਾਕਯਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ।
ਤਤਃ ਸ ਦਣ੍ਡਃ ਕਾਕੁਤ੍ਸ੍ਥ ਬਹੁਵਰ੍षਗਣਾਯੁਤਮ੍ । ਅਕਰੋਤ੍ਤਤ੍ਰ ਦਾਨ੍ਤਾਤ੍ਮਾ ਰਾਜ੍ਯਂ ਨਿਹਤਕਣ੍ਟਕਮ੍ ।। ੭.੮੦.
ਫਿਰ ਦੰਡ ਨੇ, ਹੇ ਕਾਕੁਤਸਥ, ਉਥੇ ਦਸਾਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਰਾਜ ਕੀਤਾ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲ ਕੇ, ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਵਿਘਨ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤੇ।
ਅਥ ਕਾਲੇ ਤੁ ਕਸ੍ਮਿਂਸ਼੍ਚਿਦ੍ਰਾਜਾ ਭਾਰ੍ਗਵਮਾਸ਼੍ਰਮਮ੍ । ਰਮਣੀਯਮੁਪਾਕ੍ਰਾਮਚ੍ਚੈਤ੍ਰੇ ਮਾਸਿ ਮਨੋਰਮੇ ।। ੭.੮੦.
ਇੱਕ ਵਾਰ, ਕਿਸੇ ਸਮੇਂ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਭਾਰਗਵਾਂ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਨੂੰ ਚੈਤ੍ਰ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਸੁਹਾਵਣੀ ਰੁੱਤ ਵਿੱਚ ਜਾ ਕੇ ਵੇਖਿਆ।
ਤਤ੍ਰ ਭਾਰ੍ਗਵਕਨ੍ਯਾਂ ਸ ਰੂਪੇਣਾਪ੍ਰਤਿਮਾਂ ਭੁਵਿ । ਵਿਚਰਨ੍ਤੀਂ ਵਨੋਦ੍ਦੇਸ਼ੇ ਦਣ੍ਡੋ ऽਪਸ਼੍ਯਦਨੁਤ੍ਤਮਾਮ੍ ।। ੭.੮੦.
ਉਥੇ ਦੰਡ ਨੇ ਭਾਰਗਵ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਸੁੰਦਰਤਾ ਵਿੱਚ ਬੇਮਿਸਾਲ ਸੀ, ਜੰਗਲ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦੀ ਹੋਈ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਨਾਰੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਦੇਖਿਆ।
ਸ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਾਂ ਸੁਦੁਰ੍ਮੇਧਾ ਅਨਙ੍ਗਸ਼ਰਪੀਡਿਤਃ । ਅਭਿਗਮ੍ਯ ਸੁਸਂਵਿਗ੍ਨਾਂ ਕਨ੍ਯਾਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ ।। ੭.੮੦.
ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਮੰਦੇ ਸੋਚ ਵਾਲਾ, ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ, ਉਸ ਡਰਾਈ ਹੋਈ ਕੁੜੀ ਕੋਲ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕੀਤੀਆਂ।
ਕੁਤਸ੍ਤ੍ਵਮਸਿ ਸੁਸ਼੍ਰੋਣਿ ਕਸ੍ਯ ਵਾ ऽਸਿ ਸੁਤਾ ਸ਼ੁਭੇ । ਪੀਡਿਤੋ ऽਹਮਨਙ੍ਗੇਨ ਗਚ੍ਛਾਮਿ ਤ੍ਵਾਂ ਸ਼ੁਭਾਨਨੇ ।। ੭.੮੦.
ਤੂੰ ਕਿੱਥੋਂ ਆਈ ਹੈਂ, ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਕਮਰ ਵਾਲੀ? ਤੂੰ ਕਿਸ ਦੀ ਧੀ ਹੈਂ, ਹੇ ਸ਼ੁਭਾ ਵਾਲੀ? ਮੈਂ ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਪੀੜਾ ਵਿਚ ਹਾਂ ਅਤੇ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਇਆ ਹਾਂ, ਹੇ ਸੋਹਣੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ।
ਤਸ੍ਯ ਤ੍ਵੇਵਂ ਬ੍ਰੁਵਾਣਸ੍ਯ ਮੋਹੋਨ੍ਮਤ੍ਤਸ੍ਯ ਕਾਮਿਨਃ । ਭਾਰ੍ਗਵੀ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚੇਦਂ ਵਚਃ ਸਾਨੁਨਯਂ ਨृਪਮ੍ ।। ੭.੮੦.
ਜਦ ਉਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੋਹ ਅਤੇ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਮਸਤ ਹੋ ਕੇ ਬੋਲ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਭਾਰਗਵੀ ਨੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਨਰਮ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।
ਭਾਰ੍ਗਵਸ੍ਯ ਸੁਤਾਂ ਵਿਦ੍ਧਿ ਦੇਵਸ੍ਯਾਕ੍ਲਿष੍ਟਕਰ੍ਮਣਃ । ਅਰਜਾਂ ਨਾਮ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਜ੍ਯੇष੍ਠਾਮਾਸ਼੍ਰਮਵਾਸਿਨੀਮ੍ ।। ੭.੮੦.
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਮੈਨੂੰ ਭਾਰਗਵ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਵੱਡੀ ਧੀ ਅਰਜਾ ਸਮਝੋ, ਜੋ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਜਿਸ ਦੇ ਕਰਮ ਪਵਿੱਤਰ ਹਨ।
ਮਾ ਮਾਂ ਸ੍ਪृਸ਼ ਬਲਾਦ੍ਰਾਜਨ੍ਕਨ੍ਯਾ ਪਿਤृਵਸ਼ਾ ਹ੍ਯਹਮ੍ । ਗੁਰੁਃ ਪਿਤਾ ਮੇ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਤ੍ਵਂ ਚ ਸ਼ਿष੍ਯੋ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ । ਵ੍ਯਸਨਂ ਸੁਮਹਤ੍ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਸ ਤੇ ਦਦ੍ਯਾਨ੍ਮਹਾਤਪਾਃ ।। ੭.੮੦.
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਮੈਨੂੰ ਜਬਰਦਸਤੀ ਨਾ ਛੂਹ, ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਪਿਤਾ ਦੇ ਅਧੀਨ ਕੁੜੀ ਹਾਂ; ਮੇਰਾ ਪਿਤਾ ਮੇਰਾ ਅਧਿਆਪਕ ਹੈ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਅਤੇ ਤੂੰ ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦਾ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਹੈਂ; ਜੇ ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ ਤਾਂ ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਵੱਡੀ ਮੁਸੀਬਤ ਵਿੱਚ ਪਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਯਦਿ ਵਾਨ੍ਯਨ੍ਮਯਾ ਕਾਰ੍ਯਂ ਧਰ੍ਮਦृष੍ਟੇਨ ਸਤ੍ਪਥਾ । ਵਰਯਸ੍ਵ ਨਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਪਿਤਰਂ ਮੇ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤਿਮ੍ ।। ੭.੮੦.
ਜੇ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਧਰਮ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਕੁਝ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਚੋਟੀ ਦੇ, ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਮਹਾਨ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਪੁੱਛ।
ਅਨ੍ਯਥਾ ਤੁ ਫਲਂ ਤੁਭ੍ਯਂ ਭਵੇਦ੍ਘੋਰਾਭਿਸਂਹਿਤਮ੍ । ਕ੍ਰੋਧੇਨ ਹਿ ਪਿਤਾ ਮੇ ऽਸੌ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਮਪਿ ਨਿਰ੍ਦਹੇਤ੍ ।। ੭.੮੦.
ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਡਰਾਉਣੀ ਸਜ਼ਾ ਹੋਵੇਗੀ; ਕਿਉਂਕਿ ਮੇਰਾ ਪਿਤਾ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਤਿੰਨੋ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਸਾੜ ਸਕਦਾ ਹੈ।