ਪਿਤਾਮਹਸ੍ਤੁ ਮਾਮਾਹ ਤਵਾਹਾਰਃ ਸੁਦੇਵਜ । ਸ੍ਵਾਦੂਨਿ ਸ੍ਵਾਨਿ ਮਾਂਸਾਨਿ ਤਾਨਿ ਭਕ੍ਸ਼ਯ ਨਿਤ੍ਯਸ਼ਃ ।। ੭.੭੮.
ਪਿਤਾਮਹ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਕਿਹਾ, ਹੇ ਸੁਦੇਵਜ, ਤੇਰਾ ਭੋਜਨ ਤੇਰੀ ਆਪਣੀ ਮਿੱਠੀ ਦੇਹ ਹੈ; ਤੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਹੀ ਖਾ।
ਸ੍ਵਸ਼ਰੀਰਂ ਤ੍ਵਯਾ ਪੁष੍ਟਂ ਕੁਰ੍ਵਤਾ ਤਪ ਉਤ੍ਤਮਮ੍ । ਅਨੁਪ੍ਤਂ ਰੋਹਤੇ ਸ਼੍ਵੇਤ ਨ ਕਦਾਚਿਨ੍ਮਹਾਮਤੇ ।। ੭.੭੮.
ਹੇ ਸ਼੍ਵੇਤ, ਜੋ ਦੇਹ ਤੂੰ ਉੱਚ ਤਪ ਨਾਲ ਪਾਲੀ ਹੈ, ਉਹ ਜਦ ਤੂੰ ਖਾਂਦਾ ਹੈਂ, ਫਿਰੋਂ ਵਾਪਸ ਵਧ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਕਦੇ ਨਾਸ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਬੁਧੀ ਵਾਲੇ।
ਤृਪ੍ਤਿਰ੍ਨ ਤੇ ऽਸ੍ਤਿ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਾ ऽਪਿ ਵਨੇ ਸਤ੍ਵਨਿषੇਵਿਤੇ । ਪੁਰਾ ਤੁ ਭਿਕ੍ਸ਼ਮਾਣਾਯ ਭਿਕ੍ਸ਼ਾ ਵੈ ਯਤਯੇ ਨृਪ । ਨ ਹਿ ਦਤ੍ਤਾ ਤ੍ਵਯੇਨ੍ਦ੍ਰਾਭ ਯਸ੍ਮਾਦਤਿਥਯੇ ऽਪਿ ਵੈ ।। ੭.੭੮.
ਤੇਰੇ ਅੰਦਰ ਰਤਾ ਭੀ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਨਹੀਂ ਆਈ, ਜਦ ਤੂੰ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਜੀਵਾਂ ਨਾਲ ਰਹਿ ਕੇ ਵੀ। ਪਹਿਲਾਂ, ਜਦ ਤੂੰ ਯਤੀ ਹੋ ਕੇ ਭਿਖ ਮੰਗੀ, ਤੂੰ ਇੰਦਰ ਵਰਗਾ ਹੋ ਕੇ ਕਿਸੇ ਅਤਿਥੀ ਨੂੰ ਭੀ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ।
ਦਤ੍ਤਂ ਨ ਤੇ ऽਸ੍ਤਿ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮੋ ऽਪਿ ਤਪ ਏਵ ਨਿषੇਵਸੇ । ਤੇਨ ਸ੍ਵਰ੍ਗਗਤੋ ਵਤ੍ਸ ਬਾਧ੍ਯਸੇ ਕ੍ਸ਼ੁਤ੍ਪਿਪਾਸਯਾ ।। ੭.੭੮.
ਤੂੰ ਕਦੇ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਦਾਨ ਭੀ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ, ਸਿਰਫ ਤਪ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ; ਇਸ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਬੱਚੇ, ਤੂੰ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਭੁੱਖ ਤੇ ਪਿਆਸ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਸ ਤ੍ਵਂ ਸੁਪੁष੍ਟਮਾਹਾਰੈਃ ਸ੍ਵਸ਼ਰੀਰਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਭਕ੍ਸ਼ਯਿਤ੍ਵਾਮृਤਰਸਂ ਤੇਨ ਤृਪ੍ਤਿਰ੍ਭਵਿष੍ਯਤਿ ।। ੭.੭੮.
ਇਸ ਲਈ, ਆਪਣੀ ਚੰਗੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਪਾਲੀ ਹੋਈ, ਵਧੀਆ ਦੇਹ, ਜੋ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਰਗੀ ਹੈ, ਖਾ ਕੇ ਤੂੰ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਪਾ ਲਵੇਂਗਾ।
ਯਦਾ ਤੁ ਤਦ੍ਵਨਂ ਸ਼੍ਵੇਤ ਅਗਸ੍ਤ੍ਯਃ ਸੁਮਹਾਨृषਿਃ । ਆਗਮਿष੍ਯਤਿ ਦੁਰ੍ਧਰ੍षਸ੍ਤਦਾ ਕृਚ੍ਛ੍ਰਾਦ੍ਵਿਮੋਕ੍ਸ਼੍ਯਤੇ ।। ੭.੭੮.
ਜਦ ਵੱਡਾ ਰਿਸ਼ੀ ਅਗਸਤ, ਜੋ ਰੋਕਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ, ਉਸ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਆਵੇਗਾ, ਹੇ ਸ਼੍ਵੇਤ, ਤਦ ਤੂੰ ਇਸ ਕਠਿਨਾਈ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਵੇਂਗਾ।
ਸ ਹਿ ਤਾਰਯਿਤੁਂ ਸੌਮ੍ਯ ਸ਼ਕ੍ਤਃ ਸੁਰਗਣਾਨਪਿ । ਕਿਂ ਪੁਨਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਮਹਾਬਾਹੋ ਕ੍ਸ਼ੁਤ੍ਪਿਪਾਸਾਵਸ਼ਂ ਗਤਮ੍ ।। ੭.੭੮.
ਉਹ, ਹੇ ਸੁਮੀਤ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨੂੰ ਵੀ ਤਾਰ ਸਕਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ ਤੈਨੂੰ, ਹੇ ਮਹਾਬਾਹੂ, ਜੋ ਭੁੱਖ ਤੇ ਪਿਆਸ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੈ, ਕਿੰਨਾ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਤਾਰ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਸੋ ऽਹਂ ਭਗਵਤਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦੇਵਦੇਵਸ੍ਯ ਨਿਸ਼੍ਚਯਮ੍ । ਆਹਾਰਂ ਗਰ੍ਹਿਤਂ ਸ੍ਵਸ਼ਰੀਰਂ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ ।। ੭.੭੮.
ਹੇ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜਦ ਮੈਂ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ ਦੇ ਫੈਸਲੇ ਨੂੰ ਸੁਣਿਆ, ਤਾਂ ਆਪਣੇ ਹੀ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਨਿੰਦਣਯੋਗ ਭੋਜਨ ਬਣਾਇਆ।
ਬਹੂਨ੍ਵਰ੍षਗਣਾਨ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਭੁਜ੍ਯਮਾਨਮਿਦਂ ਮਯਾ । ਕ੍ਸ਼ਯਂ ਨਾਭ੍ਯੇਤਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਰ੍षੇ ਤृਪ੍ਤਿਸ਼੍ਚਾਪਿ ਮਮੋਤ੍ਤਮਾ ।। ੭.੭੮.
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਕਈ ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਮੈਂ ਇਹ ਖਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਪਰ, ਹੇ ਬ੍ਰਹਮਰਿਸ਼ੀ, ਇਹ ਘਟਦਾ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਮੇਰੀ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯ ਮੇ ਕृਚ੍ਛ੍ਰਭੂਤਸ੍ਯ ਕृਚ੍ਛ੍ਰਾਦਸ੍ਮਾਦ੍ਵਿਮੋਚਯ । ਅਨ੍ਯੇषਾਂ ਨ ਗਤਿਰ੍ਹ੍ਯਤ੍ਰ ਕੁਮ੍ਭਯੋਨਿਮृਤੇ ਦ੍ਵਿਜਮ੍ ।। ੭.੭੮.
ਮੇਰੀ ਇਸ ਵੱਡੀ ਪੀੜਾ ਤੋਂ ਮੈਨੂੰ ਮੁਕਤ ਕਰੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਪੀੜਤ ਹਾਂ; ਇੱਥੇ ਕੁੰਭਯੋਨੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਲਈ ਕੋਈ ਆਸਰਾ ਨਹੀਂ।
ਇਦਮਾਭਰਣਂ ਸੌਮ੍ਯ ਤਾਰਣਾਰ੍ਥਂ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ । ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਣੀष੍ਵ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਪ੍ਰਸਾਦਂ ਕਰ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ ।। ੭.੭੮.
ਹੇ ਸੁਮੀਤ, ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮੇਰੀ ਤਾਰਣ ਲਈ ਇਹ ਗਹਿਣਾ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰੋ; ਤੇਰੇ ਲਈ ਭਲਾ ਹੋਵੇ, ਮਿਹਰ ਕਰੋ।
ਇਦਂ ਤਾਵਤ੍ਸੁਵਰ੍ਣਂ ਚ ਧਨਂ ਵਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਚ ਦ੍ਵਿਜ । ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਂ ਭੋਜ੍ਯਂ ਚ ਬ੍ਰਹ੍ਮਰ੍षੇ ਦਦਾਤ੍ਯਾਭਰਣਾਨਿ ਚ ।। ੭.੭੮.
ਇਹ ਸੁਨਹਿਰੀ, ਧਨ, ਕਪੜੇ, ਖਾਣ-ਪੀਣ ਤੇ ਗਹਿਣੇ, ਹੇ ਬ੍ਰਹਮਰਿਸ਼ੀ, ਮੈਂ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਤੈਨੂੰ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ।
ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਕਾਮਾਨ੍ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਾਮਿ ਭੋਗਾਂਸ਼੍ਚ ਮੁਨਿਪੁਙ੍ਗਵ । ਤਾਰਣੇ ਭਗਵਨ੍ਮਹ੍ਯਂ ਪ੍ਰਸਾਦਂ ਕਰ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ ।। ੭.੭੮.
ਹੇ ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਸਾਰੇ ਚਾਹੇ ਹੋਏ ਸੁਖ ਤੇ ਭੋਗ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ; ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਮੇਰੀ ਤਾਰਣ ਲਈ ਮਿਹਰ ਕਰ।
ਤਸ੍ਯਾਹਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗਿਣੋ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦੁਃਖਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍ । ਤਾਰਣਾਯੋਪਜਗ੍ਰਾਹ ਤਦਾਭਰਣਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ ।। ੭.੭੮.
ਉਸ ਸਵਰਗੀ ਦੇ ਦੁਖੀ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਤਾਰਣ ਲਈ ਉਹ ਉੱਤਮ ਗਹਿਣਾ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲਿਆ।
ਮਯਾ ਪ੍ਰਤਿਗृਹੀਤੇ ਤੁ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਾਭਰਣੇ ਸ਼ੁਭੇ । ਮਾਨੁषਃ ਪੂਰ੍ਵਕੋ ਦੇਹੋ ਰਾਜਰ੍षੇਰ੍ਵਿਨਨਾਸ਼ ਹ ।। ੭.੭੮.
ਜਦ ਮੈਂ ਉਹ ਸ਼ੁਭ ਗਹਿਣਾ ਲਿਆ, ਤਾਂ ਰਾਜਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਮਾਨਵ ਦੇਹ ਨਾਸ ਹੋ ਗਈ।
ਪ੍ਰਨष੍ਟੇ ਤੁ ਸ਼ਰੀਰੇ ऽਸੌ ਰਾਜਰ੍षਿਃ ਪਰਯਾ ਮੁਦਾ । ਤृਪ੍ਤਃ ਪ੍ਰਮੁਦਿਤੋ ਰਾਜਾ ਜਗਾਮ ਤ੍ਰਿਦਿਵਂ ਸੁਖਮ੍ ।। ੭.੭੮.
ਜਦ ਉਸ ਦੀ ਦੇਹ ਨਾਸ ਹੋਈ, ਉਹ ਰਾਜਰਿਸ਼ੀ, ਉੱਚੀ ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਨਾਲ, ਸੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਤੇਨੇਦਂ ਸ਼ਕ੍ਰਤੁਲ੍ਯੇਨ ਦਿਵ੍ਯਮਾਭਰਣਂ ਮਮ । ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਿਮਿਤ੍ਤੇ ਕਾਕੁਤ੍ਸ੍ਥ ਦਤ੍ਤਮਦ੍ਭੁਤਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍ ।। ੭.੭੮.
ਇਸ ਕਾਰਨ, ਇੰਦਰ ਵਰਗਾ ਇਹ ਦਿਵਿਆ ਗਹਿਣਾ ਮੈਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਕਾਕੁਤਸਥਾ, ਤੇ ਇਹ ਵੇਖਣ ਵਿੱਚ ਅਜੋਬਾ ਹੈ।
ਇਤ੍ਯਾਰ੍षੇ ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਰਾਮਾਯਣੇ ਵਾਲ੍ਮੀਕੀਯੇ ਆਦਿਕਾਵ੍ਯੇ ਸ਼੍ਰੀਮਦੁਤ੍ਤਰਕਾਣ੍ਡੇ ऽष੍ਟਸਪ੍ਤਤਿਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵੈਦਿਕ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਉੱਤਰਕਾਂਡ ਦੇ ਅਠਹੱਤਰਵੇਂ ਸਰਗ ਦਾ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ।
ਤਦਦ੍ਭੁਤਤਮਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾਗਸ੍ਤ੍ਯਸ੍ਯ ਰਾਘਵਃ । ਗੌਰਵਾਦ੍ਵਿਸ੍ਮਯਾਚ੍ਚੈਵ ਪੁਨਃ ਪ੍ਰष੍ਟੁਂ ਪ੍ਰਚਕ੍ਰਮੇ ।। ੭.੭੯.
ਅਗਸਤ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਅਜੋਬੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਘਵ ਨੇ ਆਦਰ ਤੇ ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ ਮੁੜ ਪੁੱਛਣ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕੀਤੀ।
ਭਗਵਂਸ੍ਤਦ੍ਵਨਂ ਘੋਰਂ ਤਪਸ੍ਤਪ੍ਯਤਿ ਯਤ੍ਰ ਸਃ । ਸ਼੍ਵੇਤੋ ਵੈਦਰ੍ਭਕੋ ਰਾਜਾ ਕਥਂ ਸ੍ਯਾਦਮृਗਦ੍ਵਿਜਮ੍ ।। ੭.੭੯.
ਭਗਵਾਨ ਜੀ, ਉਸ ਡਰਾਉਣੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਜਿੱਥੇ ਵਿਦਰਭ ਦੇ ਰਾਜਾ ਸ਼ਵੇਤ ਨੇ ਤਪ ਕਰੀ, ਉਥੇ ਪਸ਼ੂ ਤੇ ਪੰਛੀ ਕਿਵੇਂ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੇ?
ਤਦ੍ਵਨਂ ਸ ਕਥ ਰਾਜਾ ਸ਼ੂਨ੍ਯਂ ਮਨੁਜਵਰ੍ਜਿਤਮ੍ । ਤਪਸ਼੍ਚਰ੍ਤੁਂ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਃ ਸ ਸ਼੍ਰੋਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਤਤ੍ਤ੍ਵਤਃ ।। ੭.੭੯.
ਉਹ ਰਾਜਾ ਕਿਵੇਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਖਾਲੀ, ਸੁੰਨ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਤਪ ਕਰਨ ਗਿਆ? ਮੈਂ ਇਹ ਸਚਾਈ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।
ਰਾਮਸ੍ਯ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਕੌਤੂਹਲਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍ । ਵਾਕ੍ਯਂ ਪਰਮਤੇਜਸ੍ਵੀ ਵਕ੍ਤੁਮੇਵੋਪਚਕ੍ਰਮੇ ।। ੭.੭੯.
ਰਾਮ ਦੇ ਉਤਸੁਕਤਾ ਭਰੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਬਹੁਤ ਤੇਜਸਵੀ ਰਿਸ਼ੀ ਗੱਲ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ।
ਪੁਰਾ ਕृਤਯੁਗੇ ਰਾਮ ਮਨੁਰ੍ਦਣ੍ਡਧਰਃ ਪ੍ਰਭੁਃ । ਤਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰੋ ਮਹਾਨਾਸੀਦਿਕ੍ਸ਼੍ਵਾਕੁਃ ਕੁਲਨਨ੍ਦਨਃ ।। ੭.੭੯.
ਪੁਰਾਣੇ ਕ੍ਰਿਤਯੁਗ ਵਿੱਚ, ਰਾਮਾ, ਦੰਡਧਾਰੀ ਮਨੂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਪੁੱਤਰ ਇਕਸ਼ਵਾਕੂ ਨੂੰ, ਜੋ ਕੁਲ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਸੀ, ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ।
ਤਂ ਪੁਤ੍ਰਂ ਪੂਰ੍ਵਂਕਂ ਰਾਜ੍ਯੇ ਨਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਭੁਵਿ ਦੁਰ੍ਜਯਮ੍ । ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਰਾਜਵਂਸ਼ਾਨਾਂ ਭਵ ਕਰ੍ਤੇਤ੍ਯੁਵਾਚ ਹ ।। ੭.੭੯.
ਮਨੂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਵੱਡਾ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਅਜਿੱਤ ਸੀ, ਰਾਜੇ ਬਣਾਇਆ ਤੇ ਆਖਿਆ, 'ਤੂੰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਰਾਜਵੰਸ਼ਾਂ ਦਾ ਮੁਲ ਬਣ।'
ਤਥੈਵੇਤਿ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਤਂ ਪਿਤੁਃ ਪੁਤ੍ਰੇਣ ਰਾਘਵ । ਤਤਃ ਪਰਮਸਨ੍ਤੁष੍ਟੋ ਮਨੁਃ ਪੁਤ੍ਰਮੁਵਾਚ ਹ ।। ੭.੭੯.
ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਵਾਅਦਾ ਕੀਤਾ, 'ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਆਖਿਆ', ਰਾਘਵ। ਫਿਰ ਮਨੂ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਪ੍ਰੀਤੋ ऽਸ੍ਮਿ ਪਰਮੋਦਾਰ ਤ੍ਵਂ ਕਰ੍ਤਾ ऽਸਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਦਣ੍ਡੇਨ ਚ ਪ੍ਰਜਾ ਰਕ੍ਸ਼ ਮਾ ਚ ਦਣ੍ਡਮਕਾਰਣੇ ।। ੭.੭੯.
ਮੈਂ ਤੇਰੇ 'ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ, ਬਹੁਤ ਉੱਤਮ। ਤੂੰ ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ ਕਰੇਗਾ। ਦੰਡ ਨਾਲ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਪਰ ਬਿਨਾ ਕਾਰਨ ਦੰਡ ਨਾ ਦੇ।
ਅਪਰਾਧਿषੁ ਯੋ ਦਣ੍ਡਃ ਪਾਤ੍ਯਤੇ ਮਾਨਵੇषੁ ਵੈ । ਸ ਦਣ੍ਡੋ ਵਿਧਿਵਨ੍ਮੁਕ੍ਤਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਨਯਤਿ ਪਾਰ੍ਥਿਵਮ੍ ।। ੭.੭੯.
ਜੋ ਦੰਡ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਦੋਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਸਵਰਗ 'ਚ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਦਣ੍ਡੇ ਮਹਾਬਾਹੋ ਯਤ੍ਨਵਾਨ੍ਭਵ ਪੁਤ੍ਰਕ । ਧਰ੍ਮੋ ਹਿ ਪਰਮੋ ਲੋਕੇ ਕੁਰ੍ਵਤਸ੍ਤੇ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ।। ੭.੭੯.
ਇਸ ਲਈ, ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੇ ਪੁੱਤਰ, ਦੰਡ ਦੇ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਚੁਸਤ ਰਹੋ। ਧਰਮ ਹੀ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਤੇ ਤੇਰੇ ਕਰਮ ਨਾਲ ਉਹ ਉਪਜੇਗਾ।
ਇਤਿ ਤਂ ਬਹੁ ਸਨ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਮਨੁਃ ਪੁਤ੍ਰਂ ਸਮਾਧਿਨਾ । ਜਗਾਮ ਤ੍ਰਿਦਿਵਂ ਹृष੍ਟੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਂ ਸਨਾਤਨਮ੍ ।। ੭.੭੯.
ਮਨੂ ਨੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਸਲਾਹਾਂ ਦੇ ਕੇ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਸਦਾ ਲਈ ਬ੍ਰਹਮਲੋਕ ਨੂੰ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਯਾਤੇ ਤ੍ਰਿਦਿਵਂ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਿਕ੍ਸ਼੍ਵਾਕੁਰਮਿਤਪ੍ਰਭਃ । ਜਨਯਿष੍ਯੇ ਕਥਂ ਪੁਤ੍ਰਾਨਿਤਿ ਚਿਨ੍ਤਾਪਰੋ ऽਭਵਤ੍ ।। ੭.੭੯.
ਜਦ ਮਨੂ ਸਵਰਗ ਚਲੇ ਗਏ, ਇਕਸ਼ਵਾਕੂ, ਜਿਸ ਦੀ ਚਮਕ ਘਟ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਸੋਚ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਿਆ ਕਿ ਪੁੱਤਰ ਕਿਵੇਂ ਜਨਮਣ।