ਪੁਰਾਣਂ ਪੁਣ੍ਯਮਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਤਪਸ੍ਵਿਜਨਵਰ੍ਜਿਤਮ੍ । ਤਤ੍ਰਾਹਮਵਸਂ ਰਾਤ੍ਰਿਂ ਨੈਦਾਘੀਂ ਪੁਰੁषਰ੍षਭ ।। ੭.੭੭.
ਉਹ ਆਸ਼ਰਮ ਪੁਰਾਣਾ, ਬਹੁਤ ਪਵਿੱਤਰ, ਤੇ ਤਪਸਵੀਆਂ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਸੀ; ਉੱਥੇ ਮੈਂ ਠੰਡੀ ਰਾਤ ਗੁਜ਼ਾਰੀ, ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ।
ਪ੍ਰਭਾਤੇ ਕਾਲ੍ਯਮੁਤ੍ਥਾਯ ਸਰਸ੍ਤਦੁਪਚਕ੍ਰਮੇ । ਅਥਾਪਸ਼੍ਯਂ ਸ਼ਵਂ ਤਤ੍ਰ ਸੁਪੁष੍ਟਮਜਰਂ ਕ੍ਵਚਿਤ੍ ।। ੭.੭੭.
ਸਵੇਰੇ, ਜਦ ਮੈਂ ਜਲਦੀ ਉਠ ਕੇ ਝੀਲ ਦੇ ਨੇੜੇ ਗਿਆ, ਤਦ ਮੈਂ ਉੱਥੇ ਇੱਕ ਥਾਂ ਤੇ, ਚੰਗੀ ਬਣੀ ਹੋਈ ਤੇ ਅਮਰ ਲੱਗਣ ਵਾਲੀ ਲਾਸ਼ ਵੇਖੀ।
ਪਙ੍ਕਿਭੇਦੇਨ ਪੁष੍ਟਾਙ੍ਗਂ ਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤਸਰੋਵਰਮ੍ । ਤਿष੍ਠਨ੍ਤਂ ਪਰਯਾ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮ੍ਯਾ ਤਸ੍ਮਿਂਸ੍ਤੋਯਾਸ਼ਯੇ ਨृਪ ।। ੭.੭੭.
ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੰਗਾਂ ਮੋਟੀ ਤੇ ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਲਪੇਟੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਝੀਲ ਵਿਚ ਪਈਆਂ ਸਨ; ਉਹ ਪਾਣੀ ਦੇ ਭੰਡਾਰ ਵਿਚ ਵੱਡੀ ਸੋਭਾ ਨਾਲ ਖੜੀ ਸੀ, ਹੇ ਰਾਜਾ।
ਤਮਰ੍ਥਂ ਚਿਨ੍ਤਯਾਨੋ ऽਹਂ ਮੁਹੂਰ੍ਤਂ ਤਤ੍ਰ ਰਾਘਵ । ਉषਿਤੋ ऽਸ੍ਮਿ ਸਰਸ੍ਤੀਰੇ ਕਿਨ੍ਨ੍ਵਿਦਂ ਸ੍ਯਾਦਿਤਿ ਪ੍ਰਭੋ ।। ੭.੭੭.
ਉਸ ਗੱਲ ਬਾਰੇ ਸੋਚਦੇ ਹੋਏ, ਹੇ ਰਾਘਵ, ਮੈਂ ਝੀਲ ਦੇ ਕੰਢੇ ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਰਿਹਾ, ਤੇ ਸੋਚਿਆ, 'ਇਹ ਕੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ?'
ਅਥਾਪਸ਼੍ਯਂ ਮੁਹੂਰ੍ਤੇਨ ਦਿਵ੍ਯਮਦ੍ਭੁਤਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍ । ਵਿਮਾਨਂ ਪਰਮੋਦਾਰਂ ਹਂਸਯੁਕ੍ਤਂ ਮਨੋਜਵਮ੍ ।। ੭.੭੭.
ਫਿਰ, ਕੁਝ ਪਲਾਂ ਵਿਚ, ਮੈਂ ਇੱਕ ਅਜੋਬਾ ਤੇ ਦਿਵ੍ਯ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟਿ ਵੇਖੀ: ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਵਿਮਾਨ, ਜੋ ਮਨ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੇਜ਼ ਸੀ, ਹੰਸਾਂ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਹੋਇਆ।
ਅਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗਿਣਂ ਤ ਵਿਮਾਨੇ ਰਘੁਨਨ੍ਦਨ । ਉਪਾਸ੍ਤੇ ऽਪ੍ਸਰਸਾਂ ਵੀਰ ਸਹਸ੍ਰਂ ਦਿਵ੍ਯਭੂषਣਮ੍ ।। ੭.੭੭.
ਹੇ ਰਘੁਵੰਸ਼ ਦੇ ਰਤਨ, ਉਸ ਵਿਮਾਨ ਵਿਚ, ਬੜੀ ਸੁਵਰਗੀ ਸੋਭਾ ਵਾਲਾ, ਹਜ਼ਾਰ ਅਪਸਰਾਵਾਂ, ਦਿਵ੍ਯ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਇੱਕ ਚਮਕਦਾਰ ਜੀਵ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਗਾਯਨ੍ਤਿ ਦਿਵ੍ਯਗੇਯਾਨਿ ਵਾਦਯਨ੍ਤਿ ਤਥਾ ऽਪਰਾਃ । ਕ੍ਸ਼੍ਵੇਲਯਨ੍ਤਿ ਤਥਾ ਚਾਨ੍ਯਾ ਨृਤ੍ਯਨ੍ਤਿ ਚ ਤਥਾ ऽਪਰਾਃ ।। ੭.੭੭.
ਕੁਝ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦਿਵ੍ਯ ਗੀਤ ਗਾ ਰਹੀਆਂ, ਹੋਰ ਵਾਜਾ ਵਜਾ ਰਹੀਆਂ, ਕੁਝ ਮਿੱਠੀ ਆਵਾਜ਼ ਕਰ ਰਹੀਆਂ, ਤੇ ਹੋਰ ਨੱਚ ਰਹੀਆਂ।
ਅਪਰਾਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਰਸ਼੍ਮ੍ਯਾਭੈਰ੍ਹੇਮਦਣ੍ਡੈਸ਼੍ਚ ਚਾਮਰੈਃ । ਦੋਧੂਯੁਰ੍ਵਦਨਂ ਤਸ੍ਯ ਪੁਣ੍ਡਰੀਕਨਿਭੇਕ੍ਸ਼ਣਮ੍ ।। ੭.੭੭.
ਹੋਰ ਕੁਝ ਚੰਦ ਦੀ ਕਿਰਣਾਂ ਵਰਗੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਡੰਡਿਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਚਮਰਾਂ ਨਾਲ, ਉਸ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਨੂੰ ਹੌਲੇ ਹੌਲੇ ਝਲ ਰਹੀਆਂ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਕਮਲ ਵਰਗੀਆਂ ਸਨ।
ਤਤਃ ਸਿਂਹਾਸਨਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮੇਰੁਕੂਟਮਿਵਾਂਸ਼ੁਮਾਨ੍ । ਪਸ਼੍ਯਤੋ ਮੇ ਤਦਾ ਰਾਮ ਵਿਮਾਨਾਦਵਰੁਹ੍ਯ ਚ । ਤਂ ਸ਼ਵਂ ਭਕ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸ ਸ ਸ੍ਵਰ੍ਗੀ ਰਘੁਨਨ੍ਦਨ ।। ੭.੭੭.
ਫਿਰ, ਆਪਣਾ ਸਿੰਘਾਸਨ ਛੱਡ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਤੋਂ ਉਤਰਦਾ ਹੈ, ਮੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਸਾਹਮਣੇ, ਹੇ ਰਾਮ, ਉਹ ਵਿਮਾਨ ਤੋਂ ਉਤਰੀਆ ਤੇ ਉਹ ਲਾਸ਼ ਖਾਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਤਥਾ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਯਥਾਕਾਮਂ ਮਾਂਸਂ ਬਹੁ ਸੁਪੀਵਰਮ੍ । ਅਵਤੀਰ੍ਯ ਸਰਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗੀ ਸਂਸ੍ਪ੍ਰष੍ਟੁਮੁਪਚਕ੍ਰਮੇ ।। ੭.੭੭.
ਜਦ ਉਹ ਸੁਵਰਗੀ ਜੀਵ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਵਧੀਆ ਤੇ ਮੋਟਾ ਮਾਸ ਖਾ ਚੁਕਿਆ, ਉਹ ਝੀਲ ਵਿਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਲਈ ਉਤਰੀਆ।
ਉਪਸ੍ਪृਸ਼੍ਯ ਯਥਾਨ੍ਯਾਯਂ ਸ ਸ੍ਵਰ੍ਗੀ ਰਘੁਪੁਙ੍ਗਵ । ਆਰੋਢੁਮੁਪਚਕ੍ਰਾਮ ਵਿਮਾਨਵਰਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ ।। ੭.੭੭.
ਉਹ ਸਵਰਗੀ, ਰਘੁਵੰਸ਼ ਦੇ ਮਹਾਨ, ਜਿਵੇਂ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਵਧੀਆ ਵਿਮਾਨ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਣ ਲੱਗਾ।
ਤਮਹਂ ਦੇਵਸਙ੍ਕਾਸ਼ਮਾਰੋਹਨ੍ਤਮੁਦੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਵੈ । ਅਥਾਹਮਬ੍ਰੁਵਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗਿਣਂ ਪੁਰੁषਰ੍षਭ ।। ੭.੭੭.
ਜਦ ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ, ਜੋ ਦੇਵਤਾ ਵਰਗਾ ਦਿਸਦਾ ਸੀ, ਵਿਮਾਨ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਮੈਂ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗੇ, ਉਸ ਸਵਰਗੀ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਕੋ ਭਵਾਨ੍ਦੇਵਸਙ੍ਕਾਸ਼ ਆਹਾਰਸ਼੍ਚ ਵਿਗਰ੍ਹਿਤਃ । ਤ੍ਵਯੇਦਂ ਭੁਜ੍ਯਤੇ ਸੌਮ੍ਯ ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਵਕ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ ।। ੭.੭੭.
ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ, ਦੇਵਤਾ ਵਰਗੇ? ਤੇ ਇਹ ਅਜਿਹਾ ਮਾੜਾ ਖਾਣਾ ਤੂੰ ਕਿਉਂ ਖਾਂਦਾ ਹੈਂ? ਦੱਸ, ਭਲਾ, ਇਸ ਦਾ ਕਾਰਨ ਕੀ ਹੈ?
ਕਸ੍ਯ ਸ੍ਯਾਦੀਦृਸ਼ੋ ਭਾਵ ਆਹਾਰੋ ਦੇਵਸਮ੍ਮਤਃ । ਆਸ਼੍ਚਰ੍ਯਂ ਵਰ੍ਤਤੇ ਸੌਮ੍ਯ ਸ਼੍ਰੋਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਤਤ੍ਤ੍ਵਤਃ ।। ੭.੭੭.
ਕਿਸ ਲਈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਮਨਜ਼ੂਰ ਖਾਣਾ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਅਜਿਹੀ ਹਾਲਤ ਆਈ? ਇਹ ਵਾਕਈ ਅਜੀਬ ਗੱਲ ਹੈ, ਭਲਾ, ਮੈਂ ਸੱਚਾਈ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।
ਨਾਹਮੌਪਯਿਕਂ ਮਨ੍ਯੇ ਤਵ ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਮਿਦਂ ਸ਼ਵਮ੍ ।। ੭.੭੭.
ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦਾ ਕਿ ਇਹ ਲਾਸ਼ ਤੇਰੇ ਲਈ ਠੀਕ ਖਾਣਾ ਹੈ।
ਇਤ੍ਯੇਵਮੁਕ੍ਤਃ ਸ ਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰ ਨਾਕੀ ਕੌਤੂਹਲਾਤ੍ਸੂਨृਤਯਾ ਗਿਰਾ ਚ । ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਚ ਵਾਕ੍ਯਂ ਮਮ ਸਰ੍ਵਮੇਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਤਥਾ ਚਾਕਥਯਨ੍ਮਮੇਤਿ ।। ੭.੭੭.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜਾ, ਉਸ ਸਵਰਗੀ ਨੇ, ਮੇਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਤਸੁਕਤਾ ਤੇ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ, ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਜਿਵੇਂ ਸੀ, ਮੈਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ।
ਇਤ੍ਯਾਰ੍षੇ ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਰਾਮਾਯਣੇ ਵਾਲ੍ਮੀਕੀਯੇ ਆਦਿਕਾਵ੍ਯੇ ਸ਼੍ਰੀਮਦੁਤ੍ਤਰਕਾਣ੍ਡੇ ਸਪ੍ਤਸਪ੍ਤਤਿਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼੍ਰੀਮਤ ਉੱਤਰਕਾਂਡ ਦੇ ਸਤੱਤਰਵੇਂ ਸਰਗ ਦਾ ਸਮਾਪਤੀ, ਆਦਿ ਕਵੀ ਵਾਲਮੀਕਿ ਜੀ ਦੇ ਵਿਖਿਆਤ ਰਾਮਾਯਣ ਵਿਚ ਹੋਈ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੁ ਭਾषਿਤਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਮਮ ਰਾਮ ਸ਼ੁਭਾਕ੍ਸ਼ਰਮ੍ । ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲਿਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚੇਦਂ ਸ ਸ੍ਵਰ੍ਗੀ ਰਘੁਨਨ੍ਦਨ ।। ੭.੭੮.
ਮੇਰੀਆਂ ਸੁਭ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਮਾ, ਉਹ ਸਵਰਗੀ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।
ਸ਼ृਣੁ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਪੁਰਾ ਵृਤ੍ਤਂ ਮਮੈਤਤ੍ਸੁਖਦੁਃਖਯੋਃ । ਅਨਤਿਕ੍ਰਮਣੀਯਂ ਹਿ ਯਥਾ ਪृਚ੍ਛਸਿ ਮਾਂ ਦ੍ਵਿਜ ।। ੭.੭੮.
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੀ, ਸੁਣੋ, ਮੇਰੇ ਜੀਵਨ ਵਿਚ ਪਹਿਲਾਂ ਕੀ ਹੋਇਆ ਸੀ — ਸੁਖ ਤੇ ਦੁੱਖ ਦੋਹਾਂ ਵਿਚ। ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਪੁੱਛਦੇ ਹੋ, ਇਹ ਹਾਲਤ ਟੱਲ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀ।
ਪੁਰਾ ਵੈਦਰ੍ਭਕੋ ਰਾਜਾ ਪਿਤਾ ਮਮ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ । ਸੁਦੇਵ ਇਤਿ ਵਿਖ੍ਯਾਤਸ੍ਤ੍ਰਿषੁ ਲੋਕੇषੁ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍ ।। ੭.੭੮.
ਪਹਿਲਾਂ, ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਵਿਦਰਭ ਦੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਸੁਦੇਵ ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ, ਬੜੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ।
ਤਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਦ੍ਵਯਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਦ੍ਵਾਭ੍ਯਾਂ ਸ੍ਤ੍ਰੀਭ੍ਯਾਮਜਾਯਤ । ਅਹਂ ਸ਼੍ਵੇਤ ਇਤਿ ਖ੍ਯਾਤੋ ਯਵੀਯਾਨ੍ਸੁਰਥੋ ऽਭਵਤ੍ ।। ੭.੭੮.
ਉਸ ਦੇ ਦੋ ਪਤਨੀਆਂ ਤੋਂ ਦੋ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੀ: ਮੈਂ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਸ਼੍ਵੇਤ ਹੈ, ਤੇ ਛੋਟਾ ਭਰਾ ਸੁਰਥ।
ਤਤਃ ਪਿਤਰਿ ਸ੍ਵਰ੍ਯਾਤੇ ਪੌਰਾ ਮਾਮਭ੍ਯषੇਚਯਨ੍ । ਤਤ੍ਰਾਹਂ ਕृਤਵਾਨ੍ਰਾਜ੍ਯਂ ਧਰ੍ਮ੍ਯਂ ਚ ਸੁਸਮਾਹਿਤਃ ।। ੭.੭੮.
ਜਦ ਪਿਤਾ ਸਵਰਗ ਚਲੇ ਗਏ, ਨਗਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਰਾਜਾ ਬਣਾਇਆ। ਉਥੇ, ਮੈਂ ਧਰਮ ਨਾਲ ਤੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਰਾਜ ਕੀਤਾ।
ਏਵਂ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਸਮਤੀਤਾਨਿ ਸੁਵ੍ਰਤ । ਰਾਜ੍ਯਂ ਕਾਰਯਤੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਪ੍ਰਜਾ ਧਰ੍ਮੇਣ ਰਕ੍ਸ਼ਤਃ ।। ੭.੭੮.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੁਭਾਵ ਵਾਲੇ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਾਲ ਲੰਘ ਗਏ, ਜਦ ਮੈਂ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਧਰਮ ਨਾਲ ਰੱਖਦਾ ਰਿਹਾ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੀ।
ਸੋ ऽਹਂ ਨਿਮਿਤ੍ਤੇ ਕਸ੍ਮਿਂਸ਼੍ਚਿਦ੍ਵਿਜ੍ਞਾਤਾਯੁਰ੍ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ । ਕਾਲਧਰ੍ਮਂ ਹृਦਿ ਨ੍ਯਸ੍ਯ ਤਤੋ ਵਨਮੁਪਾਗਮਮ੍ ।। ੭.੭੮.
ਫਿਰ, ਦੋਵਾਂ ਵਿਚੋਂ ਚੰਗੇ, ਕਿਸੇ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਤੋਂ ਆਪਣੀ ਉਮਰ ਪਤਾ ਲੱਗੀ। ਕਾਲ ਦਾ ਧਰਮ ਮਨ ਵਿਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਮੈਂ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ।
ਸੋ ऽਹਂ ਵਨਮਿਦਂ ਦੁਰ੍ਗਂ ਮृਗਪਕ੍ਸ਼ਿਵਿਵਰ੍ਜਿਤਮ੍ । ਤਪਸ਼੍ਚਰ੍ਤੁਂ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟੋ ऽਸ੍ਮਿ ਸਮੀਪੇ ਸਰਸਃ ਸ਼ੁਭੇ ।। ੭.੭੮.
ਮੈਂ ਇਹ ਔਖਾ ਜੰਗਲ, ਜਿੱਥੇ ਕੋਈ ਜਾਨਵਰ ਜਾਂ ਪੰਛੀ ਨਹੀਂ, ਚੰਗੀ ਝੀਲ ਦੇ ਨੇੜੇ ਤਪ ਕਰਣ ਲਈ ਆ ਗਿਆ।
ਭ੍ਰਾਤਰਂ ਸੁਰਥਂ ਰਾਜ੍ਯੇ ਹ੍ਯਭਿषਿਚ੍ਯ ਮਹੀਪਤਿਮ੍ । ਇਦਂ ਸਰਃ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਤਪਸ੍ਤਪ੍ਤਂ ਮਯਾ ਚਿਰਮ੍ ।। ੭.੭੮.
ਭਰਾ ਸੁਰਥ ਨੂੰ ਰਾਜਾ ਬਣਾਕੇ, ਮੈਂ ਇਸ ਝੀਲ 'ਤੇ ਆਇਆ ਤੇ ਇੱਥੇ ਲੰਬਾ ਸਮਾਂ ਤਪ ਕੀਤਾ।
ਸੋ ऽਹਂ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਤਪਸ੍ਤ੍ਰੀਣਿ ਮਹਾਵਨੇ । ਤਪ੍ਤ੍ਵਾ ਸੁਦੁष੍ਕਰਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍ ।। ੭.੭੮.
ਇਸ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ, ਮੈਂ ਤਿੰਨ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਬੜੀ ਔਖੀ ਤਪस्या ਕੀਤੀ, ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਉੱਤਮ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ।
ਤਸ੍ਯ ਮੇ ਸ੍ਵਰ੍ਗਭੂਤਸ੍ਯ ਕ੍ਸ਼ੁਤ੍ਪਿਪਾਸੇ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ । ਬਾਧੇਤੇ ਪਰਮੋਦਾਰ ਤਤੋ ऽਹਂ ਵ੍ਯਥਿਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਃ । ਗਤ੍ਵਾ ਤ੍ਰਿਭੁਵਨਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਪਿਤਾਮਹਮੁਵਾਚ ਹ ।। ੭.੭੮.
ਪਰ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿਚ ਚੰਗੇ, ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਭੁੱਖ ਤੇ ਪਿਆਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਬਹੁਤ ਤੰਗ ਕੀਤਾ। ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਮੈਂ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਰਵਣ, ਪਿਤਾਮਾ ਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਭਗਵਨ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕੋ ऽਯਂ ਕ੍ਸ਼ੁਤ੍ਪਿਪਾਸਾਵਿਵਰ੍ਜਿਤਃ । ਕਸ੍ਯਾਯਂ ਕਰ੍ਮਣਃ ਪਾਕਃ ਕ੍ਸ਼ੁਤ੍ਪਿਪਾਸਾਨੁਗੋ ਹ੍ਯਹਮ੍ ।। ੭.੭੮.
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਇਹ ਬ੍ਰਹਮ ਲੋਕ ਤਾਂ ਭੁੱਖ ਤੇ ਪਿਆਸ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਇਥੇ ਭੁੱਖ ਤੇ ਪਿਆਸ ਕਿਉਂ ਸਹਿ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਇਹ ਕਿਸ ਦੇ ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਫਲ ਹੈ?
ਆਹਾਰਃ ਕਸ਼੍ਚ ਮੇ ਦੇਵ ਤਨ੍ਮੇ ਬ੍ਰੂਹਿ ਪਿਤਾਮਹ ।। ੭.੭੮.
ਮੇਰੇ ਲਈ ਕਿਹੜਾ ਭੋਜਨ ਹੈ, ਹੇ ਦੇਵਤਾ? ਇਹ ਗੱਲ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ, ਹੇ ਪਿਤਾਮਹ।