ਤਤੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਸੁਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਲੋਕਪਾਲਾਨ੍ਸਵਾਸਵਾਨ੍ । ਸਮਾਹੂਯਾਬ੍ਰਵੀਤ੍ਸਰ੍ਵਾਂਸ੍ਤੇਜੋਭਾਗਾਨ੍ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਤ ।। ੭.੭੬.
ਫਿਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ, ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਅਤੇ ਸਭ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: 'ਆਪਣੀ ਤੇਜ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਦਿਓ।'
ਤਤੋ ਦਦੁਰ੍ਲੋਕਪਾਲਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਭਾਗਾਨ੍ਸ੍ਵਤੇਜਸਃ । ਅਕ੍ਸ਼ੁਪਚ੍ਚ ਤਤੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਯਤੋ ਜਾਤਃ ਕ੍ਸ਼ੁਪੋ ਨृਪਃ ।। ੭.੭੬.
ਤਦ, ਸਭ ਲੋਕਪਾਲਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤੇਜ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਦਿੱਤਾ; ਉਸ ਤੋਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਕਸ਼ੁਪਾ ਨੂੰ ਬਣਾਇਆ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਰਾਜਾ ਕਸ਼ੁਪਾ ਜਨਮਿਆ।
ਤਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਲੋਕਪਾਲਾਨਾਂ ਸਹਾਂਸ਼ੈਃ ਸਮਯੋਜਯਤ੍ । ਤਤੋ ਦਦੌ ਨृਪਂ ਤਾਸਾਂ ਪ੍ਰਜਾਨਾਮੀਸ਼੍ਵਰਂ ਕ੍ਸ਼ੁਪਮ੍ ।। ੭.੭੬.
ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਲੋਕਪਾਲਾਂ ਦੇ ਹਿੱਸਿਆਂ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ; ਫਿਰ ਉਹਨਾਂ ਪ੍ਰਜਾਵਾਂ ਲਈ ਕਸ਼ੁਪਾ ਨੂੰ ਰਾਜਾ, ਮਾਲਕ ਵਜੋਂ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤ੍ਰੈਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਚ ਭਾਗੇਨ ਮਹੀਮਾਜ੍ਞਾਪਯਨ੍ਨृਪਃ । ਵਾਰੁਣੇਨ ਤੁ ਭਾਗੇਨ ਵਪੁਃ ਪੁष੍ਯਤਿ ਪਾਰ੍ਥਿਵਃ ।। ੭.੭੬.
ਉਥੇ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਨਾਲ, ਰਾਜਾ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਆਗਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਵਰੁਣ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਨਾਲ, ਰਾਜਾ ਦੀ ਰੂਪ-ਸੁੰਦਰਤਾ ਵਧਦੀ ਹੈ।
ਕੌਬੇਰੇਣ ਤੁ ਭਾਗੇਨ ਵਿਤ੍ਤਮਾਸਾਂ ਦਦੌ ਤਦਾ । ਯਸ੍ਤੁ ਯਾਮ੍ਯੋ ऽਭਵਦ੍ਭਾਗਸ੍ਤੇਨ ਸ਼ਾਸ੍ਤਿ ਸ੍ਮ ਸ ਪ੍ਰਜਾਃ ।। ੭.੭੬.
ਕੁਬੇਰ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਨਾਲ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਧਨ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ; ਅਤੇ ਜਿਸ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਯਮ ਦੇ ਨਾਲ ਸੀ, ਉਸ ਨਾਲ ਉਹ ਲੋਕਾਂ 'ਤੇ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਤਤ੍ਰੈਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਨਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਭਾਗੇਨ ਰਘੁਨਨ੍ਦਨ । ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਣੀष੍ਵ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਤਾਰਣਾਰ੍ਥਂ ਮਮ ਪ੍ਰਭੋ ।। ੭.੭੬.
ਉਥੇ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਰਘੁਵੰਸ਼ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ, ਇੰਦਰ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ, ਤੇਰੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਮੈਨੂੰ ਤਾਰਨ ਲਈ।
ਤਸ੍ਯ ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ऋषੇਃ ਪਰਮਧਾਰ੍ਮਿਕਮ੍ । ਤਦ੍ਰਾਮਃ ਪ੍ਰਤਿਜਗ੍ਰਾਹ ਮੁਨੇਰਾਭਰਣਂ ਵਰਮ੍ ।। ੭.੭੬.
ਉਸ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਧਰਮ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਮ ਨੇ ਉਸ ਰਿਸ਼ੀ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਗਹਿਣਾ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲਿਆ।
ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਯ ਤਤੋ ਰਾਮਸ੍ਤਦਾਭਰਣਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਆਗਮਂ ਤਸ੍ਯ ਦੀਪ੍ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰष੍ਟੁਮੇਵੋਪਚਕ੍ਰਮੇ ।। ੭.੭੬.
ਉਹ ਵਧੀਆ ਗਹਿਣਾ ਲੈ ਕੇ, ਰਾਮ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਚਮਕਦਾਰ ਵਸਤੂ ਦੀ ਉਤਪਤੀ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਣ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕੀਤੀ।
ਅਤ੍ਯਦ੍ਭੁਤਮਿਦਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਵਪੁषਾ ਯੁਕ੍ਤਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਕਥਂ ਵਾ ਭਗਵਤਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਕੁਤੋ ਵਾ ਕੇਨ ਵਾ ਹृਤਮ੍ ।। ੭.੭੬.
ਇਹ ਬੜੀ ਅਦਭੁਤ ਤੇ ਦਿਵਿਆ ਵਸਤੂ ਹੈ, ਵਧੀਆ ਰੂਪ ਵਾਲੀ; ਇਹ ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਮਿਲੀ, ਜਾਂ ਕਿੱਥੋਂ, ਜਾਂ ਕਿਸ ਨੇ ਲੈ ਲਈ?
ਕੁਤੂਹਲਿਤਯਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਪृਚ੍ਛਾਮਿ ਤ੍ਵਾਂ ਮਹਾਯਸ਼ਃ । ਆਸ਼੍ਚਰ੍ਯਾਣਾਂ ਬਹੂਨਾਂ ਹਿ ਨਿਧਿਃ ਪਰਮਕੋ ਭਵਾਨ੍ ।। ੭.੭੬.
ਜਿਗਿਆਸਾ ਕਰਕੇ, ਮਹਾਨ ਯਸ਼ ਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਪੁੱਛਦਾ ਹਾਂ; ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਅਚੰਭਿਆਂ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਖਜਾਨਾ ਹੈ।
ਏਵਂ ਬ੍ਰੁਵਤਿ ਕਾਕੁਤ੍ਸ੍ਥੇ ਮੁਨਿਰ੍ਵਾਕ੍ਯਮਥਾਬ੍ਰਵੀਤ੍ । ਸ਼ृਣੁ ਰਾਮ ਯਥਾਵृਤ੍ਤਂ ਪੁਰਾ ਤ੍ਰੇਤਾਯੁਗੇ ਯੁਗੇ ।। ੭.੭੬.
ਕਾਕੁਤਸਥ ਨੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਿਹਾ, ਤਾਂ ਮੁਨੀ ਨੇ ਬਚਨ ਆਖਿਆ: 'ਸੁਣ, ਰਾਮ, ਜਿਵੇਂ ਪੁਰਾਣੇ ਤ੍ਰੇਤਾ ਯੁਗ ਵਿੱਚ ਹੋਇਆ ਸੀ।'
ਰਮਣੀਯਪ੍ਰਦੇਸ਼ੇ ऽਸ੍ਮਿਨ੍ ਵਨੇ ਯਦ੍ਦृष੍ਟਵਾਨਹਮ੍ । ਆਸ਼੍ਚਰ੍ਯਂ ਮੇ ਮਹਾਬਾਹੋ ਦਾਨਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਕੇਵਲਮ੍ ।। ੭.੭੬.
ਇਸ ਸੋਹਣੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ, ਹੇ ਮਹਾਬਲੀ, ਮੈਂ ਦਾਨ ਦੇ ਆਸਰੇ ਇਕ ਵੱਡਾ ਅਜੋਬਾ ਵੇਖਿਆ।
ਇਤ੍ਯਾਰ੍षੇ ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਰਾਮਾਯਣੇ ਵਾਲ੍ਮੀਕੀਯੇ ਆਦਿਕਾਵ੍ਯੇ ਸ਼੍ਰੀਮਦੁਤ੍ਤਰਕਾਣ੍ਡੇ षਟ੍ਸਪ੍ਤਤਿਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹਾਨ ਰਾਮਾਯਣ ਦੇ ਉੱਤਰਕਾਂਡ ਦੇ ਸਤੱਤਰਵੇਂ ਸਰਗ ਦਾ ਸਮਾਪਤੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਵਾਲਮੀਕਿ ਨੇ ਲਿਖਿਆ।
ਪੁਰਾ ਤ੍ਰੇਤਾਯੁਗੇ ਰਾਮ ਬਭੂਵ ਬਹੁਵਿਸ੍ਤਰਮ੍ । ਸਮਨ੍ਤਾਦ੍ਯੋਜਨਸ਼ਤਂ ਵਿਮृਗਂ ਪਕ੍ਸ਼ਿਵਰ੍ਜਿਤਮ੍ ।। ੭.੭੭.
ਪੁਰਾਣੇ ਤ੍ਰੇਤਾ ਯੁਗ ਵਿਚ, ਹੇ ਰਾਮ, ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਜੰਗਲ ਸੀ, ਜੋ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਸੌ ਯੋਜਨ ਫੈਲਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਜਾਨਵਰ ਜਾਂ ਪੰਛੀ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਿਰ੍ਮਾਨੁषੇ ऽਰਣ੍ਯੇ ਕੁਰ੍ਵਾਣਸ੍ਤਪ ਉਤ੍ਤਮਮ੍ । ਅਹਮਾਕ੍ਰਮਿਤੁਂ ਸੌਮ੍ਯ ਤਦਰਣ੍ਯਮੁਪਾਗਮਮ੍ ।। ੭.੭੭.
ਉਸ ਮਨੁੱਖ-ਰਹਿਤ ਜੰਗਲ ਵਿਚ, ਜਦ ਮੈਂ ਉੱਚੀ ਤਪਸਿਆ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਹੇ ਸੁਮੀਤ, ਮੈਂ ਉਹ ਜੰਗਲ ਪਾਰ ਕਰਨ ਲਈ ਗਿਆ।
ਤਸ੍ਯ ਰੂਪਮਰਣ੍ਯਸ੍ਯ ਨਿਰ੍ਦੇष੍ਟੁਂ ਨ ਸ਼ਸ਼ਾਕ ਹ । ਫਲਮੂਲੈਃ ਸੁਖਾਸ੍ਵਾਦੈਰ੍ਬਹੁਰੂਪੈਸ਼੍ਚ ਪਾਦਪੈਃ ।। ੭.੭੭.
ਉਸ ਜੰਗਲ ਦੀ ਸੋਭਾ ਬਿਆਨ ਕਰਨਾ ਮੁਸ਼ਕਲ ਸੀ; ਉੱਥੇ ਮਿੱਠੇ ਫਲ ਤੇ ਜੜਾਂ, ਅਤੇ ਕਈ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਦਰੱਖਤ ਸੀ।
ਤਸ੍ਯਾਰਣ੍ਯਸ੍ਯ ਮਧ੍ਯੇ ਤੁ ਸਰੋ ਯੋਜਨਮਾਯਤਮ੍ । ਹਂਸਕਾਰਣ੍ਡਵਾਕੀਰ੍ਣਂ ਚਕ੍ਰਵਾਕੋਪਸ਼ੋਭਿਤਮ੍ ।। ੭.੭੭.
ਉਸ ਜੰਗਲ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਇੱਕ ਝੀਲ ਸੀ, ਜੋ ਇੱਕ ਯੋਜਨ ਲੰਬੀ ਸੀ; ਉਸ ਵਿਚ ਹੰਸ, ਕਾਂਡਾ ਅਤੇ ਚਕਰਵਾਕ ਪੰਛੀ ਸੋਭਾ ਵਧਾ ਰਹੇ ਸਨ।
ਪਦ੍ਮੋਤ੍ਪਲਸਮਾਕੀਰ੍ਣਂ ਸਮਤਿਕ੍ਰਾਨ੍ਤਸ਼ੈਵਲਮ੍ । ਤਦਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਮਿਵਾਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਸੁਖਾਸ੍ਵਾਦਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍ ।। ੭.੭੭.
ਉਹ ਝੀਲ ਕਮਲ ਤੇ ਉਤਪਲ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੈਵਲ ਤੋਂ ਰਹਿਤ; ਉਹ ਬੜੀ ਅਜੋਬੀ, ਬੇਹੱਦ ਸੁਖਦਾਇਕ ਤੇ ਲਾਜਵਾਬ ਸੀ।
ਅਰਜਸ੍ਕਂ ਤਥਾ ऽਕ੍ਸ਼ੋਭ੍ਯਂ ਸ਼੍ਰੀਮਤ੍ਪਕ੍ਸ਼ਿਗਣਾਯੁਤਮ੍ । ਸਮੀਪੇ ਤਸ੍ਯ ਸਰਸੋ ਮਹਦਦ੍ਭੁਤਮਾਸ਼੍ਰਮਮ੍ ।। ੭.੭੭.
ਉਹ ਝੀਲ ਧੂੜ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਅਡੋਲ, ਤੇ ਚੰਗੇ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਸੀ; ਉਸ ਝੀਲ ਦੇ ਨੇੜੇ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਤੇ ਅਜੋਬਾ ਆਸ਼ਰਮ ਸੀ।
ਪੁਰਾਣਂ ਪੁਣ੍ਯਮਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਤਪਸ੍ਵਿਜਨਵਰ੍ਜਿਤਮ੍ । ਤਤ੍ਰਾਹਮਵਸਂ ਰਾਤ੍ਰਿਂ ਨੈਦਾਘੀਂ ਪੁਰੁषਰ੍षਭ ।। ੭.੭੭.
ਉਹ ਆਸ਼ਰਮ ਪੁਰਾਣਾ, ਬਹੁਤ ਪਵਿੱਤਰ, ਤੇ ਤਪਸਵੀਆਂ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਸੀ; ਉੱਥੇ ਮੈਂ ਠੰਡੀ ਰਾਤ ਗੁਜ਼ਾਰੀ, ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ।
ਪ੍ਰਭਾਤੇ ਕਾਲ੍ਯਮੁਤ੍ਥਾਯ ਸਰਸ੍ਤਦੁਪਚਕ੍ਰਮੇ । ਅਥਾਪਸ਼੍ਯਂ ਸ਼ਵਂ ਤਤ੍ਰ ਸੁਪੁष੍ਟਮਜਰਂ ਕ੍ਵਚਿਤ੍ ।। ੭.੭੭.
ਸਵੇਰੇ, ਜਦ ਮੈਂ ਜਲਦੀ ਉਠ ਕੇ ਝੀਲ ਦੇ ਨੇੜੇ ਗਿਆ, ਤਦ ਮੈਂ ਉੱਥੇ ਇੱਕ ਥਾਂ ਤੇ, ਚੰਗੀ ਬਣੀ ਹੋਈ ਤੇ ਅਮਰ ਲੱਗਣ ਵਾਲੀ ਲਾਸ਼ ਵੇਖੀ।
ਪਙ੍ਕਿਭੇਦੇਨ ਪੁष੍ਟਾਙ੍ਗਂ ਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤਸਰੋਵਰਮ੍ । ਤਿष੍ਠਨ੍ਤਂ ਪਰਯਾ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮ੍ਯਾ ਤਸ੍ਮਿਂਸ੍ਤੋਯਾਸ਼ਯੇ ਨृਪ ।। ੭.੭੭.
ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੰਗਾਂ ਮੋਟੀ ਤੇ ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਲਪੇਟੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਝੀਲ ਵਿਚ ਪਈਆਂ ਸਨ; ਉਹ ਪਾਣੀ ਦੇ ਭੰਡਾਰ ਵਿਚ ਵੱਡੀ ਸੋਭਾ ਨਾਲ ਖੜੀ ਸੀ, ਹੇ ਰਾਜਾ।
ਤਮਰ੍ਥਂ ਚਿਨ੍ਤਯਾਨੋ ऽਹਂ ਮੁਹੂਰ੍ਤਂ ਤਤ੍ਰ ਰਾਘਵ । ਉषਿਤੋ ऽਸ੍ਮਿ ਸਰਸ੍ਤੀਰੇ ਕਿਨ੍ਨ੍ਵਿਦਂ ਸ੍ਯਾਦਿਤਿ ਪ੍ਰਭੋ ।। ੭.੭੭.
ਉਸ ਗੱਲ ਬਾਰੇ ਸੋਚਦੇ ਹੋਏ, ਹੇ ਰਾਘਵ, ਮੈਂ ਝੀਲ ਦੇ ਕੰਢੇ ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਰਿਹਾ, ਤੇ ਸੋਚਿਆ, 'ਇਹ ਕੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ?'
ਅਥਾਪਸ਼੍ਯਂ ਮੁਹੂਰ੍ਤੇਨ ਦਿਵ੍ਯਮਦ੍ਭੁਤਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍ । ਵਿਮਾਨਂ ਪਰਮੋਦਾਰਂ ਹਂਸਯੁਕ੍ਤਂ ਮਨੋਜਵਮ੍ ।। ੭.੭੭.
ਫਿਰ, ਕੁਝ ਪਲਾਂ ਵਿਚ, ਮੈਂ ਇੱਕ ਅਜੋਬਾ ਤੇ ਦਿਵ੍ਯ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟਿ ਵੇਖੀ: ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਵਿਮਾਨ, ਜੋ ਮਨ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੇਜ਼ ਸੀ, ਹੰਸਾਂ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਹੋਇਆ।
ਅਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗਿਣਂ ਤ ਵਿਮਾਨੇ ਰਘੁਨਨ੍ਦਨ । ਉਪਾਸ੍ਤੇ ऽਪ੍ਸਰਸਾਂ ਵੀਰ ਸਹਸ੍ਰਂ ਦਿਵ੍ਯਭੂषਣਮ੍ ।। ੭.੭੭.
ਹੇ ਰਘੁਵੰਸ਼ ਦੇ ਰਤਨ, ਉਸ ਵਿਮਾਨ ਵਿਚ, ਬੜੀ ਸੁਵਰਗੀ ਸੋਭਾ ਵਾਲਾ, ਹਜ਼ਾਰ ਅਪਸਰਾਵਾਂ, ਦਿਵ੍ਯ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਇੱਕ ਚਮਕਦਾਰ ਜੀਵ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਗਾਯਨ੍ਤਿ ਦਿਵ੍ਯਗੇਯਾਨਿ ਵਾਦਯਨ੍ਤਿ ਤਥਾ ऽਪਰਾਃ । ਕ੍ਸ਼੍ਵੇਲਯਨ੍ਤਿ ਤਥਾ ਚਾਨ੍ਯਾ ਨृਤ੍ਯਨ੍ਤਿ ਚ ਤਥਾ ऽਪਰਾਃ ।। ੭.੭੭.
ਕੁਝ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦਿਵ੍ਯ ਗੀਤ ਗਾ ਰਹੀਆਂ, ਹੋਰ ਵਾਜਾ ਵਜਾ ਰਹੀਆਂ, ਕੁਝ ਮਿੱਠੀ ਆਵਾਜ਼ ਕਰ ਰਹੀਆਂ, ਤੇ ਹੋਰ ਨੱਚ ਰਹੀਆਂ।
ਅਪਰਾਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਰਸ਼੍ਮ੍ਯਾਭੈਰ੍ਹੇਮਦਣ੍ਡੈਸ਼੍ਚ ਚਾਮਰੈਃ । ਦੋਧੂਯੁਰ੍ਵਦਨਂ ਤਸ੍ਯ ਪੁਣ੍ਡਰੀਕਨਿਭੇਕ੍ਸ਼ਣਮ੍ ।। ੭.੭੭.
ਹੋਰ ਕੁਝ ਚੰਦ ਦੀ ਕਿਰਣਾਂ ਵਰਗੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਡੰਡਿਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਚਮਰਾਂ ਨਾਲ, ਉਸ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਨੂੰ ਹੌਲੇ ਹੌਲੇ ਝਲ ਰਹੀਆਂ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਕਮਲ ਵਰਗੀਆਂ ਸਨ।
ਤਤਃ ਸਿਂਹਾਸਨਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮੇਰੁਕੂਟਮਿਵਾਂਸ਼ੁਮਾਨ੍ । ਪਸ਼੍ਯਤੋ ਮੇ ਤਦਾ ਰਾਮ ਵਿਮਾਨਾਦਵਰੁਹ੍ਯ ਚ । ਤਂ ਸ਼ਵਂ ਭਕ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸ ਸ ਸ੍ਵਰ੍ਗੀ ਰਘੁਨਨ੍ਦਨ ।। ੭.੭੭.
ਫਿਰ, ਆਪਣਾ ਸਿੰਘਾਸਨ ਛੱਡ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਤੋਂ ਉਤਰਦਾ ਹੈ, ਮੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਸਾਹਮਣੇ, ਹੇ ਰਾਮ, ਉਹ ਵਿਮਾਨ ਤੋਂ ਉਤਰੀਆ ਤੇ ਉਹ ਲਾਸ਼ ਖਾਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਤਥਾ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਯਥਾਕਾਮਂ ਮਾਂਸਂ ਬਹੁ ਸੁਪੀਵਰਮ੍ । ਅਵਤੀਰ੍ਯ ਸਰਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗੀ ਸਂਸ੍ਪ੍ਰष੍ਟੁਮੁਪਚਕ੍ਰਮੇ ।। ੭.੭੭.
ਜਦ ਉਹ ਸੁਵਰਗੀ ਜੀਵ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਵਧੀਆ ਤੇ ਮੋਟਾ ਮਾਸ ਖਾ ਚੁਕਿਆ, ਉਹ ਝੀਲ ਵਿਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਲਈ ਉਤਰੀਆ।
ਉਪਸ੍ਪृਸ਼੍ਯ ਯਥਾਨ੍ਯਾਯਂ ਸ ਸ੍ਵਰ੍ਗੀ ਰਘੁਪੁਙ੍ਗਵ । ਆਰੋਢੁਮੁਪਚਕ੍ਰਾਮ ਵਿਮਾਨਵਰਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ ।। ੭.੭੭.
ਉਹ ਸਵਰਗੀ, ਰਘੁਵੰਸ਼ ਦੇ ਮਹਾਨ, ਜਿਵੇਂ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਵਧੀਆ ਵਿਮਾਨ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਣ ਲੱਗਾ।