ਤਂ ਦੀਪ੍ਤਮਿਵ ਕਾਲਾਗ੍ਨਿਂ ਯੁਗਾਨ੍ਤੇ ਸਮੁਪਸ੍ਥਿਤੇ । ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਭੂਤਾਨਿ ਪਰਿਤ੍ਰਾਸਮੁਪਾਗਮਨ੍ ।। ੭.੬੯.
ਉਹ ਤੀਰ ਜਿਵੇਂ ਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਆਉਣ ਵਾਲੀ ਕਾਲ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਡਰ ਗਏ।
ਸਦੇਵਾਸੁਰਗਨ੍ਧਰ੍ਵਂ ਮੁਨਿਭਿਃ ਸਾਪ੍ਸਰੋਗਣਮ੍ । ਜਗਦ੍ਧਿ ਸਰ੍ਵਮਸ੍ਵਸ੍ਥਂ ਪਿਤਾਮਹਮੁਪਸ੍ਥਿਤਮ੍ ।। ੭.੬੯.
ਦੇਵਤਾ, ਅਸੁਰ, ਗੰਧਰਵ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਸਮੇਤ, ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਬੇਚੈਨ ਹੋ ਗਈ ਤੇ ਪਿਤਾਮਹ ਕੋਲ ਆ ਗਈ।
ਉਵਾਚ ਦੇਵਦੇਵੇਸ਼ਂ ਵਰਦਂ ਪ੍ਰਪਿਤਾਮਹਮ੍ । ਦੇਵਾਨਾਂ ਭਯਸਂਮੋਹੋ ਲੋਕਾਨਾਂ ਸਙ੍ਕ੍ਸ਼ਯਂ ਪ੍ਰਤਿ ।। ੭.੬੯.
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਵਰ ਦਿੰਦੇ ਪਿਤਾਮਹ ਨੂੰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਡਰ ਤੇ ਸੰਕਟ ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਨਸ਼ਟ ਹੋਣ ਬਾਰੇ ਦੱਸਿਆ।
ਨੇਦृਸ਼ਂ ਦृष੍ਟਪੂਰ੍ਵਂ ਚ ਨ ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਪ੍ਰਪਿਤਾਮਹ । ਦੇਵਾਨਾਂ ਭਯਸਮ੍ਮੋਹੋ ਲੋਕਾਨਾਂ ਸਙ੍ਕ੍ਸ਼ਯਂ ਪ੍ਰਤਿ ।। ੭.੬੯.
ਪਿਤਾਮਹ, ਅਜਿਹਾ ਡਰ ਤੇ ਸੰਕਟ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਲੋਕਾਂ 'ਤੇ ਕਦੇ ਨਾ ਵੇਖਿਆ ਤੇ ਨਾ ਸੁਣਿਆ ਸੀ।
ਤੇषਾਂ ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਲੋਕਪਿਤਾਮਹਃ । ਭਯਕਾਰਣਮਾਚष੍ਟ ਲੋਕਾਨਾਮਭਯਙ੍ਕਰਃ । ਉਵਾਚ ਮਧੁਰਾਂ ਵਾਣੀਂ ਸ਼ृਣੁਧ੍ਵਂ ਸਰ੍ਵਦੇਵਤਾਃ ।। ੭.੬੯.
ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪਿਤਾਮਹ ਹਨ ਤੇ ਸਭ ਨੂੰ ਨਿਰਭੈ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਡਰ ਦਾ ਕਾਰਨ ਦੱਸਿਆ ਤੇ ਮਿੱਠੀ ਬੋਲੀ ਨਾਲ ਕਿਹਾ: 'ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਸੁਣੋ।'
ਵਧਾਯ ਲਵਣਸ੍ਯਾਜੌ ਸ਼ਰਃ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਧਾਰਿਤਃ । ਤੇਜਸਾ ਤਸ੍ਯ ਸਮ੍ਮੂਢਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸ੍ਮਃ ਸੁਰਸਤ੍ਤਮਾਃ ।। ੭.੬੯.
ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਜੋ ਤੀਰ ਚੁੱਕਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਲਵਣ ਦੇ ਵਧ ਲਈ ਹੈ। ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ, ਅਸੀਂ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ ਹਾਂ।
ਏष ਪੂਰ੍ਵਸ੍ਯ ਦੇਵਸ੍ਯ ਲੋਕਕਰ੍ਤੁਃ ਸਨਾਤਨਃ । ਸ਼ਰਸ੍ਤੇਜੋਮਯੋ ਵਤ੍ਸਾ ਯੇਨ ਵੈ ਭਯਮਾਗਤਮ੍ ।। ੭.੬੯.
ਇਹ ਤੀਰ ਪੁਰਾਣੇ ਦੇਵਤਾ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ ਦਾ ਸਦਾ-ਕਾਇਮ ਤੀਰ ਹੈ, ਜੋ ਜੋਸ਼ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਡਰ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਏष ਵੈ ਕੈਟਭਸ੍ਯਾਰ੍ਥੇ ਮਧੁਨਸ਼੍ਚ ਮਹਾਸ਼ਰਃ । ਸृष੍ਟੋ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ ਤੇਨ ਵਧਾਰ੍ਥੇ ਦੈਤ੍ਯਯੋਸ੍ਤਯੋਃ ।। ੭.੬੯.
ਇਹ ਵੱਡਾ ਤੀਰ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨੇ ਕੈਟਭ ਤੇ ਮਧੂ ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਵਧ ਲਈ ਬਣਾਇਆ ਸੀ।
ਏਕ ਏਵ ਪ੍ਰਜਾਨਾਤਿ ਵਿष੍ਣੁਸ੍ਤੇਜੋਮਯਂ ਸ਼ਰਮ੍ । ਏषਾ ਏਵ ਤਨੁਃ ਪੂਰ੍ਵਾ ਵਿष੍ਣੋਸ੍ਤਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ ।। ੭.੬੯.
ਇਹ ਜੋਸ਼ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਤੀਰ ਕੇਵਲ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ; ਇਹੀ ਰੂਪ ਪਹਿਲਾਂ ਮਹਾਨ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਸੀ।
ਇਤੋ ਗਚ੍ਛਤ ਪਸ਼੍ਯਧ੍ਵਂ ਵਧ੍ਯਮਾਨਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ । ਰਾਮਾਨੁਜੇਨ ਵੀਰੇਣ ਲਵਣਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੋਤ੍ਤਮਮ੍ ।। ੭.੬੯.
ਇਥੋਂ ਚਲੋ ਤੇ ਵੇਖੋ ਕਿ ਰਾਮ ਦਾ ਛੋਟਾ ਭਰਾ, ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ, ਲਵਣ ਰਾਕਸ਼ਸ ਦੇ ਵਧ ਲਈ ਜੰਗ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯ ਤੇ ਦੇਵਦੇਵਸ੍ਯ ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਵਚਨਂ ਸੁਰਾਃ । ਆਜਗ੍ਮੁਰ੍ਯਤ੍ਰ ਯੁਧ੍ਯੇਤੇ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਲਵਣਾਵੁਭੌ ।। ੭.੬੯.
ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਉਸ ਥਾਂ ਆ ਗਏ ਜਿੱਥੇ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਤੇ ਲਵਣ ਜੰਗ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਤਂ ਸ਼ਰਂ ਦਿਵ੍ਯਸਙ੍ਕਾਸ਼ਂ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਕਰਧਾਰਿਤਮ੍ । ਦਦृਸ਼ੁਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਿ ਯੁਗਾਨ੍ਤਾਗ੍ਨਿਮਿਵੋਤ੍ਥਿਤਮ੍ ।। ੭.੬੯.
ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੇ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦਾ ਦਿਵਿਆ ਤੀਰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ ਵਾਲੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਉੱਠ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਅਕਾਸ਼ਮਾਵृਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੇਵੈਰ੍ਹਿ ਰਘੁਨਨ੍ਦਨਃ । ਸਿਂਹਨਾਦਂ ਭृਸ਼ਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਲਕ੍ਸ਼ਣਂ ਪੁਨਃ ।। ੭.੬੯.
ਅਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਘੁ ਵੰਸ਼ੀ ਨੇ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਸਿੰਘ ਦੀ ਦਹਾੜ ਮਾਰੀ ਤੇ ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਨਿਸ਼ਾਨੇ ਵਲ ਤੱਕਿਆ।
ਆਹੂਤਸ਼੍ਚ ਪੁਨਸ੍ਤੇਨ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨੇਨ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ । ਲਵਣਃ ਕ੍ਰੋਧਸਂਯੁਕ੍ਤੋ ਯੁਦ੍ਧਾਯ ਸਮੁਪਸ੍ਥਿਤਃ ।। ੭.੬੯.
ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਵਲੋਂ ਮੁੜ ਬੁਲਾਏ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਲਵਣ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਜੰਗ ਲਈ ਆ ਗਿਆ।
ਆਕਰ੍ਣਾਤ੍ਸ ਵਿਕृष੍ਯਾਥ ਤਦ੍ਧਨੁਰ੍ਧਨ੍ਵਿਨਾਂ ਵਰਃ । ਤਂ ਮੁਮੋਚ ਮਹਾਬਾਣਂ ਲਵਣਸ੍ਯ ਮਹੋਰਸਿ ।। ੭.੬੯.
ਉਸ ਨੇ ਧਨੁਸ਼ ਨੂੰ ਕੰਨ ਤੱਕ ਖਿੱਚ ਕੇ, ਤੀਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਲਵਣ ਦੇ ਚੌੜੇ ਸੀਨੇ ਉੱਤੇ ਵੱਡਾ ਤੀਰ ਛੱਡਿਆ।
ਉਰਸ੍ਤਸ੍ਯ ਵਿਦਾਰ੍ਯਾਸ਼ੁ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਰਸਾਤਲਮ੍ ।। ੭.੬੯.
ਉਹ ਤੀਰ ਉਸ ਦੇ ਸੀਨੇ ਨੂੰ ਚੀਰ ਕੇ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ ਵੜ ਗਿਆ।
ਗਤ੍ਵਾ ਰਸਾਤਲਂ ਦਿਵ੍ਯਃ ਸ਼ਰੋ ਵਿਬੁਧਪੂਜਿਤਃ । ਪੁਨਰੇਵਾਗਮਤ੍ਤੂਰ੍ਣਮਿਕ੍ਸ਼੍ਵਾਕੁਕੁਲਨਨ੍ਦਨਮ੍ ।। ੭.੬੯.
ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ ਜਾ ਕੇ, ਉਹ ਦਿਵਯ ਤੀਰ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਇਕਸ਼ਵਾਕੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਚਿਰ-ਸੁਖੀ ਨੂੰ ਫ਼ੌਰਨ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ।
ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਸ਼ਰਨਿਰ੍ਭਿਨ੍ਨੋ ਲਵਣਃ ਸ ਨਿਸ਼ਾਚਰਃ । ਪਪਾਤ ਸਹਸਾ ਭੂਮੌ ਵਜ੍ਰਾਹਤ ਇਵਾਚਲਃ ।। ੭.੬੯.
ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਦੇ ਤੀਰ ਨਾਲ ਲਵਣ, ਉਹ ਰਾਤ ਨੂੰ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲਾ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਅਚਾਨਕ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਵਜਰ ਨਾਲ ਪਹਾੜ ਢਹਿ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਚ੍ਚ ਸ਼ੂਲਂ ਮਹਤ੍ਤੇਨ ਹਤੇ ਲਵਣਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇ । ਪਸ਼੍ਯਤਾਂ ਸਰ੍ਵਦੇਵਾਨਾਂ ਰੁਦ੍ਰਸ੍ਯ ਵਸ਼ਮਨ੍ਵਗਾਤ੍ ।। ੭.੬੯.
ਉਹ ਵੱਡਾ ਸ਼ੂਲ, ਜਦ ਲਵਣ ਰਾਕਸ਼ਸ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਰੁਦਰ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ।
ਏਕੇषੁਪਾਤੇਨ ਭृਸ਼ਂ ਨਿਪਾਤ੍ਯ ਲੋਕਤ੍ਰਯਸ੍ਯਾਪਿ ਰਘੁਪ੍ਰਵੀਰਃ । ਵਿਨਿਰ੍ਬਭਾਵੁਤ੍ਤਮਚਾਪਬਾਣਸ੍ਤਮਃ ਪ੍ਰਣੁਦ੍ਯੇਵ ਸਹਸ੍ਰਰਸ਼੍ਮਿਃ ।। ੭.੬੯.
ਰਘੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਯੋਧੇ ਨੇ ਇਕ ਹੀ ਤੀਰ ਨਾਲ ਤਿੰਨੋ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਢਾਹ ਦਿੱਤਾ; ਵਧੀਆ ਧਨੁਧਾਰੀ, ਉਸ ਦਾ ਤੀਰ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਸੂਰਜ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਕਿਰਣਾਂ ਵਾਂਗ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ ਚਮਕਿਆ।
ਤਤੋ ਹਿ ਦੇਵਾ ऋषਿਪਨ੍ਨਗਾਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਪੂਜਿਰੇ ਹ੍ਯਪ੍ਸਰਸਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਾਃ । ਦਿष੍ਟ੍ਯਾ ਜਯੋ ਦਾਸ਼ਰਥੇਰਵਾਪ੍ਤਸ੍ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਭਯਂ ਸਰ੍ਪ ਇਵ ਪ੍ਰਸ਼ਾਨ੍ਤਃ ।। ੭.੬੯.
ਫਿਰ ਦੇਵਤੇ, ਰਿਸ਼ੀ, ਸੱਪ ਅਤੇ ਸਾਰੀਆਂ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ, 'ਭਾਗ ਨਾਲ ਦਾਸਰਥੀ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਮਿਲੀ; ਡਰ ਛੱਡੋ, ਜਿਵੇਂ ਸੱਪ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।'
ਇਤ੍ਯਾਰ੍षੇ ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਰਾਮਾਯਣੇ ਵਾਲ੍ਮੀਕੀਯੇ ਆਦਿਕਾਵ੍ਯੇ ਸ਼੍ਰੀਮਦੁਤ੍ਤਰਕਾਣ੍ਡੇ ਏਕੋਨਸਪ੍ਤਤਿਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼੍ਰੀਮਤ ਰਾਮਾਯਣ ਦੇ ਵਾਲ਼ਮੀਕਿ ਜੀ ਰਚਿਤ ਉੱਤਰ ਕਾਂਡ ਦੇ ਉਨਹੱਤਰਵੇਂ ਸਰਗ ਦਾ ਸਮਾਪਤੀ ਹੋਈ।
ਹਤੇ ਤੁ ਲਵਣੇ ਦੇਵਾਃ ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਾਃ ਸਾਗ੍ਨਿਪੁਰੋਗਮਾਃ । ਊਚੁਃ ਸੁਮਧੁਰਾਂ ਵਾਣੀਂ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਂ ਸ਼ਤ੍ਰੁਤਾਪਨਮ੍ ।। ੭.੭੦.
ਜਦ ਲਵਣ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਇੰਦਰ ਤੇ ਅੱਗ ਦੇ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਨੂੰ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਆਖੇ।
ਦਿष੍ਟ੍ਯਾ ਤੇ ਵਿਜਯੋ ਵਤ੍ਸ ਦਿष੍ਟ੍ਯਾ ਲਵਣਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ । ਹਤਃ ਪੁਰੁषਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਵਰਂ ਵਰਯ ਸੁਵ੍ਰਤ ।। ੭.੭੦.
'ਭਾਗ ਨਾਲ ਤੂੰ ਜਿੱਤਿਆ, ਪੁੱਤ; ਭਾਗ ਨਾਲ ਲਵਣ ਰਾਕਸ਼ਸ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ। ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਨਿਸਚਲ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ, ਕੋਈ ਵਰ ਮੰਗ।'
ਵਰਦਾਸ੍ਤੁ ਮਹਾਬਾਹੋ ਸਰ੍ਵ ਏਵ ਸਮਾਗਤਾਃ । ਵਿਜਯਾਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਿਣਸ੍ਤੁਭ੍ਯਮਮੋਘਂ ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਹਿ ਨਃ ।। ੭.੭੦.
'ਮਹਾਬਲੀ, ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਵਰ ਦੇਣ ਆਏ ਹਾਂ, ਤੇਰੀ ਜਿੱਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ; ਸਾਡਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਦੇ ਵਿਅਰਥ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ।'
ਦੇਵਾਨਾਂ ਭਾषਿਤਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ਼ੂਰੋ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਃ । ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਮਹਾਬਾਹੁਃ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਃ ਪ੍ਰਯਤਾਤ੍ਮਵਾਨ੍ ।। ੭.੭੦.
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਨੇ ਸਿਰ ਤੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਮਨ ਨੂੰ ਸੰਯਮ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਇਯਂ ਮਧੁਪੁਰੀ ਰਸ੍ਯਾ ਮਧੁਰਾ ਦੇਵਨਿਰ੍ਮਿਤਾ । ਨਿਵੇਸ਼ਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਯਾਚ੍ਛੀਘ੍ਰਮੇष ਮੇ ऽਸ੍ਤੁ ਵਰਃ ਪਰਃ ।। ੭.੭੦.
ਇਹ ਮਧੁਪੁਰੀ ਸੁਹਾਵਣੀ, ਮਿੱਠੀ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਬਣਾਈ ਹੋਈ ਹੈ; ਮੈਂ ਇਸ ਦਾ ਵਸਾ ਜਲਦੀ ਲੈ ਲਵਾਂ—ਇਹੀ ਮੇਰਾ ਵੱਡਾ ਵਰ ਹੋਵੇ।
ਤਂ ਦੇਵਾਃ ਪ੍ਰੀਤਮਨਸੋ ਬਾਢਮਿਤ੍ਯੇਵ ਰਾਘਵਮ੍ । ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਪੁਰੀ ਰਮ੍ਯਾ ਸ਼ੂਰਸੇਨਾ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ ।। ੭.੭੦.
ਦੇਵਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਰਾਘਵ ਨੂੰ ਆਖੇ, 'ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਚਾਹਿਆ, ਹੋਵੇ!'—ਇਹ ਪੁਰੀ ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ ਸੁਹਾਵਣੀ ਹੋਵੇਗੀ, ਸ਼ੂਰਸੇਨ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਤੇ ਤਥੋਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨੋ ਦਿਵਮਾਰੁਰੁਹੁਸ੍ਤਦਾ । ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨੋ ऽਪਿ ਮਹਾਤੇਜਾਸ੍ਤਾਂ ਸੇਨਾਂ ਸਮੁਪਾਨਯਤ੍ ।। ੭.੭੦.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ ਅਕਾਸ਼ ਵੱਲ ਚੜ੍ਹ ਗਏ; ਤੇ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ, ਜੋ ਮਹਾ-ਤੇਜੀਲਾ ਸੀ, ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਇਕੱਠੀ ਕਰ ਲਿਆ।
ਸਾ ਸੇਨਾ ਸ਼ੀਘ੍ਰਮਾਗਚ੍ਛਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਸ਼ਾਸਨਮ੍ । ਨਿਵੇਸ਼ਨਂ ਚ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਃ ਸ਼੍ਰਾਵਣੇਨ ਸਮਾਰਭਤ੍ ।। ੭.੭੦.
ਉਹ ਫੌਜ, ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਦੇ ਹੁਕਮ ਸੁਣ ਕੇ, ਜਲਦੀ ਆ ਗਈ; ਤੇ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਨੇ ਸ਼੍ਰਾਵਣ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਨਵੇਂ ਵਸੇ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕੀਤੀ।