ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਸ਼੍ਚਾਪਿ ਤੇਜਸ੍ਵੀ ਵृਕ੍ਸ਼ਾਨਾਪਤਤੋ ਬਹੂਨ੍ । ਤ੍ਰਿਭਿਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਭਿਰੇਕੈਕਂ ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਨਤਪਰ੍ਵਭਿਃ ।। ੭.੬੯.
ਪਰ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ, ਜੋ ਤੇਜ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਨੇ ਡਿੱਗਦੇ ਹੋਏ ਹਰ ਰੁੱਖ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਜਾਂ ਚਾਰ ਵਾਰ ਆਪਣੇ ਵਕਰੇ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤੋ ਬਾਣਮਯਂ ਵਰ੍षਂ ਵ੍ਯਸृਜਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੋਰਸਿ । ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨੋ ਵੀਰ੍ਯਸਮ੍ਪਨ੍ਨੋ ਵਿਵ੍ਯਥੇ ਨ ਸ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ ।। ੭.੬੯.
ਫਿਰ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ, ਜੋ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਨੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਦੀ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ, ਪਰ ਰਾਕਸ਼ਸ ਡੋਲਿਆ ਨਹੀਂ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਹਸ੍ਯ ਲਵਣੋ ਵृਕ੍ਸ਼ਮੁਦ੍ਯਮ੍ਯ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍ । ਸ਼ਿਰਸ੍ਯਭ੍ਯਹਨਚ੍ਛੂਰਂ ਸ੍ਰਸ੍ਤਾਙ੍ਗਃ ਸ ਮੁਮੋਹ ਵੈ ।। ੭.੬੯.
ਫਿਰ ਲਵਣ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਹੱਸਿਆ, ਰੁੱਖ ਚੁੱਕਿਆ ਅਤੇ ਸ਼ੂਰਾ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਵੱਜਿਆ; ਉਸ ਦੇ ਅੰਗ ਢੀਲੇ ਹੋ ਗਏ ਅਤੇ ਉਹ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਿਪਤਿਤੇ ਵੀਰੇ ਹਾਹਾਕਾਰੋ ਮਹਾਨਭੂਤ੍ । ऋषੀਣਾਂ ਦੇਵਸਙ੍ਘਾਨਾਂ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਪ੍ਸਰਸਾਂ ਤਥਾ ।। ੭.੬੯.
ਜਦ ਉਹ ਵੀਰ ਡਿੱਗਿਆ, ਤਾਂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਅਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਵਿਚ ਵੱਡਾ ਹਾਹਾਕਾਰ ਹੋਇਆ।
ਤਮਵਜ੍ਞਾਯ ਤੁ ਹਤਂ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਂ ਭੁਵਿ ਪਾਤਿਤਮ੍ । ਰਕ੍ਸ਼ੋ ਲਬ੍ਧਾਨ੍ਤਰਮਪਿ ਨ ਵਿਵੇਸ਼ ਸ੍ਵਮਾਲਯਮ੍ ।। ੭.੬੯.
ਜਦ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਮਰਿਆ ਹੋਇਆ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪਿਆ ਸੀ, ਤਾਂ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰਕੇ, ਮੌਕਾ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਆਪਣੇ ਘਰ ਨਹੀਂ ਗਿਆ।
ਨਾਪਿ ਸ਼ੂਲਂ ਪ੍ਰਜਗ੍ਰਾਹ ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਭੁਵਿ ਪਾਤਿਤਮ੍ । ਤਤੋ ਹਤ ਇਤਿ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਤਾਨ੍ਭਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਸਮੁਦਾਵਹਤ੍ ।। ੭.੬੯.
ਉਸ ਨੇ, ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਨੂੰ ਡਿੱਗਿਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਸ਼ੂਲ ਵੀ ਨਹੀਂ ਚੁੱਕਿਆ; ਮਰਿਆ ਹੋਇਆ ਜਾਣ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣਾ ਖਾਣਾ ਇਕੱਠਾ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਮੁਹੂਰ੍ਤਾਲ੍ਲਬ੍ਧਸਞ੍ਜ੍ਞਸ੍ਤੁ ਪੁਨਸ੍ਤਸ੍ਥੌ ਧृਤਾਯੁਧਃ । ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨੋ ਵੈ ਪੁਰਦ੍ਵਾਰਿ ऋषਿਭਿਃ ਸਮ੍ਪ੍ਰਪੂਜਿਤਃ ।। ੭.੬੯.
ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਜਦ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਨੂੰ ਹੋਸ਼ ਆ ਗਿਆ, ਉਹ ਫਿਰ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ ਹਥਿਆਰ ਲੈ ਕੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਇਜ਼ਤ ਕੀਤੀ।
ਤਤੋ ਦਿਵ੍ਯਮਮੋਘਂ ਤਂ ਜਗ੍ਰਾਹ ਸ਼ਰਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਜ੍ਵਲਨ੍ਤਂ ਤੇਜਸਾ ਘੋਰਂ ਪੂਰਯਨ੍ਤਂ ਦਿਸ਼ੋ ਦਸ਼ ।। ੭.੬੯.
ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਦਿਵਿਆ, ਅਟੱਲ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੀਰ ਚੁੱਕ ਲਿਆ, ਜੋ ਜੋਸ਼ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ ਅਤੇ ਦਸੋਂ ਪਾਸੇ ਰੌਸ਼ਨ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਵਜ੍ਰਾਨਨਂ ਵਜ੍ਰਵੇਗਂ ਮੇਰੁਮਨ੍ਦਰਸਨ੍ਨਿਭਮ੍ । ਨਤਂ ਪਰ੍ਵਸੁ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਸਂਯੁਗੇष੍ਵਪਰਾਜਿਤਮ੍ ।। ੭.੬੯.
ਉਹ ਤੀਰ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਤੇ ਤਾਕਤਵਰ ਸੀ, ਮੇਰੂ ਤੇ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜਾਂ ਵਰਗਾ, ਸਾਰੇ ਜੋੜਾਂ 'ਤੇ ਢੁਕਵਾਂ, ਤੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਨਾ ਹਾਰਿਆ।
ਅਸृਕ੍ਚਨ੍ਦਨਦਿਗ੍ਧਾਙ੍ਗਂ ਚਾਰੁਪਤ੍ਰਂ ਪਤਤ੍ਰਿਣਮ੍ । ਦਾਨਵੇਨ੍ਦ੍ਰਾਚਲੇਨ੍ਦ੍ਰਾਣਾਮਸੁਰਾਣਾਂ ਚ ਦਾਰਣਮ੍ ।। ੭.੬੯.
ਉਸ ਦਾ ਡੰਡਾ ਖੂਨ ਤੇ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਪੰਖ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣੇ ਸਨ, ਤੇ ਉਹ ਦਾਨਵਾਂ, ਪਹਾੜਾਂ ਅਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਤਂ ਦੀਪ੍ਤਮਿਵ ਕਾਲਾਗ੍ਨਿਂ ਯੁਗਾਨ੍ਤੇ ਸਮੁਪਸ੍ਥਿਤੇ । ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਭੂਤਾਨਿ ਪਰਿਤ੍ਰਾਸਮੁਪਾਗਮਨ੍ ।। ੭.੬੯.
ਉਹ ਤੀਰ ਜਿਵੇਂ ਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਆਉਣ ਵਾਲੀ ਕਾਲ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਡਰ ਗਏ।
ਸਦੇਵਾਸੁਰਗਨ੍ਧਰ੍ਵਂ ਮੁਨਿਭਿਃ ਸਾਪ੍ਸਰੋਗਣਮ੍ । ਜਗਦ੍ਧਿ ਸਰ੍ਵਮਸ੍ਵਸ੍ਥਂ ਪਿਤਾਮਹਮੁਪਸ੍ਥਿਤਮ੍ ।। ੭.੬੯.
ਦੇਵਤਾ, ਅਸੁਰ, ਗੰਧਰਵ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਸਮੇਤ, ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਬੇਚੈਨ ਹੋ ਗਈ ਤੇ ਪਿਤਾਮਹ ਕੋਲ ਆ ਗਈ।
ਉਵਾਚ ਦੇਵਦੇਵੇਸ਼ਂ ਵਰਦਂ ਪ੍ਰਪਿਤਾਮਹਮ੍ । ਦੇਵਾਨਾਂ ਭਯਸਂਮੋਹੋ ਲੋਕਾਨਾਂ ਸਙ੍ਕ੍ਸ਼ਯਂ ਪ੍ਰਤਿ ।। ੭.੬੯.
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਵਰ ਦਿੰਦੇ ਪਿਤਾਮਹ ਨੂੰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਡਰ ਤੇ ਸੰਕਟ ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਨਸ਼ਟ ਹੋਣ ਬਾਰੇ ਦੱਸਿਆ।
ਨੇਦृਸ਼ਂ ਦृष੍ਟਪੂਰ੍ਵਂ ਚ ਨ ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਪ੍ਰਪਿਤਾਮਹ । ਦੇਵਾਨਾਂ ਭਯਸਮ੍ਮੋਹੋ ਲੋਕਾਨਾਂ ਸਙ੍ਕ੍ਸ਼ਯਂ ਪ੍ਰਤਿ ।। ੭.੬੯.
ਪਿਤਾਮਹ, ਅਜਿਹਾ ਡਰ ਤੇ ਸੰਕਟ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਲੋਕਾਂ 'ਤੇ ਕਦੇ ਨਾ ਵੇਖਿਆ ਤੇ ਨਾ ਸੁਣਿਆ ਸੀ।
ਤੇषਾਂ ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਲੋਕਪਿਤਾਮਹਃ । ਭਯਕਾਰਣਮਾਚष੍ਟ ਲੋਕਾਨਾਮਭਯਙ੍ਕਰਃ । ਉਵਾਚ ਮਧੁਰਾਂ ਵਾਣੀਂ ਸ਼ृਣੁਧ੍ਵਂ ਸਰ੍ਵਦੇਵਤਾਃ ।। ੭.੬੯.
ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪਿਤਾਮਹ ਹਨ ਤੇ ਸਭ ਨੂੰ ਨਿਰਭੈ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਡਰ ਦਾ ਕਾਰਨ ਦੱਸਿਆ ਤੇ ਮਿੱਠੀ ਬੋਲੀ ਨਾਲ ਕਿਹਾ: 'ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਸੁਣੋ।'
ਵਧਾਯ ਲਵਣਸ੍ਯਾਜੌ ਸ਼ਰਃ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਧਾਰਿਤਃ । ਤੇਜਸਾ ਤਸ੍ਯ ਸਮ੍ਮੂਢਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸ੍ਮਃ ਸੁਰਸਤ੍ਤਮਾਃ ।। ੭.੬੯.
ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਜੋ ਤੀਰ ਚੁੱਕਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਲਵਣ ਦੇ ਵਧ ਲਈ ਹੈ। ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ, ਅਸੀਂ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ ਹਾਂ।
ਏष ਪੂਰ੍ਵਸ੍ਯ ਦੇਵਸ੍ਯ ਲੋਕਕਰ੍ਤੁਃ ਸਨਾਤਨਃ । ਸ਼ਰਸ੍ਤੇਜੋਮਯੋ ਵਤ੍ਸਾ ਯੇਨ ਵੈ ਭਯਮਾਗਤਮ੍ ।। ੭.੬੯.
ਇਹ ਤੀਰ ਪੁਰਾਣੇ ਦੇਵਤਾ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ ਦਾ ਸਦਾ-ਕਾਇਮ ਤੀਰ ਹੈ, ਜੋ ਜੋਸ਼ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਡਰ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਏष ਵੈ ਕੈਟਭਸ੍ਯਾਰ੍ਥੇ ਮਧੁਨਸ਼੍ਚ ਮਹਾਸ਼ਰਃ । ਸृष੍ਟੋ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ ਤੇਨ ਵਧਾਰ੍ਥੇ ਦੈਤ੍ਯਯੋਸ੍ਤਯੋਃ ।। ੭.੬੯.
ਇਹ ਵੱਡਾ ਤੀਰ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨੇ ਕੈਟਭ ਤੇ ਮਧੂ ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਵਧ ਲਈ ਬਣਾਇਆ ਸੀ।
ਏਕ ਏਵ ਪ੍ਰਜਾਨਾਤਿ ਵਿष੍ਣੁਸ੍ਤੇਜੋਮਯਂ ਸ਼ਰਮ੍ । ਏषਾ ਏਵ ਤਨੁਃ ਪੂਰ੍ਵਾ ਵਿष੍ਣੋਸ੍ਤਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ ।। ੭.੬੯.
ਇਹ ਜੋਸ਼ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਤੀਰ ਕੇਵਲ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ; ਇਹੀ ਰੂਪ ਪਹਿਲਾਂ ਮਹਾਨ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਸੀ।
ਇਤੋ ਗਚ੍ਛਤ ਪਸ਼੍ਯਧ੍ਵਂ ਵਧ੍ਯਮਾਨਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ । ਰਾਮਾਨੁਜੇਨ ਵੀਰੇਣ ਲਵਣਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੋਤ੍ਤਮਮ੍ ।। ੭.੬੯.
ਇਥੋਂ ਚਲੋ ਤੇ ਵੇਖੋ ਕਿ ਰਾਮ ਦਾ ਛੋਟਾ ਭਰਾ, ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ, ਲਵਣ ਰਾਕਸ਼ਸ ਦੇ ਵਧ ਲਈ ਜੰਗ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯ ਤੇ ਦੇਵਦੇਵਸ੍ਯ ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਵਚਨਂ ਸੁਰਾਃ । ਆਜਗ੍ਮੁਰ੍ਯਤ੍ਰ ਯੁਧ੍ਯੇਤੇ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਲਵਣਾਵੁਭੌ ।। ੭.੬੯.
ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਉਸ ਥਾਂ ਆ ਗਏ ਜਿੱਥੇ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਤੇ ਲਵਣ ਜੰਗ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਤਂ ਸ਼ਰਂ ਦਿਵ੍ਯਸਙ੍ਕਾਸ਼ਂ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਕਰਧਾਰਿਤਮ੍ । ਦਦृਸ਼ੁਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਿ ਯੁਗਾਨ੍ਤਾਗ੍ਨਿਮਿਵੋਤ੍ਥਿਤਮ੍ ।। ੭.੬੯.
ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੇ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦਾ ਦਿਵਿਆ ਤੀਰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ ਵਾਲੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਉੱਠ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਅਕਾਸ਼ਮਾਵृਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੇਵੈਰ੍ਹਿ ਰਘੁਨਨ੍ਦਨਃ । ਸਿਂਹਨਾਦਂ ਭृਸ਼ਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਲਕ੍ਸ਼ਣਂ ਪੁਨਃ ।। ੭.੬੯.
ਅਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਘੁ ਵੰਸ਼ੀ ਨੇ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਸਿੰਘ ਦੀ ਦਹਾੜ ਮਾਰੀ ਤੇ ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਨਿਸ਼ਾਨੇ ਵਲ ਤੱਕਿਆ।
ਆਹੂਤਸ਼੍ਚ ਪੁਨਸ੍ਤੇਨ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨੇਨ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ । ਲਵਣਃ ਕ੍ਰੋਧਸਂਯੁਕ੍ਤੋ ਯੁਦ੍ਧਾਯ ਸਮੁਪਸ੍ਥਿਤਃ ।। ੭.੬੯.
ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਵਲੋਂ ਮੁੜ ਬੁਲਾਏ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਲਵਣ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਜੰਗ ਲਈ ਆ ਗਿਆ।
ਆਕਰ੍ਣਾਤ੍ਸ ਵਿਕृष੍ਯਾਥ ਤਦ੍ਧਨੁਰ੍ਧਨ੍ਵਿਨਾਂ ਵਰਃ । ਤਂ ਮੁਮੋਚ ਮਹਾਬਾਣਂ ਲਵਣਸ੍ਯ ਮਹੋਰਸਿ ।। ੭.੬੯.
ਉਸ ਨੇ ਧਨੁਸ਼ ਨੂੰ ਕੰਨ ਤੱਕ ਖਿੱਚ ਕੇ, ਤੀਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਲਵਣ ਦੇ ਚੌੜੇ ਸੀਨੇ ਉੱਤੇ ਵੱਡਾ ਤੀਰ ਛੱਡਿਆ।
ਉਰਸ੍ਤਸ੍ਯ ਵਿਦਾਰ੍ਯਾਸ਼ੁ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਰਸਾਤਲਮ੍ ।। ੭.੬੯.
ਉਹ ਤੀਰ ਉਸ ਦੇ ਸੀਨੇ ਨੂੰ ਚੀਰ ਕੇ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ ਵੜ ਗਿਆ।
ਗਤ੍ਵਾ ਰਸਾਤਲਂ ਦਿਵ੍ਯਃ ਸ਼ਰੋ ਵਿਬੁਧਪੂਜਿਤਃ । ਪੁਨਰੇਵਾਗਮਤ੍ਤੂਰ੍ਣਮਿਕ੍ਸ਼੍ਵਾਕੁਕੁਲਨਨ੍ਦਨਮ੍ ।। ੭.੬੯.
ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ ਜਾ ਕੇ, ਉਹ ਦਿਵਯ ਤੀਰ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਇਕਸ਼ਵਾਕੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਚਿਰ-ਸੁਖੀ ਨੂੰ ਫ਼ੌਰਨ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ।
ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਸ਼ਰਨਿਰ੍ਭਿਨ੍ਨੋ ਲਵਣਃ ਸ ਨਿਸ਼ਾਚਰਃ । ਪਪਾਤ ਸਹਸਾ ਭੂਮੌ ਵਜ੍ਰਾਹਤ ਇਵਾਚਲਃ ।। ੭.੬੯.
ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਦੇ ਤੀਰ ਨਾਲ ਲਵਣ, ਉਹ ਰਾਤ ਨੂੰ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲਾ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਅਚਾਨਕ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਵਜਰ ਨਾਲ ਪਹਾੜ ਢਹਿ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਚ੍ਚ ਸ਼ੂਲਂ ਮਹਤ੍ਤੇਨ ਹਤੇ ਲਵਣਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇ । ਪਸ਼੍ਯਤਾਂ ਸਰ੍ਵਦੇਵਾਨਾਂ ਰੁਦ੍ਰਸ੍ਯ ਵਸ਼ਮਨ੍ਵਗਾਤ੍ ।। ੭.੬੯.
ਉਹ ਵੱਡਾ ਸ਼ੂਲ, ਜਦ ਲਵਣ ਰਾਕਸ਼ਸ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਰੁਦਰ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ।
ਏਕੇषੁਪਾਤੇਨ ਭृਸ਼ਂ ਨਿਪਾਤ੍ਯ ਲੋਕਤ੍ਰਯਸ੍ਯਾਪਿ ਰਘੁਪ੍ਰਵੀਰਃ । ਵਿਨਿਰ੍ਬਭਾਵੁਤ੍ਤਮਚਾਪਬਾਣਸ੍ਤਮਃ ਪ੍ਰਣੁਦ੍ਯੇਵ ਸਹਸ੍ਰਰਸ਼੍ਮਿਃ ।। ੭.੬੯.
ਰਘੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਯੋਧੇ ਨੇ ਇਕ ਹੀ ਤੀਰ ਨਾਲ ਤਿੰਨੋ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਢਾਹ ਦਿੱਤਾ; ਵਧੀਆ ਧਨੁਧਾਰੀ, ਉਸ ਦਾ ਤੀਰ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਸੂਰਜ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਕਿਰਣਾਂ ਵਾਂਗ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ ਚਮਕਿਆ।