ਸ੍ਵਪੁਰਂ ਪ੍ਰਾਵਿਸ਼ਦ੍ ਵੀਰਃ ਪਿਤਾ ਤਸ੍ਯ ਤੁਤੋष ਹ। ਗਤੇ ਚ ਭਰਤੇ ਰਾਮੋ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਸ਼੍ਚ ਮਹਾਬਲਃ
ਉਹ ਵੀਰ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਦਾ ਪਿਤਾ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ। ਭਰਤ ਦੇ ਚਲੇ ਜਾਣ ਉਪਰੰਤ, ਰਾਮ ਅਤੇ ਮਹਾਬਲੀ ਲਕਸ਼ਮਣ ਰਹਿ ਗਏ।
ਪਿਤਰਂ ਦੇਵਸਂਕਾਸ਼ਂ ਪੂਜਯਾਮਾਸਤੁਸ੍ਤਦਾ। ਪਿਤੁਰਾਜ੍ਞਾਂ ਪੁਰਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਪੌਰਕਾਰ੍ਯਾਣਿ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ, ਜੋ ਦੇਵਾਂ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਦੀ ਇਜ਼ਤ ਕੀਤੀ। ਪਿਤਾ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨੂੰ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਨਗਰ ਦੇ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਕੀਤੇ।
ਚਕਾਰ ਰਾਮਃ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਪ੍ਰਿਯਾਣਿ ਚ ਹਿਤਾਨਿ ਚ। ਮਾਤृਭ੍ਯੋ ਮਾਤृਕਾਰ੍ਯਾਣਿ ਕृਤ੍ਵਾ ਪਰਮਯਨ੍ਤ੍ਰਿਤਃ
ਰਾਮ ਨੇ ਜੋ ਕੁਝ ਮਾਂਵਾਂ ਲਈ ਚੰਗਾ ਤੇ ਭਲਾ ਸੀ, ਉਹ ਸਭ ਕੀਤਾ। ਮਾਵਾਂ ਦੇ ਫਰਜ਼ ਪੂਰੇ ਕਰ ਕੇ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਸੰਯਮ ਨਾਲ ਰਹੇ।
ਗੁਰੂਣਾਂ ਗੁਰੁਕਾਰ੍ਯਾਣਿ ਕਾਲੇ ਕਾਲੇऽਨ੍ਵਵੈਕ੍ਸ਼ਤ। ਏਵਂ ਦਸ਼ਰਥਃ ਪ੍ਰੀਤੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾ ਨੈਗਮਾਸ੍ਤਥਾ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕਾਂ ਦੇ ਕੰਮ ਸਮੇਂ-ਸਮੇਂ ਤੇ ਨਿਭਾਉਂਦੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਸ਼ਰਥ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਅਤੇ ਨਗਰਵਾਸੀ ਸਭ ਖੁਸ਼ ਰਹੇ।
ਰਾਮਸ੍ਯ ਸ਼ੀਲਵृਤ੍ਤੇਨ ਸਰ੍ਵੇ ਵਿषਯਵਾਸਿਨਃ। ਤੇषਾਮਤਿਯਸ਼ਾ ਲੋਕੇ ਰਾਮਃ ਸਤ੍ਯਪਰਾਕ੍ਰਮਃ
ਰਾਮ ਦੇ ਚੰਗੇ ਸੁਭਾਵ ਤੇ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਕਰਕੇ, ਸਾਰੇ ਰਾਜ ਦੇ ਲੋਕ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ। ਰਾਮ, ਸੱਚ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਵਿੱਚ ਅਡੋਲ, ਉਹਨਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਨਾਮ ਵਾਲਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸ੍ਵਯਂਭੂਰਿਵ ਭੂਤਾਨਾਂ ਬਭੂਵ ਗੁਣਵਤ੍ਤਰਃ। ਰਾਮਸ਼੍ਚ ਸੀਤਯਾ ਸਾਰ੍ਧਂ ਵਿਜਹਾਰ ਬਹੂਨृਤੂਨ੍
ਰਾਮ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਗੁਣਵਾਨ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਆਪ-ਜਨਮਿਆ ਕਰਤਾ। ਸੀਤਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਕਈ ਰੁਤਾਂ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲਿਆ।
ਮਨਸ੍ਵੀ ਤਦ੍ਗਤਮਨਾਸ੍ਤਸ੍ਯਾ ਹृਦਿ ਸਮਰ੍ਪਿਤਃ। ਪ੍ਰਿਯਾ ਤੁ ਸੀਤਾ ਰਾਮਸ੍ਯ ਦਾਰਾਃ ਪਿਤृਕृਤਾ ਇਤਿ
ਉਹ ਸੋਚਵਾਨ ਸੀ, ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਸੀਤਾ ਉੱਤੇ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿਚ ਵੱਸਦੀ ਸੀ। ਸੀਤਾ, ਰਾਮ ਦੀ ਪਿਆਰੀ, ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਸੀ, ਜੋ ਪਿਤਾ ਨੇ ਚੁਣੀ ਸੀ।
ਗੁਣਾਦ੍ਰੂਪਗੁਣਾਚ੍ਚਾਪਿ ਪ੍ਰੀਤਿਰ੍ਭੂਯੋऽਭਿਵਰ੍ਧਤੇ। ਤਸ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਭਰ੍ਤਾ ਦ੍ਵਿਗੁਣਂ ਹृਦਯੇ ਪਰਿਵਰ੍ਤਤੇ
ਉਸ ਦੀਆਂ ਖੂਬੀਆਂ ਤੇ ਸੋਹਣੇ ਰੂਪ ਕਰਕੇ, ਪਿਆਰ ਹੋਰ ਵਧਦਾ ਗਿਆ। ਉਸ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿਚ ਪਤੀ ਦੀ ਥਾਂ ਦੋਹਰੀ ਹੋ ਗਈ।
ਅਨ੍ਤਰ੍ਗਤਮਪਿ ਵ੍ਯਕ੍ਤਮਾਖ੍ਯਾਤਿ ਹृਦਯਂ ਹृਦਾ। ਤਸ੍ਯ ਭੂਯੋ ਵਿਸ਼ੇषੇਣ ਮੈਥਿਲੀ ਜਨਕਾਤ੍ਮਜਾ। ਦੇਵਤਾਭਿਃ ਸਮਾ ਰੂਪੇ ਸੀਤਾ ਸ਼੍ਰੀਰਿਵ ਰੂਪਿਣੀ
ਦਿਲ ਦੀ ਗੱਲ ਦਿਲ ਨੂੰ ਸਮਝ ਆ ਜਾਂਦੀ, ਭਾਵੇਂ ਲੁਕਿਆ ਹੋਵੇ। ਜਨਕ ਦੀ ਧੀ, ਮੈਥਿਲੀ ਸੀਤਾ, ਰੂਪ ਵਿਚ ਦੇਵੀਆਂ ਵਰਗੀ, ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਸੁਭਾਗਾ ਸੀ।
ਤਯਾ ਸ ਰਾਜਰ੍षਿਸੁਤੋऽਭਿਕਾਮਯਾ। ਸਮੇਯਿਵਾਨੁਤ੍ਤਮਰਾਜਕਨ੍ਯਯਾ। ਅਤੀਵ ਰਾਮਃ ਸ਼ੁਸ਼ੁਭੇ ਮੁਦਾਨ੍ਵਿਤੋ ਵਿਭੁਃ ਸ਼੍ਰਿਯਾ ਵਿष੍ਣੁਰਿਵਾਮਰੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ, ਰਾਜ-ਰਿਸ਼ੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਉੱਚ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ। ਰਾਮ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਬਹੁਤ ਚਮਕਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਵਿਸ਼ਨੁ, ਦੇਵਾਂ ਦਾ ਸਵਾਮੀ, ਸੋਭਾ ਨਾਲ।
thumb|ਪ੍ਰਥਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਅਯੋਧ੍ਯਾਕਾਣ੍ਡੇ ਪ੍ਰਥਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੨-
ਪਹਿਲਾ ਅਧਿਆਇ ਸੁਣੋ।
ਸ ਤਤ੍ਰ ਨ੍ਯਵਸਦ੍ ਭ੍ਰਾਤ੍ਰਾ ਸਹ ਸਤ੍ਕਾਰਸਤ੍ਕृਤਃ। ਮਾਤੁਲੇਨਾਸ਼੍ਵਪਤਿਨਾ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਨੇਹੇਨ ਲਾਲਿਤਃ
ਉਹ ਉਥੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੇ ਨਾਲ ਰਿਹਾ, ਇਜ਼ਤ ਤੇ ਸਤਕਾਰ ਮਿਲਿਆ। ਮਾਤੁਲ, ਘੋੜਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਨੇ ਪੁੱਤਰ ਵਾਂਗ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਪਾਲਿਆ।
ਤਤ੍ਰਾਪਿ ਨਿਵਸਨ੍ਤੌ ਤੌ ਤਰ੍ਪ੍ਯਮਾਣੌ ਚ ਕਾਮਤਃ। ਭ੍ਰਾਤਰੌ ਸ੍ਮਰਤਾਂ ਵੀਰੌ ਵृਦ੍ਧਂ ਦਸ਼ਰਥਂ ਨृਪਮ੍
ਉਥੇ ਰਹਿੰਦੇ, ਦੋਵੇਂ ਭਰਾ ਮਨ ਚਾਹੀ ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਲੀ। ਫਿਰ ਵੀ, ਉਹ ਵੀਰ ਦਸ਼ਰਥ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਰਹੇ।
ਰਾਜਾਪਿ ਤੌ ਮਹਾਤੇਜਾਃ ਸਸ੍ਮਾਰ ਪ੍ਰੋषਿਤੌ ਸੁਤੌ। ਉਭੌ ਭਰਤਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨੌ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਵਰੁਣੋਪਮੌ
ਰਾਜਾ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਤੇਜਸਵੀ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ ਭਰਤ ਤੇ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ, ਜੋ ਦੂਰ ਸਨ, ਇੰਦਰ ਤੇ ਵਰੁਣ ਵਰਗੇ, ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਸਰ੍ਵ ਏਵ ਤੁ ਤਸ੍ਯੇष੍ਟਾਸ਼੍ਚਤ੍ਵਾਰਃ ਪੁਰੁषਰ੍षਭਾਃ। ਸ੍ਵਸ਼ਰੀਰਾਦ੍ ਵਿਨਿਰ੍ਵृਤ੍ਤਾਸ਼੍ਚਤ੍ਵਾਰ ਇਵ ਬਾਹਵਃ
ਉਸ ਦੇ ਚਾਰੇ ਪੁੱਤਰ, ਮਰਦਾਂ ਵਿਚੋਂ ਚੋਟੀ ਦੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਪਿਆਰੇ ਸਨ। ਜਿਵੇਂ ਉਸ ਦੇ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਨਿਕਲੀਆਂ ਹੋਣ।
ਤੇषਾਮਪਿ ਮਹਾਤੇਜਾ ਰਾਮੋ ਰਤਿਕਰਃ ਪਿਤੁਃ। ਸ੍ਵਯਮ੍ਭੂਰਿਵ ਭੂਤਾਨਾਂ ਬਭੂਵ ਗੁਣਵਤ੍ਤਰਃ
ਉਹਨਾਂ ਵਿਚੋਂ, ਰਾਮ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਤੇਜਸਵੀ ਸੀ, ਪਿਤਾ ਦਾ ਚਾਹਤਾ ਸੀ। ਜੀਵਾਂ ਵਿਚ ਆਪ-ਜਨਮਿਆ ਕਰਤਾ ਵਾਂਗ, ਸਭ ਤੋਂ ਗੁਣਵਾਨ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸ ਹਿ ਦੇਵੈਰੁਦੀਰ੍ਣਸ੍ਯ ਰਾਵਣਸ੍ਯ ਵਧਾਰ੍ਥਿਭਿਃ। ਅਰ੍ਥਿਤੋ ਮਾਨੁषੇ ਲੋਕੇ ਜਜ੍ਞੇ ਵਿष੍ਣੁਃ ਸਨਾਤਨਃ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਅਰਦਾਸ 'ਤੇ, ਜੋ ਰਾਵਣ ਦੇ ਨਾਸ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਸਨ, ਸਦਾ-ਅਟੱਲ ਵਿਸ਼ਨੁ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਜਨਮਿਆ।
ਕੌਸਲ੍ਯਾ ਸ਼ੁਸ਼ੁਭੇ ਤੇਨ ਪੁਤ੍ਰੇਣਾਮਿਤਤੇਜਸਾ। ਯਥਾ ਵਰੇਣ ਦੇਵਾਨਾਮਦਿਤਿਰ੍ਵਜ੍ਰਪਾਣਿਨਾ
ਕੌਸਲਿਆ ਆਪਣੇ ਅਤਿ-ਤੇਜਸਵੀ ਪੁੱਤਰ ਨਾਲ ਚਮਕਦੀ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਆਦਿਤੀ ਵਜਰਧਾਰੀ ਦੇ ਨਾਲ ਚਮਕਦੀ ਹੈ।
ਸ ਹਿ ਰੂਪੋਪਪਨ੍ਨਸ਼੍ਚ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨਨਸੂਯਕਃ। ਭੂਮਾਵਨੁਪਮਃ ਸੂਨੁਰ੍ਗੁਣੈਰ੍ਦਸ਼ਰਥੋਪਮਃ
ਉਹ ਸੁੰਦਰਤਾ, ਸ਼ਕਤੀ ਅਤੇ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ; ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਕੋਈ ਤੁਲਨਾ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਗੁਣ ਦਸ਼ਰਥ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਵਰਗੇ ਸਨ।
ਸ ਚ ਨਿਤ੍ਯਂ ਪ੍ਰਸ਼ਾਨ੍ਤਾਤ੍ਮਾ ਮृਦੁਪੂਰ੍ਵਂ ਚ ਭਾषਤੇ। ਉਚ੍ਯਮਾਨੋऽਪਿ ਪਰੁषਂ ਨੋਤ੍ਤਰਂ ਪ੍ਰਤਿਪਦ੍ਯਤੇ
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸ਼ਾਂਤ ਮਨ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਪਹਿਲਾਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਰਮ ਬੋਲਦਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਉਸ ਨਾਲ ਰੁੱਖਾ ਬੋਲਦਾ, ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਵਾਪਸ ਰੁੱਖਾ ਜਵਾਬ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ ਸੀ।
ਕਦਾਚਿਦੁਪਕਾਰੇਣ ਕृਤੇਨੈਕੇਨ ਤੁष੍ਯਤਿ। ਨ ਸ੍ਮਰਤ੍ਯਪਕਾਰਾਣਾਂ ਸ਼ਤਮਪ੍ਯਾਤ੍ਮਵਤ੍ਤਯਾ
ਉਹ ਇਕ ਉਪਕਾਰ ਨਾਲ ਹੀ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ, ਉਹ ਸੌ ਉਨਸਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਯਾਦ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ ਸੀ।
ਸ਼ੀਲਵृਦ੍ਧੈਰ੍ਜ੍ਞਾਨਵृਦ੍ਧੈਰ੍ਵਯੋਵृਦ੍ਧੈਸ਼੍ਚ ਸਜ੍ਜਨੈਃ। ਕਥਯਨ੍ਨਾਸ੍ਤ ਵੈ ਨਿਤ੍ਯਮਸ੍ਤ੍ਰਯੋਗ੍ਯਾਨ੍ਤਰੇष੍ਵਪਿ
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਚੰਗੇ ਚਰਿਤਰ, ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਉਮਰ ਵਾਲੇ ਵਧੇਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਗੱਲਬਾਤ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਹੱਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਮਾਹਿਰਾਂ ਵਿਚ ਵੀ।
ਬੁਦ੍ਧਿਮਾਨ੍ ਮਧੁਰਾਭਾषੀ ਪੂਰ੍ਵਭਾषੀ ਪ੍ਰਿਯਂਵਦਃ। ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍ਨ ਚ ਵੀਰ੍ਯੇਣ ਮਹਤਾ ਸ੍ਵੇਨ ਵਿਸ੍ਮਿਤਃ
ਉਹ ਬੁਧੀਮਾਨ, ਮਿੱਠਾ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ, ਪਹਿਲਾਂ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ, ਪਰ ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ 'ਤੇ ਹੈਰਾਨ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ ਸੀ।
ਨ ਚਾਨृਤਕਥੋ ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ ਵृਦ੍ਧਾਨਾਂ ਪ੍ਰਤਿਪੂਜਕਃ। ਅਨੁਰਕ੍ਤਃ ਪ੍ਰਜਾਭਿਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਜਾਸ਼੍ਚਾਪ੍ਯਨੁਰਜ੍ਯਤੇ
ਉਹ ਕਦੇ ਝੂਠ ਨਹੀਂ ਬੋਲਦਾ ਸੀ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਸੀ, ਵੱਡਿਆਂ ਦਾ ਆਦਰ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਪਿਆਰਾ ਸੀ ਅਤੇ ਲੋਕ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦੇ ਸਨ।
ਸਾਨੁਕ੍ਰੋਸ਼ੋ ਜਿਤਕ੍ਰੋਧੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਪ੍ਰਤਿਪੂਜਕਃ। ਦੀਨਾਨੁਕਮ੍ਪੀ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਪ੍ਰਗ੍ਰਹਵਾਨ੍ ਸ਼ੁਚਿਃ
ਉਹ ਦਇਆਲੂ, ਗੁੱਸੇ 'ਤੇ ਕਾਬੂ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦਾ ਆਦਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਮਸਕੀਨਾਂ 'ਤੇ ਰਹਿਮ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਧਰਮ ਦਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੰਜਮ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਕੁਲੋਚਿਤਮਤਿਃ ਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ਰਂ ਸ੍ਵਧਰ੍ਮਂ ਬਹੁ ਮਨ੍ਯਤੇ। ਮਨ੍ਯਤੇ ਪਰਯਾ ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਮਹਤ੍ ਸ੍ਵਰ੍ਗਫਲਂ ਤਤਃ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਘਰਾਣੇ ਦੇ ਅਨੁਕੂਲ ਸੋਚ ਰੱਖਦਾ ਸੀ, ਸ਼ੂਰਵੀਰਾਂ ਦੇ ਧਰਮ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਇੱਜ਼ਤ ਦਿੰਦਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸੁਆਰਗ ਫਲ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਪ੍ਰੀਤ ਨਾਲ ਮੰਨਦਾ ਸੀ।
ਨਾਸ਼੍ਰੇਯਸਿ ਰਤੋ ਯਸ਼੍ਚ ਨ ਵਿਰੁਦ੍ਧਕਥਾਰੁਚਿਃ। ਉਤ੍ਤਰੋਤ੍ਤਰਯੁਕ੍ਤੀਨਾਂ ਵਕ੍ਤਾ ਵਾਚਸ੍ਪਤਿਰ੍ਯਥਾ
ਉਹ ਕਦੇ ਅਸ਼ੁਭ ਵਿਚ ਰੁਚੀ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ ਸੀ, ਨਾ ਹੀ ਵਿਰੋਧੀ ਗੱਲਾਂ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਕਰਦਾ ਸੀ; ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤਰਤੀਬ ਨਾਲ ਤਰਕ ਵਾਲੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਬੋਲਣ ਦੇ ਮਾਹਿਰ।
ਅਰੋਗਸ੍ਤਰੁਣੋ ਵਾਗ੍ਮੀ ਵਪੁष੍ਮਾਨ੍ ਦੇਸ਼ਕਾਲਵਿਤ੍। ਲੋਕੇ ਪੁਰੁषਸਾਰਜ੍ਞਃ ਸਾਧੁਰੇਕੋ ਵਿਨਿਰ੍ਮਿਤਃ
ਉਹ ਤੰਦਰੁਸਤ, ਨੌਜਵਾਨ, ਚੰਗਾ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ, ਸੁੰਦਰ, ਥਾਂ ਤੇ ਸਮੇਂ ਦੀ ਸਮਝ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਸੀ; ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮਨੁੱਖ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ, ਇਕ ਵਧੀਆ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲਾ।
ਸ ਤੁ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠੈਰ੍ਗੁਣੈਰ੍ਯੁਕ੍ਤਃ ਪ੍ਰਜਾਨਾਂ ਪਾਰ੍ਥਿਵਾਤ੍ਮਜਃ। ਬਹਿਸ਼੍ਚਰ ਇਵ ਪ੍ਰਾਣੋ ਬਭੂਵ ਗੁਣਤਃ ਪ੍ਰਿਯਃ
ਉੱਚ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਐਸਾ ਪਿਆਰਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਚਲਦਾ ਜੀਵ-ਸਵਾਸ।
ਸਰ੍ਵਵਿਦ੍ਯਾਵ੍ਰਤਸ੍ਨਾਤੋ ਯਥਾਵਤ੍ ਸਾਙ੍ਗਵੇਦਵਿਤ੍। ਇष੍ਵਸ੍ਤ੍ਰੇ ਚ ਪਿਤੁਃ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਬਭੂਵ ਭਰਤਾਗ੍ਰਜਃ
ਸਭ ਵਿਦਿਆਵਾਂ ਤੇ ਵਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਨ੍ਹਾਇਆ ਹੋਇਆ, ਵੇਦਾਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸ਼ਾਖਾਵਾਂ ਦੀ ਪੂਰੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ, ਭਰਤ ਦਾ ਵੱਡਾ ਭਰਾ ਤੀਰ-ਚਲਾਉਣ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧੀਆ ਸੀ।