ਸ੍ਵਮਾਸ਼੍ਰਮਮਿਦਂ ਸੌਮ੍ਯ ਰਾਘਵਾਣਾਂ ਕੁਲਸ੍ਯ ਹਿ । ਆਸਨਂ ਪਾਦ੍ਯਮਰ੍ਧ੍ਯਂ ਚ ਨਿਰ੍ਵਿਸ਼ਙ੍ਕਃ ਪ੍ਰਤੀਚ੍ਛ ਮੇ ।। ੭.੬੫.
ਪਿਆਰੇ, ਇਹ ਮੇਰਾ ਆਸ਼ਰਮ ਰਘੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਹੈ। ਮੇਰੇ ਵੱਲੋਂ ਬੇਝਿਜਕ ਆਸਨ, ਪਾਣੀ ਅਤੇ ਸਤਕਾਰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰੋ।
ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਯ ਤਦਾ ਪੂਜਾਂ ਫਲਮੂਲਂ ਚ ਭੋਜਨਮ੍ । ਭਕ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸ ਕਾਕੁਤ੍ਸ੍ਥਸ੍ਤृਪ੍ਤਿਂ ਚ ਪਰਮਾਂ ਗਤਃ ।। ੭.੬੫.
ਫਿਰ ਰਾਮ ਨੇ ਪੂਜਾ, ਫਲ ਤੇ ਮੂਲ ਦਾ ਭੋਜਨ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਖਾ ਕੇ ਵੱਡੀ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਪਾਈ।
ਸ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਫਲਮੂਲਂ ਚ ਮਹਰ੍षਿਂ ਤਮੁਵਾਚ ਹ । ਇਯਂ ਯਜ੍ਞਵਿਭੂਤਿਸ੍ਤੇ ਕਸ੍ਯਾਸ਼੍ਰਮਸਮੀਪਤਃ ।। ੭.੬੫.
ਫਲ ਤੇ ਮੂਲ ਖਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਮਹਾ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਇਹ ਯਜਨ ਦੀ ਸ਼ੋਭਾ — ਇਹ ਕਿਸ ਆਸ਼ਰਮ ਦੇ ਨੇੜੇ ਹੈ?'
ਤਤ੍ਤਸ੍ਯ ਭਾषਿਤਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਰ੍ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ । ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨ ਸ਼ृਣੁ ਯਸ੍ਯੇਦਂ ਬਭੂਵਾਯਤਨਂ ਪੁਰਾ ।। ੭.੬੫.
ਉਸ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਾਲਮੀਕਿ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ, ਸੁਣੋ, ਇਹ ਆਸਥਾਨ ਪਹਿਲਾਂ ਕਿਸ ਦਾ ਸੀ।'
ਯੁष੍ਮਾਕਂ ਪੂਰ੍ਵਕੋ ਰਾਜਾ ਸੌਦਾਸਸ੍ਤਸ੍ਯ ਭੂਪਤੇਃ । ਪੁਤ੍ਰੋ ਵੀਰਸਹੋ ਨਾਮ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨਤਿਧਾਰ੍ਮਿਕਃ ।। ੭.੬੫.
ਤੁਹਾਡੇ ਪੂਰਵਜ ਰਾਜਾ ਸੌਦਾਸਾ ਦੇ ਪুতਰ ਦਾ ਨਾਮ ਵੀਰਸਹਾ ਸੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਤੇ ਧਰਮਵਾਨ ਸੀ।
ਸ ਬਾਲ ਏਵ ਸੌਦਾਸੋ ਮृਗਯਾਮੁਪਚਕ੍ਰਮੇ । ਚਞ੍ਚੂਰ੍ਯਮਾਣਂ ਦਦृਸ਼ੇ ਸ ਸ਼ੂਰੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਦ੍ਵਯਮ੍ ।। ੭.੬੫.
ਸੌਦਾਸਾ ਬਚਪਨ ਵਿੱਚ ਹੀ ਸ਼ਿਕਾਰ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਦੋ ਰਾਖਸ਼ਸ ਵੇਖੇ ਜੋ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲਰੂਪਿਣੌ ਘੋਰੌ ਮृਗਾਨ੍ਬਹੁਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ । ਭਕ੍ਸ਼ਮਾਣਾਵਸਨ੍ਤੁष੍ਟੌ ਪਰ੍ਯਾਪ੍ਤਿਂ ਨੈਵ ਜਗ੍ਮਤੁਃ ।। ੭.੬੫.
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਡਰਾਉਣੇ ਤੇ ਬਾਘ ਦੀ ਆਕਾਰੀ ਸਨ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਜਾਨਵਰਾਂ ਨੂੰ ਖਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਪਰ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਭੁੱਖ ਮੁੱਕਦੀ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਸ ਤੁ ਤੌ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੌ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨਿਰ੍ਮृਗਂ ਚ ਵਨਂ ਕृਤਮ੍ । ਕ੍ਰੋਧੇਨ ਮਹਤਾ ऽ ऽਵਿष੍ਟੋ ਜਘਾਨੈਕਂ ਮਹੇषੁਣਾ ।। ੭.੬੫.
ਉਹ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਅਤੇ ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਜਾਨਵਰਾਂ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਵੱਡੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਅਤੇ ਇੱਕ ਨੂੰ ਵੱਡੇ ਤੀਰ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਵਿਨਿਪਾਤ੍ਯ ਤਮੇਕਂ ਤੁ ਸੌਦਾਸਃ ਪੁਰੁषਰ੍षਭਃ । ਵਿਜ੍ਵਰੋ ਵਿਗਤਾਮਾਰ੍षੋ ਹਤਂ ਰਕ੍ਸ਼ੋ ਹ੍ਯੁਦੈਕ੍ਸ਼ਤ ।। ੭.੬੫.
ਇੱਕ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਸੌਦਾਸਾ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਬਿਨਾ ਗੁੱਸੇ ਤੇ ਬਿਮਾਰੀ ਦੇ, ਮਰੇ ਹੋਏ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੂੰ ਤੱਕਦਾ ਰਿਹਾ।
ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼ਮਾਣਂ ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਹਾਯਂ ਤਸ੍ਯ ਰਕ੍ਸ਼ਸਃ । ਸਨ੍ਤਾਪਮਕਰੋਦ੍ਘੋਰਂ ਸੌਦਾਸਂ ਚੇਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ ।। ੭.੬੫.
ਜਦ ਉਸ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀ ਨੂੰ ਮਰਿਆ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਸੌਦਾਸਾ ਵੱਲ ਤੱਕਣ ਲੱਗਾ ਤੇ ਗਹਿਰੀ ਪੀੜ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਯਸ੍ਮਾਦਨਪਰਾਧਂ ਤ੍ਵਂ ਸਹਾਯਂ ਮਮ ਜਘ੍ਨਿਵਾਨ੍ । ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤਵਾਪਿ ਪਾਪਿष੍ਠ ਪ੍ਰਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਪ੍ਰਤਿਕ੍ਰਿਯਾਮ੍ ।। ੭.੬੫.
ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਸਾਥੀ ਨੂੰ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਗਲਤੀ ਦੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਪਾਪੀ, ਮੈਂ ਵੀ ਤੈਨੂੰ ਇਸ ਦਾ ਜਵਾਬ ਦੇਵਾਂਗਾ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਤਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਸ੍ਤਤ੍ਰੈਵਾਨ੍ਤਰਧੀਯਤ । ਕਾਲਪਰ੍ਯਾਯਯੋਗੇਨ ਰਾਜਾ ਮਿਤ੍ਰਸਹੋ ऽਭਵਤ੍ ।। ੭.੬੫.
ਇਹ ਗੱਲ ਆਖ ਕੇ, ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸ ਉਥੇ ਹੀ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਿਆ; ਸਮਾਂ ਬੀਤਣ ਤੇ, ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਮਿਤ੍ਰਸਹਾ ਦੇ ਨਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਣ ਲੱਗਾ।
ਰਾਜਾਪਿ ਯਜਤੇ ਯਜ੍ਞਮਸ੍ਯਾਸ਼੍ਰਮਸਮੀਪਤਃ । ਅਸ਼੍ਵਮੇਧਂ ਮਹਾਯਜ੍ਞਂ ਤਂ ਵਸਿष੍ਠੋ ऽਭ੍ਯਪਾਲਯਤ੍ ।। ੭.੬੫.
ਰਾਜਾ ਨੇ ਇਸ ਆਸ਼ਰਮ ਦੇ ਨੇੜੇ ਵੱਡਾ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਕੀਤਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਨੇਤ੍ਰਤਵ ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ ਕੀਤਾ।
ਤਤ੍ਰ ਯਜ੍ਞੋ ਮਹਾਨਾਸੀਦ੍ਬਹੁਵਰ੍षਗਣਾਯੁਤਃ । ਸਮृਦ੍ਧਃ ਪਰਯਾ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮ੍ਯਾ ਦੇਵਯਜ੍ਞਸਮੋ ऽਭਵਤ੍ ।। ੭.੬੫.
ਉਥੇ ਵੱਡਾ ਯਜਨ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਾਲ ਚੱਲਿਆ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਰੌਣਕਦਾਰ ਤੇ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਸੀ, ਤੇ ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਯਜਨ ਵਾਂਗ ਹੀ ਸੀ।
ਅਥਾਵਸਾਨੇ ਯਜ੍ਞਸ੍ਯ ਪੂਰ੍ਵਵੈਰਮਨੁਸ੍ਮਰਨ੍ । ਵਸਿष੍ਠਰੂਪੀ ਰਾਜਾਨਮਿਤਿ ਹੋਵਾਚ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ ।। ੭.੬੫.
ਯਜਨ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਪੁਰਾਣੀ ਵੈਰ-ਵਿਰੋਧੀ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਵਸੀਸ਼ਠ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਇੱਕ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਅਸ੍ਯ ਯਜ੍ਞਸ੍ਯ ਜਾਤੋ ऽਨ੍ਤਃ ਸਾਮਿषਂ ਭੋਜਨਂ ਮਮ । ਦੀਯਤਾਮਿਹ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਵੈ ਨਾਤ੍ਰ ਕਾਰ੍ਯਾ ਵਿਚਾਰਣਾ ।। ੭.੬੫.
ਇਸ ਯਜਨ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਮੇਰੇ ਲਈ ਮਾਸ ਵਾਲਾ ਭੋਜਨ ਬਣਿਆ ਹੈ; ਉਹ ਇੱਥੇ ਜਲਦੀ ਦੇਵੋ, ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ।
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵ੍ਯਾਹृਤਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਰੂਪਿਣਾ । ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਸਂਸ੍ਕਾਰਕੁਸ਼ਲਮੁਵਾਚ ਪृਥਿਵੀਪਤਿਃ ।। ੭.੬੫.
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਰਾਕਸ਼ਸ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਜੋ ਭੋਜਨ ਬਣਾਉਣ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ, ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਹਵਿष੍ਯਂ ਸਾਮਿषਂ ਸ੍ਵਾਦੁ ਯਥਾ ਭਵਤਿ ਭੋਜਨਮ੍ । ਤਥਾ ਕੁਰੁष੍ਵ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਵੈ ਪਰਿਤੁष੍ਯੇਦ੍ਯਥਾ ਗੁਰੁਃ ।। ੭.੬੫.
ਮਾਸ ਵਾਲਾ ਭੋਜਨ ਐਸਾ ਬਣਾਓ ਕਿ ਉਹ ਸੁਆਦ ਹੋਵੇ, ਜਿਵੇਂ ਗੁਰੂ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ—ਇਹ ਕੰਮ ਜਲਦੀ ਕਰੋ, ਤਾਂ ਕਿ ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਣ।
ਸ਼ਾਸਨਾਤ੍ਪਾਰ੍ਥਿਵੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਸੂਦਃ ਸਮ੍ਭ੍ਰਾਨ੍ਤਮਾਨਸਃ । ਸ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ ਪੁਨਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸੂਦਵੇषਮਥਾਕਰੋਤ੍ ।। ੭.੬੫.
ਰਾਜਾ ਦੇ ਹੁਕਮ ਤੇ, ਰਸੋਈਆ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਘਬਰਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤਿਆਰੀ ਕਰਨ ਲੱਗਾ; ਤੇ ਉਥੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੇ ਰਸੋਈਏ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ।
ਸ ਮਾਨੁषਮਥੋ ਮਾਂਸਂ ਪਾਰ੍ਥਿਵਾਯ ਨ੍ਯਵੇਦਯਤ੍ । ਇਦਂ ਸ੍ਵਾਦੁ ਹਵਿष੍ਯਂ ਚ ਸਾਮਿषਂ ਚਾਨ੍ਨਮਾਹृਤਮ੍ ।। ੭.੬੫.
ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਮਾਸ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ ਤੇ ਆਖਿਆ, 'ਇਹ ਸੁਆਦ ਵਾਲਾ ਭੋਜਨ, ਮਾਸ ਸਮੇਤ, ਲਿਆਇਆ ਗਿਆ ਹੈ।'
ਸ ਭੋਜਨਂ ਵਸਿष੍ਠਾਯ ਪਤ੍ਨ੍ਯਾ ਸਾਰ੍ਧਮੁਪਾਹਰਤ੍ । ਮਦਯਨ੍ਤ੍ਯਾ ਨਰਵ੍ਯਾਘ੍ਰ ਸਾਮਿषਂ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾ ਹृਤਮ੍ ।। ੭.੬੫.
ਉਹ ਮਨੁੱਖ-ਭਖਣ ਵਾਲਾ, ਮਦਯੰਤਿ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਰਾਕਸ਼ਸ ਵੱਲੋਂ ਲਿਆਇਆ ਮਾਸ ਵਾਲਾ ਭੋਜਨ ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੂੰ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ।
ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਤਦਾਮਿषਂ ਵਿਪ੍ਰੋ ਮਾਨੁषਂ ਭਾਜਨਂ ਗਤਮ੍ । ਕ੍ਰੋਧੇਨ ਮਹਤਾ ऽ ऽਵਿष੍ਟੋ ਵ੍ਯਾਹਰ੍ਤੁਮੁਪਚਕ੍ਰਮੇ ।। ੭.੬੫.
ਜਦ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਜਾਣ ਲਿਆ ਕਿ ਭੋਜਨ ਦੇ ਪਾਤਰ ਵਿਚ ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਮਾਸ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਵੱਡੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ ਤੇ ਗੱਲ ਆਖਣ ਲੱਗਾ।
ਯਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਂ ਭੋਜਨਂ ਰਾਜਨ੍ਮਮੈਤਦ੍ਦਾਤੁਮਿਚ੍ਛਸਿ । ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਭੋਜਨਮੇਤਤ੍ਤੇ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ ।। ੭.੬੫.
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਇਹ ਭੋਜਨ ਮੈਨੂੰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਭੋਜਨ ਤੇਰਾ ਹੀ ਹੋਵੇਗਾ—ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਤਤਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਸ੍ਤੁ ਸੌਦਾਸਸ੍ਤੋਯਂ ਜਗ੍ਰਾਹ ਪਾਣਿਨਾ । ਵਸਿष੍ਠਂ ਸ਼ਪ੍ਤੁਮਾਰੇਭੇ ਭਾਰ੍ਯਾ ਚੈਨਮਵਾਰਯਤ੍ ।। ੭.੬੫.
ਫਿਰ ਸੌਦਾਸਾ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇਣ ਲਈ ਹੱਥ ਵਿਚ ਪਾਣੀ ਲਿਆ, ਪਰ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਰਾਜਨ੍ਪ੍ਰਭੁਰ੍ਯਤੋ ऽਸ੍ਮਾਕਂ ਵਸਿष੍ਠੋ ਭਗਵਾਨृषਿਃ । ਪ੍ਰਤਿਸ਼ਪ੍ਤੁਂ ਨ ਸ਼ਕ੍ਤਸ੍ਤ੍ਵਂ ਦੇਵਤੁਲ੍ਯਂ ਪੁਰੋਧਸਮ੍ ।। ੭.੬੫.
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਵਸੀਸ਼ਠ ਸਾਡਾ ਮਾਣਯੋਗ ਰਿਸ਼ੀ ਹੈ, ਤੂੰ ਉਸ ਨੂੰ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਰਗਾ ਤੇ ਸਾਡਾ ਮੁੱਖ ਪੁਜਾਰੀ ਹੈ, ਸ਼ਾਪ ਨਹੀਂ ਦੇ ਸਕਦਾ।
ਤਤਃ ਕ੍ਰੋਧਮਯਂ ਤੋਯਂ ਤੇਜੋਬਲਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍ । ਵ੍ਯਸਰ੍ਜਯਤ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਤਤਃ ਪਾਦੌ ਸਿषੇਚ ਚ ।। ੭.੬੫.
ਫਿਰ ਧਰਮਵਾਨ ਰਾਜਾ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਪਾਣੀ ਵਗਾ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਆਪਣੇ ਪੈਰ ਧੋ ਲਏ।
ਤੇਨਾਸ੍ਯ ਰਾਜ੍ਞਸ੍ਤੌ ਪਾਦੌ ਤਦਾ ਕਲ੍ਮਾषਤਾਂ ਗਤੌ । ਤਦਾਪ੍ਰਭृਤਿ ਰਾਜਾ ऽਸੌ ਸੌਦਾਸਃ ਸੁਮਹਾਯਸ਼ਾਃ । ਕਲ੍ਮਾषਪਾਦਃ ਸਂਵृਤ੍ਤਃ ਖ੍ਯਾਤਸ਼੍ਚੈਵ ਤਥਾ ਨृਪਃ ।। ੭.੬੫.
ਇਸ ਕਾਰਨ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਰਾਜੇ ਦੇ ਪੈਰ ਕਾਲੇ ਹੋ ਗਏ। ਉਸ ਵਖਤ ਤੋਂ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਯਸ਼ ਵਾਲਾ ਰਾਜਾ ਸੌਦਾਸਾ 'ਕਲਮਾਸ਼ਪਾਦ' ਨਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਐਸਾ ਹੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਇਆ।
ਸ ਰਾਜਾ ਸਹ ਪਤ੍ਨ੍ਯਾ ਵੈ ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯ ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਃ । ਪੁਨਰ੍ਵਸਿष੍ਠਂ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਯਦੁਕ੍ਤਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਰੂਪਿਣਾ ।। ੭.੬੫.
ਉਹ ਰਾਜਾ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਫਿਰ ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੂੰ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਉਹ ਗੱਲ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਪੁੱਛਣ ਲੱਗਾ।
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪਾਰ੍ਥਿਵੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾ ਵਿਕृਤਂ ਚ ਤਤ੍ । ਪੁਨਃ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਰਾਜਾਨਂ ਵਸਿष੍ਠਃ ਪੁਰੁषਰ੍षਭਮ੍ ।। ੭.੬੫.
ਰਾਜੇ ਦੀ ਦੁਖਦਾਈ ਕਹਾਣੀ, ਜੋ ਰਾਖਸ਼ਸ ਦੇ ਕਾਰਨ ਹੋਈ ਸੀ, ਸੁਣ ਕੇ, ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ ਮੁੜ ਰਾਜੇ ਨੂੰ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਮਯਾ ਰੋषਪਰੀਤੇਨ ਯਦਿਦਂ ਵ੍ਯਾਹृਤਂ ਵਚਃ । ਨੈਤਚ੍ਛਕ੍ਯਂ ਵृਥਾ ਕਰ੍ਤੁਂ ਪ੍ਰਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਚ ਤੇ ਵਰਮ੍ ।। ੭.੬੫.
ਮੈਂ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਜੋ ਸ਼ਬਦ ਕਹੇ, ਉਹ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੇ, ਪਰ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇੱਕ ਵਰ ਦਿਆਂਗਾ।