ਬਲਂ ਚ ਸੁਭृਤਂ ਵੀਰ ਹृष੍ਟਪੁष੍ਟਮਨੁਦ੍ਧਤਮ੍ । ਸਮ੍ਭਾषਾਸਮ੍ਪ੍ਰਦਾਨੇਨ ਰਞ੍ਜਯਸ੍ਵ ਨਗੇਤ੍ਤਮ ।। ੭.੬੪.
ਵੀਰ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਾਲੀ ਹੋਈ, ਖੁਸ਼ ਅਤੇ ਤੰਦਰੁਸਤ, ਨਿਮਰ ਫੌਜ ਨਾਲ, ਗੱਲਬਾਤ ਅਤੇ ਦਾਨ ਦੇ ਕੇ, ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰ।
ਨ ਹ੍ਯਰ੍ਥਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਤਿष੍ਠਨ੍ਤਿ ਨ ਦਾਰਾ ਨ ਚ ਬਾਨ੍ਧਵਾਃ । ਸੁਪ੍ਰੀਤੋ ਭृਤ੍ਯਵਰ੍ਗਸ਼੍ਚ ਯਤ੍ਰ ਤਿष੍ਠਸਿ ਰਾਘਵ ।। ੭.੬੪.
ਉਥੇ ਨਾ ਧਨ ਰਹਿੰਦਾ, ਨਾ ਪਤਨੀਆਂ, ਨਾ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ। ਜਿਥੇ ਤੂੰ ਹੋਂਦਾ, ਰਾਘਵ, ਉਥੇ ਸਿਰਫ਼ ਖੁਸ਼ ਨੌਕਰ ਹੀ ਹਨ।
ਤਤੋ ਹृष੍ਟਜਨਾਕੀਰ੍ਣਾਂ ਪ੍ਰਸ੍ਥਾਪ੍ਯ ਮਹਤੀਂ ਚਮੂਮ੍ । ਏਕ ਏਵ ਧਨੁष੍ਪਾਣਿਰ੍ਗਚ੍ਛ ਤ੍ਵਂ ਮਧੁਨੋ ਵਨਮ੍ ।। ੭.੬੪.
ਫਿਰ, ਖੁਸ਼ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਰਵਾਨਾ ਕਰ ਕੇ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਧਨੁਸ਼ ਲੈ ਕੇ, ਇਕੱਲਾ ਮਧੂ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਜਾ।
ਯਥਾ ਤ੍ਵਾਂ ਨ ਪ੍ਰਜਾਨਾਤਿ ਗਚ੍ਛਨ੍ਤਂ ਯੁਦ੍ਧਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍ । ਲਵਣਸ੍ਤੁ ਮਧੋਃ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਤਥਾ ਗਚ੍ਛੇਰਸ਼ਙ੍ਕਿਤਮ੍ ।। ੭.੬੪.
ਜਿਵੇਂ ਤੇਰੇ ਜਾਣ ਦੀ, ਲੜਾਈ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਪਤਾ ਨਹੀਂ, ਐਸੇ ਹੀ ਮਧੂ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਲਵਣ ਵੀ ਬਿਨਾ ਸ਼ੱਕ ਦੇ ਜਾਵੇ।
ਨ ਤਸ੍ਯ ਮੂਤ੍ਯੁਰਨ੍ਯੋ ऽਸ੍ਤਿ ਕਸ਼੍ਚਿਦ੍ਧਿ ਪੁਰੁषਰ੍षਭ । ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਯੋ ऽਭਿਗਚ੍ਛੇਤ ਸ ਵਧ੍ਯੋ ਲਵਣੇਨ ਹਿ ।। ੭.੬੪.
ਉਸ ਦੀ ਮੌਤ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੀ, ਮਰਦਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ। ਜੋ ਵੀ ਉਸ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾਂਦਾ, ਲਵਣ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਸ ਹਿ ਗ੍ਰੀष੍ਮੋ ऽਪਯਾਤੇ ਤੁ ਵਰ੍षਾਰਾਤ੍ਰ ਉਪਾਗਤੇ । ਹਨ੍ਯਾਸ੍ਤ੍ਵਂ ਲਵਣਂ ਸੌਮ੍ਯ ਸਹਿ ਕਾਲੋ ऽਸ੍ਯ ਦੁਰ੍ਮਤੇਃ ।। ੭.੬੪.
ਜਦ ਗਰਮੀ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਵੇ ਅਤੇ ਮੀਂਹ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆ ਜਾਵੇ, ਤਦ, ਸੁਭਾਵ ਵਾਲੇ, ਤੂੰ ਲਵਣ ਨੂੰ ਮਾਰ। ਇਹ ਸਮਾਂ ਉਸ ਮੰਦ-ਮੱਤ ਵਾਲੇ ਲਈ ਠੀਕ ਹੈ।
ਮਹਰ੍षੀਂਸ੍ਤੁ ਪੁਰਤ੍ਕृਤ੍ਯ ਪ੍ਰਯਾਨ੍ਤੁ ਤਵ ਸੌਨਿਕਾਃ । ਯਥਾ ਗ੍ਰੀष੍ਮਾਵਸ਼ੇषੇਣ ਤਰੇਯੁਰ੍ਜਾਹ੍ਨਵੀਜਲਮ੍ ।। ੭.੬੪.
ਤੇਰੇ ਸੈਨਿਕ ਮਹਾ-ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਰੱਖ ਕੇ ਰਵਾਨਾ ਹੋਣ, ਤਾਂ ਕਿ ਗਰਮੀ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਉਹ ਜਾਹਨਵੀ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਸਕਣ।
ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਥਾਪ੍ਯ ਬਲਂ ਸਰ੍ਵਂ ਨਦੀਤੀਰੇ ਸਮਾਹਿਤਃ । ਅਗ੍ਰਤੋ ਧਨੁषਾ ਸਾਰ੍ਧਂ ਗਚ੍ਛ ਤ੍ਵਂ ਲਘੁਵਿਕ੍ਰਮਃ ।। ੭.੬੪.
ਸਾਰੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਰੱਖ, ਅਤੇ ਤੂੰ ਤੇਜ਼ ਚਲਣ ਵਾਲਾ, ਆਪਣੇ ਧਨੁਸ਼ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਰਾਮੇਣ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਸ੍ਤਾਨ੍ਮਹਾਬਲਾਨ੍ । ਸੇਨਾਮੁਖ੍ਯਾਨ੍ਸਮਾਨੀਯ ਤਤੋ ਵਾਕ੍ਯਮੁਵਾਚ ਹ ।। ੭.੬੪.
ਰਾਮ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਨੇ ਉਹ ਮਹਾਬਲੀ ਫੌਜ ਦੇ ਮੁਖੀਆਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਫਿਰ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ।
ਏਤੇ ਵੋ ਗਣਿਤਾ ਵਾਸਾ ਯਤ੍ਰ ਤਤ੍ਰ ਨਿਵਤ੍ਸ੍ਯਥ । ਸ੍ਥਾਤਵ੍ਯਂ ਚਾਵਿਰੋਧੇਨ ਯਥਾ ਬਾਧਾ ਨ ਕਸ੍ਯਚਿਤ੍ ।। ੭.੬੪.
ਇਹ ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਵਸਣ ਦੀਆਂ ਥਾਵਾਂ ਗਿਣੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ; ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਤੁਸੀਂ ਰਹੋ, ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਤਕਲੀਫ਼ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਸ਼ਾਂਤੀ ਨਾਲ ਰਹੋ।
ਤਥਾ ਤਾਂਸ੍ਤੁ ਸਮਾਜ੍ਞਾਪ੍ਯ ਪ੍ਰਸ੍ਥਾਪ੍ਯ ਚ ਮਹਦ੍ਬਲਮ੍ । ਕੌਸਲ੍ਯਾਂ ਚ ਸੁਮਿਤ੍ਰਾਂ ਚ ਕੈਕੇਯੀਂ ਚਾਭ੍ਯਵਾਦਯਤ੍ ।। ੭.੬੪.
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦੇ ਕੇ ਅਤੇ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਰਵਾਨਾ ਕਰ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਕੌਸਲਿਆ, ਸੁਮਿਤਰਾ ਅਤੇ ਕੈਕੇਈ ਨੂੰ ਆਦਰ ਸਹਿਤ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਰਾਮਂ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣੀਕृਤ੍ਯ ਸ਼ਿਰਸਾ ऽਭਿਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਚ । ਰਾਮੇਣ ਚਾਭ੍ਯਨੁਜ੍ਞਾਤਃ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਃ ਸ਼ਤ੍ਰੁਤਾਪਨਃ ।। ੭.੬੪.
ਰਾਮ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਪਰਿਕਰਮਾ ਕਰਕੇ ਅਤੇ ਸਿਰ ਝੁਕਾ ਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਨੇ ਰਾਮ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਲੈ ਕੇ ਵਿਦਾ ਲਿਆ।
ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਂ ਭਰਤਂ ਚੈਵ ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਃ । ਪੁਰੋਹਿਤਂ ਵਸਿष੍ਠਂ ਚ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਃ ਪ੍ਰਯਤਾਤ੍ਮਵਾਨ੍ । ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮਥੋ ਕृਤ੍ਵਾ ਨਿਰ੍ਜਗਾਮ ਮਹਾਬਲਃ ।। ੭.੬੪.
ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਨੇ ਹਥ ਜੋੜ ਕੇ ਲਕਸ਼ਮਣ, ਭਰਤ ਅਤੇ ਪੁਰੋਹਿਤ ਵਸ਼ਿਸ਼ਠ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪਰਿਕਰਮਾ ਕਰਕੇ, ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਵਾਲਾ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਸ੍ਥਾਪ੍ਯ ਸੇਨਾਮਥ ਸੋ ऽਗ੍ਰਤਸ੍ਤਦਾ ਗਜੇਨ੍ਦ੍ਰਵਾਜਿਪ੍ਰਵਰੌਘਸਙ੍ਕੁਲਾਮ੍ । ਉਪਾਸ ਮਾਸਂ ਤੁ ਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਤਸ੍ਤ੍ਵਥ ਪ੍ਰਯਾਤੋ ਰਘੁਵਂਸ਼ਵਰ੍ਧਨਃ ।। ੭.੬੪.
ਫੌਜ ਨੂੰ ਰਵਾਨਾ ਕਰ ਕੇ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਚੰਗੇ ਹਾਥੀ ਅਤੇ ਘੋੜੇ ਭਰਪੂਰ ਸਨ, ਉਹ ਮਹਾਰਾਜ ਦੇ ਕੋਲ ਇੱਕ ਮਹੀਨਾ ਰਿਹਾ। ਫਿਰ ਰਘੁ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲਾ ਚਲ ਪਿਆ।
ਇਤ੍ਯਾਰ੍षੇ ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਰਾਮਾਯਣੇ ਵਾਲ੍ਮੀਕੀਯੇ ਆਦਿਕਾਵ੍ਯੇ ਸ਼੍ਰੀਮਦੁਤ੍ਤਰਕਾਣ੍ਡੇ ਚਤੁष੍षष੍ਟਿਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਹਾਨ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਉੱਤਰਕਾਂਡ ਦੇ ਚੌਂਠੀ ਸੱਤ ਸੰਗ੍ਰਹਿ ਦਾ ਸਮਾਪਤੀ ਹੋਈ, ਜੋ ਆਦਿ ਕਵੀ ਵਾਲਮੀਕਿ ਨੇ ਰਚਿਆ।
ਪ੍ਰਸ੍ਥਾਪ੍ਯ ਚ ਬਲਂ ਸਰ੍ਵਂ ਮਾਸਮਾਤ੍ਰੋषਿਤਃ ਪਥਿ । ਏਕ ਏਵਾਸ਼ੁ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨੋ ਜਗਾਮ ਤ੍ਵਰਿਤਂ ਤਦਾ ।। ੭.੬੫.
ਸਾਰੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਰਵਾਨਾ ਕਰ ਕੇ, ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਇੱਕ ਮਹੀਨਾ ਹੀ ਰਿਹਾ। ਫਿਰ ਉਹ ਇਕੱਲਾ ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਦ੍ਵਿਰਾਤ੍ਰਮਨ੍ਤਰੇ ਸ਼ੂਰ ਉष੍ਯ ਰਾਘਵਨਨ੍ਦਨਃ । ਵਾਲ੍ਮੀਕੇਰਾਸ਼੍ਰਮਂ ਪੁਣ੍ਯਮਗਚ੍ਛਦ੍ਵਾਸਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ ।। ੭.੬੫.
ਦੋ ਰਾਤਾਂ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਬਿਤਾ ਕੇ, ਰਘੁ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਸਹਾਰਾ, ਵਿਰੋਧੀ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਉੱਤਮ ਵਾਲਮੀਕਿ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ 'ਚ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਸੋ ऽਭਿਵਾਦ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਂ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਮ੍ । ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਰਥੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਵਾਕ੍ਯਮੇਤਦੁਵਾਚ ਹ ।। ੭.੬੫.
ਉਸ ਨੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਰਿਸ਼ੀ ਵਾਲਮੀਕਿ ਨੂੰ ਆਦਰ ਸਹਿਤ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਹਥ ਜੋੜ ਕੇ ਇਹ ਬਚਨ ਆਖੇ।
ਭਗਵਨ੍ਵਸ੍ਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਗੁਰੋਃ ਕृਤ੍ਯਾਦਿਹਾਗਤਃ । ਸ਼੍ਵਃ ਪ੍ਰਭਾਤੇ ਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਪ੍ਰਤੀਚੀਂ ਵਾਰੁਣੀਂ ਦਿਸ਼ਮ੍ ।। ੭.੬੫.
ਭਗਵਾਨ, ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਦੇ ਕੰਮ ਲਈ ਆਇਆ ਹਾਂ, ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ। ਕੱਲ੍ਹ ਸਵੇਰੇ ਮੈਂ ਪੱਛਮੀ ਵੱਲ, ਵਾਰੁਣੀ ਦਿਸਾ ਵੱਲ ਜਾਵਾਂਗਾ।
ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਸ੍ਯ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਹਸ੍ਯ ਮੁਨਿਪੁਙ੍ਗਵਃ । ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਸ੍ਵਾਗਤਂ ਤੇ ਮਹਾਯਸ਼ਃ ।। ੭.੬੫.
ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਹੱਸੇ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਯਸ਼ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਤੁਾਡਾ ਸਵਾਗਤ ਹੈ!'
ਸ੍ਵਮਾਸ਼੍ਰਮਮਿਦਂ ਸੌਮ੍ਯ ਰਾਘਵਾਣਾਂ ਕੁਲਸ੍ਯ ਹਿ । ਆਸਨਂ ਪਾਦ੍ਯਮਰ੍ਧ੍ਯਂ ਚ ਨਿਰ੍ਵਿਸ਼ਙ੍ਕਃ ਪ੍ਰਤੀਚ੍ਛ ਮੇ ।। ੭.੬੫.
ਪਿਆਰੇ, ਇਹ ਮੇਰਾ ਆਸ਼ਰਮ ਰਘੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਹੈ। ਮੇਰੇ ਵੱਲੋਂ ਬੇਝਿਜਕ ਆਸਨ, ਪਾਣੀ ਅਤੇ ਸਤਕਾਰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰੋ।
ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਯ ਤਦਾ ਪੂਜਾਂ ਫਲਮੂਲਂ ਚ ਭੋਜਨਮ੍ । ਭਕ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸ ਕਾਕੁਤ੍ਸ੍ਥਸ੍ਤृਪ੍ਤਿਂ ਚ ਪਰਮਾਂ ਗਤਃ ।। ੭.੬੫.
ਫਿਰ ਰਾਮ ਨੇ ਪੂਜਾ, ਫਲ ਤੇ ਮੂਲ ਦਾ ਭੋਜਨ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਖਾ ਕੇ ਵੱਡੀ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਪਾਈ।
ਸ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਫਲਮੂਲਂ ਚ ਮਹਰ੍षਿਂ ਤਮੁਵਾਚ ਹ । ਇਯਂ ਯਜ੍ਞਵਿਭੂਤਿਸ੍ਤੇ ਕਸ੍ਯਾਸ਼੍ਰਮਸਮੀਪਤਃ ।। ੭.੬੫.
ਫਲ ਤੇ ਮੂਲ ਖਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਮਹਾ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਇਹ ਯਜਨ ਦੀ ਸ਼ੋਭਾ — ਇਹ ਕਿਸ ਆਸ਼ਰਮ ਦੇ ਨੇੜੇ ਹੈ?'
ਤਤ੍ਤਸ੍ਯ ਭਾषਿਤਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਰ੍ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ । ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨ ਸ਼ृਣੁ ਯਸ੍ਯੇਦਂ ਬਭੂਵਾਯਤਨਂ ਪੁਰਾ ।। ੭.੬੫.
ਉਸ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਾਲਮੀਕਿ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ, ਸੁਣੋ, ਇਹ ਆਸਥਾਨ ਪਹਿਲਾਂ ਕਿਸ ਦਾ ਸੀ।'
ਯੁष੍ਮਾਕਂ ਪੂਰ੍ਵਕੋ ਰਾਜਾ ਸੌਦਾਸਸ੍ਤਸ੍ਯ ਭੂਪਤੇਃ । ਪੁਤ੍ਰੋ ਵੀਰਸਹੋ ਨਾਮ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨਤਿਧਾਰ੍ਮਿਕਃ ।। ੭.੬੫.
ਤੁਹਾਡੇ ਪੂਰਵਜ ਰਾਜਾ ਸੌਦਾਸਾ ਦੇ ਪুতਰ ਦਾ ਨਾਮ ਵੀਰਸਹਾ ਸੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਤੇ ਧਰਮਵਾਨ ਸੀ।
ਸ ਬਾਲ ਏਵ ਸੌਦਾਸੋ ਮृਗਯਾਮੁਪਚਕ੍ਰਮੇ । ਚਞ੍ਚੂਰ੍ਯਮਾਣਂ ਦਦृਸ਼ੇ ਸ ਸ਼ੂਰੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਦ੍ਵਯਮ੍ ।। ੭.੬੫.
ਸੌਦਾਸਾ ਬਚਪਨ ਵਿੱਚ ਹੀ ਸ਼ਿਕਾਰ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਦੋ ਰਾਖਸ਼ਸ ਵੇਖੇ ਜੋ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲਰੂਪਿਣੌ ਘੋਰੌ ਮृਗਾਨ੍ਬਹੁਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ । ਭਕ੍ਸ਼ਮਾਣਾਵਸਨ੍ਤੁष੍ਟੌ ਪਰ੍ਯਾਪ੍ਤਿਂ ਨੈਵ ਜਗ੍ਮਤੁਃ ।। ੭.੬੫.
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਡਰਾਉਣੇ ਤੇ ਬਾਘ ਦੀ ਆਕਾਰੀ ਸਨ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਜਾਨਵਰਾਂ ਨੂੰ ਖਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਪਰ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਭੁੱਖ ਮੁੱਕਦੀ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਸ ਤੁ ਤੌ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੌ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨਿਰ੍ਮृਗਂ ਚ ਵਨਂ ਕृਤਮ੍ । ਕ੍ਰੋਧੇਨ ਮਹਤਾ ऽ ऽਵਿष੍ਟੋ ਜਘਾਨੈਕਂ ਮਹੇषੁਣਾ ।। ੭.੬੫.
ਉਹ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਅਤੇ ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਜਾਨਵਰਾਂ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਵੱਡੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਅਤੇ ਇੱਕ ਨੂੰ ਵੱਡੇ ਤੀਰ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਵਿਨਿਪਾਤ੍ਯ ਤਮੇਕਂ ਤੁ ਸੌਦਾਸਃ ਪੁਰੁषਰ੍षਭਃ । ਵਿਜ੍ਵਰੋ ਵਿਗਤਾਮਾਰ੍षੋ ਹਤਂ ਰਕ੍ਸ਼ੋ ਹ੍ਯੁਦੈਕ੍ਸ਼ਤ ।। ੭.੬੫.
ਇੱਕ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਸੌਦਾਸਾ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਬਿਨਾ ਗੁੱਸੇ ਤੇ ਬਿਮਾਰੀ ਦੇ, ਮਰੇ ਹੋਏ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੂੰ ਤੱਕਦਾ ਰਿਹਾ।
ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼ਮਾਣਂ ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਹਾਯਂ ਤਸ੍ਯ ਰਕ੍ਸ਼ਸਃ । ਸਨ੍ਤਾਪਮਕਰੋਦ੍ਘੋਰਂ ਸੌਦਾਸਂ ਚੇਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ ।। ੭.੬੫.
ਜਦ ਉਸ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀ ਨੂੰ ਮਰਿਆ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਸੌਦਾਸਾ ਵੱਲ ਤੱਕਣ ਲੱਗਾ ਤੇ ਗਹਿਰੀ ਪੀੜ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।