ਸੋ ऽਹਂ ਦ੍ਵਿਤੀਯਂ ਕਾਕੁਤ੍ਸ੍ਥ ਨ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਤਵੋਤ੍ਤਰਮ੍ । ਮਾ ਦ੍ਵਿਤੀਯੇਨ ਦਣ੍ਡੋ ਵੈ ਨਿਪਤੇਨ੍ਮਯਿ ਮਾਨਦ ।। ੭.੬੩.
ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਕਾਕੁਤਸਥ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਉੱਤਰ ਨਹੀਂ ਦੇਵਾਂਗਾ; ਮੈਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਸਜ਼ਾ ਨਾ ਮਿਲੇ, ਹੇ ਆਦਰਯੋਗ।
ਕਾਮਕਾਰੋ ਹ੍ਯਹਂ ਰਾਜਂਸ੍ਤਵਾਸ੍ਮਿ ਪੁਰੁषਰ੍षਭ । ਅਧਰ੍ਮਂ ਜਹਿ ਕਾਕੁਤ੍ਸ੍ਥ ਮਤ੍ਕृਤੇ ਰਘੁਨਨ੍ਦਨ ।। ੭.੬੩.
ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਤੇ ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ; ਮੇਰੇ ਲਈ, ਹੇ ਕਾਕੁਤਸਥ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ, ਹੇ ਰਘੁਵੰਸ਼ ਦੇ ਰਤਨ, ਅਧਰਮ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤੇ ਤੁ ਸ਼ੂਰੇਣ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨੇਨ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ । ਉਵਾਚ ਰਾਮਃ ਸਂਹृष੍ਟੋ ਭਰਤਂ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਂ ਤਥਾ ।। ੭.੬੩.
ਜਦੋਂ ਮਹਾਨ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਨੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਿਹਾ, ਰਾਮ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਭਰਤ ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਸਮ੍ਭਾਰਾਨਭਿषੇਕਸ੍ਯ ਆਨਯਧ੍ਵਂ ਸਮਾਹਿਤਾਃ । ਅਦ੍ਯੈਵ ਪੁਰੁषਵ੍ਯਾਘ੍ਰਮਭਿषੇਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਰਾਘਵਮ੍ ।। ੭.੬੩.
ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਲਈ ਸਮੱਗਰੀ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਲਿਆਓ; ਅੱਜ ਹੀ ਮੈਂ ਰਘੁਵੰਸ਼ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ, ਦਾ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰਾਂਗਾ।
ਪੁਰੋਹਿਤਂ ਚ ਕਾਕੁਤ੍ਸ੍ਥਂ ਨੈਗਮਾਨृਤ੍ਵਿਜਸ੍ਤਥਾ । ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਣਸ਼੍ਚੈਵ ਤਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨਾਨਯਧ੍ਵਂ ਮਮਾਜ੍ਞਯਾ ।। ੭.੬੩.
ਮੇਰੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਕਾਕੁਤਸਥ, ਪੰਡਿਤ, ਨਗਰ ਦੇ ਲੋਕ, ਯਜਨ ਕਰਣ ਵਾਲੇ ਪੰਡਿਤ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਲਿਆਓ।
ਰਾਜ੍ਞਃ ਸ਼ਾਸਨਮਾਜ੍ਞਾਯ ਤਥਾ ऽਕੁਰ੍ਵਨ੍ਮਹਾਰਥਾਃ । ਅਭਿषੇਕਸਮਾਰਮ੍ਭਂ ਪੁਰਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਪੁਰੋਧਸਮ੍ । ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਾ ਰਾਜਭਵਨਂ ਰਾਜਾਨੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਸ੍ਤਥਾ ।। ੭.੬੩.
ਰਾਜੇ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਮਹਾਨ ਰਥੀ ਉਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕਰਨ ਲੱਗੇ; ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਪੰਡਿਤ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਰਾਜੇ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਰਾਜ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ।
ਤਥੋ ऽਭਿषੇਕੋ ਵਵृਧੇ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ । ਸਮ੍ਪ੍ਰਹਰ੍षਕਰਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ਰਾਘਵਸ੍ਯ ਪੁਰਸ੍ਯ ਚ ।। ੭.੬੩.
ਫਿਰ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਦਾ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਹੋਇਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਰਘੁਵੰਸ਼ੀ ਅਤੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਲੀ।
ਅਭਿषਿਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨੋ ਬਭੌ ਚਾਦਿਤ੍ਯਸਨ੍ਨਿਭਃ । ਅਭਿषਿਕ੍ਤਃ ਪੁਰਾ ਸ੍ਕਨ੍ਦਃ ਸੇਨ੍ਦ੍ਰੈਰਿਵ ਮਰੁਦ੍ਗਣੈਃ ।। ੭.੬੩.
ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਹੋਣ 'ਤੇ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਿਆ; ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਮਰੁਤਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਸਕੰਦ ਦਾ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ।
ਅਭਿषਿਕ੍ਤੇ ਤੁ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨੇ ਰਾਮੇਣਾਕ੍ਲਿष੍ਟਕਰ੍ਮਣਾ । ਪੌਰਾਃ ਪ੍ਰਮੁਦਿਤਾਸ਼੍ਚਾਸਨ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਸ਼੍ਚ ਬਹੁਸ਼੍ਰੁਤਾਃ ।। ੭.੬੩.
ਜਦੋਂ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਦਾ flawless ਕੰਮ ਵਾਲੇ ਰਾਮ ਨੇ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਨਗਰ ਦੇ ਲੋਕ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ।
ਕੌਸਲ੍ਯਾ ਚ ਸੁਮਿਤ੍ਰਾ ਚ ਮਙ੍ਗਲਂ ਕੇਕਯੀ ਤਥਾ । ਚਕ੍ਰੁਸ੍ਤਾ ਰਾਜਭਵਨੇ ਯਾਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯਾ ਰਾਜਯੋषਿਤਃ ।। ੭.੬੩.
ਕੌਸਲਿਆ, ਸੁਮਿਤਰਾ ਅਤੇ ਕੇਕਈ ਨੇ ਰਾਜ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਮੰਗਲਕਰਮ ਕੀਤਾ, ਹੋਰ ਰਾਜ ਘਰ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨੇ ਵੀ।
ऋषਯਸ਼੍ਚ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨੋ ਯਮੁਨਾਤੀਰਵਾਸਿਨਃ । ਹਤਂ ਲਵਣਮਾਸ਼ਂਸੁਃ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਸ੍ਯਾਭਿषੇਚਨਾਤ੍ ।। ੭.੬੩.
ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਵੱਸਦੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਲਵਣ ਦੇ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਅਤੇ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਦੇ ਅਭਿਸ਼ੇਕ 'ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਈ।
ਤਤੋ ऽਭਿषਿਕ੍ਤਂ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਮਙ੍ਕਮਾਰੋਪ੍ਯ ਰਾਘਵਃ । ਉਵਾਚ ਮਧੁਰਾਂ ਵਾਣੀਂ ਤੇਜਸ੍ਤਸ੍ਯਾਭਿਪੂਰਯਨ੍ ।। ੭.੬੩.
ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਰਘੁਵੰਸ਼ੀ ਨੇ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਬਿਠਾ ਕੇ ਮਿੱਠੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕੀਤੀਆਂ, ਉਸ ਨੂੰ ਜੋਸ਼ ਨਾਲ ਭਰ ਦਿੱਤਾ।
ਅਯਂ ਸ਼ਰਸ੍ਤ੍ਵਮੋਘਸ੍ਤੇ ਦਿਵ੍ਯਃ ਪਰਪੁਰਞ੍ਜਯਃ । ਅਨੇਨ ਲਵਣਂ ਸੌਮ੍ਯ ਹਨ੍ਤਾ ऽਸਿ ਰਘੁਨਨ੍ਦਨ ।। ੭.੬੩.
ਇਹ ਤੇਰਾ ਤੀਰ, ਰਘੁਵੰਸ਼ੀ, ਅਟੱਲ, ਦਿਵਿਆ ਅਤੇ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ 'ਤੇ ਜਿੱਤ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਹੈ; ਇਸ ਨਾਲ, ਨਰਮ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲੇ, ਤੂੰ ਲਵਣ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵੇਂਗਾ, ਰਘੁਵੰਸ਼ ਦੇ ਰਾਜ।
ਸृष੍ਟਃ ਸ਼ਰੋ ऽਯਂ ਕਾਕੁਤ੍ਸ੍ਥ ਯਦਾ ਸ਼ੇਤੇ ਮਹਾਰ੍ਣਵੇ ।। ੭.੬੩.
ਇਹ ਤੀਰ, ਕਾਕੁਤਸਥ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ ਜਦ ਉਹ ਮਹਾਂ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼੍ਰਾਮ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਸ੍ਵਯਮ੍ਭੂਰਜਿਤੋ ਦੇਵੋ ਯਨ੍ਨਾਪਸ਼੍ਯਨ੍ਸੁਰਾਸੁਰਾਃ । ਅਦृਸ਼੍ਯਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਤੇਨਾਯਂ ਤੁ ਸ਼ਰੋਤ੍ਤਮਃ ।। ੭.੬੩.
ਆਤਮ-ਜਿੱਤ ਦੇਵਤਾ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਨਾ ਦੇਵਤੇ ਨਾ ਅਸੁਰ ਵੇਖ ਸਕਦੇ ਸਨ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਤੋਂ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੈ, ਉਸ ਨੇ ਇਹ ਵਧੀਆ ਤੀਰ ਬਣਾਇਆ।
ਸृष੍ਟਃ ਕ੍ਰੋਧਾਭਿਭੂਤੇਨ ਵਿਨਾਸ਼ਾਰ੍ਥਂ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨੋਃ । ਮਧੁਕੈਟਭਯੋਰ੍ਵੀਰ ਵਿਘਾਤੇ ਵਰ੍ਤਮਾਨਯੋਃ । ਸ੍ਰष੍ਟੁਕਾਮੇਨ ਲੋਕਾਂਸ੍ਤ੍ਰੀਂਸ੍ਤੌ ਚਾਨੇਨ ਹਤੌ ਯੁਧਿ ।। ੭.੬੩.
ਹੇ ਵੀਰ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰਚਨਾ ਰੋਕਣ ਵਾਲੇ ਮਧੁ ਤੇ ਕੈਟਭ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਇਹ ਹਥਿਆਰ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ; ਜੰਗ ਵਿੱਚ, ਇਹੀ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਮਾਰੇ ਗਏ।
ਤੌ ਹਤ੍ਵਾ ਜਨਭੋਗਾਰ੍ਥਂ ਕੈਟਭਂ ਤੁ ਮਧੁਂ ਤਥਾ । ਅਨੇਨ ਸ਼ਰਮੁਖ੍ਯੇਨ ਤਤੋ ਲੋਕਾਂਸ਼੍ਚਕਾਰ ਸਃ ।। ੭.੬੩.
ਕੈਟਭ ਅਤੇ ਮਧੁ ਨੂੰ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਮਾਰ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਇਸ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੀਰ ਨਾਲ ਫਿਰ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰਚਨਾ ਕੀਤੀ।
ਨਾਯਂ ਮਯਾ ਸ਼ਰਃ ਪੂਰ੍ਵਂ ਰਾਵਣਸ੍ਯ ਵਧਾਰ੍ਥਿਨਾ । ਮੁਕ੍ਤਃ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨ ਭੂਤਾਨਾਂ ਮਹਾਂਸ੍ਤ੍ਰਾਸੋ ਭਵੇਦਿਤਿ ।। ੭.੬੩.
ਇਹ ਤੀਰ ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਰਾਵਣ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਨਹੀਂ ਚਲਾਇਆ, ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ, ਤਾਂ ਜੋ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਡਰ ਨਾ ਪੈਦਾ ਹੋਵੇ।
ਯਚ੍ਚ ਤਸ੍ਯ ਮਹਚ੍ਛੂਲਂ ਤ੍ਰ੍ਯਮ੍ਬਕੇਣ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ । ਦਤ੍ਤਂ ਸ਼ਤ੍ਰੁਵਿਨਾਸ਼ਾਯ ਮਧੋਰਾਯੁਧਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ ।। ੭.੬੩.
ਉਹ ਵੱਡਾ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਤ੍ਰਯੰਬਕ ਨੇ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਮਧੁ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹਥਿਆਰ ਹੈ।
ਸ ਤਂ ਨਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਭਵਨੇ ਪੂਜ੍ਯਮਾਨ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ । ਦਿਸ਼ਃ ਸਰ੍ਵਾਃ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤ੍ਯਾਹਾਰਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ ।। ੭.੬੩.
ਉਹ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਵਾਰ-ਵਾਰ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਸਾਰੀਆਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਆਹਾਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਯਦਾ ਤੁ ਯੁਦ੍ਧਮਾਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਨ੍ ਕਸ਼੍ਚਿਦੇਨਂ ਸਮਾਹ੍ਵਯੇਤ੍ । ਤਦਾ ਸ਼ੂਲਂ ਗਹੀਤ੍ਵਾ ਤਂ ਭਸ੍ਮ ਰਕ੍ਸ਼ਃ ਕਰੋਤਿ ਹਿ ।। ੭.੬੩.
ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਯੁੱਧ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਬੁਲਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਫੜ ਕੇ, ਰਾਖਸ਼ ਨੂੰ ਰਾਖ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਸ ਤ੍ਵਂ ਪੁਰੁषਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਤਮਾਯੁਧਵਿਨਾਕृਤਮ੍ । ਅਪ੍ਰਵਿष੍ਟਂ ਪੁਰਂ ਪੂਰ੍ਵਂ ਦ੍ਵਾਰਿ ਤਿष੍ਠ ਧृਤਾਯੁਧਃ ।। ੭.੬੩.
ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਜਦ ਤੱਕ ਹਥਿਆਰ ਨਹੀਂ ਚੁੱਕਿਆ ਗਿਆ, ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ ਹਥਿਆਰ ਫੜ ਕੇ ਖੜਾ ਰਹੋ।
ਅਪ੍ਰਵਿष੍ਟਂ ਚ ਭਵਨਂ ਯੁਦ੍ਧਾਯ ਪੁਰੁषਰ੍षਭ । ਆਹ੍ਵਯੇਥਾ ਮਹਾਬਾਹੋ ਤਤੋ ਹਨ੍ਤਾਸਿ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਮ੍ ।। ੭.੬੩.
ਮਰਦਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਜਦ ਤੂੰ ਉਸ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਗਿਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਲੜਾਈ ਲਈ ਬੁਲਾ। ਫਿਰ, ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਤੂੰ ਉਸ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵੇਂਗਾ।
ਅਨ੍ਯਥਾ ਕ੍ਰਿਯਮਾਣੇ ਤੁ ਅਵਧ੍ਯਃ ਸ ਭਵਿष੍ਯਤਿ । ਯਦਿ ਤ੍ਵੇਵਂ ਕृਤੇ ਵੀਰ ਵਿਨਾਸ਼ਮੁਪਯਾਸ੍ਯਤਿ ।। ੭.੬੩.
ਜੇ ਹੋਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਮਾਰਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕੇਗਾ। ਪਰ ਜੇ ਤੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਰੇਂਗਾ, ਵੀਰ, ਉਹ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।
ਏਤਤ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵਮਾਖ੍ਯਾਤਂ ਸ਼ੂਲਸ੍ਯ ਚ ਵਿਪਰ੍ਯਯਃ । ਸ਼੍ਰੀਮਤਃ ਸ਼ਿਤਿਕਣ੍ਠਸ੍ਯ ਕृਤ੍ਯਂ ਹਿ ਦੁਰਤਿਕ੍ਰਮਮ੍ ।। ੭.੬੩.
ਇਹ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਤੇਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਸ਼ੂਲ ਦੀ ਉਲਟ ਵਸਤੁ ਵੀ। ਕਿਉਂਕਿ ਮਹਾਨ ਸ਼ਿਤਿਕੰਠ ਦਾ ਹੁਕਮ ਕਦੇ ਟੱਲ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।
ਇਤ੍ਯਾਰ੍षੇ ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਰਾਮਾਯਣੇ ਵਾਲ੍ਮੀਕੀਯੇ ਆਦਿਕਾਵ੍ਯੇ ਸ਼੍ਰੀਮਦੁਤ੍ਤਰਕਾਣ੍ਡੇ ਤ੍ਰਿषष੍ਟਿਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਹਾਨ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਉੱਤਰਾ ਕਾਂਡ ਵਿੱਚ, ਵਾਲਮੀਕਿ ਜੀ ਦੇ ਲਿਖੇ ਪੁਰਾਣੇ ਕਾਵਿ ਵਿੱਚ ਤ੍ਰਿਸਠ (ਸਠ-ਤਿੰਨ)ਵਾਂ ਸਰਗ ਪੂਰਾ ਹੋਇਆ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਚ ਕਾਕੁਤ੍ਸ੍ਥਂ ਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਯ ਚ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ । ਪੁਨਰੇਵਾਪਰਂ ਵਾਕ੍ਯਮੁਵਾਚ ਰਘੁਨਨ੍ਦਨਃ ।। ੭.੬੪.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਾਕੁਤਸਥ ਨੂੰ ਕਹਿ ਕੇ, ਵਾਰ ਵਾਰ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰ ਕੇ, ਰਘੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ ਨੇ ਫਿਰ ਇਕ ਹੋਰ ਗੱਲ ਕਹੀ।
ਇਮਾਨ੍ਯਸ਼੍ਵਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਚਤ੍ਵਾਰਿ ਪੁਰੁषਰ੍षਭ । ਰਥਾਨਾਂ ਦ੍ਵੇ ਸਹਸ੍ਰੇ ਚ ਗਜਾਨਾਂ ਸ਼ਤਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ ।। ੭.੬੪.
ਮਰਦਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਇਹ ਚਾਰ ਹਜ਼ਾਰ ਘੋੜੇ, ਦੋ ਹਜ਼ਾਰ ਰਥ, ਅਤੇ ਸੌ ਵਧੀਆ ਹਾਥੀ ਤੇਰੇ ਲਈ ਹਨ।
ਅਨ੍ਤਰਾ ਪਣਵੀਥ੍ਯਸ਼੍ਚ ਨਾਨਾਪਣ੍ਯੋਪਸ਼ੋਭਿਤਾਃ । ਅਨੁਗਚ੍ਛਨ੍ਤੁ ਕਾਕੁਤ੍ਸ੍ਥਂ ਤਥੈਵ ਨਟਨਰ੍ਤਕਾਃ ।। ੭.੬੪.
ਜੋ ਮੰਡੀਆਂ ਵਿਚਕਾਰ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਸਤਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਨਾਟਕੀਆਂ-ਨਰਤਕੀਆਂ ਦੇ ਟੋਲ, ਉਹ ਵੀ ਕਾਕੁਤਸਥ ਦੇ ਨਾਲ ਜਾਵਣ।
ਹਿਰਣ੍ਯਸ੍ਯ ਸੁਵਰ੍ਣਸ੍ਯ ਨਿਯੁਤਂ ਪੁਰੁषਰ੍षਭ । ਆਦਾਯ ਗਚ੍ਛ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨ ਪਰ੍ਯਾਪ੍ਤਧਨਵਾਹਨਃ ।। ੭.੬੪.
ਮਰਦਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਇੱਕ ਲੱਖ ਸੋਨੇ ਅਤੇ ਚਾਂਦੀ ਲੈ ਕੇ, ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ, ਤੂੰ ਪੂਰੇ ਧਨ ਅਤੇ ਵਾਹਨਾਂ ਨਾਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ।