ਰਾਘਵੇਣੈਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਭਰਤੋ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ । ਅਹਮੇਨਂ ਵਧਿष੍ਯਾਮਿ ਮਮਾਂਸ਼ਃ ਸ ਵਿਧੀਯਤਾਮ੍ ।। ੭.੬੨.
ਰਾਘਵ ਵਲੋਂ ਪੁੱਛੇ ਜਾਣ ਤੇ, ਭਰਤ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰਾਂਗਾ; ਇਹ ਕੰਮ ਮੈਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ।"
ਭਰਤਸ੍ਯ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਧੈਰ੍ਯਸ਼ੌਰ੍ਯਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍ । ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਾਵਰਜਸ੍ਤਸ੍ਥੌ ਹਿਤ੍ਵਾ ਸੌਵਰ੍ਣਮਾਸਨਮ੍ ।। ੭.੬੨.
ਭਰਤ ਦੇ ਹੌਸਲੇ ਅਤੇ ਸ਼ੌਰ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਦਾ ਛੋਟਾ ਭਰਾ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਸੋਨੇ ਦੀ ਕੁਰਸੀ ਛੱਡ ਕੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਸ੍ਤ੍ਵਬ੍ਰਵੀਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯ ਨਰਾਧਿਪਮ੍ । ਕृਤਕਰ੍ਮਾ ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ਮਧ੍ਯਮੋ ਰਘੁਨਨ੍ਦਨਃ ।। ੭.੬੨.
ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ, ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਫਰਜ਼ ਨਿਭਾਇਆ, ਜੋ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ালী ਹੈ ਤੇ ਰਘੁਵੰਸ਼ੀ ਦਾ ਮੱਧਲਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ, ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਹੀਆਂ।
ਆਰ੍ਯੇਣ ਹਿ ਪੁਰਾ ਸ਼ੂਨ੍ਯਾ ਤ੍ਵਯੋਧ੍ਯਾ ਪਰਿਪਾਲਿਤਾ । ਸਨ੍ਤਾਪਂ ਹृਦਯੇ ਕृਤ੍ਵਾ ਆਰ੍ਯਸ੍ਯਾਗਮਨਂ ਪ੍ਰਤਿ ।। ੭.੬੨.
ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਦੀ ਆਉਣ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਦਿਆਂ, ਪਹਿਲਾਂ ਆਯੋਧਿਆ ਨੂੰ ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਸੁੰਨ ਹੋਣ ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਸੀ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਦੁੱਖ ਲਿਆ ਸੀ।
ਦੁਃਖਾਨਿ ਚ ਬਹੂਨੀਹ ਹ੍ਯਨੁਭੂਤਾਨਿ ਪਾਰ੍ਥਿਵ । ਸ਼ਯਾਨੋ ਦੁਃਖਸ਼ਯ੍ਯਾਸੁ ਨਨ੍ਦਿਗ੍ਰਾਮੇ ऽਵਸਤ੍ਪੁਰਾ ।। ੭.੬੨.
ਰਾਜਾ ਜੀ, ਇੱਥੇ ਬਹੁਤ ਦੁੱਖ ਸਹੇ, ਦੁਖੀ ਸੇਜਾਂ ਤੇ ਲੇਟ ਕੇ, ਨੰਦਿਗ੍ਰਾਮ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਸਮਾਂ ਕੱਟਿਆ।
ਫਲਮੂਲਾਸ਼ਨੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਜਟੀ ਚੀਰਧਰਸ੍ਤਥਾ । ਅਨੁਭੂਯੇਦृਸ਼ਂ ਦੁਃਖਮੇष ਰਾਘਵਨਨ੍ਦਨਃ । ਪ੍ਰੇष੍ਯੇ ਮਯਿ ਸ੍ਥਿਤੇ ਰਾਜਨ੍ਨ ਭੂਯਃ ਕ੍ਲੇਸ਼ਮਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍ ।। ੭.੬੨.
ਫਲ ਤੇ ਮੂਲ ਖਾ ਕੇ, ਜਟਾ ਤੇ ਛਾਲਾ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਰਘੁਵੰਸ਼ੀ ਦਾ ਇਹ ਪੁੱਤਰ ਇੰਝ ਦੁੱਖ ਸਹੇ। ਜੇ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਪਾਸ਼ ਰਹਾਂ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਮੁੜ ਦੁੱਖ ਨਾ ਵੇਖੇ।
ਤਥਾ ਬ੍ਰੁਵਤਿ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨੇ ਰਾਘਵਃ ਪੁਨਰਬ੍ਰਵੀਤ੍ । ਏਵਂ ਭਵਤੁ ਕਾਕੁਤ੍ਸ੍ਥ ਕ੍ਰਿਯਤਾਂ ਮਮ ਸ਼ਾਸਨਮ੍ ।। ੭.੬੨.
ਜਦੋਂ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਨੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਿਹਾ, ਰਾਘਵ ਨੇ ਦੁਬਾਰਾ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: 'ਠੀਕ ਹੈ, ਕਾਕੁਤਸਥ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ, ਮੇਰਾ ਹੁਕਮ ਪੂਰਾ ਕਰੋ।'
ਰਾਜ੍ਯੇ ਤ੍ਵਾਮਭਿषੇਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਮਧੋਸ੍ਤੁ ਨਗਰੇ ਸ਼ੁਭੇ । ਨਿਵੇਸ਼ਯ ਮਹਾਬਾਹੋ ਭਰਤਂ ਯਦ੍ਯਵੇਕ੍ਸ਼ਸੇ ।। ੭.੬੨.
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਮਧੁਰਾ ਦੇ ਸੁਭਾਗੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਰਾਜਾ ਬਣਾਉਂਗਾ; ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਜੇ ਤੂੰ ਚਾਹਵੇਂ ਤਾਂ ਭਰਤ ਨੂੰ ਉਥੇ ਵਸਾ ਦੇ।
ਸ਼ੂਰਸ੍ਤ੍ਵਂ ਕृਤਵਿਦ੍ਯਸ਼੍ਚ ਸਮਰ੍ਥਸ਼੍ਚ ਨਿਵੇਸ਼ਨੇ ।। ੭.੬੨.
ਤੂੰ ਬਹਾਦਰ ਹੈਂ, ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੈਂ ਅਤੇ ਨਵੇਂ ਵਸੇਬੇ ਲਈ ਸਮਰਥ ਹੈਂ।
ਯੋ ਹਿ ਸ਼ਤ੍ਰੁਂ ਸਮੁਤ੍ਪਾਟ੍ਯ ਪਾਰ੍ਥਿਵਸ੍ਯ ਪੁਨਃ ਕ੍ਸ਼ਯੇ । ਨ ਵਿਧਤ੍ਤੇ ਨृਪਂ ਤਤ੍ਰ ਨਰਕਂ ਸ ਹਿ ਗਚ੍ਛਤਿ ।। ੭.੬੨.
ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਦੁਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਰਾਜ ਨੂੰ ਮੁੜ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਉਥੇ ਰਾਜਾ ਨਹੀਂ ਬਨਾਉਂਦਾ, ਉਹ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ ਤ੍ਵਂ ਹਤ੍ਵਾ ਮਧੁਸੁਤਂ ਲਵਣਂ ਪਾਪਨਿਸ਼੍ਚਯਮ੍ । ਰਾਜ੍ਯਂ ਪ੍ਰਸ਼ਾਧਿ ਧਰ੍ਮੇਣ ਵਾਕ੍ਯਂ ਮੇ ਯਦ੍ਯਵੇਕ੍ਸ਼ਸੇ ।। ੭.੬੨.
ਇਸ ਲਈ, ਮਧੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਲਵਣ ਨੂੰ, ਜੋ ਮੰਦੇ ਇਰਾਦੇ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਮਾਰ ਕੇ, ਜੇ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਮੰਨਦਾ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਰਾਜ ਨੂੰ ਧਰਮ ਨਾਲ ਚਲਾ।
ਉਤ੍ਤਰਂ ਚ ਨ ਵਕ੍ਤਵ੍ਯਂ ਸ਼ੂਰ ਵਾਕ੍ਯਾਨ੍ਤਰੇ ਮਮ । ਬਾਲੇਨ ਪੂਰ੍ਵਜਸ੍ਯਾਜ੍ਞਾ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਾ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ ।। ੭.੬੨.
ਹੇ ਬਹਾਦਰ, ਮੇਰੇ ਹੁਕਮ ਦੇ ਉੱਤਰ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਕਹਿਣਾ; ਛੋਟਾ ਭਰਾ ਵੱਡੇ ਦੀ ਆਗਿਆ ਮੰਨੇ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਅਭਿषੇਕਂ ਚ ਕਾਕੁਤ੍ਸ੍ਥ ਪ੍ਰਤੀਚ੍ਛਸ੍ਵ ਮਯੋਦ੍ਯਤਮ੍ । ਵਸਿष੍ਠਪ੍ਰਮੁਖੈਰ੍ਵਿਪ੍ਰੈਰ੍ਵਿਧਿਮਨ੍ਤ੍ਰਪੁਰਸ੍ਕृਤਮ੍ ।। ੭.੬੨.
ਹੇ ਕਾਕੁਤਸਥ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਜੋ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਵਸੀਸ਼ਠ ਅਤੇ ਹੋਰ ਮੁੱਖ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਅਤੇ ਰੀਤ ਰਿਵਾਜਾਂ ਨਾਲ ਕੀਤਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ।
ਇਤ੍ਯਾਰ੍षੇ ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਰਾਮਾਯਣੇ ਵਾਲ੍ਮੀਕੀਯੇ ਆਦਿਕਾਵ੍ਯੇ ਸ਼੍ਰੀਮਦੁਤ੍ਤਰਕਾਣ੍ਡੇ ਦ੍ਵਿषष੍ਟਿਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ ਉੱਤਰਕਾਂਡ ਦੇ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਰਾਮਾਯਣ ਵਿੱਚ, ਵਾਲਮੀਕਿ ਜੀ ਦੀ ਲਿਖੀ ਮਹਾਨ ਕਾਵਿ ਦੀ ਬਾਹਠਵੀਂ ਸਰਗਾ ਸਮਾਪਤ ਹੋਈ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਰਾਮੇਣ ਪਰਾਂ ਵ੍ਰੀਡਾਮੁਪਾਗਮਤ੍ । ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨੋ ਵੀਰ੍ਯਸਮ੍ਪਨ੍ਨੋ ਮਨ੍ਦਂ ਮਨ੍ਦਮੁਵਾਚ ਹ ।। ੭.੬੩.
ਰਾਮ ਦੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿਣ 'ਤੇ, ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ, ਜੋ ਵਿਰਤਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਬਹੁਤ ਲਜਜਾ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਕੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਬੋਲਿਆ।
ਅਧਰ੍ਮਂ ਵਿਦ੍ਮ ਕਾਕੁਤ੍ਸ੍ਥ ਹ੍ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਨਰ੍ਥੇ ਨਰੇਸ਼੍ਵਰ । ਕਥਂ ਤਿष੍ਠਤ੍ਸੁ ਜ੍ਯੇष੍ਠੇषੁ ਕਨੀਯਾਨਭਿषਿਚ੍ਯਤੇ ।। ੭.੬੩.
ਹੇ ਕਾਕੁਤਸਥ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ, ਅਸੀਂ ਜਾਣਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਇਹ ਗਲਤ ਹੈ, ਹੇ ਰਾਜਾ; ਵੱਡੇ ਭਰਾਵਾਂ ਦੀ ਮੌਜੂਦਗੀ ਵਿੱਚ ਛੋਟਾ ਭਰਾ ਰਾਜਾ ਕਿਵੇਂ ਬਣ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਅਵਸ਼੍ਯਂ ਕਰਣੀਯਂ ਚ ਸ਼ਾਸਨਂ ਪੁਰੁषਰ੍षਭ । ਤਵ ਚੈਵ ਮਹਾਭਾਗ ਸ਼ਾਸਨਂ ਦੁਰਤਿਕ੍ਰਮਮ੍ ।। ੭.੬੩.
ਪਰ ਤੇਰਾ ਹੁਕਮ ਜਰੂਰ ਪੂਰਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ; ਤੇਰੀ ਆਗਿਆ, ਹੇ ਮਹਾਨ, ਟਾਲੀ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦੀ।
ਤ੍ਵਤ੍ਤੋ ਮਯਾ ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਵੀਰ ਸ਼੍ਰੁਤਿਭ੍ਯਸ਼੍ਚ ਮਯਾ ਸ਼੍ਰੁਤਮ੍ । ਨੋਤ੍ਤਰਂ ਹਿ ਮਯਾ ਵਾਚ੍ਯਂ ਮਧ੍ਯਮੇ ਪ੍ਰਤਿਜਾਨਤਿ ।। ੭.੬੩.
ਹੇ ਬਹਾਦਰ, ਮੈਂ ਇਹ ਗੱਲ ਤੈਥੋਂ ਵੀ ਸੁਣੀ ਹੈ ਅਤੇ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਸੁਣੀ ਹੈ; ਮੱਧਲੇ ਭਰਾ ਨੇ ਵਚਨ ਦੇ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਨੂੰ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਕਹਿਣਾ।
ਵ੍ਯਾਹृਤਂ ਦੁਰ੍ਵਚੋ ਘੋਰਂ ਹਨ੍ਤਾਸ੍ਮਿ ਲਵਣਂ ਮृਧੇ । ਤਸ੍ਯੈਵਂ ਮੇ ਦੁਰੁਕ੍ਤਸ੍ਯ ਦੁਰ੍ਗਤਿਃ ਪੁਰੁषਰ੍षਭ ।। ੭.੬੩.
ਮੈਂ ਕਠੋਰ ਤੇ ਡਰਾਉਣੀ ਗੱਲ ਕਹਿ ਦਿੱਤੀ ਹੈ: ਲਵਣ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰਾਂਗਾ; ਐਸਾ ਕਠੋਰ ਬੋਲਣ ਲਈ, ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਮੇਰੇ ਲਈ ਦੁਖਦਾਈ ਹੋਵੇਗਾ।
ਉਤ੍ਤਰਂ ਨਹਿ ਵਕ੍ਤਵ੍ਯਂ ਜ੍ਯੇष੍ਠੇਨਾਭਿਹਿਤੇ ਪੁਨਃ । ਅਧਰ੍ਮਸਹਿਤਂ ਚੈਵ ਪਰਲੋਕਵਿਵਰ੍ਜਿਤਮ੍ ।। ੭.੬੩.
ਜਦੋਂ ਵੱਡਾ ਭਰਾ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਬੋਲ ਚੁੱਕਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਮੁੜ ਉੱਤਰ ਨਹੀਂ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ; ਇਹ ਗਲਤ ਹੈ ਅਤੇ ਪਰਲੋਕ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਫਲ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ।
ਸੋ ऽਹਂ ਦ੍ਵਿਤੀਯਂ ਕਾਕੁਤ੍ਸ੍ਥ ਨ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਤਵੋਤ੍ਤਰਮ੍ । ਮਾ ਦ੍ਵਿਤੀਯੇਨ ਦਣ੍ਡੋ ਵੈ ਨਿਪਤੇਨ੍ਮਯਿ ਮਾਨਦ ।। ੭.੬੩.
ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਕਾਕੁਤਸਥ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਉੱਤਰ ਨਹੀਂ ਦੇਵਾਂਗਾ; ਮੈਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਸਜ਼ਾ ਨਾ ਮਿਲੇ, ਹੇ ਆਦਰਯੋਗ।
ਕਾਮਕਾਰੋ ਹ੍ਯਹਂ ਰਾਜਂਸ੍ਤਵਾਸ੍ਮਿ ਪੁਰੁषਰ੍षਭ । ਅਧਰ੍ਮਂ ਜਹਿ ਕਾਕੁਤ੍ਸ੍ਥ ਮਤ੍ਕृਤੇ ਰਘੁਨਨ੍ਦਨ ।। ੭.੬੩.
ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਤੇ ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ; ਮੇਰੇ ਲਈ, ਹੇ ਕਾਕੁਤਸਥ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ, ਹੇ ਰਘੁਵੰਸ਼ ਦੇ ਰਤਨ, ਅਧਰਮ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤੇ ਤੁ ਸ਼ੂਰੇਣ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨੇਨ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ । ਉਵਾਚ ਰਾਮਃ ਸਂਹृष੍ਟੋ ਭਰਤਂ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਂ ਤਥਾ ।। ੭.੬੩.
ਜਦੋਂ ਮਹਾਨ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਨੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਿਹਾ, ਰਾਮ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਭਰਤ ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਸਮ੍ਭਾਰਾਨਭਿषੇਕਸ੍ਯ ਆਨਯਧ੍ਵਂ ਸਮਾਹਿਤਾਃ । ਅਦ੍ਯੈਵ ਪੁਰੁषਵ੍ਯਾਘ੍ਰਮਭਿषੇਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਰਾਘਵਮ੍ ।। ੭.੬੩.
ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਲਈ ਸਮੱਗਰੀ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਲਿਆਓ; ਅੱਜ ਹੀ ਮੈਂ ਰਘੁਵੰਸ਼ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ, ਦਾ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰਾਂਗਾ।
ਪੁਰੋਹਿਤਂ ਚ ਕਾਕੁਤ੍ਸ੍ਥਂ ਨੈਗਮਾਨृਤ੍ਵਿਜਸ੍ਤਥਾ । ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਣਸ਼੍ਚੈਵ ਤਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨਾਨਯਧ੍ਵਂ ਮਮਾਜ੍ਞਯਾ ।। ੭.੬੩.
ਮੇਰੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਕਾਕੁਤਸਥ, ਪੰਡਿਤ, ਨਗਰ ਦੇ ਲੋਕ, ਯਜਨ ਕਰਣ ਵਾਲੇ ਪੰਡਿਤ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਲਿਆਓ।
ਰਾਜ੍ਞਃ ਸ਼ਾਸਨਮਾਜ੍ਞਾਯ ਤਥਾ ऽਕੁਰ੍ਵਨ੍ਮਹਾਰਥਾਃ । ਅਭਿषੇਕਸਮਾਰਮ੍ਭਂ ਪੁਰਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਪੁਰੋਧਸਮ੍ । ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਾ ਰਾਜਭਵਨਂ ਰਾਜਾਨੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਸ੍ਤਥਾ ।। ੭.੬੩.
ਰਾਜੇ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਮਹਾਨ ਰਥੀ ਉਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕਰਨ ਲੱਗੇ; ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਪੰਡਿਤ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਰਾਜੇ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਰਾਜ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ।
ਤਥੋ ऽਭਿषੇਕੋ ਵਵृਧੇ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ । ਸਮ੍ਪ੍ਰਹਰ੍षਕਰਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ਰਾਘਵਸ੍ਯ ਪੁਰਸ੍ਯ ਚ ।। ੭.੬੩.
ਫਿਰ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਦਾ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਹੋਇਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਰਘੁਵੰਸ਼ੀ ਅਤੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਲੀ।
ਅਭਿषਿਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨੋ ਬਭੌ ਚਾਦਿਤ੍ਯਸਨ੍ਨਿਭਃ । ਅਭਿषਿਕ੍ਤਃ ਪੁਰਾ ਸ੍ਕਨ੍ਦਃ ਸੇਨ੍ਦ੍ਰੈਰਿਵ ਮਰੁਦ੍ਗਣੈਃ ।। ੭.੬੩.
ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਹੋਣ 'ਤੇ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਿਆ; ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਮਰੁਤਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਸਕੰਦ ਦਾ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ।
ਅਭਿषਿਕ੍ਤੇ ਤੁ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨੇ ਰਾਮੇਣਾਕ੍ਲਿष੍ਟਕਰ੍ਮਣਾ । ਪੌਰਾਃ ਪ੍ਰਮੁਦਿਤਾਸ਼੍ਚਾਸਨ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਸ਼੍ਚ ਬਹੁਸ਼੍ਰੁਤਾਃ ।। ੭.੬੩.
ਜਦੋਂ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਦਾ flawless ਕੰਮ ਵਾਲੇ ਰਾਮ ਨੇ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਨਗਰ ਦੇ ਲੋਕ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ।
ਕੌਸਲ੍ਯਾ ਚ ਸੁਮਿਤ੍ਰਾ ਚ ਮਙ੍ਗਲਂ ਕੇਕਯੀ ਤਥਾ । ਚਕ੍ਰੁਸ੍ਤਾ ਰਾਜਭਵਨੇ ਯਾਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯਾ ਰਾਜਯੋषਿਤਃ ।। ੭.੬੩.
ਕੌਸਲਿਆ, ਸੁਮਿਤਰਾ ਅਤੇ ਕੇਕਈ ਨੇ ਰਾਜ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਮੰਗਲਕਰਮ ਕੀਤਾ, ਹੋਰ ਰਾਜ ਘਰ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨੇ ਵੀ।