ਤਤਃ ਕਾਲੇਨ ਮਹਤਾ ਦਿष੍ਟਾਨ੍ਤਮੁਪਜਗ੍ਮਿਵਾਨ੍ । ਤ੍ਰਿਦਿਵਂ ਸਙ੍ਗਤੋ ਰਾਜਾ ਯਯਾਤਿਰ੍ਨਹੁषਾਤ੍ਮਜਃ ।। ੭.੫੯.
ਫਿਰ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਨਹੁਸ਼ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਯਯਾਤੀ ਆਪਣਾ ਸਮਾਂ ਪੂਰਾ ਕਰਕੇ ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਪੂਰੁਸ਼੍ਚਕਾਰ ਤਦ੍ਰਾਜ੍ਯਂ ਧਰ੍ਮੇਣ ਮਹਤਾ ਵृਤਃ । ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਾਨੇ ਪੁਰਵਰੇ ਕਾਸ਼ਿਰਾਜ੍ਯੇ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ ।। ੭.੫੯.
ਪੂਰੂ ਨੇ ਵੱਡੀ ਧਰਮ ਨਿਭਾ ਕੇ, ਪ੍ਰਤਿਸ਼ਠਾਨਾ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ, ਕਾਸ਼ੀ ਦੇ ਰਾਜ ਵਿਚ, ਉੱਚੀ ਇੱਜ਼ਤ ਨਾਲ ਰਾਜ ਕੀਤਾ।
ਯਦੁਸ੍ਤੁ ਜਨਯਾਮਾਸ ਯਾਤੁਧਾਨਾਨ੍ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ । ਪੁਰੇ ਕ੍ਰੌਞ੍ਚਵਨੇ ਦੁਰ੍ਗੇ ਰਾਜਵਂਸ਼ਬਹਿष੍ਕृਤਃ ।। ੭.੫੯.
ਪਰ ਯਦੁ ਨੇ, ਰਾਜ ਵੰਸ਼ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਹੋ ਕੇ, ਕ੍ਰੌਂਚ ਜੰਗਲ ਦੇ ਕਿਲੇ ਵਿਚ ਤੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਯਾਤੁਧਾਨਾਂ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ।
ਏष ਤੂਸ਼ਨਸਾ ਮੁਕ੍ਤਃ ਸ਼ਾਪੋਤ੍ਸਰ੍ਗੋ ਯਯਾਤਿਨਾ । ਧਾਰਿਤਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਧਰ੍ਮੇਣ ਯਨ੍ਨਿਮਿਸ਼੍ਚ ਨ ਚਕ੍ਸ਼ਮੇ ।। ੭.੫੯.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਯਯਾਤੀ ਨੇ ਉਸਨਸ ਦੀ ਸ਼ਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਦਿਤੀ, ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਖ਼ਤਰੀ ਧਰਮ ਨਿਭਾਇਆ, ਜੋ ਨਿਮੀ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਿਆ।
ਏਤਤ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵਮਾਖ੍ਯਾਤਂ ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਸਰ੍ਵਕਾਰਿਣਾਮ੍ । ਅਨੁਵਰ੍ਤਾਮਹੇ ਸੌਮ੍ਯ ਦੋषੋ ਨ ਸ੍ਯਾਦ੍ਯਥਾ ਨृਗੇ ।। ੭.੫੯.
ਇਹ ਸਾਰਾ ਤੇਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ — ਸਾਰੇ ਕੰਮਾਂ ਦੀ ਝਲਕ। ਚਲੋ, ਪਿਆਰੇ, ਅਸੀਂ ਅਜਿਹਾ ਕਰੀਏ ਕਿ ਨ੍ਰਿਗਾ ਵਾਂਗ ਕੋਈ ਗਲਤੀ ਨਾ ਹੋਵੇ।
ਇਤਿ ਕਥਯਤਿ ਰਾਮੇ ਚਨ੍ਦ੍ਰਤੁਲ੍ਯਾਨਨੇ ਚ ਪ੍ਰਵਿਰਲਤਰਤਾਰਂ ਵ੍ਯੋਮ ਜਜ੍ਞੇ ਤਦਾਨੀਮ੍ । ਅਰੁਣਕਿਰਣਰਕ੍ਤਾ ਦਿਗ੍ਬਭੌ ਚੈਵ ਪੂਰ੍ਵਾ ਕੁਸੁਮਰਸਵਿਮੁਕ੍ਤਂ ਵਸ੍ਤ੍ਰਮਾਕੁਣ੍ਠਿਤੇਵ ।। ੭.੫੯.
ਜਦੋਂ ਰਾਮ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਸੀ ਤੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾਂ ਵਰਗਾ ਚਿਹਰਾ ਸੁਣ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਥੋੜ੍ਹੇ ਤਾਰੇ ਰਹਿ ਗਏ। ਪੂਰਬੀ ਦਿਸਾ, ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਲਾਲ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ, ਐਸਾ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਰਸ ਤੋਂ ਮੁਕਤ, ਸਾਫ਼ ਕਪੜਾ ਫੈਲਿਆ ਹੋਵੇ।
ਇਤ੍ਯਾਰ੍षੇ ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਰਾਮਾਯਣੇ ਵਾਲ੍ਮੀਕੀਯੇ ਆਦਿਕਾਵ੍ਯੇ ਸ਼੍ਰੀਮਦੁਤ੍ਤਰਕਾਣ੍ਡੇ ਏਕੋਨषष੍ਟਿਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੈਦਕ ਰਾਮਾਯਣ ਦੇ ਉੱਤਰਕਾਂਡ ਵਿਚ, ਵੈਦਿਕੀ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਕਾਵਿ, ਪੰਜਵਾਂ-ਨੌਂ ਸਰਗ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ।
ਤਯੋਃ ਸਂਵਦਤੋਰੇਵਂ ਰਾਮਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਯੋਸ੍ਤਦਾ । ਵਾਸਨ੍ਤਿਕੀ ਨਿਸ਼ਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਨ ਸ਼ੀਤਾ ਨ ਚ ਘਰ੍ਮਦਾ ।। ੭.੬੦.
ਜਦੋਂ ਰਾਮ ਤੇ ਲਖ਼ਸ਼ਮਣ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਵਸੰਤ ਦੀ ਰਾਤ ਆ ਗਈ — ਨਾ ਠੰਡੀ ਸੀ, ਨਾ ਗਰਮੀ ਵਾਲੀ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਭਾਤੇ ਵਿਮਲੇ ਕृਤਪੌਰ੍ਵਾਹ੍ਣਿਕਕ੍ਰਿਯਃ । ਅਭਿਚਕ੍ਰਾਮ ਕਾਕੁਤ੍ਸ੍ਥੋ ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਪੌਰਕਾਰ੍ਯਵਿਤ੍ ।। ੭.੬੦.
ਫਿਰ, ਸਵੇਰੇ ਜਦੋਂ ਅਸਮਾਨ ਸਾਫ਼ ਸੀ, ਕਾਕੁਤਸਥ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਸਵੇਰ ਦੀਆਂ ਰਸਮਾਂ ਕਰਕੇ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਕੰਮਾਂ ਲਈ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ।
ਤਤਃ ਸੁਮਨ੍ਤ੍ਰਸ੍ਤ੍ਵਾਗਮ੍ਯ ਰਾਘਵਂ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ । ਏਤੇ ਪ੍ਰਤਿਹਤਾ ਰਾਜਨ੍ਦ੍ਵਾਰਿ ਤਿष੍ਠਨ੍ਤਿ ਤਾਪਸਾਃ ।। ੭.੬੦.
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਸੁਮੰਤ੍ਰ ਰਾਘਵ ਦੇ ਕੋਲ ਆਇਆ ਤੇ ਆਖਿਆ, 'ਰਾਜਾ, ਤਪਸਵੀ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੇ ਖੜੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਉਣੀ ਰੋਕੀ ਹੋਈ ਹੈ।'
ਭਾਰ੍ਗਵਚ੍ਯਵਨਂ ਚੈਵ ਪੁਰਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਮਹਰ੍षਯਃ । ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਤੇ ਮਹਾਰਾਜ੍ਞਸ਼੍ਚੋਦਯਨ੍ਤਿ ਕृਤਤ੍ਵਰਾਃ । ਪ੍ਰੀਯਮਾਣਾ ਨਰਵ੍ਯਾਘ੍ਰ ਯਮੁਨਾਤੀਰਵਾਸਿਨਃ ।। ੭.੬੦.
ਭਾਰਗਵ ਚ੍ਯਵਨ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਜੋ ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਵਸਦੇ ਹਨ, ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ, ਤੇਰੇ ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ ਆਉਣ ਦੀ ਬੇਨਤੀ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ, ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ।
ਤਸ੍ਯ ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਰਾਮਃ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਧਰ੍ਮਵਿਤ੍ । ਪ੍ਰਵੇਸ਼੍ਯਨ੍ਤਾਂ ਮਹਾਭਾਗਾ ਭਾਰ੍ਗਵਪ੍ਰਮੁਖਾ ਦ੍ਵਿਜਾਃ ।। ੭.੬੦.
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਮ ਜੋ ਧਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਸੀ, ਆਖਿਆ, 'ਭਾਰਗਵ ਦੇ ਆਗੂਪਨ ਵਿਚ, ਉੱਚੇ ਪਦ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਅੰਦਰ ਆਉਣ ਦਿਓ।'
ਰਾਜ੍ਞਸ੍ਤ੍ਵਾਜ੍ਞਾਂ ਪੁਰਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਦ੍ਵਾਃਸ੍ਥੋ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਃ । ਪ੍ਰਵੇਸ਼ਯਾਮਾਸ ਤਦਾ ਤਾਪਸਾਨ੍ਸੁਦੁਰਾਸਦਾਨ੍ ।। ੭.੬੦.
ਰਾਜੇ ਦੀ ਆਗਿਆ ਲੈ ਕੇ, ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ ਖੜਾ ਦਵਾਰਪਾਲ, ਸਿਰ 'ਤੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਉਹ ਸੰਤਾਂ ਨੂੰ ਅੰਦਰ ਲੈ ਗਿਆ, ਜੋ ਮਿਲਣਾ ਔਖਾ ਸੀ।
ਸ਼ਤਂ ਸਮਧਿਕਂ ਤਤ੍ਰ ਦੀਪ੍ਯਮਾਨਂ ਸ੍ਵਤੇਜਸਾ । ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਂ ਰਾਜਭਵਨਂ ਤਾਪਸਾਨਾਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾਮ੍ ।। ੭.੬੦.
ਉੱਥੇ ਰਾਜ ਮਹਲ ਵਿੱਚ, ਸੌ ਤੋਂ ਵੱਧ ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਸੰਤ, ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਰੌਸ਼ਨ ਹੋ ਕੇ, ਅੰਦਰ ਆਏ।
ਤੇ ਦ੍ਵਿਜਾਃ ਪੂਰ੍ਣਕਲਸ਼ੈਃ ਸਰ੍ਵਤੀਰ੍ਥਾਮ੍ਬੁਸਤ੍ਕृਤੈਃ । ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਫਲਮੂਲਂ ਚ ਰਾਮਸ੍ਯਾਭ੍ਯਾਹਰਨ੍ਬਹੁ ।। ੭.੬੦.
ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਪੂਰੇ ਘੜੇ ਲੈ ਕੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥਾਂ ਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਸੀ, ਫਲ ਤੇ ਜੜਾਂ ਵੀ ਲੈ ਕੇ, ਰਾਮ ਦੇ ਕੋਲ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਤੋਹਫੇ ਲੈ ਆਏ।
ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਯ ਤੁ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਰਾਮਃ ਪ੍ਰੀਤਿਪੁਰਸ੍ਕृਤਃ । ਤੀਰ੍ਥੋਦਕਾਨਿ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਫਲਾਨਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ ।। ੭.੬੦.
ਰਾਮ ਨੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥਾਂ ਦੇ ਪਾਣੀ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਫਲ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲਏ।
ਉਵਾਚ ਚ ਮਹਾਬਾਹੁਃ ਸਰ੍ਵਾਨੇਵ ਮਹਾਮੁਨੀਨ੍ । ਇਮਾਨ੍ਯਾਸਨਮੁਖ੍ਯਾਨਿ ਯਥਾਰ੍ਹਮੁਪਵਿਸ਼੍ਯਤਾਮ੍ ।। ੭.੬੦.
ਮਹਾਬਲੀ ਰਾਮ ਨੇ ਸਾਰੇ ਵੱਡੇ ਸੰਤਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਇਹ ਮੁੱਖ ਆਸਣ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਤੁਹਾਡੀ ਸ਼ਾਨ ਨੂੰ ਬਣਦਾ, ਬੈਠੋ।'
ਰਾਮਸ੍ਯ ਭਾषਿਤਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵ ਏਵ ਮਹਰ੍षਯਃ । ਬृਸੀषੁ ਰੁਚਿਰਾਖ੍ਯਾਸੁ ਨਿषੇਦੁਃ ਕਾਞ੍ਚਨੀषੁ ਤੇ ।। ੭.੬੦.
ਰਾਮ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਮਹਾ-ਰਿਸ਼ੀ ਸੋਨੇ ਦੇ ਸੁੰਦਰ ਬ੍ਰਸੀ ਆਸਣਾਂ 'ਤੇ ਬੈਠ ਗਏ।
ਉਪਵਿष੍ਟਾਨृषੀਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਰਪੁਰਞ੍ਜਯਃ । ਪ੍ਰਯਤਃ ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲਿਰ੍ਭੂਤ੍ਵਾ ਰਾਘਵੋ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ ।। ੭.੬੦.
ਉਹ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਉੱਥੇ ਬੈਠਿਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਰਾਘਵ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਤੇ ਮਨ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲ ਕੇ, ਇਹ ਬਚਨ ਕਿਹਾ।
ਕਿਮਾਗਮਨਕਾਰ੍ਯਂ ਵਃ ਕਿਂ ਕਰੋਮਿ ਸਮਾਹਿਤਃ । ਆਜ੍ਞਾਪ੍ਯੋ ऽਹਂ ਮਹਰ੍षੀਣਾਂ ਸਰ੍ਵਕਾਮਕਰਃ ਸੁਖਮ੍ ।। ੭.੬੦.
'ਤੁਸੀਂ ਕਿਸ ਕੰਮ ਲਈ ਆਏ ਹੋ? ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ, ਪੂਰੀ ਤਨ-ਮਨ ਨਾਲ? ਵੱਡੇ ਸੰਤਾਂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਲਈ ਮੈਂ ਤਿਆਰ ਹਾਂ, ਤੁਹਾਡੇ ਹਰ ਸੁਖ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ।'
ਇਦਂ ਰਾਜ੍ਯਂ ਚ ਸਕਲਂ ਜੀਵਿਤਂ ਚ ਹृਦਿ ਸ੍ਥਿਤਮ੍ । ਸਰ੍ਵਮੇਤਦ੍ਦ੍ਵਿਦਾਰ੍ਥਂ ਮੇ ਸਤ੍ਯਮੇਤਦ੍ਬ੍ਰਵੀਮਿ ਵਃ ।। ੭.੬੦.
'ਇਹ ਸਾਰਾ ਰਾਜ ਤੇ ਮੇਰੀ ਜਿੰਦਗੀ, ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ, ਸਿਰਫ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਹੈ। ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ ਜੋ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।'
ਤਸ੍ਯ ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸਾਧੁਕਾਰੋ ਮਹਾਨਭੂਤ੍ । ऋषੀਣਾਮੁਗ੍ਰਤਪਸਾਂ ਯਮੁਨਾਤੀਰਵਾਸਿਨਾਮ੍ ।। ੭.੬੦.
ਉਸ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਵੱਸਣ ਵਾਲੇ, ਤੀਬਰ ਤਪ ਕਰਦੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਵੱਡੀ ਵਾਹ-ਵਾਹ ਹੋਈ।
ਊਚੁਸ਼੍ਚ ਤੇ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨੋ ਹਰ੍षੇਣ ਮਹਤਾ ਵृਤਾਃ । ਉਪਪਨ੍ਨਂ ਨਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਤਵੈਵ ਭੁਵਿ ਨਾਨ੍ਯਤਃ ।। ੭.੬੦.
ਉਹ ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ, ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਕਹਿ ਉਠੇ, 'ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ, ਇਹ ਚਲਣ ਸਿਰਫ ਤੇਰੇ ਲਈ ਹੀ ਬਣਦਾ ਹੈ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਲਈ ਨਹੀਂ।'
ਬਹਵਃ ਪਾਰ੍ਥਿਵਾ ਰਾਜਨ੍ਨਤਿਕ੍ਰਾਨ੍ਤਾ ਮਹਾਬਲਾਃ । ਕਾਰ੍ਯਸ੍ਯ ਗੌਰਵਂ ਮਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਂ ਨਾਭ੍ਯਰੋਚਯਨ੍ ।। ੭.੬੦.
ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਸੀ, ਕੰਮ ਦੀ ਗੰਭੀਰਤਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਵਾਅਦਾ ਕਰਨ ਤੋਂ ਰੁਕ ਗਏ।
ਤ੍ਵਯਾ ਪੁਨਰ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਗੌਰਵਾਦਿਯਂ ਕृਤਾ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾ ਹ੍ਯਨਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਕਾਰਣਮ੍ । ਤਤਸ਼੍ਚ ਕਰ੍ਤਾ ਹ੍ਯਸਿ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯੋ ਮਹਾਭਯਾਤ੍ऺਤ੍ਰਾਤੁਮृषੀਂਸ੍ਤ੍ਵਮਰ੍ਹਸਿ ।। ੭.੬੦.
ਪਰ ਤੂੰ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਇਜ਼ਤ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਵਾਅਦਾ ਕਰ ਲਿਆ, ਕਾਰਨ ਦੀ ਪਰਵਾਹ ਨਾ ਕਰਕੇ; ਇਸ ਲਈ, ਤੂੰ ਇਹ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਹੀ ਪਵੇਗਾ, ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ, ਵੱਡੇ ਡਰ ਤੋਂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਬਚਾਉਣਾ ਤੇਰਾ ਫਰਜ ਹੈ।
ਇਤ੍ਯਾਰ੍षੇ ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਰਾਮਾਯਣੇ ਵਾਲ੍ਮੀਕੀਯੇ ਆਦਿਕਾਵ੍ਯੇ ਸ਼੍ਰੀਮਦੁਤ੍ਤਰਕਾਣ੍ਡੇ षष੍ਟਿਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਆਦਰਯੋਗ ਰਾਮਾਯਣ ਦੇ ਉੱਤਰਕਾਂਡ ਵਿਚ, ਵੈਲਮੀਕਿ ਜੀ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਮਹਾਕਾਵਿ ਦਾ ਸਾਠਵਾਂ ਸਰਗ ਪੂਰਾ ਹੋਇਆ।
ਏਵਂ ਬ੍ਰੁਵਦ੍ਭਿਰ੍ऋषਿਭਿਃ ਕਾਕੁਤ੍ਸ੍ਥੋ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ । ਕਿਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਬ੍ਰੂਤ ਮੁਨਯੋ ਭਯਂ ਤਾਵਦਪੈਤੁ ਵਃ ।। ੭.੬੧.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਕਕੁਤਸਥ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਕਿਹੜਾ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਹੈ, ਦੱਸੋ ਸੰਤੋ, ਤਾਂ ਜੋ ਤੁਹਾਡਾ ਡਰ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਵੇ।'
ਤਥਾ ਬ੍ਰੁਵਤਿ ਕਾਕੁਤ੍ਸ੍ਥੇ ਭਾਰ੍ਗਵੋ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ । ਭਯਾਨਾਂ ਸ਼ृਣੁ ਯਨ੍ਮੂਲਂ ਦੇਸ਼ਸ੍ਯ ਚ ਨਰੇਸ਼੍ਵਰ ।। ੭.੬੧.
ਕਕੁਤਸਥ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਭਾਰਗਵ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਹੇ ਰਾਜਨ, ਸੁਣ, ਇਹ ਡਰ ਅਤੇ ਇਸ ਧਰਤੀ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਕੀ ਹੈ।'
ਪੂਰ੍ਵਂ ਕृਤਯੁਗੇ ਰਾਜਨ੍ਦੈਤੇਯਃ ਸੁਮਹਾਬਲਃ । ਲੋਲਾਪੁਤ੍ਰੋ ऽਭਵਜ੍ਜ੍ਯੇष੍ਠੋ ਮਧੁਰ੍ਨਾਮ ਮਹਾਸੁਰਃ ।। ੭.੬੧.
ਪਹਿਲਾਂ ਕ੍ਰਿਤ ਯੁਗ ਵਿਚ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਦੈਤਿਆ ਸੀ, ਲੋਲਤਾ ਦਾ ਵੱਡਾ ਪੁੱਤ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਮਧੁ ਸੀ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਅਸੁਰ ਸੀ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਣ੍ਯਸ਼੍ਚ ਸ਼ਰਣ੍ਯਸ਼੍ਚ ਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾ ਚ ਪਰਿਨਿष੍ਠਿਤਃ । ਸੁਰੈਸ਼੍ਚ ਪਰਮੋਦਾਰੈਃ ਪ੍ਰੀਤਿਸ੍ਤਸ੍ਯਾਤੁਲਾ ऽਭਵਤ੍ ।। ੭.੬੧.
ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ, ਆਸਰਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਤੇ ਬੁੱਧੀ ਵਿਚ ਅਟਲ ਸੀ; ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦਾਨੀ, ਉਸ ਨਾਲ ਬੇਮਿਸਾਲ ਪਿਆਰ ਕਰਦੇ ਸਨ।