ਪੂਰੋਰ੍ਵਚਨਮਾਜ੍ਞਾਯ ਨਾਹੁषਃ ਪਰਯਾ ਮੁਦਾ । ਪ੍ਰਹਰ੍षਮਤੁਲਂ ਲੇਭੇ ਜਰਾਂ ਸਙ੍ਕ੍ਰਾਮਯਚ੍ਚ ਤਾਮ੍ ।। ੭.੫੯.
ਪੂਰੁ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਨਹੁਸ਼ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਬੁਢਾਪਾ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤਃ ਸ ਰਾਜਾ ਤਰੁਣਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਯਜ੍ਞਾਨ੍ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ । ਬਹੁਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਪਾਲਯਾਮਾਸ ਮੇਦਿਨੀਮ੍ ।। ੭.੫੯.
ਫਿਰ ਉਹ ਰਾਜਾ, ਨੌਜਵਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਯਜਨ ਕਰੇ ਤੇ ਬਹੁਤ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਧਰਤੀ ਦਾ ਰਾਜ ਕੀਤਾ।
ਅਥ ਦੀਰ੍ਘਸ੍ਯ ਕਾਲਸ੍ਯ ਰਾਜਾ ਪੂਰੁਮਥਾਬ੍ਰਵੀਤ੍ । ਆਨਯਸ੍ਵ ਜਰਾਂ ਪੁਤ੍ਰ ਨ੍ਯਾਸਂ ਨਿਰ੍ਯਾਤਯਸ੍ਵ ਮੇ ।। ੭.੫੯.
ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਪੂਰੁ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਪੁੱਤਰ, ਬੁਢਾਪਾ ਮੁੜ ਲਿਆ ਆ, ਤੇ ਮੇਰਾ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਵਾਪਸ ਕਰ।'
ਨ੍ਯਾਸਭੂਤਾ ਮਯਾ ਪੁਤ੍ਰ ਤ੍ਵਯਿ ਸਙ੍ਕ੍ਰਾਮਿਤਾ ਜਰਾ । ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਪ੍ਰਤਿਗ੍ਰਹੀष੍ਯਾਮਿ ਤਾਂ ਜਰਾਂ ਮਾ ਵ੍ਯਥਾਂ ਕृਥਾਃ ।। ੭.੫੯.
ਪੁੱਤਰ, ਬੁਢਾਪਾ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਵਜੋਂ ਰੱਖੀ ਸੀ; ਹੁਣ ਮੈਂ ਉਹ ਬੁਢਾਪਾ ਮੁੜ ਲੈ ਲਵਾਂਗਾ—ਤੂੰ ਚਿੰਤਾ ਨਾ ਕਰ।
ਪ੍ਰੀਤਸ਼੍ਚਾਸ੍ਮਿ ਮਹਾਬਾਹੋ ਸ਼ਾਸਨਸ੍ਯ ਪ੍ਰਤਿਗ੍ਰਹਾਤ੍ । ਤ੍ਵਾਂ ਚਾਹਮਭਿषੇਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਪ੍ਰੀਤਿਯੁਕ੍ਤੋ ਨਰਾਧਿਪਮ੍ ।। ੭.੫੯.
ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਹੁਕਮ ਮੰਨਣ ਤੇ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ, ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੇ। ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹਾਂ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸੁਤਂ ਪੂਰੁਂ ਯਯਾਤਿਰ੍ਨਹੁषਾਤ੍ਮਜਃ । ਦੇਵਯਾਨੀਸੁਤਂ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਰਾਜਾ ਵਾਕ੍ਯਮੁਵਾਚ ਹ ।। ੭.੫੯.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਪੂਰੂ ਨੂੰ ਕਹਿ ਕੇ, ਯਯਾਤੀ ਜੋ ਨਹੁਸ਼ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਦੇਵਯਾਨੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਸ੍ਤ੍ਵਂ ਮਯਾ ਜਾਤਃ ਪੁਤ੍ਰਰੂਪੋ ਦੁਰਾਸਦਃ । ਪ੍ਰਤਿਹਂਸਿ ਮਮਾਜ੍ਞਾਂ ਯਤ੍ ਪ੍ਰਜਾਰ੍ਥੇ ਵਿਫਲੋ ਭਵ ।। ੭.੫੯.
ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਘਰ ਜਨਮਿਆ ਹੋਇਆ, ਪਰ ਡਰਾਉਣਾ ਰਾਕਸ਼ਸ ਹੈਂ; ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਮੇਰੇ ਹੁਕਮ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਕੀਤਾ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਤੇਰਾ ਜੀਵਨ ਫਲਦਾਇਕ ਨਹੀਂ ਰਹੇਗਾ।
ਪਿਤਰਂ ਗੁਰੁਭੂਤਂ ਮਾਂ ਯਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਮਵਮਨ੍ਯਸੇ । ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨ੍ਯਾਤੁਧਾਨਾਂਸ੍ਤ੍ਵਂ ਜਨਯਿष੍ਯਸਿ ਦਾਰੁਣਾਨ੍ ।। ੭.੫੯.
ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਤੇ ਅਧਿਆਪਕ ਵਜੋਂ ਮੈਨੂੰ ਅਣਦੇਖਾ ਕੀਤਾ, ਤੂੰ ਕਠੋਰ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਤੇ ਯਾਤੁਧਾਨਾਂ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦੇਵੇਂਗਾ।
ਨ ਤੁ ਸੋਮਕੁਲੋਤ੍ਪਨ੍ਨੇ ਵਂਸ਼ੇ ਸ੍ਥਾਸ੍ਯਤਿ ਦੁਰ੍ਮਤੇਃ । ਵਂਸ਼ੋ ऽਪਿ ਭਵਤਸ੍ਤੁਲ੍ਯੋ ਦੁਰ੍ਵਿਨੀਤੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ।। ੭.੫੯.
ਪਰ ਸੋਮਾ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਵਿਚ, ਤੇਰੀ ਮੰਦੀ ਸੋਚ ਨਹੀਂ ਟਿਕੇਗੀ; ਤੇਰਾ ਵੰਸ਼ ਵੀ ਤੇਰੇ ਵਾਂਗ ਅਣਸ਼ਾਸਤ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।
ਤਮੇਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਰਾਜਰ੍षਿਃ ਪੂਰੁਂ ਰਾਜ੍ਯਵਿਵਰ੍ਧਨਮ੍ । ਅਭਿषੇਕੇਣ ਸਮ੍ਪੂਜ੍ਯ ਆਸ਼੍ਰਮਂ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਹ ।। ੭.੫੯.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਰਾਜਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਪੂਰੂ ਨੂੰ ਰਾਜਾ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਰਸਮ ਕਰਕੇ ਸਨਮਾਨ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿਚ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਤਤਃ ਕਾਲੇਨ ਮਹਤਾ ਦਿष੍ਟਾਨ੍ਤਮੁਪਜਗ੍ਮਿਵਾਨ੍ । ਤ੍ਰਿਦਿਵਂ ਸਙ੍ਗਤੋ ਰਾਜਾ ਯਯਾਤਿਰ੍ਨਹੁषਾਤ੍ਮਜਃ ।। ੭.੫੯.
ਫਿਰ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਨਹੁਸ਼ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਯਯਾਤੀ ਆਪਣਾ ਸਮਾਂ ਪੂਰਾ ਕਰਕੇ ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਪੂਰੁਸ਼੍ਚਕਾਰ ਤਦ੍ਰਾਜ੍ਯਂ ਧਰ੍ਮੇਣ ਮਹਤਾ ਵृਤਃ । ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਾਨੇ ਪੁਰਵਰੇ ਕਾਸ਼ਿਰਾਜ੍ਯੇ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ ।। ੭.੫੯.
ਪੂਰੂ ਨੇ ਵੱਡੀ ਧਰਮ ਨਿਭਾ ਕੇ, ਪ੍ਰਤਿਸ਼ਠਾਨਾ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ, ਕਾਸ਼ੀ ਦੇ ਰਾਜ ਵਿਚ, ਉੱਚੀ ਇੱਜ਼ਤ ਨਾਲ ਰਾਜ ਕੀਤਾ।
ਯਦੁਸ੍ਤੁ ਜਨਯਾਮਾਸ ਯਾਤੁਧਾਨਾਨ੍ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ । ਪੁਰੇ ਕ੍ਰੌਞ੍ਚਵਨੇ ਦੁਰ੍ਗੇ ਰਾਜਵਂਸ਼ਬਹਿष੍ਕृਤਃ ।। ੭.੫੯.
ਪਰ ਯਦੁ ਨੇ, ਰਾਜ ਵੰਸ਼ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਹੋ ਕੇ, ਕ੍ਰੌਂਚ ਜੰਗਲ ਦੇ ਕਿਲੇ ਵਿਚ ਤੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਯਾਤੁਧਾਨਾਂ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ।
ਏष ਤੂਸ਼ਨਸਾ ਮੁਕ੍ਤਃ ਸ਼ਾਪੋਤ੍ਸਰ੍ਗੋ ਯਯਾਤਿਨਾ । ਧਾਰਿਤਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਧਰ੍ਮੇਣ ਯਨ੍ਨਿਮਿਸ਼੍ਚ ਨ ਚਕ੍ਸ਼ਮੇ ।। ੭.੫੯.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਯਯਾਤੀ ਨੇ ਉਸਨਸ ਦੀ ਸ਼ਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਦਿਤੀ, ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਖ਼ਤਰੀ ਧਰਮ ਨਿਭਾਇਆ, ਜੋ ਨਿਮੀ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਿਆ।
ਏਤਤ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵਮਾਖ੍ਯਾਤਂ ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਸਰ੍ਵਕਾਰਿਣਾਮ੍ । ਅਨੁਵਰ੍ਤਾਮਹੇ ਸੌਮ੍ਯ ਦੋषੋ ਨ ਸ੍ਯਾਦ੍ਯਥਾ ਨृਗੇ ।। ੭.੫੯.
ਇਹ ਸਾਰਾ ਤੇਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ — ਸਾਰੇ ਕੰਮਾਂ ਦੀ ਝਲਕ। ਚਲੋ, ਪਿਆਰੇ, ਅਸੀਂ ਅਜਿਹਾ ਕਰੀਏ ਕਿ ਨ੍ਰਿਗਾ ਵਾਂਗ ਕੋਈ ਗਲਤੀ ਨਾ ਹੋਵੇ।
ਇਤਿ ਕਥਯਤਿ ਰਾਮੇ ਚਨ੍ਦ੍ਰਤੁਲ੍ਯਾਨਨੇ ਚ ਪ੍ਰਵਿਰਲਤਰਤਾਰਂ ਵ੍ਯੋਮ ਜਜ੍ਞੇ ਤਦਾਨੀਮ੍ । ਅਰੁਣਕਿਰਣਰਕ੍ਤਾ ਦਿਗ੍ਬਭੌ ਚੈਵ ਪੂਰ੍ਵਾ ਕੁਸੁਮਰਸਵਿਮੁਕ੍ਤਂ ਵਸ੍ਤ੍ਰਮਾਕੁਣ੍ਠਿਤੇਵ ।। ੭.੫੯.
ਜਦੋਂ ਰਾਮ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਸੀ ਤੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾਂ ਵਰਗਾ ਚਿਹਰਾ ਸੁਣ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਥੋੜ੍ਹੇ ਤਾਰੇ ਰਹਿ ਗਏ। ਪੂਰਬੀ ਦਿਸਾ, ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਲਾਲ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ, ਐਸਾ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਰਸ ਤੋਂ ਮੁਕਤ, ਸਾਫ਼ ਕਪੜਾ ਫੈਲਿਆ ਹੋਵੇ।
ਇਤ੍ਯਾਰ੍षੇ ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਰਾਮਾਯਣੇ ਵਾਲ੍ਮੀਕੀਯੇ ਆਦਿਕਾਵ੍ਯੇ ਸ਼੍ਰੀਮਦੁਤ੍ਤਰਕਾਣ੍ਡੇ ਏਕੋਨषष੍ਟਿਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੈਦਕ ਰਾਮਾਯਣ ਦੇ ਉੱਤਰਕਾਂਡ ਵਿਚ, ਵੈਦਿਕੀ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਕਾਵਿ, ਪੰਜਵਾਂ-ਨੌਂ ਸਰਗ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ।
ਤਯੋਃ ਸਂਵਦਤੋਰੇਵਂ ਰਾਮਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਯੋਸ੍ਤਦਾ । ਵਾਸਨ੍ਤਿਕੀ ਨਿਸ਼ਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਨ ਸ਼ੀਤਾ ਨ ਚ ਘਰ੍ਮਦਾ ।। ੭.੬੦.
ਜਦੋਂ ਰਾਮ ਤੇ ਲਖ਼ਸ਼ਮਣ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਵਸੰਤ ਦੀ ਰਾਤ ਆ ਗਈ — ਨਾ ਠੰਡੀ ਸੀ, ਨਾ ਗਰਮੀ ਵਾਲੀ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਭਾਤੇ ਵਿਮਲੇ ਕृਤਪੌਰ੍ਵਾਹ੍ਣਿਕਕ੍ਰਿਯਃ । ਅਭਿਚਕ੍ਰਾਮ ਕਾਕੁਤ੍ਸ੍ਥੋ ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਪੌਰਕਾਰ੍ਯਵਿਤ੍ ।। ੭.੬੦.
ਫਿਰ, ਸਵੇਰੇ ਜਦੋਂ ਅਸਮਾਨ ਸਾਫ਼ ਸੀ, ਕਾਕੁਤਸਥ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਸਵੇਰ ਦੀਆਂ ਰਸਮਾਂ ਕਰਕੇ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਕੰਮਾਂ ਲਈ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ।
ਤਤਃ ਸੁਮਨ੍ਤ੍ਰਸ੍ਤ੍ਵਾਗਮ੍ਯ ਰਾਘਵਂ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ । ਏਤੇ ਪ੍ਰਤਿਹਤਾ ਰਾਜਨ੍ਦ੍ਵਾਰਿ ਤਿष੍ਠਨ੍ਤਿ ਤਾਪਸਾਃ ।। ੭.੬੦.
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਸੁਮੰਤ੍ਰ ਰਾਘਵ ਦੇ ਕੋਲ ਆਇਆ ਤੇ ਆਖਿਆ, 'ਰਾਜਾ, ਤਪਸਵੀ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੇ ਖੜੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਉਣੀ ਰੋਕੀ ਹੋਈ ਹੈ।'
ਭਾਰ੍ਗਵਚ੍ਯਵਨਂ ਚੈਵ ਪੁਰਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਮਹਰ੍षਯਃ । ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਤੇ ਮਹਾਰਾਜ੍ਞਸ਼੍ਚੋਦਯਨ੍ਤਿ ਕृਤਤ੍ਵਰਾਃ । ਪ੍ਰੀਯਮਾਣਾ ਨਰਵ੍ਯਾਘ੍ਰ ਯਮੁਨਾਤੀਰਵਾਸਿਨਃ ।। ੭.੬੦.
ਭਾਰਗਵ ਚ੍ਯਵਨ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਜੋ ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਵਸਦੇ ਹਨ, ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ, ਤੇਰੇ ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ ਆਉਣ ਦੀ ਬੇਨਤੀ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ, ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ।
ਤਸ੍ਯ ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਰਾਮਃ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਧਰ੍ਮਵਿਤ੍ । ਪ੍ਰਵੇਸ਼੍ਯਨ੍ਤਾਂ ਮਹਾਭਾਗਾ ਭਾਰ੍ਗਵਪ੍ਰਮੁਖਾ ਦ੍ਵਿਜਾਃ ।। ੭.੬੦.
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਮ ਜੋ ਧਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਸੀ, ਆਖਿਆ, 'ਭਾਰਗਵ ਦੇ ਆਗੂਪਨ ਵਿਚ, ਉੱਚੇ ਪਦ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਅੰਦਰ ਆਉਣ ਦਿਓ।'
ਰਾਜ੍ਞਸ੍ਤ੍ਵਾਜ੍ਞਾਂ ਪੁਰਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਦ੍ਵਾਃਸ੍ਥੋ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਃ । ਪ੍ਰਵੇਸ਼ਯਾਮਾਸ ਤਦਾ ਤਾਪਸਾਨ੍ਸੁਦੁਰਾਸਦਾਨ੍ ।। ੭.੬੦.
ਰਾਜੇ ਦੀ ਆਗਿਆ ਲੈ ਕੇ, ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ ਖੜਾ ਦਵਾਰਪਾਲ, ਸਿਰ 'ਤੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਉਹ ਸੰਤਾਂ ਨੂੰ ਅੰਦਰ ਲੈ ਗਿਆ, ਜੋ ਮਿਲਣਾ ਔਖਾ ਸੀ।
ਸ਼ਤਂ ਸਮਧਿਕਂ ਤਤ੍ਰ ਦੀਪ੍ਯਮਾਨਂ ਸ੍ਵਤੇਜਸਾ । ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਂ ਰਾਜਭਵਨਂ ਤਾਪਸਾਨਾਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾਮ੍ ।। ੭.੬੦.
ਉੱਥੇ ਰਾਜ ਮਹਲ ਵਿੱਚ, ਸੌ ਤੋਂ ਵੱਧ ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਸੰਤ, ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਰੌਸ਼ਨ ਹੋ ਕੇ, ਅੰਦਰ ਆਏ।
ਤੇ ਦ੍ਵਿਜਾਃ ਪੂਰ੍ਣਕਲਸ਼ੈਃ ਸਰ੍ਵਤੀਰ੍ਥਾਮ੍ਬੁਸਤ੍ਕृਤੈਃ । ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਫਲਮੂਲਂ ਚ ਰਾਮਸ੍ਯਾਭ੍ਯਾਹਰਨ੍ਬਹੁ ।। ੭.੬੦.
ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਪੂਰੇ ਘੜੇ ਲੈ ਕੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥਾਂ ਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਸੀ, ਫਲ ਤੇ ਜੜਾਂ ਵੀ ਲੈ ਕੇ, ਰਾਮ ਦੇ ਕੋਲ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਤੋਹਫੇ ਲੈ ਆਏ।
ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਯ ਤੁ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਰਾਮਃ ਪ੍ਰੀਤਿਪੁਰਸ੍ਕृਤਃ । ਤੀਰ੍ਥੋਦਕਾਨਿ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਫਲਾਨਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ ।। ੭.੬੦.
ਰਾਮ ਨੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥਾਂ ਦੇ ਪਾਣੀ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਫਲ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲਏ।
ਉਵਾਚ ਚ ਮਹਾਬਾਹੁਃ ਸਰ੍ਵਾਨੇਵ ਮਹਾਮੁਨੀਨ੍ । ਇਮਾਨ੍ਯਾਸਨਮੁਖ੍ਯਾਨਿ ਯਥਾਰ੍ਹਮੁਪਵਿਸ਼੍ਯਤਾਮ੍ ।। ੭.੬੦.
ਮਹਾਬਲੀ ਰਾਮ ਨੇ ਸਾਰੇ ਵੱਡੇ ਸੰਤਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਇਹ ਮੁੱਖ ਆਸਣ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਤੁਹਾਡੀ ਸ਼ਾਨ ਨੂੰ ਬਣਦਾ, ਬੈਠੋ।'
ਰਾਮਸ੍ਯ ਭਾषਿਤਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵ ਏਵ ਮਹਰ੍षਯਃ । ਬृਸੀषੁ ਰੁਚਿਰਾਖ੍ਯਾਸੁ ਨਿषੇਦੁਃ ਕਾਞ੍ਚਨੀषੁ ਤੇ ।। ੭.੬੦.
ਰਾਮ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਮਹਾ-ਰਿਸ਼ੀ ਸੋਨੇ ਦੇ ਸੁੰਦਰ ਬ੍ਰਸੀ ਆਸਣਾਂ 'ਤੇ ਬੈਠ ਗਏ।
ਉਪਵਿष੍ਟਾਨृषੀਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਰਪੁਰਞ੍ਜਯਃ । ਪ੍ਰਯਤਃ ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲਿਰ੍ਭੂਤ੍ਵਾ ਰਾਘਵੋ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ ।। ੭.੬੦.
ਉਹ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਉੱਥੇ ਬੈਠਿਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਰਾਘਵ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਤੇ ਮਨ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲ ਕੇ, ਇਹ ਬਚਨ ਕਿਹਾ।
ਕਿਮਾਗਮਨਕਾਰ੍ਯਂ ਵਃ ਕਿਂ ਕਰੋਮਿ ਸਮਾਹਿਤਃ । ਆਜ੍ਞਾਪ੍ਯੋ ऽਹਂ ਮਹਰ੍षੀਣਾਂ ਸਰ੍ਵਕਾਮਕਰਃ ਸੁਖਮ੍ ।। ੭.੬੦.
'ਤੁਸੀਂ ਕਿਸ ਕੰਮ ਲਈ ਆਏ ਹੋ? ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ, ਪੂਰੀ ਤਨ-ਮਨ ਨਾਲ? ਵੱਡੇ ਸੰਤਾਂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਲਈ ਮੈਂ ਤਿਆਰ ਹਾਂ, ਤੁਹਾਡੇ ਹਰ ਸੁਖ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ।'