ਤਾਮਿਮਾਂ ਮਦ੍ਗਤਿਂ ਵੀਰ ਹਨ੍ਤੁਂ ਨਾਰ੍ਹਸਿ ਰਾਘਵ। ਮਨੋਜਵਂ ਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਪਰ੍ਵਤੋਤ੍ਤਮਮ੍
ਰਾਘਵ, ਵਿਰਲੇ, ਮੇਰੀ ਇਹ ਰਾਹ ਨਸ਼ਟ ਨਾ ਕਰ; ਮੈਂ ਸੋਚ ਦੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਮਹੇਂਦਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਪਹਾੜ, ਤੇ ਚਲਾ ਜਾਵਾਂਗਾ।
ਲੋਕਾਸ੍ਤ੍ਵਪ੍ਰਤਿਮਾ ਰਾਮ ਨਿਰ੍ਜਿਤਾਸ੍ਤਪਸਾ ਮਯਾ। ਜਹਿ ਤਾਞ੍ਛਰਮੁਖ੍ਯੇਨ ਮਾ ਭੂਤ੍ ਕਾਲਸ੍ਯ ਪਰ੍ਯਯਃ
ਰਾਮਾ, ਇਹ ਬਿਨਾ ਤੁਲਨਾ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਮੈਂ ਤਪ ਨਾਲ ਜਿੱਤੇ ਹਨ; ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੀਰ ਚਲਾਉ, ਤਾਂ ਜੋ ਵਿਨਾਸ਼ ਦਾ ਸਮਾਂ ਨਾ ਆਵੇ।
ਅਕ੍ਸ਼ਯ੍ਯਂ ਮਧੁਹਨ੍ਤਾਰਂ ਜਾਨਾਮਿ ਤ੍ਵਾਂ ਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰਮ੍। ਧਨੁषੋऽਸ੍ਯ ਪਰਾਮਰ੍ਸ਼ਾਤ੍ ਸ੍ਵਸ੍ਤਿ ਤੇऽਸ੍ਤੁ ਪਰਂਤਪ
ਮੈਂ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਤੂੰ ਅਮਰ ਮਧੂ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਸਿਰਤਾਜ ਹੈ; ਇਸ ਧਨੁਸ਼ ਨੂੰ ਛੂਹਣ ਨਾਲ ਹੀ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਤਪਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਸਭ ਕੁਝ ਚੰਗਾ ਹੋਵੇ।
ਏਤੇ ਸੁਰਗਣਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤੇ ਸਮਾਗਤਾਃ। ਤ੍ਵਾਮਪ੍ਰਤਿਮਕਰ੍ਮਾਣਮਪ੍ਰਤਿਦ੍ਵਨ੍ਦ੍ਵਮਾਹਵੇ
ਇਹ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਤੈਨੂੰ ਤੱਕ ਰਹੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਦੇ ਕੰਮ ਬਿਨਾ ਤੁਲਨਾ ਹਨ, ਤੇ ਲੜਾਈ 'ਚ ਜਿਸ ਦਾ ਕੋਈ ਮੁਕਾਬਲਾ ਨਹੀਂ।
ਨ ਚੇਯਂ ਮਮ ਕਾਕੁਤ੍ਸ੍ਥ ਵ੍ਰੀਡਾ ਭਵਿਤੁਮਰ੍ਹਤਿ। ਤ੍ਵਯਾ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਨਾਥੇਨ ਯਦਹਂ ਵਿਮੁਖੀਕृਤਃ
ਕਾਕੁਤਸਥ, ਇਹ ਮੇਰੇ ਲਈ ਲਾਜ ਦਾ ਕਾਰਨ ਨਹੀਂ ਬਣਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਕਿ ਤੂੰ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਮੈਨੂੰ ਵਾਪਸ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।
ਸ਼ਰਮਪ੍ਰਤਿਮਂ ਰਾਮ ਮੋਕ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ ਸੁਵ੍ਰਤ। ਸ਼ਰਮੋਕ੍ਸ਼ੇ ਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਪਰ੍ਵਤੋਤ੍ਤਮਮ੍
ਸੁਵ੍ਰਤ ਰਾਮਾ, ਤੂੰ ਉਹ ਬਿਨਾ ਤੁਲਨਾ ਤੀਰ ਚਲਾਉਣ ਯੋਗ ਹੈ; ਤੀਰ ਚਲਾਉਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮੈਂ ਮਹੇਂਦਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਪਹਾੜ, ਤੇ ਚਲਾ ਜਾਵਾਂਗਾ।
ਤਥਾ ਬ੍ਰੁਵਤਿ ਰਾਮੇ ਤੁ ਜਾਮਦਗ੍ਨ੍ਯੇ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍। ਰਾਮੋ ਦਾਸ਼ਰਥਿਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਂਸ਼੍ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਸ਼ਰਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਜਦੋਂ ਜਾਮਦਗਨਯਾ ਨੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਇਉਂ ਆਖਿਆ, ਦਾਸਰਥੀ ਰਾਮ, ਜੋ ਸ਼ਾਨ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੀਰ ਚਲਾਇਆ।
ਸ ਹਤਾਨ੍ ਦृਸ਼੍ਯ ਰਾਮੇਣ ਸ੍ਵਾਁਲ੍ਲੋਕਾਂਸ੍ਤਪਸਾਰ੍ਜਿਤਾਨ੍। ਜਾਮਦਗ੍ਨ੍ਯੋ ਜਗਾਮਾਸ਼ੁ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਪਰ੍ਵਤੋਤ੍ਤਮਮ੍
ਜਦੋਂ ਰਾਮ ਨੇ ਤਪ ਨਾਲ ਜਿੱਤੇ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕੀਤਾ ਵੇਖਿਆ, ਜਾਮਦਗਨਯਾ ਜਲਦੀ ਮਹੇਂਦਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਪਹਾੜ, ਤੇ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਤਤੋ ਵਿਤਿਮਿਰਾਃ ਸਰ੍ਵਾ ਦਿਸ਼ਸ਼੍ਚੋਪਦਿਸ਼ਸ੍ਤਥਾ। ਸੁਰਾਃ ਸਰ੍षਿਗਣਾ ਰਾਮਂ ਪ੍ਰਸ਼ਸ਼ਂਸੁਰੁਦਾਯੁਧਮ੍
ਫਿਰ ਸਾਰੀਆਂ ਦਿਸਾਵਾਂ ਤੇ ਵਿਚਕਾਰਲੇ ਪਾਸੇ ਸਾਫ ਹੋ ਗਏ; ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਰਾਮ, ਵੱਡਾ ਧਨੁਸ਼ ਧਾਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਨ ਲੱਗੇ।
ਰਾਮਂ ਦਾਸ਼ਰਥਿਂ ਰਾਮੋ ਜਾਮਦਗ੍ਨ੍ਯਃ ਪ੍ਰਪੂਜਿਤਃ। ਤਤਃ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣੀਕृਤ੍ਯ ਜਗਾਮਾਤ੍ਮਗਤਿਂ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਜਾਮਦਗਨਯਾ ਰਾਮ ਨੇ ਦਾਸਰਥੀ ਰਾਮ ਦੀ ਇਜ਼ਤ ਕੀਤੀ; ਫਿਰ, ਉਸ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਆਪਣੇ ਰਾਹ ਤੇ ਚਲਾ ਗਿਆ।
thumb|ਸਪ੍ਤਸਪ੍ਤਤਿਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਬਾਲਕਾਣ੍ਡੇ ਸਪ੍ਤਸਪ੍ਤਤਿਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੧-
ਇਹ ਸਤੱਤਰਵਾਂ ਸਰਗ ਹੈ, ਸੁਣੋ।
ਗਤੇ ਰਾਮੇ ਪ੍ਰਸ਼ਾਨ੍ਤਾਤ੍ਮਾ ਰਾਮੋ ਦਾਸ਼ਰਥਿਰ੍ਧਨੁਃ। ਵਰੁਣਾਯਾਪ੍ਰਮੇਯਾਯ ਦਦੌ ਹਸ੍ਤੇ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ
ਜਦੋਂ ਰਾਮ ਚਲੇ ਗਏ, ਦਾਸਰਥ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਸ਼ਾਂਤ ਮਨ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਯਸ਼ ਵਾਲੇ ਰਾਮ ਨੇ ਧਨੁਸ਼ ਅਪਾਰ ਵਰੁਣ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ।
ਅਭਿਵਾਦ੍ਯ ਤਤੋ ਰਾਮੋ ਵਸਿष੍ਠਪ੍ਰਮੁਖਾਨृषੀਨ੍। ਪਿਤਰਂ ਵਿਕਲਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਰਘੁਨਨ੍ਦਨਃ
ਫਿਰ ਰਾਮ ਨੇ ਵਸ਼ਿਸ਼ਠ ਜੀ ਆਦਿ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਉਦਾਸ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਘੁ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਬੋਲਿਆ।
ਜਾਮਦਗ੍ਨ੍ਯੋ ਗਤੋ ਰਾਮਃ ਪ੍ਰਯਾਤੁ ਚਤੁਰਂਗਿਣੀ। ਅਯੋਧ੍ਯਾਭਿਮੁਖੀ ਸੇਨਾ ਤ੍ਵਯਾ ਨਾਥੇਨ ਪਾਲਿਤਾ
ਜਾਮਦਗਨਿ ਰਾਮ ਚਲੇ ਗਏ ਹਨ; ਹੁਣ ਚਾਰ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਫੌਜ ਤੇਰੇ ਰੱਖੇ ਹੋਏ, ਅਯੋਧਿਆ ਵੱਲ ਚੱਲੇ।
ਰਾਮਸ੍ਯ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥਃ ਸੁਤਮ੍। ਬਾਹੁਭ੍ਯਾਂ ਸਮ੍ਪਰਿष੍ਵਜ੍ਯ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨ੍ਯੁਪਾਘ੍ਰਾਯ ਰਾਘਵਮ੍
ਰਾਮ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਦਾਸਰਥ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਰਘੁਵੰਸ਼ੀ ਨੂੰ ਦੋਹਾਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਤੇ ਮੱਥੇ ਨੂੰ ਚੁੰਮਿਆ।
ਗਤੋ ਰਾਮ ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਹृष੍ਟਃ ਪ੍ਰਮੁਦਿਤੋ ਨृਪਃ। ਪੁਨਰ੍ਜਾਤਂ ਤਦਾ ਮੇਨੇ ਪੁਤ੍ਰਮਾਤ੍ਮਾਨਮੇਵ ਚ
ਰਾਮ ਚਲੇ ਗਏ ਹਨ, ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਅਜਿਹਾ ਲੱਗਾ ਜਿਵੇਂ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਆਪ ਦੁਬਾਰਾ ਜਨਮ ਲੈ ਲਏ ਹੋਣ।
ਚੋਦਯਾਮਾਸ ਤਾਂ ਸੇਨਾਂ ਜਗਾਮਾਸ਼ੁ ਤਤਃ ਪੁਰੀਮ੍। ਪਤਾਕਾਧ੍ਵਜਿਨੀਂ ਰਮ੍ਯਾਂ ਤੂਰ੍ਯੋਦ੍ਘੁष੍ਟਨਿਨਾਦਿਤਾਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਫੌਜ ਨੂੰ ਆਗੇ ਵਧਣ ਦਾ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਖੂਬਸੂਰਤ ਝੰਡਿਆਂ, ਪਤਾਕਾਵਾਂ ਅਤੇ ਵਾਜਿਆਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਭਰੀ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚੱਲ ਪਿਆ।
ਸਿਕ੍ਤਰਾਜਪਥਾਰਮ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਣਕੁਸੁਮੋਤ੍ਕਰਾਮ੍। ਰਾਜਪ੍ਰਵੇਸ਼ਸੁਮੁਖੈਃ ਪੌਰੈਰ੍ਮਙ੍ਗਲਪਾਣਿਭਿਃ
ਰਾਜ ਮਾਰਗ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਛਿੜਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ; ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਲੋਕ, ਸ਼ੁਭ ਚੀਜ਼ਾਂ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਲੈ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ ਮਿਲੇ।
ਸਮ੍ਪੂਰ੍ਣਾਂ ਪ੍ਰਾਵਿਸ਼ਦ੍ ਰਾਜਾ ਜਨੌਘੈਃ ਸਮਲਂਕृਤਾਮ੍। ਪੌਰੈਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਦ੍ਗਤੋ ਦੂਰਂ ਦ੍ਵਿਜੈਸ਼੍ਚ ਪੁਰਵਾਸਿਭਿਃ
ਰਾਜਾ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭੀੜ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਤੇ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ; ਪੌਰ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਅਤੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਵਾਸੀ ਦੂਰੋਂ ਉਸ ਦਾ ਸਵਾਗਤ ਕਰਨ ਆਏ।
ਪੁਤ੍ਰੈਰਨੁਗਤਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਿਸ਼੍ਚ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ। ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਗृਹਂ ਰਾਜਾ ਹਿਮਵਤ੍ਸਦृਸ਼ਂ ਪ੍ਰਿਯਮ੍
ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੇ ਮਹਾਨ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ, ਮਹਾਨ ਯਸ਼ ਵਾਲਾ ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਹਿਮਵਤ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਖੂਬਸੂਰਤ ਸੀ।
ਨਨਨ੍ਦ ਸ੍ਵਜਨੈ ਰਾਜਾ ਗृਹੇ ਕਾਮੈਃ ਸੁਪੂਜਿਤਃ। ਕੌਸਲ੍ਯਾ ਚ ਸੁਮਿਤ੍ਰਾ ਚ ਕੈਕੇਯੀ ਚ ਸੁਮਧ੍ਯਮਾ
ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਘਰ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ, ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੋਇਆ; ਕੌਸਲਿਆ, ਸੁਮਿਤਰਾ ਅਤੇ ਸੁੰਦਰ ਕਮਰ ਵਾਲੀ ਕੈਕੇਈ ਵੀ ਖੁਸ਼ ਹੋਈਆਂ।
ਵਧੂਪ੍ਰਤਿਗ੍ਰਹੇ ਯੁਕ੍ਤਾ ਯਾਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯਾ ਰਾਜਯੋषਿਤਃ। ਤਤਃ ਸੀਤਾਂ ਮਹਾਭਾਗਾਮੂਰ੍ਮਿਲਾਂ ਚ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨੀਮ੍
ਜਦੋਂ ਹੋਰ ਰਾਜ ਘਰ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਵਧੂਆਂ ਦੇ ਸਵਾਗਤ ਵਿੱਚ ਲੱਗੀਆਂ, ਤਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮਹਾਨ ਭਾਗ ਵਾਲੀ ਸੀਤਾ ਅਤੇ ਯਸ਼ਵਾਨ ਉਰਮਿਲਾ ਦਾ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ।
ਕੁਸ਼ਧ੍ਵਜਸੁਤੇ ਚੋਭੇ ਜਗृਹੁਰ੍ਨृਪਯੋषਿਤਃ। ਮਂਗਲਾਲਾਪਨੈਰ੍ਹੋਮੈਃ ਸ਼ੋਭਿਤਾਃ ਕ੍ਸ਼ੌਮਵਾਸਸਃ
ਰਾਜ ਘਰ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨੇ ਕੁਸ਼ਧਵਜ ਦੀਆਂ ਦੋਨੋ ਧੀਆਂ ਨੂੰ ਮੰਗਲਮਈ ਬੋਲ ਤੇ ਹੋਮ ਨਾਲ, ਸੁੰਦਰ ਕਪੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਜਾ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਲਿਆ।
ਦੇਵਤਾਯਤਨਾਨ੍ਯਾਸ਼ੁ ਸਰ੍ਵਾਸ੍ਤਾਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਪੂਜਯਨ੍। ਅਭਿਵਾਦ੍ਯਾਭਿਵਾਦ੍ਯਾਂਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਾ ਰਾਜਸੁਤਾਸ੍ਤਦਾ
ਉਹ ਸਭ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮੰਦਰਾਂ ਵਿੱਚ ਜਲਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ; ਉਸ ਸਮੇਂ, ਰਾਜ ਘਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੇ ਵੀ ਸਭ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਰੇਮਿਰੇ ਮੁਦਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵਾ ਭਰ੍ਤृਭਿਰ੍ਮੁਦਿਤਾ ਰਹਃ। ਕृਤਦਾਰਾਃ ਕृਤਾਸ੍ਤ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਸਧਨਾਃ ਸਸੁਹृਜ੍ਜਨਾਃ
ਸਭ ਔਰਤਾਂ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਗੁਪਤ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਹੋਈਆਂ; ਵਿਆਹ ਹੋ ਚੁਕਿਆ ਸੀ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ, ਧਨ ਤੇ ਦੋਸਤ ਵੀ ਸੀ।
ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਮਾਣਾਃ ਪਿਤਰਂ ਵਰ੍ਤਯਨ੍ਤਿ ਨਰਰ੍षਭਾਃ। ਕਸ੍ਯਚਿਤ੍ਤ੍ਵਥ ਕਾਲਸ੍ਯ ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥਃ ਸੁਤਮ੍
ਸਭ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਪੁਰਸ਼ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਰਹੇ; ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਰਾਜਾ ਦਾਸਰਥ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਬੋਲਿਆ—
ਭਰਤਂ ਕੈਕਯੀਪੁਤ੍ਰਮਬ੍ਰਵੀਦ੍ ਰਘੁਨਨ੍ਦਨਃ। ਅਯਂ ਕੇਕਯਰਾਜਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰੋ ਵਸਤਿ ਪੁਤ੍ਰਕ
ਰਘੁਵੰਸ਼ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨੇ ਭਰਤ, ਕੈਕੇਈ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: 'ਇਹ ਕੇਕੈ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਇੱਥੇ ਰਹਿ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਪੁੱਤਰ।'
ਤ੍ਵਾਂ ਨੇਤੁਮਾਗਤੋ ਵੀਰੋ ਯੁਧਾਜਿਨ੍ਮਾਤੁਲਸ੍ਤਵ। ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦਸ਼ਰਥਸ੍ਯੈਤਦ੍ ਭਰਤਃ ਕੈਕਯੀਸੁਤਃ
'ਤੇਰਾ ਵੀਰ ਮਾਮਾ ਯੁਧਾਜਿਤ ਤੈਨੂੰ ਲੈ ਜਾਣ ਲਈ ਆਇਆ ਹੈ।' ਇਹ ਦਾਸਰਥ ਤੋਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਭਰਤ, ਕੈਕੇਈ ਦਾ ਪੁੱਤਰ—
ਗਮਨਾਯਾਭਿਚਕ੍ਰਾਮ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਸਹਿਤਸ੍ਤਦਾ। ਆਪृਚ੍ਛ੍ਯ ਪਿਤਰਂ ਸ਼ੂਰੋ ਰਾਮਂ ਚਾਕ੍ਲਿष੍ਟਕਾਰਿਣਮ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਵੀਰ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਅਤੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਲੈ ਕੇ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਮਾਤॄਸ਼੍ਚਾਪਿ ਨਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠਃ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਸਹਿਤੋ ਯਯੌ। ਯੁਧਾਜਿਤ੍ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਭਰਤਂ ਸਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਂ ਪ੍ਰਹਰ੍षਿਤਃ
ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਮਰਦਾਂ ਵਿਚੋਂ ਚੋਟੀ ਦਾ, ਆਪਣੀਆਂ ਮਾਵਾਂ ਕੋਲ ਗਿਆ। ਯੁਧਾਜਿਤ ਨੇ ਭਰਤ ਅਤੇ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਨੂੰ ਮਿਲ ਕੇ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਈ।