ਆਰੋਪ੍ਯ ਸ ਧਨੂ ਰਾਮਃ ਸ਼ਰਂ ਸਜ੍ਯਂ ਚਕਾਰ ਹ। ਜਾਮਦਗ੍ਨ੍ਯਂ ਤਤੋ ਰਾਮਂ ਰਾਮਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋऽਬ੍ਰਵੀਦਿਦਮ੍
ਰਾਮ ਨੇ ਧਨੁਸ਼ ਚੜਾ ਕੇ ਤੀਰ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਰਾਮ ਨੇ ਜਮਦਗਨੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋऽਸੀਤਿ ਪੂਜ੍ਯੋ ਮੇ ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰਕृਤੇਨ ਚ। ਤਸ੍ਮਾਚ੍ਛਕ੍ਤੋ ਨ ਤੇ ਰਾਮ ਮੋਕ੍ਤੁਂ ਪ੍ਰਾਣਹਰਂ ਸ਼ਰਮ੍
ਤੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੈਂ ਤੇ ਮੇਰੇ ਲਈ ਪੂਜਨਯ ਹੈਂ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਰਾਮਾ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਜਾਨ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਤੀਰ ਛੱਡਣ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਹਾਂ।
ਇਮਾਂ ਵਾ ਤ੍ਵਦ੍ਗਤਿਂ ਰਾਮ ਤਪੋਬਲਸਮਰ੍ਜਿਤਾਨ੍। ਲੋਕਾਨਪ੍ਰਤਿਮਾਨ੍ ਵਾਪਿ ਹਨਿष੍ਯਾਮੀਤਿ ਮੇ ਮਤਿਃ
ਰਾਮਾ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਇਹ ਰਾਹ ਜਾਂ ਤਪ ਦੇ ਬਲ ਨਾਲ ਜਿੱਤੇ ਹੋਏ, ਬਿਨਾ ਤੁਲਨਾ ਵਾਲੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਾਂਗਾ—ਇਹੀ ਮੇਰਾ ਪੱਕਾ ਫੈਸਲਾ ਹੈ।
ਨ ਹ੍ਯਯਂ ਵੈष੍ਣਵੋ ਦਿਵ੍ਯਃ ਸ਼ਰਃ ਪਰਪੁਰਂਜਯਃ। ਮੋਘਃ ਪਤਤਿ ਵੀਰ੍ਯੇਣ ਬਲਦਰ੍ਪਵਿਨਾਸ਼ਨਃ
ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ, ਇਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਦਿਵਿਆ ਤੀਰ ਕਦੇ ਵੀ ਵਿਅਰਥ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ; ਇਹ ਆਪਣੇ ਬਲ ਨਾਲ ਅਹੰਕਾਰ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਵਰਾਯੁਧਧਰਂ ਰਾਮਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਸਰ੍षਿਗਣਾਃ ਸੁਰਾਃ। ਪਿਤਾਮਹਂ ਪੁਰਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਸਮੇਤਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ
ਸਭ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ, ਪਿਤਾਮਹ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਰਾਮ ਨੂੰ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹਥਿਆਰ ਧਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਦੇਖਣ ਲਈ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ।
ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਪ੍ਸਰਸਸ਼੍ਚੈਵ ਸਿਦ੍ਧਚਾਰਣਕਿਨ੍ਨਰਾਃ। ਯਕ੍ਸ਼ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਨਾਗਾਸ਼੍ਚ ਤਦ੍ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਮਹਦਦ੍ਭੁਤਮ੍
ਗੰਧਰਵ, ਅਪਸਰਾ, ਸਿੱਧ, ਚਾਰਣ, ਕਿਨਨਰ, ਯਕਸ਼, ਰਾਖਸ਼ਸ ਤੇ ਨਾਗ ਵੀ ਉਸ ਵੱਡੇ ਤੇ ਅਜੋਕੇ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਲਈ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ।
ਜਡੀਕृਤੇ ਤਦਾ ਲੋਕੇ ਰਾਮੇ ਵਰਧਨੁਰ੍ਧਰੇ। ਨਿਰ੍ਵੀਰ੍ਯੋ ਜਾਮਦਗ੍ਨ੍ਯੋऽਸੌ ਰਾਮੋ ਰਾਮਮੁਦੈਕ੍ਸ਼ਤ
ਜਦੋਂ ਰਾਮ ਵੱਡਾ ਧਨੁਸ਼ ਫੜ ਕੇ ਖੜਾ ਹੋਇਆ, ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਜਿਵੇਂ ਜੜ ਹੋ ਗਈ; ਜਾਮਦਗਨਯਾ ਦੀ ਤਾਕਤ ਖਤਮ ਹੋ ਗਈ ਤੇ ਉਹ ਰਾਮ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਤੱਕਣ ਲੱਗਾ।
ਤੇਜੋਭਿਰ੍ਗਤਵੀਰ੍ਯਤ੍ਵਾਜ੍ਜਾਮਦਗ੍ਨ੍ਯੋ ਜਡੀਕृਤਃ। ਰਾਮਂ ਕਮਲਪਤ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਂ ਮਨ੍ਦਂ ਮਨ੍ਦਮੁਵਾਚ ਹ
ਰਾਮ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਜਾਮਦਗਨਯਾ ਦੀ ਤਾਕਤ ਦੂਰ ਹੋ ਗਈ, ਉਹ ਜੜ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਕਮਲ ਪੱਤਿਆਂ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ ਆਖਣ ਲੱਗਾ।
ਕਾਸ਼੍ਯਪਾਯ ਮਯਾ ਦਤ੍ਤਾ ਯਦਾ ਪੂਰ੍ਵਂ ਵਸੁਂਧਰਾ। ਵਿषਯੇ ਮੇ ਨ ਵਸ੍ਤਵ੍ਯਮਿਤਿ ਮਾਂ ਕਾਸ਼੍ਯਪੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਕਈ ਸਮੇਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਮੈਂ ਧਰਤੀ ਕਾਸ਼ਯਪ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤੀ ਸੀ; ਕਾਸ਼ਯਪ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਆਖਿਆ ਸੀ ਕਿ ਆਪਣੀ ਜਗ੍ਹਾ 'ਚ ਮੈਂ ਰਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।
ਸੋऽਹਂ ਗੁਰੁਵਚਃ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਨ ਵਸੇ ਨਿਸ਼ਾਮ੍। ਤਦਾਪ੍ਰਭृਤਿ ਕਾਕੁਤ੍ਸ੍ਥ ਕृਤਾ ਮੇ ਕਾਸ਼੍ਯਪਸ੍ਯ ਹ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨੂੰ ਮੰਨ ਕੇ, ਮੈਂ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ; ਉਸ ਵੇਲੇ ਤੋਂ, ਕਾਕੁਤਸਥ, ਮੈਂ ਕਾਸ਼ਯਪ ਦਾ ਵਾਅਦਾ ਪੂਰਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਤਾਮਿਮਾਂ ਮਦ੍ਗਤਿਂ ਵੀਰ ਹਨ੍ਤੁਂ ਨਾਰ੍ਹਸਿ ਰਾਘਵ। ਮਨੋਜਵਂ ਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਪਰ੍ਵਤੋਤ੍ਤਮਮ੍
ਰਾਘਵ, ਵਿਰਲੇ, ਮੇਰੀ ਇਹ ਰਾਹ ਨਸ਼ਟ ਨਾ ਕਰ; ਮੈਂ ਸੋਚ ਦੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਮਹੇਂਦਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਪਹਾੜ, ਤੇ ਚਲਾ ਜਾਵਾਂਗਾ।
ਲੋਕਾਸ੍ਤ੍ਵਪ੍ਰਤਿਮਾ ਰਾਮ ਨਿਰ੍ਜਿਤਾਸ੍ਤਪਸਾ ਮਯਾ। ਜਹਿ ਤਾਞ੍ਛਰਮੁਖ੍ਯੇਨ ਮਾ ਭੂਤ੍ ਕਾਲਸ੍ਯ ਪਰ੍ਯਯਃ
ਰਾਮਾ, ਇਹ ਬਿਨਾ ਤੁਲਨਾ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਮੈਂ ਤਪ ਨਾਲ ਜਿੱਤੇ ਹਨ; ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੀਰ ਚਲਾਉ, ਤਾਂ ਜੋ ਵਿਨਾਸ਼ ਦਾ ਸਮਾਂ ਨਾ ਆਵੇ।
ਅਕ੍ਸ਼ਯ੍ਯਂ ਮਧੁਹਨ੍ਤਾਰਂ ਜਾਨਾਮਿ ਤ੍ਵਾਂ ਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰਮ੍। ਧਨੁषੋऽਸ੍ਯ ਪਰਾਮਰ੍ਸ਼ਾਤ੍ ਸ੍ਵਸ੍ਤਿ ਤੇऽਸ੍ਤੁ ਪਰਂਤਪ
ਮੈਂ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਤੂੰ ਅਮਰ ਮਧੂ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਸਿਰਤਾਜ ਹੈ; ਇਸ ਧਨੁਸ਼ ਨੂੰ ਛੂਹਣ ਨਾਲ ਹੀ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਤਪਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਸਭ ਕੁਝ ਚੰਗਾ ਹੋਵੇ।
ਏਤੇ ਸੁਰਗਣਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤੇ ਸਮਾਗਤਾਃ। ਤ੍ਵਾਮਪ੍ਰਤਿਮਕਰ੍ਮਾਣਮਪ੍ਰਤਿਦ੍ਵਨ੍ਦ੍ਵਮਾਹਵੇ
ਇਹ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਤੈਨੂੰ ਤੱਕ ਰਹੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਦੇ ਕੰਮ ਬਿਨਾ ਤੁਲਨਾ ਹਨ, ਤੇ ਲੜਾਈ 'ਚ ਜਿਸ ਦਾ ਕੋਈ ਮੁਕਾਬਲਾ ਨਹੀਂ।
ਨ ਚੇਯਂ ਮਮ ਕਾਕੁਤ੍ਸ੍ਥ ਵ੍ਰੀਡਾ ਭਵਿਤੁਮਰ੍ਹਤਿ। ਤ੍ਵਯਾ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਨਾਥੇਨ ਯਦਹਂ ਵਿਮੁਖੀਕृਤਃ
ਕਾਕੁਤਸਥ, ਇਹ ਮੇਰੇ ਲਈ ਲਾਜ ਦਾ ਕਾਰਨ ਨਹੀਂ ਬਣਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਕਿ ਤੂੰ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਮੈਨੂੰ ਵਾਪਸ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।
ਸ਼ਰਮਪ੍ਰਤਿਮਂ ਰਾਮ ਮੋਕ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ ਸੁਵ੍ਰਤ। ਸ਼ਰਮੋਕ੍ਸ਼ੇ ਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਪਰ੍ਵਤੋਤ੍ਤਮਮ੍
ਸੁਵ੍ਰਤ ਰਾਮਾ, ਤੂੰ ਉਹ ਬਿਨਾ ਤੁਲਨਾ ਤੀਰ ਚਲਾਉਣ ਯੋਗ ਹੈ; ਤੀਰ ਚਲਾਉਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮੈਂ ਮਹੇਂਦਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਪਹਾੜ, ਤੇ ਚਲਾ ਜਾਵਾਂਗਾ।
ਤਥਾ ਬ੍ਰੁਵਤਿ ਰਾਮੇ ਤੁ ਜਾਮਦਗ੍ਨ੍ਯੇ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍। ਰਾਮੋ ਦਾਸ਼ਰਥਿਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਂਸ਼੍ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਸ਼ਰਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਜਦੋਂ ਜਾਮਦਗਨਯਾ ਨੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਇਉਂ ਆਖਿਆ, ਦਾਸਰਥੀ ਰਾਮ, ਜੋ ਸ਼ਾਨ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੀਰ ਚਲਾਇਆ।
ਸ ਹਤਾਨ੍ ਦृਸ਼੍ਯ ਰਾਮੇਣ ਸ੍ਵਾਁਲ੍ਲੋਕਾਂਸ੍ਤਪਸਾਰ੍ਜਿਤਾਨ੍। ਜਾਮਦਗ੍ਨ੍ਯੋ ਜਗਾਮਾਸ਼ੁ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਪਰ੍ਵਤੋਤ੍ਤਮਮ੍
ਜਦੋਂ ਰਾਮ ਨੇ ਤਪ ਨਾਲ ਜਿੱਤੇ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕੀਤਾ ਵੇਖਿਆ, ਜਾਮਦਗਨਯਾ ਜਲਦੀ ਮਹੇਂਦਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਪਹਾੜ, ਤੇ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਤਤੋ ਵਿਤਿਮਿਰਾਃ ਸਰ੍ਵਾ ਦਿਸ਼ਸ਼੍ਚੋਪਦਿਸ਼ਸ੍ਤਥਾ। ਸੁਰਾਃ ਸਰ੍षਿਗਣਾ ਰਾਮਂ ਪ੍ਰਸ਼ਸ਼ਂਸੁਰੁਦਾਯੁਧਮ੍
ਫਿਰ ਸਾਰੀਆਂ ਦਿਸਾਵਾਂ ਤੇ ਵਿਚਕਾਰਲੇ ਪਾਸੇ ਸਾਫ ਹੋ ਗਏ; ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਰਾਮ, ਵੱਡਾ ਧਨੁਸ਼ ਧਾਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਨ ਲੱਗੇ।
ਰਾਮਂ ਦਾਸ਼ਰਥਿਂ ਰਾਮੋ ਜਾਮਦਗ੍ਨ੍ਯਃ ਪ੍ਰਪੂਜਿਤਃ। ਤਤਃ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣੀਕृਤ੍ਯ ਜਗਾਮਾਤ੍ਮਗਤਿਂ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਜਾਮਦਗਨਯਾ ਰਾਮ ਨੇ ਦਾਸਰਥੀ ਰਾਮ ਦੀ ਇਜ਼ਤ ਕੀਤੀ; ਫਿਰ, ਉਸ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਆਪਣੇ ਰਾਹ ਤੇ ਚਲਾ ਗਿਆ।
thumb|ਸਪ੍ਤਸਪ੍ਤਤਿਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਬਾਲਕਾਣ੍ਡੇ ਸਪ੍ਤਸਪ੍ਤਤਿਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੧-
ਇਹ ਸਤੱਤਰਵਾਂ ਸਰਗ ਹੈ, ਸੁਣੋ।
ਗਤੇ ਰਾਮੇ ਪ੍ਰਸ਼ਾਨ੍ਤਾਤ੍ਮਾ ਰਾਮੋ ਦਾਸ਼ਰਥਿਰ੍ਧਨੁਃ। ਵਰੁਣਾਯਾਪ੍ਰਮੇਯਾਯ ਦਦੌ ਹਸ੍ਤੇ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ
ਜਦੋਂ ਰਾਮ ਚਲੇ ਗਏ, ਦਾਸਰਥ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਸ਼ਾਂਤ ਮਨ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਯਸ਼ ਵਾਲੇ ਰਾਮ ਨੇ ਧਨੁਸ਼ ਅਪਾਰ ਵਰੁਣ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ।
ਅਭਿਵਾਦ੍ਯ ਤਤੋ ਰਾਮੋ ਵਸਿष੍ਠਪ੍ਰਮੁਖਾਨृषੀਨ੍। ਪਿਤਰਂ ਵਿਕਲਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਰਘੁਨਨ੍ਦਨਃ
ਫਿਰ ਰਾਮ ਨੇ ਵਸ਼ਿਸ਼ਠ ਜੀ ਆਦਿ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਉਦਾਸ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਘੁ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਬੋਲਿਆ।
ਜਾਮਦਗ੍ਨ੍ਯੋ ਗਤੋ ਰਾਮਃ ਪ੍ਰਯਾਤੁ ਚਤੁਰਂਗਿਣੀ। ਅਯੋਧ੍ਯਾਭਿਮੁਖੀ ਸੇਨਾ ਤ੍ਵਯਾ ਨਾਥੇਨ ਪਾਲਿਤਾ
ਜਾਮਦਗਨਿ ਰਾਮ ਚਲੇ ਗਏ ਹਨ; ਹੁਣ ਚਾਰ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਫੌਜ ਤੇਰੇ ਰੱਖੇ ਹੋਏ, ਅਯੋਧਿਆ ਵੱਲ ਚੱਲੇ।
ਰਾਮਸ੍ਯ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥਃ ਸੁਤਮ੍। ਬਾਹੁਭ੍ਯਾਂ ਸਮ੍ਪਰਿष੍ਵਜ੍ਯ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨ੍ਯੁਪਾਘ੍ਰਾਯ ਰਾਘਵਮ੍
ਰਾਮ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਦਾਸਰਥ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਰਘੁਵੰਸ਼ੀ ਨੂੰ ਦੋਹਾਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਤੇ ਮੱਥੇ ਨੂੰ ਚੁੰਮਿਆ।
ਗਤੋ ਰਾਮ ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਹृष੍ਟਃ ਪ੍ਰਮੁਦਿਤੋ ਨृਪਃ। ਪੁਨਰ੍ਜਾਤਂ ਤਦਾ ਮੇਨੇ ਪੁਤ੍ਰਮਾਤ੍ਮਾਨਮੇਵ ਚ
ਰਾਮ ਚਲੇ ਗਏ ਹਨ, ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਅਜਿਹਾ ਲੱਗਾ ਜਿਵੇਂ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਆਪ ਦੁਬਾਰਾ ਜਨਮ ਲੈ ਲਏ ਹੋਣ।
ਚੋਦਯਾਮਾਸ ਤਾਂ ਸੇਨਾਂ ਜਗਾਮਾਸ਼ੁ ਤਤਃ ਪੁਰੀਮ੍। ਪਤਾਕਾਧ੍ਵਜਿਨੀਂ ਰਮ੍ਯਾਂ ਤੂਰ੍ਯੋਦ੍ਘੁष੍ਟਨਿਨਾਦਿਤਾਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਫੌਜ ਨੂੰ ਆਗੇ ਵਧਣ ਦਾ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਖੂਬਸੂਰਤ ਝੰਡਿਆਂ, ਪਤਾਕਾਵਾਂ ਅਤੇ ਵਾਜਿਆਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਭਰੀ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚੱਲ ਪਿਆ।
ਸਿਕ੍ਤਰਾਜਪਥਾਰਮ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਣਕੁਸੁਮੋਤ੍ਕਰਾਮ੍। ਰਾਜਪ੍ਰਵੇਸ਼ਸੁਮੁਖੈਃ ਪੌਰੈਰ੍ਮਙ੍ਗਲਪਾਣਿਭਿਃ
ਰਾਜ ਮਾਰਗ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਛਿੜਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ; ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਲੋਕ, ਸ਼ੁਭ ਚੀਜ਼ਾਂ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਲੈ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ ਮਿਲੇ।
ਸਮ੍ਪੂਰ੍ਣਾਂ ਪ੍ਰਾਵਿਸ਼ਦ੍ ਰਾਜਾ ਜਨੌਘੈਃ ਸਮਲਂਕृਤਾਮ੍। ਪੌਰੈਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਦ੍ਗਤੋ ਦੂਰਂ ਦ੍ਵਿਜੈਸ਼੍ਚ ਪੁਰਵਾਸਿਭਿਃ
ਰਾਜਾ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭੀੜ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਤੇ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ; ਪੌਰ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਅਤੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਵਾਸੀ ਦੂਰੋਂ ਉਸ ਦਾ ਸਵਾਗਤ ਕਰਨ ਆਏ।
ਪੁਤ੍ਰੈਰਨੁਗਤਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਿਸ਼੍ਚ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ। ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਗृਹਂ ਰਾਜਾ ਹਿਮਵਤ੍ਸਦृਸ਼ਂ ਪ੍ਰਿਯਮ੍
ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੇ ਮਹਾਨ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ, ਮਹਾਨ ਯਸ਼ ਵਾਲਾ ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਹਿਮਵਤ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਖੂਬਸੂਰਤ ਸੀ।