ਸ੍ਨੁषਾ ਦਸ਼ਰਥਸ੍ਯ ਤ੍ਵਂ ਰਾਮਸ੍ਯ ਮਹਿषੀ ਪ੍ਰਿਯਾ । ਜਨਕਸ੍ਯ ਸੁਤਾ ਰਾਜ੍ਞਃ ਸ੍ਵਾਗਤਂ ਤੇ ਪਤਿਵ੍ਰਤੇ ।। ੭.੪੯.
ਤੂੰ ਦਸ਼ਰਥ ਦੀ ਪੁੱਤਰੀ-ਵਧੂ, ਰਾਮ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਰਾਣੀ ਤੇ ਰਾਜਾ ਜਨਕ ਦੀ ਧੀ ਹੈਂ; ਪਤੀ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਔਰਤ, ਤੇਰਾ ਸੁਆਗਤ ਹੈ।
ਆਯਾਨ੍ਤੀ ਚਾਸਿ ਵਿਜ੍ਞਾਤਾ ਮਯਾ ਧਰ੍ਮਸਮਾਧਿਨਾ । ਕਾਰਣਂ ਚੈਵ ਸਰ੍ਵਂ ਮੇ ਹृਦਯੇਨੋਪਲਕ੍ਸ਼ਿਤਮ੍ ।। ੭.੪੯.
ਜਦ ਤੂੰ ਆ ਰਹੀ ਸੀ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਧਰਮ ਵਿਚ ਡਿੱਗਣ ਨਾਲ ਪਛਾਣ ਲਿਆ ਸੀ; ਤੇਰੇ ਆਉਣ ਦਾ ਸਾਰਾ ਕਾਰਨ ਵੀ ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗ ਗਿਆ ਹੈ।
ਤਵ ਚੈਵ ਮਹਾਭਾਗੇ ਵਿਦਿਤਂ ਮਮ ਤਤ੍ਤ੍ਵਤਃ । ਸਰ੍ਵਂ ਚ ਵਿਦਿਤਂ ਮਹ੍ਯਂ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯੇ ਯਦ੍ਧਿ ਵਰ੍ਤਤੇ ।। ੭.੪੯.
ਹੇ ਮਹਾਨ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਤੇਰੀ ਸਾਰੀ ਹਕੀਕਤ ਮੈਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਤਾ ਹੈ; ਤੇ ਤਿੰਨੋ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ।
ਅਪਾਪਾਂ ਵੇਦ੍ਮਿ ਸੀਤੇ ਤ੍ਵਾਂ ਤਪੋਲਬ੍ਧੇਨ ਚਕ੍ਸ਼ੁषਾ । ਵਿਸ੍ਰਬ੍ਧਾ ਭਵ ਵੈਦੇਹਿ ਸਾਮ੍ਪ੍ਰਤਂ ਮਯਿ ਵਰ੍ਤਸੇ ।। ੭.੪੯.
ਹੇ ਸੀਤੇ, ਤੈਨੂੰ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਤਪ ਨਾਲ ਮਿਲੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ। ਹੁਣ ਤੂੰ ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ ਹੋ ਜਾ, ਹੇ ਵਿਦੇਹ ਦੀ ਧੀ, ਤੂੰ ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਹੈਂ।
ਆਸ਼੍ਰਮਸ੍ਯਾਵਿਦੂਰੇ ਮੇ ਤਾਪਸ੍ਯਸ੍ਤਪਸਿ ਸ੍ਥਿਤਾਃ । ਤਾਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਵਤ੍ਸੇ ਯਥਾ ਵਤ੍ਸਂ ਪਾਲਯਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਨਿਤ੍ਯਸ਼ਃ ।। ੭.੪੯.
ਮੇਰੇ ਆਸ਼ਰਮ ਦੇ ਨੇੜੇ ਕੁਝ ਤਪ ਕਰਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਵੱਸਦੀਆਂ ਹਨ; ਉਹ ਤੈਨੂੰ, ਬੱਚੀ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਗਾਂ ਵਾਂਗ ਬਛੜੇ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੰਭਾਲਣਗੀਆਂ।
ਇਦਮਰ੍ਧ੍ਯਂ ਪ੍ਰਤੀਚ੍ਛ ਤ੍ਵਂ ਵਿਸ੍ਰਬ੍ਧਾ ਵਿਗਤਜ੍ਵਰਾ । ਯਥਾ ਸ੍ਵਗृਹਮਭ੍ਯੇਤ੍ਯ ਵਿषਾਦਂ ਚੈਵ ਮਾ ਕृਥਾਃ ।। ੭.੪੯.
ਇਹ ਆਦਰਯੋਗ ਚੀਜ਼ ਤੂੰ ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ ਹੋ ਕੇ ਲੈ ਲੈ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਜਾ ਕੇ ਕਦੇ ਵੀ ਮਨ ਵਿਚ ਉਦਾਸੀ ਨਾ ਆਉਣ ਦੇ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੁ ਭਾषਿਤਂ ਸੀਤਾ ਮੁਨੇਃ ਪਰਮਮਦ੍ਭੁਤਮ੍ । ਸ਼ਿਰਸਾ ऽ ऽਵਨ੍ਦ੍ਯ ਚਰਣੌ ਤਥੇਤ੍ਯਾਹ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਃ ।। ੭.੪੯.
ਮੁਨੀ ਦੇ ਅਦਭੁਤ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਸੀਤਾ ਨੇ ਉਸਦੇ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਸਿਰ ਨਵਾ ਕੇ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਆਖਿਆ, 'ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਆਖੋ।'
ਤਂ ਪ੍ਰਯਾਨ੍ਤਂ ਮੁਨਿਂ ਸੀਤਾ ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲਿਃ ਪृष੍ਠਤੋ ऽਨ੍ਵਗਾਤ੍ ।। ੭.੪੯.
ਜਦ ਮੁਨੀ ਤੁਰ ਪਿਆ, ਸੀਤਾ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਉਸਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪਿੱਛੇ ਚੱਲਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮੁਨਿਮਾਯਾਨ੍ਤਂ ਵੈਦੇਹ੍ਯਾ ਮੁਨਿਪਤ੍ਨਯਃ । ਉਪਾਜਗ੍ਮੁਰ੍ਮੁਦਾ ਯੁਕ੍ਤਾ ਵਚਨਂ ਚੇਦਮਬ੍ਰੁਵਨ੍ ।। ੭.੪੯.
ਜਦ ਮੁਨੀ ਨੂੰ ਵੈਦੇਹੀ ਨਾਲ ਆਉਂਦੇ ਦੇਖਿਆ, ਤਪਸਵੀਆਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਆਗੇ ਆਈਆਂ ਤੇ ਇਹ ਬਚਨ ਆਖਣ ਲੱਗੀਆਂ।
ਸ੍ਵਾਗਤਂ ਤੇ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਚਿਰਸ੍ਯਾਗਮਨਂ ਚ ਤੇ । ਅਭਿਵਾਦਯਾਮਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਸਰ੍ਵਾ ਉਚ੍ਯਤਾਂ ਕਿ ਚ ਕੁਰ੍ਮਹੇ ।। ੭.੪੯.
ਹੇ ਮੁਨੀਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਤੇਰਾ ਸੁਆਗਤ ਹੈ! ਬਹੁਤ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ ਆਏ ਹੋ। ਅਸੀਂ ਸਭ ਤੇਰੀ ਆਦਰ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੀਆਂ ਹਾਂ, ਦੱਸੋ, ਅਸੀਂ ਕੀ ਕਰੀਏ?
ਤਾਸਾਂ ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਰਿਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ । ਸੀਤੇਯਂ ਸਮਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਪਤ੍ਨੀ ਰਾਮਸ੍ਯ ਧੀਮਤਃ ।। ੭.੪੯.
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਾਲਮੀਕਿ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਇਹ ਸੀਤਾ ਹੈ, ਜੋ ਬੁਧੀਮਾਨ ਰਾਮ ਦੀ ਪਤਨੀ ਹੈ, ਤੇ ਇੱਥੇ ਆਈ ਹੈ।"
ਸ੍ਨੁषਾ ਦਸ਼ਰਥਸ੍ਯੈषਾ ਜਨਕਸ੍ਯ ਸੁਤਾ ਸਤੀ । ਅਪਾਪਾ ਪਤਿਨਾ ਤ੍ਯਕ੍ਤਾ ਪਰਿਪਾਲ੍ਯਾ ਮਯਾ ਸਦਾ ।। ੭.੪੯.
ਇਹ ਦਸ਼ਰਥ ਦੀ ਪੁੱਤਰੀ-ਵਧੂ ਹੈ, ਜਨਕ ਦੀ ਧਰਮਵਾਨ ਧੀ ਹੈ, ਨਿਰਮਲ ਤੇ ਪਤੀ ਵਲੋਂ ਛੱਡੀ ਹੋਈ, ਜਿਸ ਦੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੈਂ ਰਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਇਮਾਂ ਭਵਨ੍ਤ੍ਯਃ(?) ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤੁ ਸ੍ਨੇਹੇਨ ਪਰਮੇਣ ਹਿ । ਗੌਰਵਾਨ੍ਮਮ ਵਾਕ੍ਯਾਚ੍ਚ ਪੂਜ੍ਯਾ ਵੋ ऽਸ੍ਤੁ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ ।। ੭.੪੯.
ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਇਸ ਨੂੰ ਪੂਰੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਦੇਖੋ; ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਦਾ ਆਦਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਇਸ ਨੂੰ ਖਾਸ ਤੌਰ ਤੇ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿਓ।
ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਸ਼੍ਚ ਵੈਦੇਹੀਂ ਪ੍ਰਣਿਧਾਯ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ । ਸ੍ਵਮਾਸ਼੍ਰਮਂ ਸ਼ਿष੍ਯਵृਤਃ ਪੁਨਰਾਯਾਨ੍ਮਹਾਤਪਾਃ ।। ੭.੪੯.
ਉੱਚ ਇਜ਼ਤ ਵਾਲਾ ਰਿਸ਼ੀ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਵੈਦੇਹੀ ਨੂੰ ਤੱਕਦਾ ਰਿਹਾ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਵੱਡਾ ਤਪਸਵੀ ਮੁੜ ਆਪਣੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਇਤ੍ਯਾਰ੍षੇ ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਰਾਮਾਯਣੇ ਵਾਲ੍ਮੀਕੀਯੇ ਆਦਿਕਾਵ੍ਯੇ ਸ਼੍ਰੀਮਦੁਤ੍ਤਰਕਾਣ੍ਡੇ ਏਕੋਨਪਞ੍ਚਾਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਾਲਮੀਕਿ ਵਲੋਂ ਰਚੇ ਪਵਿੱਤਰ ਰਾਮਾਯਣ ਦੇ ਉੱਤਰਕਾਂਡ ਵਿਚ ਉਨੰਜਾ ਸਰਗ ਦਾ ਸਮਾਪਤੀ ਹੋਈ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤੁ ਮੈਥਿਲੀਂ ਸੀਤਾਮਾਸ਼੍ਰਮੇ ਸਮ੍ਪ੍ਰਵੇਸ਼ਿਤਾਮ੍ । ਸਨ੍ਤਾਪਮਗਮਦ੍ਘੋਰਂ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੋ ਦੀਨਚੇਤਨਃ ।। ੭.੫੦.
ਮਿਥਿਲਾ ਦੀ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿਚ ਲਿਆਂਦੇ ਦੇਖ ਕੇ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਦਾ ਮਨ ਉਦਾਸ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਉਹ ਗਹਿਰੀ ਪੀੜ੍ਹ ਵਿਚ ਫਸ ਗਿਆ।
ਅਬ੍ਰਵੀਚ੍ਚ ਮਹਾਤੇਜਾਃ ਸੁਮਨ੍ਤ੍ਰਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰਸਾਰਥਿਮ੍ । ਸੀਤਾਸਨ੍ਤਾਪਜਂ ਦੁਃਖਂ ਪਸ਼੍ਯ ਰਾਮਸ੍ਯ ਸਾਰਥੇ ।। ੭.੫੦.
ਤੇ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਸਮੰਤ੍ਰਾ, ਸਮਝਦਾਰ ਰਥਵਾਹਕ, ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਰਥਵਾਹਕ, ਰਾਮ ਨੂੰ ਸੀਤਾ ਦੇ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਜੋ ਦੁਖ ਮਿਲਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਵੇਖ।"
ਤਤੋ ਦੁਃਖਤਰਂ ਕਿਂ ਨੁ ਰਾਘਵਸ੍ਯ ਭਵਿष੍ਯਤਿ । ਪਤ੍ਨੀਂ ਸ਼ੁਦ੍ਧਸਮਾਚਾਰਾਂ ਵਿਸृਜ੍ਯ ਜਨਕਾਤ੍ਮਜਾਮ੍ ।। ੭.੫੦.
ਰਾਘਵ ਲਈ ਇਸ ਤੋਂ ਵੱਧ ਦੁਖਦਾਈ ਹੋਰ ਕੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ—ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਵਿੱਤਰ ਪਤਨੀ, ਜਨਕ ਦੀ ਧੀ, ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਹੈ?
ਵ੍ਯਕ੍ਤਂ ਦੈਵਾਦਹਂ ਮਨ੍ਯੇ ਰਾਘਵਸ੍ਯ ਵਿਨਾ ਭਵਮ੍ । ਵੈਦੇਹ੍ਯਾ ਸਾਰਥੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਦੈਵਂ ਹਿ ਦੁਰਤਿਕ੍ਰਮਮ੍ ।। ੭.੫੦.
ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਰਾਘਵ ਦਾ ਭਾਗ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਵੈਦੇਹੀ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋਇਆ; ਭਾਗ, ਰਥਵਾਹਕ, ਵਾਸਤੇ ਪੂਰਾ ਕਰਨਾ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੈ।
ਯੋ ਹਿ ਦੇਵਾਨ੍ਸਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਨਸੁਰਾਨ੍ਸਹ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੈਃ । ਨਿਹਨ੍ਯਾਦ੍ਰਾਘਵਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਸ ਦੈਵਮਨੁਵਰ੍ਤਤੇ ।। ੭.੫੦.
ਰਾਘਵ, ਜੋ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਦੇਵਤੇ, ਗੰਧਰਵ, ਅਸੁਰ ਤੇ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰ ਸਕਦਾ ਸੀ, ਉਹ ਵੀ ਭਾਗ ਦੇ ਰਾਹ ਤੇ ਚੱਲਦਾ ਹੈ।
ਪੁਰਾ ਰਾਮਃ ਪਿਤੁਰ੍ਵਾਕ੍ਯਾਦ੍ਦਣ੍ਡਕੇ ਵਿਜਨੇ ਵਨੇ । ਉषਿਤ੍ਵਾ ਨਵ ਵਰ੍षਾਣਿ ਪਞ੍ਚ ਚੈਵ ਮਹਾਵਨੇ ।। ੭.੫੦.
ਪਹਿਲਾਂ, ਰਾਮ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਆਗਿਆ ਤੇ ਦੰਡਕਾ ਦੇ ਸੁੰਨੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਚੌਦਾਂ ਸਾਲ ਵਾਸ ਕੀਤਾ ਸੀ।
ਤਤੋ ਦੁਃਖਤਰਂ ਭੂਯਃ ਸੀਤਾਯਾ ਵਿਪ੍ਰਵਾਸਨਮ੍ । ਪੌਰਾਣਾਂ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਨृਸ਼ਂਸਂ ਪ੍ਰਤਿਭਾਤਿ ਮੇ ।। ੭.੫੦.
ਫਿਰ, ਸੀਤਾ ਦਾ ਵਿਦੇਸ਼ ਵਧੇਰੇ ਦੁਖਦਾਈ ਹੈ; ਨਗਰ ਵਾਸੀਆਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਬਹੁਤ ਕਠੋਰ ਲੱਗਦੀ ਹੈ।
ਕੋ ਨੁ ਧਰ੍ਮਾਸ਼੍ਰਯਃ ਸੂਤ ਕਰ੍ਮਣ੍ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਯਸ਼ੋਹਰੇ । ਮੈਥਿਲੀਂ ਪ੍ਰਤਿਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਪੌਰੈਰ੍ਹੀਨਾਰ੍ਥਵਾਦਿਭਿਃ ।। ੭.੫੦.
ਰਥਵਾਹਕ, ਇਸ ਕੰਮ ਵਿਚ ਕਿਹੜੀ ਧਰਮਤਾ ਹੈ, ਜੋ ਮੈਥਿਲੀ ਲਈ ਨਗਰ ਵਾਸੀਆਂ ਦੀ ਬੇਸੁਧ ਗੱਲਾਂ ਕਰਕੇ ਹੋਇਆ ਹੈ?
ਏਤਾ ਵਾਚੋ ਬਹੁਵਿਧਾਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਭਾषਿਤਾਃ । ਸੁਮਨ੍ਤ੍ਰਃ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾ ਪ੍ਰਾਜ੍ਞੋ ਵਾਕ੍ਯਮੇਤਦੁਵਾਚ ਹ ।। ੭.੫੦.
ਲਕਸ਼ਮਣ ਵਲੋਂ ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਮੰਤ੍ਰਾ, ਜੋ ਗਿਆਨਵਾਨ ਤੇ ਭਰੋਸੇਯੋਗ ਸੀ, ਨੇ ਇਹ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਨ ਸਨ੍ਤਾਪਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਕਾਰ੍ਯਃ ਸੌਮਿਤ੍ਰੇ ਮੈਥਿਲੀਂ ਪ੍ਰਤਿ । ਦृष੍ਟਮੇਤਤ੍ਪੁਰਾ ਵਿਪ੍ਰੈਃ ਪਿਤੁਸ੍ਤੇ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਾਗ੍ਰਤਃ ।। ੭.੫੦.
ਸਉਮਿਤ੍ਰੇ, ਮੈਥਿਲੀ ਲਈ ਤੂੰ ਚਿੰਤਾ ਨਾ ਕਰ; ਇਹ ਪਹਿਲਾਂ ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਸੀ।
ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਦृਢਂ ਰਾਮੋ ਦੁਃਖਪ੍ਰਾਯੋ ऽਪਿ ਸੌਖ੍ਯਭਾਕ੍ । ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਤੇ ਚ ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ਵਿਪ੍ਰਯੋਗਂ ਪ੍ਰਿਯੈਰ੍ਧ੍ਰੁਵਮ੍ ।। ੭.੫੦.
ਰਾਮ, ਭਾਵੇਂ ਦੁਖੀ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਪੱਕਾ ਰਹੇਗਾ ਤੇ ਸੁਖ ਪਾਏਗਾ; ਤੇ ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲਾ ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋਣ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਕਰੇਗਾ।
ਤ੍ਵਾਂ ਚੈਵ ਮੈਥਿਲੀਂ ਚੈਵ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਭਰਤਾਵੁਭੌ । ਸਨ੍ਤ੍ਯਜਿष੍ਯਤਿ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਕਾਲੇਨ ਮਹਤਾ ਮਹਾਨ੍ ।। ੭.੫੦.
ਉਹ ਵੱਡਾ ਤੇ ਧਰਮਵਾਨ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਤੈਨੂੰ, ਮੈਥਿਲੀ ਨੂੰ, ਤੇ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਤੇ ਭਰਤ ਨੂੰ ਵੀ ਛੱਡ ਦੇਵੇਗਾ।
ਇਦਂ ਤ੍ਵਯਿ ਨ ਵਕ੍ਤਵ੍ਯਂ ਸੌਮਿਤ੍ਰੇ ਭਰਤੇ ऽਪਿ ਵਾ । ਰਾਜ੍ਞਾ ਵੋ ਵ੍ਯਾਹृਤਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਦੁਰ੍ਵਾਸਾ ਯਦੁਵਾਚ ਹ ।। ੭.੫੦.
ਇਹ ਗੱਲ ਤੂੰ, ਸਉਮਿਤ੍ਰੇ, ਨਾ ਆਖੀਂ, ਨਾ ਭਰਤ ਆਖੇ; ਰਾਜਾ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਆਖੀਆਂ ਸਨ, ਜੋ ਦੁर्वਾਸਾ ਨੇ ਵੀ ਆਖੀਆਂ।
ਮਹਾਜਨਸਮੀਪੇ ਚ ਮਮ ਚੈਵ ਨਰਰ੍षਭ । ऋषਿਣਾ ਵ੍ਯਾਹृਤਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਵਸਿष੍ਠਸ੍ਯ ਚ ਸਨ੍ਨਿਧੌ ।। ੭.੫੦.
ਵੱਡੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਤੇ ਮੇਰੀ ਮੌਜੂਦਗੀ ਵਿੱਚ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਵਸੀਸ਼ਠ ਜੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ ਸੀ।
ऋषੇਸ੍ਤੁ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮਾਮਾਹ ਪੁਰੁषਰ੍षਭਃ । ਸੂਤ ਨ ਕ੍ਵਚਿਦੇਵਂ ਤੇ ਵਕ੍ਤਵ੍ਯਂ ਜਨਸਨ੍ਨਿਧੌ ।। ੭.੫੦.
ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਸੂਤ, ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਇਹ ਗੱਲ ਕਦੇ ਵੀ ਨਾ ਕਰੀਂ।'