ਅਰ੍ਜੁਨੋ ਵਿਦਧੇ ਮृਤ੍ਯੁਂ ਪ੍ਰਾਕृਤਾਂ ਬੁਦ੍ਧਿਮਾਸ੍ਥਿਤਃ। ਵਧਮਪ੍ਰਤਿਰੂਪਂ ਤੁ ਪਿਤੁਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸੁਦਾਰੁਣਮ੍। ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਮੁਤ੍ਸਾਦਯਂ ਰੋषਾਜ੍ਜਾਤਂ ਜਾਤਮਨੇਕਸ਼ਃ
ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਆਮ ਸਮਝ ਵਰਤ ਕੇ ਮੌਤ ਕਰਵਾਈ। ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਬਹੁਤ ਹੀ ਕਠੋਰ ਤੇ ਅਣਉਚਿਤ ਮੌਤ ਬਾਰੇ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਕਈ ਵਾਰੀ ਯੋਧਿਆਂ ਦੀ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਪृਥਿਵੀਂ ਚਾਖਿਲਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਕਸ਼੍ਯਪਾਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨੇ। ਯਜ੍ਞਸ੍ਯਾਨ੍ਤੇऽਦਦਂ ਰਾਮ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਂ ਪੁਣ੍ਯਕਰ੍ਮਣੇ
ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਇਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਕਸ਼ਯਪ ਨੂੰ ਯਜਨ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਹੇ ਰਾਮਾ, ਪੁੰਨ ਦੇ ਕੰਮ ਲਈ ਦਾਨ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਨਿਲਯਸ੍ਤਪੋਬਲਸਮਨ੍ਵਿਤਃ। ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੁ ਧਨੁषੋ ਭੇਦਂ ਤਤੋऽਹਂ ਦ੍ਰੁਤਮਾਗਤਃ
ਦਾਨ ਦੇਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮੈਂ ਮਹਿੰਦਰ ਪਹਾੜ ਤੇ ਤਪ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਵੱਸਦਾ ਰਿਹਾ। ਪਰ ਜਦ ਮੈਂ ਧਨੁਸ਼ ਦੇ ਟੁੱਟਣ ਦੀ ਖਬਰ ਸੁਣੀ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆ ਗਿਆ।
ਤਦੇਵਂ ਵੈष੍ਣਵਂ ਰਾਮ ਪਿਤृਪੈਤਾਮਹਂ ਮਹਤ੍। ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਧਰ੍ਮਂ ਪੁਰਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਗृਹ੍ਣੀष੍ਵ ਧਨੁਰੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਰਾਮਾ, ਇਹ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦਾ ਮਹਾਨ ਧਨੁਸ਼ ਪਿਤਾ ਤੇ ਦਾਦਾ ਤੋਂ ਆਇਆ ਹੈ। ਯੋਧਿਆਂ ਦੀ ਰੀਤ ਨੂੰ ਸਨਮਾਨ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ, ਇਹ ਉੱਤਮ ਧਨੁਸ਼ ਫੜ।
ਯੋਜਯਸ੍ਵ ਧਨੁਃਸ਼੍ਰੇष੍ਠੇ ਸ਼ਰਂ ਪਰਪੁਰਂਜਯਮ੍। ਯਦਿ ਸ਼ਕ੍ਤੋऽਸਿ ਕਾਕੁਤ੍ਸ੍ਥ ਦ੍ਵਨ੍ਦ੍ਵਂ ਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਤੇ ਤਤਃ
ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਤੀਰ ਇਸ ਵਧੀਆ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਚੜਾ। ਜੇ ਤੂੰ ਸਮਰਥ ਹੈਂ, ਹੇ ਕਕੁਤਸਥ ਵੰਸ਼ੀ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੁੰਦ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਦੇਵਾਂਗਾ।
thumb|षਟ੍ਸਪ੍ਤਤਿਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਬਾਲਕਾਣ੍ਡੇ षਟ੍ਸਪ੍ਤਤਿਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੧-
ਸ਼੍ਰੀਮਤ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਬਾਲ ਕਾਂਡ ਵਿੱਚ ਇਹ ਛਿਅੱਤਰਾਂਵੇਂ ਸਰਗ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੁ ਜਾਮਦਗ੍ਨ੍ਯਸ੍ਯ ਵਾਕ੍ਯਂ ਦਾਸ਼ਰਥਿਸ੍ਤਦਾ। ਗੌਰਵਾਦ੍ਯਨ੍ਤ੍ਰਿਤਕਥਃ ਪਿਤੂ ਰਾਮਮਥਾਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਜਮਦਗਨੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਦਸ਼ਰਥ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਇੱਜਤ ਕਰਕੇ, ਪਹਿਲਾਂ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਤੇ ਫਿਰ ਰਾਮ ਨੂੰ ਬੋਲੇ।
ਕृਤਵਾਨਸਿ ਯਤ੍ ਕਰ੍ਮ ਸ਼੍ਰੁਤਵਾਨਸ੍ਮਿ ਭਾਰ੍ਗਵ। ਅਨੁਰੁਧ੍ਯਾਮਹੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ਪਿਤੁਰਾਨृਣ੍ਯਮਾਸ੍ਥਿਤਃ
ਭਾਰਗਵ, ਜੋ ਕੰਮ ਤੂੰ ਕੀਤੇ ਹਨ, ਮੈਂ ਉਹ ਸੁਣੇ ਹਨ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਅਸੀਂ ਤੇਰੀ ਇੱਜਤ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਪਿਤਾ ਦੀ ਕਰਜ਼ਦਾਰੀ ਪੂਰੀ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਵੀਰ੍ਯਹੀਨਮਿਵਾਸ਼ਕ੍ਤਂ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਧਰ੍ਮੇਣ ਭਾਰ੍ਗਵ। ਅਵਜਾਨਾਸਿ ਮੇ ਤੇਜਃ ਪਸ਼੍ਯ ਮੇऽਦ੍ਯ ਪਰਾਕ੍ਰਮਮ੍
ਭਾਰਗਵ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਅਜਿਹੇ ਸਮਝਦਾ ਹੈਂ ਕਿ ਮੈਂ ਤਾਕਤ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਹਾਂ ਤੇ ਯੋਧਿਆਂ ਦੀ ਰੀਤ ਨਿਭਾ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ। ਅੱਜ ਮੇਰੀ ਤਾਕਤ ਵੇਖ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਰਾਘਵਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਭਾਰ੍ਗਵਸ੍ਯ ਵਰਾਯੁਧਮ੍। ਸ਼ਰਂ ਚ ਪ੍ਰਤਿਜਗ੍ਰਾਹ ਹਸ੍ਤਾਲ੍ਲਘੁਪਰਾਕ੍ਰਮਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੋਲ ਕੇ, ਰਾਘਵ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਭਾਰਗਵ ਦਾ ਵੱਡਾ ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਤੀਰ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਿਆ, ਤੇ ਜਲਦੀ ਤਾਕਤ ਵਿਖਾਈ।
ਆਰੋਪ੍ਯ ਸ ਧਨੂ ਰਾਮਃ ਸ਼ਰਂ ਸਜ੍ਯਂ ਚਕਾਰ ਹ। ਜਾਮਦਗ੍ਨ੍ਯਂ ਤਤੋ ਰਾਮਂ ਰਾਮਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋऽਬ੍ਰਵੀਦਿਦਮ੍
ਰਾਮ ਨੇ ਧਨੁਸ਼ ਚੜਾ ਕੇ ਤੀਰ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਰਾਮ ਨੇ ਜਮਦਗਨੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋऽਸੀਤਿ ਪੂਜ੍ਯੋ ਮੇ ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰਕृਤੇਨ ਚ। ਤਸ੍ਮਾਚ੍ਛਕ੍ਤੋ ਨ ਤੇ ਰਾਮ ਮੋਕ੍ਤੁਂ ਪ੍ਰਾਣਹਰਂ ਸ਼ਰਮ੍
ਤੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੈਂ ਤੇ ਮੇਰੇ ਲਈ ਪੂਜਨਯ ਹੈਂ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਰਾਮਾ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਜਾਨ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਤੀਰ ਛੱਡਣ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਹਾਂ।
ਇਮਾਂ ਵਾ ਤ੍ਵਦ੍ਗਤਿਂ ਰਾਮ ਤਪੋਬਲਸਮਰ੍ਜਿਤਾਨ੍। ਲੋਕਾਨਪ੍ਰਤਿਮਾਨ੍ ਵਾਪਿ ਹਨਿष੍ਯਾਮੀਤਿ ਮੇ ਮਤਿਃ
ਰਾਮਾ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਇਹ ਰਾਹ ਜਾਂ ਤਪ ਦੇ ਬਲ ਨਾਲ ਜਿੱਤੇ ਹੋਏ, ਬਿਨਾ ਤੁਲਨਾ ਵਾਲੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਾਂਗਾ—ਇਹੀ ਮੇਰਾ ਪੱਕਾ ਫੈਸਲਾ ਹੈ।
ਨ ਹ੍ਯਯਂ ਵੈष੍ਣਵੋ ਦਿਵ੍ਯਃ ਸ਼ਰਃ ਪਰਪੁਰਂਜਯਃ। ਮੋਘਃ ਪਤਤਿ ਵੀਰ੍ਯੇਣ ਬਲਦਰ੍ਪਵਿਨਾਸ਼ਨਃ
ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ, ਇਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਦਿਵਿਆ ਤੀਰ ਕਦੇ ਵੀ ਵਿਅਰਥ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ; ਇਹ ਆਪਣੇ ਬਲ ਨਾਲ ਅਹੰਕਾਰ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਵਰਾਯੁਧਧਰਂ ਰਾਮਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਸਰ੍षਿਗਣਾਃ ਸੁਰਾਃ। ਪਿਤਾਮਹਂ ਪੁਰਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਸਮੇਤਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ
ਸਭ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ, ਪਿਤਾਮਹ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਰਾਮ ਨੂੰ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹਥਿਆਰ ਧਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਦੇਖਣ ਲਈ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ।
ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਪ੍ਸਰਸਸ਼੍ਚੈਵ ਸਿਦ੍ਧਚਾਰਣਕਿਨ੍ਨਰਾਃ। ਯਕ੍ਸ਼ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਨਾਗਾਸ਼੍ਚ ਤਦ੍ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਮਹਦਦ੍ਭੁਤਮ੍
ਗੰਧਰਵ, ਅਪਸਰਾ, ਸਿੱਧ, ਚਾਰਣ, ਕਿਨਨਰ, ਯਕਸ਼, ਰਾਖਸ਼ਸ ਤੇ ਨਾਗ ਵੀ ਉਸ ਵੱਡੇ ਤੇ ਅਜੋਕੇ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਲਈ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ।
ਜਡੀਕृਤੇ ਤਦਾ ਲੋਕੇ ਰਾਮੇ ਵਰਧਨੁਰ੍ਧਰੇ। ਨਿਰ੍ਵੀਰ੍ਯੋ ਜਾਮਦਗ੍ਨ੍ਯੋऽਸੌ ਰਾਮੋ ਰਾਮਮੁਦੈਕ੍ਸ਼ਤ
ਜਦੋਂ ਰਾਮ ਵੱਡਾ ਧਨੁਸ਼ ਫੜ ਕੇ ਖੜਾ ਹੋਇਆ, ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਜਿਵੇਂ ਜੜ ਹੋ ਗਈ; ਜਾਮਦਗਨਯਾ ਦੀ ਤਾਕਤ ਖਤਮ ਹੋ ਗਈ ਤੇ ਉਹ ਰਾਮ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਤੱਕਣ ਲੱਗਾ।
ਤੇਜੋਭਿਰ੍ਗਤਵੀਰ੍ਯਤ੍ਵਾਜ੍ਜਾਮਦਗ੍ਨ੍ਯੋ ਜਡੀਕृਤਃ। ਰਾਮਂ ਕਮਲਪਤ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਂ ਮਨ੍ਦਂ ਮਨ੍ਦਮੁਵਾਚ ਹ
ਰਾਮ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਜਾਮਦਗਨਯਾ ਦੀ ਤਾਕਤ ਦੂਰ ਹੋ ਗਈ, ਉਹ ਜੜ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਕਮਲ ਪੱਤਿਆਂ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ ਆਖਣ ਲੱਗਾ।
ਕਾਸ਼੍ਯਪਾਯ ਮਯਾ ਦਤ੍ਤਾ ਯਦਾ ਪੂਰ੍ਵਂ ਵਸੁਂਧਰਾ। ਵਿषਯੇ ਮੇ ਨ ਵਸ੍ਤਵ੍ਯਮਿਤਿ ਮਾਂ ਕਾਸ਼੍ਯਪੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਕਈ ਸਮੇਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਮੈਂ ਧਰਤੀ ਕਾਸ਼ਯਪ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤੀ ਸੀ; ਕਾਸ਼ਯਪ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਆਖਿਆ ਸੀ ਕਿ ਆਪਣੀ ਜਗ੍ਹਾ 'ਚ ਮੈਂ ਰਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।
ਸੋऽਹਂ ਗੁਰੁਵਚਃ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਨ ਵਸੇ ਨਿਸ਼ਾਮ੍। ਤਦਾਪ੍ਰਭृਤਿ ਕਾਕੁਤ੍ਸ੍ਥ ਕृਤਾ ਮੇ ਕਾਸ਼੍ਯਪਸ੍ਯ ਹ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨੂੰ ਮੰਨ ਕੇ, ਮੈਂ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ; ਉਸ ਵੇਲੇ ਤੋਂ, ਕਾਕੁਤਸਥ, ਮੈਂ ਕਾਸ਼ਯਪ ਦਾ ਵਾਅਦਾ ਪੂਰਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਤਾਮਿਮਾਂ ਮਦ੍ਗਤਿਂ ਵੀਰ ਹਨ੍ਤੁਂ ਨਾਰ੍ਹਸਿ ਰਾਘਵ। ਮਨੋਜਵਂ ਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਪਰ੍ਵਤੋਤ੍ਤਮਮ੍
ਰਾਘਵ, ਵਿਰਲੇ, ਮੇਰੀ ਇਹ ਰਾਹ ਨਸ਼ਟ ਨਾ ਕਰ; ਮੈਂ ਸੋਚ ਦੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਮਹੇਂਦਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਪਹਾੜ, ਤੇ ਚਲਾ ਜਾਵਾਂਗਾ।
ਲੋਕਾਸ੍ਤ੍ਵਪ੍ਰਤਿਮਾ ਰਾਮ ਨਿਰ੍ਜਿਤਾਸ੍ਤਪਸਾ ਮਯਾ। ਜਹਿ ਤਾਞ੍ਛਰਮੁਖ੍ਯੇਨ ਮਾ ਭੂਤ੍ ਕਾਲਸ੍ਯ ਪਰ੍ਯਯਃ
ਰਾਮਾ, ਇਹ ਬਿਨਾ ਤੁਲਨਾ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਮੈਂ ਤਪ ਨਾਲ ਜਿੱਤੇ ਹਨ; ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੀਰ ਚਲਾਉ, ਤਾਂ ਜੋ ਵਿਨਾਸ਼ ਦਾ ਸਮਾਂ ਨਾ ਆਵੇ।
ਅਕ੍ਸ਼ਯ੍ਯਂ ਮਧੁਹਨ੍ਤਾਰਂ ਜਾਨਾਮਿ ਤ੍ਵਾਂ ਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰਮ੍। ਧਨੁषੋऽਸ੍ਯ ਪਰਾਮਰ੍ਸ਼ਾਤ੍ ਸ੍ਵਸ੍ਤਿ ਤੇऽਸ੍ਤੁ ਪਰਂਤਪ
ਮੈਂ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਤੂੰ ਅਮਰ ਮਧੂ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਸਿਰਤਾਜ ਹੈ; ਇਸ ਧਨੁਸ਼ ਨੂੰ ਛੂਹਣ ਨਾਲ ਹੀ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਤਪਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਸਭ ਕੁਝ ਚੰਗਾ ਹੋਵੇ।
ਏਤੇ ਸੁਰਗਣਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤੇ ਸਮਾਗਤਾਃ। ਤ੍ਵਾਮਪ੍ਰਤਿਮਕਰ੍ਮਾਣਮਪ੍ਰਤਿਦ੍ਵਨ੍ਦ੍ਵਮਾਹਵੇ
ਇਹ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਤੈਨੂੰ ਤੱਕ ਰਹੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਦੇ ਕੰਮ ਬਿਨਾ ਤੁਲਨਾ ਹਨ, ਤੇ ਲੜਾਈ 'ਚ ਜਿਸ ਦਾ ਕੋਈ ਮੁਕਾਬਲਾ ਨਹੀਂ।
ਨ ਚੇਯਂ ਮਮ ਕਾਕੁਤ੍ਸ੍ਥ ਵ੍ਰੀਡਾ ਭਵਿਤੁਮਰ੍ਹਤਿ। ਤ੍ਵਯਾ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਨਾਥੇਨ ਯਦਹਂ ਵਿਮੁਖੀਕृਤਃ
ਕਾਕੁਤਸਥ, ਇਹ ਮੇਰੇ ਲਈ ਲਾਜ ਦਾ ਕਾਰਨ ਨਹੀਂ ਬਣਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਕਿ ਤੂੰ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਮੈਨੂੰ ਵਾਪਸ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।
ਸ਼ਰਮਪ੍ਰਤਿਮਂ ਰਾਮ ਮੋਕ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ ਸੁਵ੍ਰਤ। ਸ਼ਰਮੋਕ੍ਸ਼ੇ ਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਪਰ੍ਵਤੋਤ੍ਤਮਮ੍
ਸੁਵ੍ਰਤ ਰਾਮਾ, ਤੂੰ ਉਹ ਬਿਨਾ ਤੁਲਨਾ ਤੀਰ ਚਲਾਉਣ ਯੋਗ ਹੈ; ਤੀਰ ਚਲਾਉਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮੈਂ ਮਹੇਂਦਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਪਹਾੜ, ਤੇ ਚਲਾ ਜਾਵਾਂਗਾ।
ਤਥਾ ਬ੍ਰੁਵਤਿ ਰਾਮੇ ਤੁ ਜਾਮਦਗ੍ਨ੍ਯੇ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍। ਰਾਮੋ ਦਾਸ਼ਰਥਿਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਂਸ਼੍ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਸ਼ਰਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਜਦੋਂ ਜਾਮਦਗਨਯਾ ਨੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਇਉਂ ਆਖਿਆ, ਦਾਸਰਥੀ ਰਾਮ, ਜੋ ਸ਼ਾਨ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੀਰ ਚਲਾਇਆ।
ਸ ਹਤਾਨ੍ ਦृਸ਼੍ਯ ਰਾਮੇਣ ਸ੍ਵਾਁਲ੍ਲੋਕਾਂਸ੍ਤਪਸਾਰ੍ਜਿਤਾਨ੍। ਜਾਮਦਗ੍ਨ੍ਯੋ ਜਗਾਮਾਸ਼ੁ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਪਰ੍ਵਤੋਤ੍ਤਮਮ੍
ਜਦੋਂ ਰਾਮ ਨੇ ਤਪ ਨਾਲ ਜਿੱਤੇ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕੀਤਾ ਵੇਖਿਆ, ਜਾਮਦਗਨਯਾ ਜਲਦੀ ਮਹੇਂਦਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਪਹਾੜ, ਤੇ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਤਤੋ ਵਿਤਿਮਿਰਾਃ ਸਰ੍ਵਾ ਦਿਸ਼ਸ਼੍ਚੋਪਦਿਸ਼ਸ੍ਤਥਾ। ਸੁਰਾਃ ਸਰ੍षਿਗਣਾ ਰਾਮਂ ਪ੍ਰਸ਼ਸ਼ਂਸੁਰੁਦਾਯੁਧਮ੍
ਫਿਰ ਸਾਰੀਆਂ ਦਿਸਾਵਾਂ ਤੇ ਵਿਚਕਾਰਲੇ ਪਾਸੇ ਸਾਫ ਹੋ ਗਏ; ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਰਾਮ, ਵੱਡਾ ਧਨੁਸ਼ ਧਾਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਨ ਲੱਗੇ।
ਰਾਮਂ ਦਾਸ਼ਰਥਿਂ ਰਾਮੋ ਜਾਮਦਗ੍ਨ੍ਯਃ ਪ੍ਰਪੂਜਿਤਃ। ਤਤਃ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣੀਕृਤ੍ਯ ਜਗਾਮਾਤ੍ਮਗਤਿਂ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਜਾਮਦਗਨਯਾ ਰਾਮ ਨੇ ਦਾਸਰਥੀ ਰਾਮ ਦੀ ਇਜ਼ਤ ਕੀਤੀ; ਫਿਰ, ਉਸ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਆਪਣੇ ਰਾਹ ਤੇ ਚਲਾ ਗਿਆ।