ਚਨ੍ਦ੍ਰਾਦਿਤ੍ਯੌ ਚ ਸ਼ਂਸੇਤੇ ਸੁਰਾਣਾਂ ਸਨ੍ਨਿਧੌ ਪੁਰਾ । ऋषੀਣਾਂ ਚੈਵ ਸਰ੍ਵੇषਾਮਪਾਪਾਂ ਜਨਕਾਤ੍ਮਜਾਮ੍ ।। ੭.੪੫.
ਚੰਨ ਤੇ ਸੂਰਜ ਨੇ ਵੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਦਰਬਾਰ ਵਿੱਚ, ਜਨਕ ਦੀ ਧੀ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਦੀ ਗਵਾਹੀ ਦਿੱਤੀ ਸੀ।
ਏਵਂ ਸ਼ੁਦ੍ਧਸਮਾਚਾਰਾ ਦੇਵਗਨ੍ਧਰ੍ਵਸਨ੍ਨਿਧੌ । ਲਙ੍ਕਾਦ੍ਵੀਪੇ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਮਮ ਹਸ੍ਤੇ ਨਿਵੇਸ਼ਿਤਾ ।। ੭.੪੫.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਚੰਗੇ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਵਾਲੀ ਸੀਤਾ ਨੂੰ, ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ, ਮਹਿੰਦਰ ਨੇ ਲੰਕਾ ਦੇ ਟਾਪੂ ਉੱਤੇ ਮੇਰੇ ਹਵਾਲੇ ਕੀਤਾ।
ਅਨ੍ਤਰਾਤ੍ਮਾ ਚ ਮੇ ਵੇਤ੍ਤਿ ਸੀਤਾਂ ਸ਼ੁਦ੍ਧਾਂ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨੀਮ੍ । ਤਤੋ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਵੈਦੇਹੀਮਯੋਧ੍ਯਾਮਹਮਾਗਤਃ ।। ੭.੪੫.
ਮੇਰਾ ਅੰਦਰਲਾ ਮਨ ਜਾਣਦਾ ਹੈ ਕਿ ਸੀਤਾ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਮਾਣਯੋਗ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਵੈਦੇਹੀ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਅਯੋਧਿਆ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ।
ਅਯਂ ਤੁ ਮੇ ਮਹਾਨ੍ਵਾਦਃ ਸ਼ੋਕਸ਼੍ਚ ਹृਦਿ ਵਰ੍ਤਤੇ । ਪੌਰਾਪਵਾਦਃ ਸੁਮਹਾਂਸ੍ਤਥਾ ਜਨਪਦਸ੍ਯ ਚ ।। ੭.੪੫.
ਪਰ ਇਹ ਵੱਡੀ ਨਿੰਦਿਆ ਤੇ ਦੁੱਖ ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸ ਰਹੇ ਹਨ—ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਅਤੇ ਪਿੰਡਾਂ ਵਿੱਚ ਮੇਰੀ ਬਹੁਤ ਨਿੰਦਿਆ ਹੋ ਰਹੀ ਹੈ।
ਅਕੀਰ੍ਤਿਰ੍ਯਸ੍ਯ ਗੀਯੇਤ ਲੋਕੇ ਭੂਤਸ੍ਯ ਕਸ੍ਯਚਿਤ੍ । ਪਤਤ੍ਯੇਵਾਧਮਾਁਲ੍ਲੋਕਾਨ੍ਯਾਵਚ੍ਛਬ੍ਦਃ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤ੍ਯਤੇ ।। ੭.੪੫.
ਜੇ ਕਿਸੇ ਦੀ ਬਦਨਾਮੀ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਫੈਲ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਜਦ ਤੱਕ ਉਹ ਗੱਲ ਚੱਲਦੀ ਰਹੇ, ਉਹ ਆਦਮੀ ਸਭ ਤੋਂ ਹੇਠਾਂ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਕੀਰ੍ਤਿਰ੍ਨਿਨ੍ਦ੍ਯਤੇ ਦੇਵੈਃ ਕੀਰ੍ਤਿਰ੍ਲੋਕੇषੁ ਪੂਜ੍ਯਤੇ । ਕੀਰ੍ਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਤੁ ਸਮਾਰਮ੍ਭਃ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਸੁਮਹਾਤ੍ਮਨਾਮ੍ ।। ੭.੪੫.
ਦੇਵਤੇ ਬਦਨਾਮੀ ਨੂੰ ਮੰਨਦੇ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਚੰਗੀ ਇੱਜ਼ਤ ਹੀ ਮਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਵੱਡੇ ਲੋਕ ਤਾਂ ਆਪਣੀ ਇੱਜ਼ਤ ਲਈ ਹੀ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਅਪ੍ਯਹਂ ਜੀਵਿਤਂ ਜਹ੍ਯਾਂ ਯੁष੍ਮਾਨ੍ਵਾ ਪੁਰੁषਰ੍षਭਾਃ । ਅਪਵਾਦਭਯਾਦ੍ਭੀਤਃ ਕਿਂ ਪੁਨਰ੍ਜਨਕਾਤ੍ਮਜਾਮ੍ ।। ੭.੪੫.
ਪੁਰਖਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮੋ, ਮੈਂ ਨਿੰਦਿਆ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਜਾਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵੀ ਛੱਡ ਸਕਦਾ ਹਾਂ—ਫਿਰ ਜਨਕ ਦੀ ਧੀ ਦੀ ਗੱਲ ਹੀ ਕੀ ਹੈ?
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਭਵਨ੍ਤਃ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤੁ ਪਤਿਤਂ ਸ਼ੋਕਸਾਗਰੇ । ਨਹਿ ਪਸ਼੍ਯਾਮ੍ਯਹਂ ਭੂਤਂ ਕਿਞ੍ਚਿਦ੍ਦੁਃਖਮਤੋ ऽਧਿਕਮ੍ ।। ੭.੪੫.
ਇਸ ਲਈ, ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਵੇਖੋ ਕਿ ਮੈਂ ਦੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਗਿਆ ਹਾਂ; ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਜੀਵ ਨੂੰ ਇਸ ਤੋਂ ਵੱਧ ਦੁੱਖੀ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ।
ਸ਼੍ਵਸ੍ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਭਾਤੇ ਸੌਮਿਤ੍ਰੇ ਸੁਮਨ੍ਤ੍ਰਾਧਿष੍ਠਿਤਂ ਰਥਮ੍ । ਆਰੁਹ੍ਯ ਸੀਤਾਮਾਰੋਪ੍ਯ ਵਿषਯਾਨ੍ਤੇ ਸਮੁਤ੍ਸृਜ ।। ੭.੪੫.
ਕੱਲ੍ਹ ਸਵੇਰੇ, ਹੇ ਸੁਮਿਤ੍ਰਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਸੁਮੰਤ੍ਰ ਵੱਲੋਂ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਰਥ ਚੜ੍ਹ, ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਰਾਜ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਛੱਡ ਆ।
ਗਙ੍ਗਾਯਾਸ੍ਤੁ ਪਰੇ ਪਾਰੇ ਵਾਲ੍ਮੀਕੇਸ੍ਤੁ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ । ਆਸ਼੍ਰਮੋ ਦਿਵ੍ਯਸਙ੍ਕਾਸ਼ਸ੍ਤਮਸਾਤੀਰਮਾਸ਼੍ਰਿਤਃ ।। ੭.੪੫.
ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਾਰ, ਮਹਾਨ ਵਾਲਮੀਕਿ ਦੇ ਨੇੜੇ, ਤਮਸਾ ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਇਕ ਸੋਹਣਾ ਆਸ਼ਰਮ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰੈਨਾਂ ਵਿਜਨੇ ਦੇਸ਼ੇ ਵਿਸृਜ੍ਯ ਰਘੁਨਨ੍ਦਨ । ਸ਼ੀਘ੍ਰਮਾਗਚ੍ਛ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਕੁਰੁष੍ਵ ਵਚਨਂ ਮਮ ।। ੭.੪੫.
ਉਥੇ, ਉਸ ਸੁੰਨੇ ਥਾਂ ਤੇ, ਹੇ ਰਘੁਕੁਲ ਦੇ ਰਤਨ, ਉਸਨੂੰ ਛੱਡ ਆ ਤੇ ਜਲਦੀ ਵਾਪਸ ਆ—ਤੇਰੀ ਭਲਾਈ ਹੋਵੇ—ਮੇਰਾ ਹੁਕਮ ਮੰਨ।
ਨ ਚਾਸ੍ਮਿਨ੍ ਪ੍ਰਤਿਵਕ੍ਤਵ੍ਯਃ ਸੀਤਾਂ ਪ੍ਰਤਿ ਕਥਞ੍ਚਨ । ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਂ ਗਚ੍ਛ ਸੌਮਿਤ੍ਰੇ ਨਾਤ੍ਰ ਕਾਰ੍ਯਾ ਵਿਚਾਰਣਾ ।। ੭.੪੫.
ਇਸ ਮਾਮਲੇ ਵਿੱਚ, ਸੀਤਾ ਨਾਲ ਕੋਈ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ; ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਸੁਮਿਤ੍ਰਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਤੂੰ ਚਲਾ ਜਾ, ਇੱਥੇ ਹੋਰ ਸੋਚਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ।
ਅਪ੍ਰੀਤਿਰ੍ਹਿ ਪਰਾ ਮਹ੍ਯਂ ਤ੍ਵਯੇਤਤ੍ਪ੍ਰਤਿਵਾਰਿਤੇ । ਸ਼ਾਪਿਤਾ ਹਿ ਮਯਾ ਯੂਯਂ ਭੁਜਾਭ੍ਯਾਂ ਜੀਵਿਤੇਨ ਚ ।। ੭.੪੫.
ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਹੁਕਮ ਨੂੰ ਟਾਲੋਗੇ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਬਹੁਤ ਦੁੱਖ ਹੋਵੇਗਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਪਣੇ ਬਾਂਹਾਂ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੀ ਕਸਮ ਦੇ ਕੇ ਬੰਨ੍ਹ ਲਿਆ ਹੈ।
ਯੇ ਮਾਂ ਵਾਕ੍ਯਾਨ੍ਤਰੇ ਬ੍ਰੂਯੁਰਨੁਨੇਤੁਂ ਕਥਞ੍ਚਨ । ਅਹਿਤਾ ਨਾਮ ਤੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਮਦਭੀष੍ਟਵਿਘਾਤਨਾਤ੍ ।। ੭.੪੫.
ਜੇ ਕੋਈ ਮੈਨੂੰ ਹੋਰ ਗੱਲਾਂ ਕਰਕੇ ਮਨਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰੇ, ਉਹ ਸਦਾ ਮੇਰੇ ਵਿਰੋਧੀ ਮੰਨੇ ਜਾਣਗੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ ਵਿਚ ਰੁਕਾਵਟ ਪਾਂਦੇ ਹਨ।
ਮਾਨਯਨ੍ਤੁ ਭਵਨ੍ਤੋ ਮਾਂ ਯਦਿ ਮਚ੍ਛਾਸਨੇ ਸ੍ਥਿਤਾਃ । ਇਤੋ ऽਦ੍ਯ ਨੀਯਤਾਂ ਸੀਤਾ ਕੁਰੁष੍ਵ ਵਚਨਂ ਮਮ ।। ੭.੪੫.
ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਆਖੇ ਅਨੁਸਾਰ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਮੇਰੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕਰੋ; ਅੱਜ ਹੀ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਇੱਥੋਂ ਲੈ ਜਾਓ ਤੇ ਮੇਰਾ ਹੁਕਮ ਪੂਰਾ ਕਰੋ।
ਪੂਰ੍ਵਮੁਕ੍ਤੋ ऽਹਮਨਯਾ ਗਙ੍ਗਾਤੀਰੇ ऽਹਮਾਸ਼੍ਰਮਾਨ੍ । ਪਸ਼੍ਯੇਯਮਿਤਿ ਤਸ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਕਾਮਃ ਸਂਵਰ੍ਤ੍ਯਤਾਮਯਮ੍ ।। ੭.੪੫.
ਪਹਿਲਾਂ ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਵਾਅਦਾ ਕੀਤਾ ਸੀ ਕਿ ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਗੰਗਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿਖਾਵਾਂਗਾ; ਹੁਣ ਉਸਦੀ ਇਹ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਕਾਕੁਤ੍ਸ੍ਥੋ ਬਾष੍ਪੇਣ ਪਿਹਿਤਾਨਨਃ । ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਸ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਭ੍ਰਾਤृਭਿਃ ਪਰਿਵਾਰਿਤਃ ।। ੭.੪੫.
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਕਕੁਤਸਥ ਨੇ, ਅੱਖਾਂ ਵਿਚ ਹੰਝੂ ਲਿਆ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਅੰਦਰ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਸ਼ੋਕਸਂਲਗ੍ਨਹृਦਯੋ ਨਿਸ਼ਸ਼੍ਵਾਸ ਯਥਾ ਦ੍ਵਿਪਃ ।। ੭.੪੫.
ਉਸਦਾ ਦਿਲ ਗਮ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਹ ਹਾਏ ਕਰਦਾ ਜਿਵੇਂ ਹਾਥੀ ਸੁੰਘਦਾ ਹੈ।
ਇਤ੍ਯਾਰ੍षੇ ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਰਾਮਾਯਣੇ ਵਾਲ੍ਮੀਕੀਯੇ ਆਦਿਕਾਵ੍ਯੇ ਸ਼੍ਰੀਮਦੁਤ੍ਤਰਕਾਣ੍ਡੇ ਪਞ੍ਚਚਤ੍ਵਾਰਿਂਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਤੇ ਮਹਾਨ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਉੱਤਰਕਾਂਡ ਦੇ ਪੈਂਤਾਲੀਵੇਂ ਸਰਗ ਦਾ ਅੰਤ ਹੋਇਆ।
ਤਤੋ ਰਜਨ੍ਯਾਂ ਵ੍ਯੁष੍ਟਾਯਾਂ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੋ ਦੀਨਚੇਤਨਃ । ਸੁਮਨ੍ਤ੍ਰਮਬ੍ਰਵੀਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਮੁਖੇਨ ਪਰਿਸ਼ੁष੍ਯਤਾ ।। ੭.੪੬.
ਜਦ ਰਾਤ ਲੰਘ ਗਈ, ਤਾਂ ਲਕਸ਼ਮਣ ਦਾ ਮਨ ਉਦਾਸ ਸੀ। ਉਹ ਸੁਮੰਤ੍ਰ ਨੂੰ ਦੁੱਖੀ ਚਿਹਰੇ ਨਾਲ ਆਖਣ ਲੱਗਾ।
ਸਾਰਥੇ ਤੁਰਗਾਞ੍ਛੀਘ੍ਰਂ ਯੋਜਯਸ੍ਵ ਰਥੋਤ੍ਤਮੇ । ਸ੍ਵਾਸ੍ਤੀਰ੍ਣਂ ਰਾਜਭਵਨਾਤ੍ਸੀਤਾਯਾਸ਼੍ਚਾਸਨਂ ਕੁਰੁ ।। ੭.੪੬.
ਸਾਰਥੀ, ਤੂੰ ਛੇਤੀ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਵਧੀਆ ਰਥ ਨਾਲ ਜੋੜ ਦੇ, ਤੇ ਰਾਜ ਮਹਲ ਤੋਂ ਸੀਤਾ ਲਈ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਛਾਇਆ ਹੋਇਆ ਅਸਥਾਨ ਤਿਆਰ ਕਰ।
ਸੀਤਾ ਹਿ ਰਾਜਵਚਨਾਦਾਸ਼੍ਰਮਂ ਪੁਣ੍ਯਕਰ੍ਮਣਾਮ੍ । ਮਯਾ ਨੇਯਾ ਮਹਰ੍षੀਣਾਂ ਸ਼੍ਰੀਘ੍ਰਮਾਨੀਯਤਾਂ ਰਥਃ ।। ੭.੪੬.
ਰਾਜੇ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਲੈ ਕੇ ਜਾਣਾ ਹੈ; ਰਥ ਛੇਤੀ ਲਿਆ।
ਸੁਮਨ੍ਤ੍ਰਸ੍ਤੁ ਤਥੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਯੁਕ੍ਤਂ ਪਰਮਵਾਜਿਭਿਃ । ਰਥਂ ਸੁਰੁਚਿਰਪ੍ਰਖ੍ਯਂ ਸ੍ਵਾਸ੍ਤੀਰ੍ਣਂ ਸੁਖਸ਼ਯ੍ਯਯਾ ।। ੭.੪੬.
ਸੁਮੰਤ੍ਰ ਨੇ 'ਜਿਵੇਂ ਆਖਿਆ' ਕਹਿ ਕੇ ਵਧੀਆ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਸੁੰਦਰ ਰਥ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਆਰਾਮਦਾਇਕ ਤੇ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਛਾਇਆ ਹੋਇਆ ਅਸਥਾਨ ਸੀ।
ਆਨੀਯੋਵਾਚ ਸੌਮਿਤ੍ਰਿਂ ਮਿਤ੍ਰਾਣਾਂ ਮਾਨਵਰ੍ਧਨਮ੍ । ਰਥੋ ऽਯਂ ਸਮਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਯਤ੍ਕਾਰ੍ਯਂ ਕ੍ਰਿਯਤਾਂ ਪ੍ਰਭੋ ।। ੭.੪੬.
ਉਹ ਰਥ ਲੈ ਕੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਵਧਾਈ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਸੌਮਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਰਥ ਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਕੁਝ ਕਰਨਾ ਹੈ, ਕਰ ਲਵੋ ਮਾਲਕ।'
ਏਵਮੁਕ੍ਤਃ ਸੁਮਨ੍ਤ੍ਰੇਣ ਰਾਜਵੇਸ਼੍ਮਨਿ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਃ । ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਸੀਤਾਮਾਸਾਦ੍ਯ ਵ੍ਯਾਜਹਾਰ ਨਰਰ੍षਭਃ ।। ੭.੪੬.
ਸੁਮੰਤ੍ਰ ਦੇ ਇਹ ਕਹਿਣ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਰਾਜ ਮਹਲ ਵਿਚ ਗਿਆ, ਸੀਤਾ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਪੁਰਖ ਉਸਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗਾ।
ਤ੍ਵਯਾ ਕਿਲੈष ਨृਪਤਿਰ੍ਵਰਂ ਵੈ ਯਾਚਿਤਃ ਪ੍ਰਭੁਃ । ਨृਪੇਣ ਚ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਤਮਾਜ੍ਞਪ੍ਤਸ਼੍ਚਾਸ਼੍ਰਮਂ ਪ੍ਰਤਿ ।। ੭.੪੬.
ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਰਾਜੇ ਕੋਲੋਂ ਵਰ ਮੰਗਿਆ ਸੀ, ਤੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਵਾਅਦਾ ਕਰ ਕੇ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਆਸ਼ਰਮ ਜਾਓ।
ਗਙ੍ਗੀਤੀਰੇ ਮਯਾ ਦੇਵਿ ऋषੀਣਾਮਾਸ਼੍ਰਮਾਞ੍ਛੁਭਾਨ੍ । ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਗਤ੍ਵਾ ਤੁ ਵੈਦੇਹਿ ਸ਼ਾਸਨਾਤ੍ਪਾਰ੍ਥਿਵਸ੍ਯ ਨਃ । ਅਰਣ੍ਯੇ ਮੁਨਿਭਿਰ੍ਜੁष੍ਟੇ ਅਪਨੇਯਾ ਭਵਿष੍ਯਸਿ ।। ੭.੪੬.
ਗੰਗਾ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਮੈਡਮ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਰਾਜੇ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਛੇਤੀ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਆਸ਼ਰਮ ਲੈ ਜਾਂਵਾਂਗਾ; ਜੰਗਲ ਵਿਚ, ਜਿਥੇ ਮੁਨੀ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਤੁਸੀਂ ਵੱਖ ਵੱਸੋਗੀ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਾ ਤੁ ਵੈਦੇਹੀ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੇਨ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ । ਪ੍ਰਹਰ੍षਮਤੁਲਂ ਲੇਭੇ ਗਮਨਂ ਚਾਪ੍ਯਰੋਚਯਤ੍ ।। ੭.੪੬.
ਉੱਚ ਆਤਮਾ ਲਕਸ਼ਮਣ ਵਲੋਂ ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਵੈਦੇਹੀ ਨੂੰ ਬੇਮਿਸਾਲ ਖੁਸ਼ੀ ਹੋਈ ਤੇ ਉਹ ਜਾਣ ਲਈ ਰਾਜ਼ੀ ਹੋ ਗਈ।
ਵਾਸਾਂਸਿ ਚ ਮਹਾਰ੍ਹਾਣਿ ਰਤ੍ਨਾਨਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ । ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਤਾਨਿ ਵੈਦੇਹੀ ਗਮਨਾਯੋਪਚਕ੍ਰਮੇ ।। ੭.੪੬.
ਵੈਦੇਹੀ ਨੇ ਮਹਿੰਗੇ ਕਪੜੇ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਤਨ ਚੁੱਕ ਲਏ, ਤੇ ਤਿਆਰੀ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਈ।
ਇਮਾਨਿ ਮੁਨਿਪਤ੍ਨੀਨਾਂ ਦਾਸ੍ਯਾਮ੍ਯਾਭਰਣਾਨ੍ਹਮ੍ । ਵਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਚ ਮਹਾਰ੍ਹਾਣਿ ਧਨਾਨਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ ।। ੭.੪੬.
ਮੈਂ ਇਹ ਗਹਣੇ, ਮਹਿੰਗੇ ਕਪੜੇ ਤੇ ਹੋਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦੌਲਤ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨੂੰ ਦੇਵਾਂਗੀ।