ਅਯੋਧ੍ਯਾ ਨਾਮ ਨਗਰੀ ਤਤ੍ਰਾਸੀਲ੍ਲੋਕਵਿਸ਼੍ਰੁਤਾ । ਮਨੁਨਾ ਮਾਨਵੇਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਯਾ ਪੁਰੀ ਨਿਰ੍ਮਿਤਾ ਸ੍ਵਯਮ੍ ॥੧-੫-
ਉਥੇ ਇੱਕ ਸ਼ਹਿਰ ਸੀ ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਅਯੋਧਿਆ ਸੀ, ਜੋ ਦੁਨੀਆ ਭਰ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੀ; ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਮਨੂ ਨੇ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ, ਆਪਣੇ ਹੱਥੀਂ ਬਣਾਇਆ ਸੀ।
ਆਯਤਾ ਦਸ਼ ਚ ਦ੍ਵੇ ਚ ਯੋਜਨਾਨਿ ਮਹਾਪੁਰੀ । ਸ਼੍ਰੀਮਤੀ ਤ੍ਰੀਣਿ ਵਿਸ੍ਤੀਰ੍ਣਾ ਸੁਵਿਭਕ੍ਤਮਹਾਪਥਾ ॥੧-੫-
ਉਹ ਵੱਡਾ ਤੇ ਸੋਹਣਾ ਸ਼ਹਿਰ ਲੰਬਾਈ ਵਿੱਚ ਬਾਰਾਂ ਯੋਜਨ ਤੇ ਚੌੜਾਈ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ ਯੋਜਨ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਸੜਕਾਂ ਵਧੀਆ ਢੰਗ ਨਾਲ ਵੰਡੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ।
ਰਾਜਮਾਰ੍ਗੇਣ ਮਹਤਾ ਸੁਵਿਭਕ੍ਤੇਨ ਸ਼ੋਭਿਤਾ । ਮੁਕ੍ਤਪੁष੍ਪਾਵਕੀਰ੍ਣੇਨ ਜਲਸਿਕ੍ਤੇਨ ਨਿਤ੍ਯਸ਼ਃ ॥੧-੫-
ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਡੀ ਰਾਜਸੜਕ ਨਾਲ ਸੋਹਣੀ ਬਣੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤਾਜ਼ਾ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਤੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਛਿੜਕੀ ਜਾਂਦੀ ਸੀ।
ਤਾਂ ਤੁ ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥੋ ਮਹਾਰਾष੍ਟ੍ਰਵਿਵਰ੍ਧਨਃ । ਪੁਰੀਮਾਵਾਸਯਾਮਾਸ ਦਿਵਿ ਦੇਵਪਤਿਰ੍ਯਥਾ ॥੧-੫-
ਉਸ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਮਹਾਰਾਜ ਦਸ਼ਰਥ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਰਿਆਸਤ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਵੱਸਦਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਕਪਾਟਤੋਰਣਵਤੀਂ ਸੁਵਿਭਕ੍ਤਾਨ੍ਤਰਾਪਣਾਮ੍ । ਸਰ੍ਵਯਨ੍ਤ੍ਰਾਯੁਧਵਤੀਮੁषਿਤਾਂ ਸਰ੍ਵਸ਼ਿਲ੍ਪਿਭਿਃ ॥੧-੫-
ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਤੇ ਤੋਰਣਾਂ ਨਾਲ, ਵਧੀਆ ਵੰਡੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਮੰਡੀਆਂ ਨਾਲ, ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਮਸ਼ੀਨਾਂ ਤੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਕਲਾ-ਕਾਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਸਦਾ ਸੀ।
ਸੂਤਮਾਗਧਸਮ੍ਬਾਧਾਂ ਸ਼੍ਰੀਮਤੀਮਤੁਲਪ੍ਰਭਾਮ੍ । ਉਚ੍ਚਾਟ੍ਟਾਲਧ੍ਵਜਵਤੀਂ ਸ਼ਤਘ੍ਨੀਸ਼ਤਸਂਕੁਲਾਮ੍ ॥੧-੫-
ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਰਥਾਂ ਦੇ ਚਲਾਕਾਂ ਤੇ ਗਾਇਕਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਅਤੁੱਲ ਸੋਭਾ ਵਾਲਾ, ਉੱਚੀਆਂ ਹਵੈਲੀ ਤੇ ਝੰਡਿਆਂ ਨਾਲ, ਤੇ ਸੈਂਕੜੇ ਜੰਗੀ ਮਸ਼ੀਨਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਵਧੂਨਾਟਕਸਙ੍ਘੈਸ਼੍ਚ ਸਂਯੁਕ੍ਤਾਂ ਸਰ੍ਵਤਃ ਪੁਰੀਮ੍ । ਉਦ੍ਯਾਨਾਮ੍ਰਵਣੋਪੇਤਾਂ ਮਹਤੀਂ ਸਾਲਮੇਖਲਾਮ੍ ॥੧-੫-
ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਨਾਟਕ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਤੇ ਨਾਚਣ ਵਾਲੀਆਂ ਟੋਲੀਆਂ ਨਾਲ, ਬਾਗਾਂ ਤੇ ਆਮ ਦੇ ਬੂਟਿਆਂ ਨਾਲ, ਤੇ ਵੱਡੀ ਸਾਲ ਦੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਦੀ ਘੇਰ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਦੁਰ੍ਗਗਮ੍ਭੀਰਪਰਿਖਾਂ ਦੁਰ੍ਗਾਮਨ੍ਯੈਰ੍ਦੁਰਾਸਦਾਮ੍ । ਵਾਜਿਵਾਰਣਸਮ੍ਪੂਰ੍ਣਾਂ ਗੋਭਿਰੁष੍ਟ੍ਰੈਃ ਖਰੈਸ੍ਤਥਾ ॥੧-੫-
ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਗਹਿਰੀ ਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਖਾਈਆਂ ਨਾਲ, ਹੋਰਾਂ ਲਈ ਪਹੁੰਚਣ ਵਿੱਚ ਔਖਾ, ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ, ਹਾਥੀਆਂ, ਗਾਂ, ਉਠਾਂ ਤੇ ਗਧਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਸਾਮਨ੍ਤਰਾਜਸਙ੍ਘੈਸ਼੍ਚ ਬਲਿਕਰ੍ਮਭਿਰਾਵृਤਾਮ੍ । ਨਾਨਾਦੇਸ਼ਨਿਵਾਸੈਸ਼੍ਚ ਵਣਿਗ੍ਭਿਰੁਪਸ਼ੋਭਿਤਾਮ੍ ॥੧-੫-
ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਸਾਮੰਤ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀਆਂ ਟੋਲੀਆਂ ਨਾਲ, ਜੋ ਭੇਟ ਦੇ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦੇਸ਼ਾਂ ਦੇ ਵਪਾਰੀਆਂ ਨਾਲ ਸੋਹਣੀ ਬਣੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਪ੍ਰਾਸਾਦੈ ਰਤ੍ਨਵਿਕृਤੈਃ ਪਰ੍ਵਤੈਰਿਵ ਸ਼ੋਭਿਤਾਮ੍ । ਕੂਟਾਗਾਰੈਸ਼੍ਚ ਸਮ੍ਪੂਰ੍ਣਾਮਿਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯੇਵਾਮਰਾਵਤੀਮ੍ ॥੧-੫-
ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਵੈਲੀਆਂ ਨਾਲ, ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ ਸੋਹਣੀ, ਤੇ ਉੱਚੀਆਂ ਇਮਾਰਤਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਅਮਰਾਵਤੀ ਵਾਂਗ ਲਗਦਾ ਸੀ।
ਚਿਤ੍ਰਾਮष੍ਟਾਪਦਾਕਾਰਾਂ ਵਰਨਾਰੀਗਣਾਯੁਤਾਮ੍ । ਸਰ੍ਵਰਤ੍ਨਸਮਾਕੀਰ੍ਣਾਂ ਵਿਮਾਨਗृਹਸ਼ੋਭਿਤਾਮ੍ ॥੧-੫-
ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਚੌਸਰ ਦੇ ਪਟ ਵਾਂਗ ਸੋਹਣੀ, ਚੰਗੀਆਂ ਨਾਰੀਆਂ ਦੀਆਂ ਟੋਲੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਵਿਮਾਨਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਹਵੈਲੀਆਂ ਨਾਲ ਸੋਹਣੀ ਬਣੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਗृਹਗਾਢਾਮਵਿਚ੍ਛਿਦ੍ਰਾਂ ਸਮਭੂਮੌ ਨਿਵੇਸ਼ਿਤਾਮ੍ । ਸ਼ਾਲਿਤਣ੍ਡੁਲਸਮ੍ਪੂਰ੍ਣਾਮਿਕ੍ਸ਼ੁਕਾਣ੍ਡਰਸੋਦਕਾਮ੍ ॥੧-੫-
ਇੱਕ ਘਰ, ਜੋ ਮਜ਼ਬੂਤ ਅਤੇ ਅਟੁੱਟ ਸੀ, ਸਮਤਲ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ, ਚੌਲ ਅਤੇ ਜੌ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਅਤੇ ਗੰਨੇ ਦੇ ਰਸ ਵਾਲਾ ਮਿੱਠਾ ਪਾਣੀ ਉਥੇ ਸੀ।
ਦੁਨ੍ਦੁਭੀਭਿਰ੍ਮृਦਙ੍ਗੈਸ਼੍ਚ ਵੀਣਾਭਿਃ ਪਣਵੈਸ੍ਤਥਾ । ਨਾਦਿਤਾਂ ਭृਸ਼ਮਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਤਾਮਨੁਤ੍ਤਮਾਮ੍ ॥੧-੫-
ਉਹ ਉੱਤਮ ਵਾਸਥਾਨ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡੰਬ, ਮ੍ਰਿਦੰਗ, ਵੀਣਾ ਅਤੇ ਪਣਵਾ ਦੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਵਿਮਾਨਮਿਵ ਸਿਦ੍ਧਾਨਾਂ ਤਪਸਾਧਿਗਤਂ ਦਿਵਿ । ਸੁਨਿਵੇਸ਼ਿਤਵੇਸ਼੍ਮਾਨ੍ਤਾਂ ਨਰੋਤ੍ਤਮਸਮਾਵृਤਾਮ੍ ॥੧-੫-
ਉਹ ਵਾਸਥਾਨ ਸਿਧਾਂ ਦੇ ਆਕਾਸ਼ੀ ਮਹਿਲ ਵਾਂਗ, ਜੋ ਤਪ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਇਮਾਰਤਾਂ ਸੁਚੱਜੀਆਂ ਸਜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ ਅਤੇ ਉਥੇ ਉੱਚ ਕੋਟੀ ਦੇ ਮਨੁੱਖ ਵੱਸਦੇ ਸਨ।
ਯੇ ਚ ਬਾਣੈਰ੍ਨ ਵਿਧ੍ਯਨ੍ਤਿ ਵਿਵਿਕ੍ਤਮਪਰਾਪਰਮ੍ । ਸ਼ਬ੍ਦਵੇਧ੍ਯਂ ਚ ਵਿਤਤਂ ਲਘੁਹਸ੍ਤਾ ਵਿਸ਼ਾਰਦਾਃ ॥੧-੫-
ਉਹ ਲੋਕ, ਜੋ ਤੀਰ ਨਾਲ ਦੂਰ ਜਾਂ ਨੇੜੇ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਨਹੀਂ ਚੁਕਦੇ, ਅਤੇ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਲਗਾਉਣ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਹਲਕੇ ਹੱਥ ਵਾਲੇ ਤੇ ਮਾਹਰ ਸਨ।
ਸਿਂਹਵ੍ਯਾਘ੍ਰਵਰਾਹਾਣਾਂ ਮਤ੍ਤਾਨਾਂ ਨਦਤਾਂ ਵਨੇ । ਹਨ੍ਤਾਰੋ ਨਿਸ਼ਿਤੈਃ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰੈਰ੍ਬਲਾਦ੍ ਬਾਹੁਬਲੈਰਪਿ ॥੧-੫-
ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਦਹਾੜਦੇ ਸਿੰਘ, ਬਾਘ ਅਤੇ ਜੰਗਲੀ ਸੂਰਾਂ ਦੇ ਸ਼ਿਕਾਰੀ, ਜੋ ਤੇਜ਼ ਹਥਿਆਰਾਂ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਬਾਂਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਮਾਰਦੇ ਸਨ।
ਤਾਦृਸ਼ਾਨਾਂ ਸਹਸ੍ਰੈਸ੍ਤਾਮਭਿਪੂਰ੍ਣਾਂ ਮਹਾਰਥੈਃ । ਪੁਰੀਮਾਵਾਸਯਾਮਾਸ ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥਸ੍ਤਦਾ ॥੧-੫-
ਇਹੋ ਜਿਹੇ ਮਹਾਨ ਰਥੀ ਯੋਧਿਆਂ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਨਾਲ, ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥ ਨੇ ਉਸ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਭਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਾਮਗ੍ਨਿਮਦ੍ਭਿਰ੍ਗੁਣਵਦ੍ਭਿਰਾਵृਤਾਂ ::ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮੈਰ੍ਵੇਦषਡਙ੍ਗਪਾਰਗੈਃ । ਸਹਸ੍ਰਦੈਃ ਸਤ੍ਯਰਤੈਰ੍ਮਹਾਤ੍ਮਭਿ- ::ਰ੍ਮਹਰ੍षਿਕਲ੍ਪੈਰ੍ऋषਿਭਿਸ਼੍ਚ ਕੇਵਲੈਃ ॥੧-੫-
ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ, ਗੁਣਵਾਨ, ਉੱਚ ਕੋਟੀ ਦੇ ਦੁਜਾਤੀ, ਜੋ ਵੇਦ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਛੇ ਸ਼ਾਖਾਵਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸੱਚ ਦੇ ਪੱਕੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ, ਅਤੇ ਮਹਾ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਾਂਗ ਸਾਧੂਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
thumb|षष੍ਠਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਬਾਲਕਾਣ੍ਡੇ षष੍ਠਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੧-
ਸ਼੍ਰੀਮਤ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਬਾਲ ਕਾਂਡ ਵਿੱਚ ਛੇਵਾਂ ਸਰਗ ਸੁਣੋ।
ਤਸ੍ਯਾਂ ਪੁਰ੍ਯਾਮਯੋਧ੍ਯਾਯਾਂ ਵੇਦਵਿਤ੍ ਸਰ੍ਵਸਂਗ੍ਰਹਃ । ਦੀਰ੍ਘਦਰ੍ਸ਼ੀ ਮਹਾਤੇਜਾਃ ਪੌਰਜਾਨਪਦਪ੍ਰਿਯਃ ॥੧-੬-
ਉਸ ਅਯੋਧਿਆ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਵਿਅਕਤੀ ਸੀ ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਦਾ, ਸਭ ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ, ਦੂਰਦਰਸ਼ੀ, ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲਾ, ਅਤੇ ਨਗਰ ਤੇ ਪਿੰਡ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਪਿਆਰਾ ਸੀ।
ਇਕ੍ਸ਼੍ਵਾਕੂਣਾਮਤਿਰਥੋ ਯਜ੍ਵਾ ਧਰ੍ਮਪਰੋ ਵਸ਼ੀ । ਮਹਰ੍षਿਕਲ੍ਪੋ ਰਾਜਰ੍षਿਸ੍ਤ੍ਰਿषੁ ਲੋਕੇषੁ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਃ ॥੧-੬-
ਇਕਸ਼ਵਾਕੂ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਥੀ, ਯਜਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਧਰਮ ਦੇ ਪੱਖੀ, ਆਪਣੇ ਆਪ 'ਤੇ ਕਾਬੂ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ, ਮਹਾ ਰਿਸ਼ੀ ਵਾਂਗ ਰਾਜ ਰਿਸ਼ੀ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੀ।
ਬਲਵਾਨ੍ ਨਿਹਤਾਮਿਤ੍ਰੋ ਮਿਤ੍ਰਵਾਨ੍ ਵਿਜਿਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਃ । ਧਨੈਸ਼੍ਚ ਸਂਚਯੈਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯੈਃ ਸ਼ਕ੍ਰਵੈਸ਼੍ਰਵਣੋਪਮਃ ॥੧-੬-
ਉਹ ਬਲਵਾਨ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲਾ, ਮਿੱਤਰਵਾਨ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ 'ਤੇ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਅਤੇ ਧਨ-ਦੌਲਤ ਵਿੱਚ ਇੰਦ੍ਰ ਤੇ ਕੁਬੇਰ ਵਰਗਾ ਸੀ।
ਯਥਾ ਮਨੁਰ੍ਮਹਾਤੇਜਾ ਲੋਕਸ੍ਯ ਪਰਿਰਕ੍ਸ਼ਿਤਾ । ਤਥਾ ਦਸ਼ਰਥੋ ਰਾਜਾ ਲੋਕਸ੍ਯ ਪਰਿਰਕ੍ਸ਼ਿਤਾ ॥੧-੬-
ਜਿਵੇਂ ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲਾ ਮਨੂ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਰਖਵਾਲਾ ਸੀ, ਤਿਵੇਂ ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥ ਵੀ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਰਖਵਾਲਾ ਸੀ।
ਤੇਨ ਸਤ੍ਯਾਭਿਸਂਧੇਨ ਤ੍ਰਿਵਰ੍ਗਮਨੁਤਿष੍ਠਤਾ । ਪਾਲਿਤਾ ਸਾ ਪੁਰੀ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾ ਇਨ੍ਦ੍ਰੇਣੇਵਾਮਰਾਵਤੀ ॥੧-੬-
ਉਸ ਦੀ ਸੱਚੀ ਨਿਸ਼ਠਾ ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਉਦੇਸ਼ਾਂ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਸ਼ਹਿਰ ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਜਿਵੇਂ ਇੰਦ੍ਰ ਨੇ ਅਮਰਾਵਤੀ ਨੂੰ।
ਨਾਲ੍ਪਸਂਨਿਚਯਃ ਕਸ਼੍ਚਿਦਾਸੀਤ੍ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਪੁਰੋਤ੍ਤਮੇ । ਕੁਟੁਮ੍ਬੀ ਯੋ ਹ੍ਯਸਿਦ੍ਧਾਰ੍ਥੋऽਗਵਾਸ਼੍ਵਧਨਧਾਨ੍ਯਵਾਨ੍ ॥੧-੬-
ਉਸ ਉੱਤਮ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ, ਕੋਈ ਵੀ ਘੱਟ ਧਨ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ ਸੀ; ਹਰ ਘਰਵਾਲਾ ਪੂਰਾ ਸੀ, ਗਾਂ, ਘੋੜੇ, ਧਨ ਅਤੇ ਅਨਾਜ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਕਾਮੀ ਵਾ ਨ ਕਦਰ੍ਯੋ ਵਾ ਨृਸ਼ਂਸਃ ਪੁਰੁषਃ ਕ੍ਵਚਿਤ੍ । ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਸ਼ਕ੍ਯਮਯੋਧ੍ਯਾਯਾਂ ਨਾਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ ਨ ਚ ਨਾਸ੍ਤਿਕਃ ॥੧-੬-
ਅਯੋਧਿਆ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਲਾਲਚੀ ਜਾਂ ਕੰਜੂਸ, ਨਾ ਕੋਈ ਨਿਰਦਈ, ਨਾ ਕੋਈ ਅਗਿਆਨੀ ਜਾਂ ਨਾਸਤਿਕ ਦਿਖਾਈ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ ਸੀ।
ਸਰ੍ਵੇ ਨਰਾਸ਼੍ਚ ਨਾਰ੍ਯਸ਼੍ਚ ਧਰ੍ਮਸ਼ੀਲਾਃ ਸੁਸਂਯਤਾਃ । ਮੁਦਿਤਾਃ ਸ਼ੀਲਵृਤ੍ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਮਹਰ੍षਯ ਇਵਾਮਲਾਃ ॥੧-੬-
ਸਾਰੇ ਮਰਦ ਤੇ ਔਰਤਾਂ ਧਰਮ ਵਾਲੇ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੰਯਤ, ਚਰਿਤਰ ਤੇ ਵਿਵਹਾਰ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼, ਮਹਾ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਾਂਗ ਪਵਿੱਤਰ ਸਨ।
ਨਾਕੁਣ੍ਡਲੀ ਨਾਮੁਕੁਟੀ ਨਾਸ੍ਰਗ੍ਵੀ ਨਾਲ੍ਪਭੋਗਵਾਨ੍ । ਨਾਮृष੍ਟੋ ਨ ਨਲਿਪ੍ਤਾਙ੍ਗੋ ਨਾਸੁਗਨ੍ਧਸ਼੍ਚ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ॥੧-੬-
ਕੋਈ ਵੀ ਬਿਨਾ ਕੁੰਡਲ, ਬਿਨਾ ਮੁਕੁਟ, ਬਿਨਾ ਮਾਲਾ, ਘੱਟ ਸੁਖ ਭੋਗਣ ਵਾਲਾ, ਅਣਧੋਇਆ, ਅਣਸਜਿਆ ਜਾਂ ਮਿੱਠੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਤੋਂ ਵੰਜਿਆ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਨਾਮृष੍ਟਭੋਜੀ ਨਾਦਾਤਾ ਨਾਪ੍ਯਨਙ੍ਗਦਨਿष੍ਕਧृਕ੍ । ਨਾਹਸ੍ਤਾਭਰਣੋ ਵਾਪਿ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਨਾਪ੍ਯਨਾਤ੍ਮਵਾਨ੍ ॥੧-੬-
ਕੋਈ ਗੰਦੀ ਰੋਟੀ ਖਾਣ ਵਾਲਾ, ਨਾ ਕੋਈ ਦਾਨ ਨਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਨਾ ਕੋਈ ਬਿਨਾ ਬਾਂਹ-ਬੰਦ ਜਾਂ ਹਾਰ, ਨਾ ਕੋਈ ਹੱਥ ਦੀਆਂ ਗਹਿਣੀਆਂ ਤੋਂ ਵੰਜਿਆ, ਨਾ ਕੋਈ ਆਪਣੇ ਆਪ 'ਤੇ ਕਾਬੂ ਨਾ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਨਾਨਾਹਿਤਾਗ੍ਨਿਰ੍ਨਾਯਜ੍ਵਾ ਨ ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰੋ ਵਾ ਨ ਤਸ੍ਕਰਃ । ਕਸ਼੍ਚਿਦਾਸੀਦਯੋਧ੍ਯਾਯਾਂ ਨ ਚਾਰ੍ਵृਤ੍ਤੋ ਨ ਸਂਕਰਃ ॥੧-੬-
ਅਯੋਧਿਆ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਵੀ ਅਗਨਿ-ਕਰਮਾਂ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਯਜਨਾ ਨਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਕੰਜੂਸ, ਚੋਰ, ਮੰਦ ਚਲਣ ਵਾਲਾ ਜਾਂ ਮਿਲੀ-ਝੁਲੀ ਜਾਤਿ ਦਾ ਨਹੀਂ ਸੀ।