ਸਮਾਨਸਾਰਂ ਕਾਕੁਤ੍ਸ੍ਥ ਰੌਦ੍ਰੇਣ ਧਨੁषਾ ਤ੍ਵਿਦਮ੍। ਤਦਾ ਤੁ ਦੇਵਤਾਃ ਸਰ੍ਵਾਃ ਪृਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਸ੍ਮ ਪਿਤਾਮਹਮ੍
ਹੇ ਕਕੁਤਸਥ, ਇਹ ਧਨੁਸ਼ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੈ। ਤਦ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਪਿਤਾਮਾ ਨੂੰ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗੇ।
ਸ਼ਿਤਿਕਣ੍ਠਸ੍ਯ ਵਿष੍ਣੋਸ਼੍ਚ ਬਲਾਬਲਨਿਰੀਕ੍ਸ਼ਯਾ। ਅਭਿਪ੍ਰਾਯਂ ਤੁ ਵਿਜ੍ਞਾਯ ਦੇਵਤਾਨਾਂ ਪਿਤਾਮਹਃ
ਸ਼ਿਵ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਜਾਣਣ ਲਈ, ਪਿਤਾਮਾ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਸਮਝੀ।
ਵਿਰੋਧਂ ਜਨਯਾਮਾਸ ਤਯੋਃ ਸਤ੍ਯਵਤਾਂ ਵਰਃ। ਵਿਰੋਧੇ ਤੁ ਮਹਦ੍ ਯੁਦ੍ਧਮਭਵਦ੍ ਰੋਮਹਰ੍षਣਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਦੋਨੋਂ ਵਿਚ ਵਿਰੋਧ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਸੱਚੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸਨ। ਉਸ ਵਿਰੋਧ ਵਿਚ ਵੱਡਾ ਤੇ ਰੋਮਾਂ ਖੜੇ ਕਰ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਯੁੱਧ ਹੋਇਆ।
ਸ਼ਿਤਿਕਣ੍ਠਸ੍ਯ ਵਿष੍ਣੋਸ਼੍ਚ ਪਰਸ੍ਪਰਜਯੈषਿਣੋਃ। ਤਦਾ ਤੁ ਜृਮ੍ਭਿਤਂ ਸ਼ੈਵਂ ਧਨੁਰ੍ਭੀਮਪਰਾਕ੍ਰਮਮ੍
ਸ਼ਿਵ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਦੋਨੋਂ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਸਨ। ਤਦ ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਡਰਾਉਣਾ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਧਨੁਸ਼ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ।
ਹੁਂਕਾਰੇਣ ਮਹਾਦੇਵਃ ਸ੍ਤਮ੍ਭਿਤੋऽਥ ਤ੍ਰਿਲੋਚਨਃ। ਦੇਵੈਸ੍ਤਦਾ ਸਮਾਗਮ੍ਯ ਸਰ੍षਿਸਙ੍ਘਃ ਸਚਾਰਣੈਃ
ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਮਹਾਦੇਵ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਰੁਕ ਗਿਆ। ਉਸ ਵੇਲੇ, ਦੇਵਤੇ, ਰਿਸੀਆਂ ਅਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲੇ ਸਾਰੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ।
ਯਾਚਿਤੌ ਪ੍ਰਸ਼ਮਂ ਤਤ੍ਰ ਜਗ੍ਮਤੁਸ੍ਤੌ ਸੁਰੋਤ੍ਤਮੌ। ਜृਮ੍ਭਿਤਂ ਤਦ੍ ਧਨੁਰ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ਼ੈਵਂ ਵਿष੍ਣੁਪਰਾਕ੍ਰਮੈਃ
ਉਹ ਦੋਵਾਂ ਉੱਚੇ ਦੇਵਤੇ, ਜਦੋਂ ਸਭ ਨੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਲਈ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ, ਉਥੋਂ ਚਲੇ ਗਏ। ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਧਨੁਸ਼ ਤਣਿਆ ਹੋਇਆ ਦੇਖ ਕੇ।
ਅਧਿਕਂ ਮੇਨਿਰੇ ਵਿष੍ਣੁਂ ਦੇਵਾਃ ਸਰ੍षਿਗਣਾਸ੍ਤਥਾ। ਧਨੂ ਰੁਦ੍ਰਸ੍ਤੁ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਵਿਦੇਹੇषੁ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ
ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਰਿਸੀਆਂ ਦੀ ਟੋਲ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੂੰ ਵਧੀਆ ਮੰਨਿਆ; ਪਰ ਰੁਦ੍ਰ, ਜੋ ਵਿਦੇਹਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੀ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ।
ਦੇਵਰਾਤਸ੍ਯ ਰਾਜਰ੍षੇਰ੍ਦਦੌ ਹਸ੍ਤੇ ਸਸਾਯਕਮ੍। ਇਦਂ ਚ ਵੈष੍ਣਵਂ ਰਾਮ ਧਨੁਃ ਪਰਪੁਰਂਜਯਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਰਾਜਰਿਸ਼ੀ ਦੇਵਰਾਤ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤੀਰ ਦਿੱਤਾ। ਅਤੇ, ਹੇ ਰਾਮਾ, ਇਹ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦਾ ਧਨੁਸ਼ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ऋਚੀਕੇ ਭਾਰ੍ਗਵੇ ਪ੍ਰਾਦਾਦ੍ ਵਿष੍ਣੁਃ ਸ ਨ੍ਯਾਸਮੁਤ੍ਤਮਮ੍। ऋਚੀਕਸ੍ਤੁ ਮਹਾਤੇਜਾਃ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯਾਪ੍ਰਤਿਕਰ੍ਮਣਃ
ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਉੱਤਮ ਧਨੁਸ਼ ਰੀਚੀਕ ਭਾਰਗਵ ਨੂੰ ਸੌਂਪਿਆ। ਰੀਚੀਕ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਤੇਜ ਸੀ, ਨੇ ਇਹ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਬੇਮਿਸਾਲ ਸੀ।
ਪਿਤੁਰ੍ਮਮ ਦਦੌ ਦਿਵ੍ਯਂ ਜਮਦਗ੍ਨੇਰ੍ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ। ਨ੍ਯਸ੍ਤਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰੇ ਪਿਤਰਿ ਮੇ ਤਪੋਬਲਸਮਨ੍ਵਿਤੇ
ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਜਮਦਗਨੀ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਸੀ, ਨੂੰ ਇਹ ਦਿਵਿਆ ਧਨੁਸ਼ ਦਿੱਤਾ। ਜਦ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ, ਜੋ ਤਪ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਨੇ ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ।
ਅਰ੍ਜੁਨੋ ਵਿਦਧੇ ਮृਤ੍ਯੁਂ ਪ੍ਰਾਕृਤਾਂ ਬੁਦ੍ਧਿਮਾਸ੍ਥਿਤਃ। ਵਧਮਪ੍ਰਤਿਰੂਪਂ ਤੁ ਪਿਤੁਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸੁਦਾਰੁਣਮ੍। ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਮੁਤ੍ਸਾਦਯਂ ਰੋषਾਜ੍ਜਾਤਂ ਜਾਤਮਨੇਕਸ਼ਃ
ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਆਮ ਸਮਝ ਵਰਤ ਕੇ ਮੌਤ ਕਰਵਾਈ। ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਬਹੁਤ ਹੀ ਕਠੋਰ ਤੇ ਅਣਉਚਿਤ ਮੌਤ ਬਾਰੇ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਕਈ ਵਾਰੀ ਯੋਧਿਆਂ ਦੀ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਪृਥਿਵੀਂ ਚਾਖਿਲਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਕਸ਼੍ਯਪਾਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨੇ। ਯਜ੍ਞਸ੍ਯਾਨ੍ਤੇऽਦਦਂ ਰਾਮ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਂ ਪੁਣ੍ਯਕਰ੍ਮਣੇ
ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਇਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਕਸ਼ਯਪ ਨੂੰ ਯਜਨ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਹੇ ਰਾਮਾ, ਪੁੰਨ ਦੇ ਕੰਮ ਲਈ ਦਾਨ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਨਿਲਯਸ੍ਤਪੋਬਲਸਮਨ੍ਵਿਤਃ। ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੁ ਧਨੁषੋ ਭੇਦਂ ਤਤੋऽਹਂ ਦ੍ਰੁਤਮਾਗਤਃ
ਦਾਨ ਦੇਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮੈਂ ਮਹਿੰਦਰ ਪਹਾੜ ਤੇ ਤਪ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਵੱਸਦਾ ਰਿਹਾ। ਪਰ ਜਦ ਮੈਂ ਧਨੁਸ਼ ਦੇ ਟੁੱਟਣ ਦੀ ਖਬਰ ਸੁਣੀ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆ ਗਿਆ।
ਤਦੇਵਂ ਵੈष੍ਣਵਂ ਰਾਮ ਪਿਤृਪੈਤਾਮਹਂ ਮਹਤ੍। ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਧਰ੍ਮਂ ਪੁਰਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਗृਹ੍ਣੀष੍ਵ ਧਨੁਰੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਰਾਮਾ, ਇਹ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦਾ ਮਹਾਨ ਧਨੁਸ਼ ਪਿਤਾ ਤੇ ਦਾਦਾ ਤੋਂ ਆਇਆ ਹੈ। ਯੋਧਿਆਂ ਦੀ ਰੀਤ ਨੂੰ ਸਨਮਾਨ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ, ਇਹ ਉੱਤਮ ਧਨੁਸ਼ ਫੜ।
ਯੋਜਯਸ੍ਵ ਧਨੁਃਸ਼੍ਰੇष੍ਠੇ ਸ਼ਰਂ ਪਰਪੁਰਂਜਯਮ੍। ਯਦਿ ਸ਼ਕ੍ਤੋऽਸਿ ਕਾਕੁਤ੍ਸ੍ਥ ਦ੍ਵਨ੍ਦ੍ਵਂ ਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਤੇ ਤਤਃ
ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਤੀਰ ਇਸ ਵਧੀਆ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਚੜਾ। ਜੇ ਤੂੰ ਸਮਰਥ ਹੈਂ, ਹੇ ਕਕੁਤਸਥ ਵੰਸ਼ੀ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੁੰਦ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਦੇਵਾਂਗਾ।
thumb|षਟ੍ਸਪ੍ਤਤਿਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਬਾਲਕਾਣ੍ਡੇ षਟ੍ਸਪ੍ਤਤਿਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੧-
ਸ਼੍ਰੀਮਤ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਬਾਲ ਕਾਂਡ ਵਿੱਚ ਇਹ ਛਿਅੱਤਰਾਂਵੇਂ ਸਰਗ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੁ ਜਾਮਦਗ੍ਨ੍ਯਸ੍ਯ ਵਾਕ੍ਯਂ ਦਾਸ਼ਰਥਿਸ੍ਤਦਾ। ਗੌਰਵਾਦ੍ਯਨ੍ਤ੍ਰਿਤਕਥਃ ਪਿਤੂ ਰਾਮਮਥਾਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਜਮਦਗਨੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਦਸ਼ਰਥ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਇੱਜਤ ਕਰਕੇ, ਪਹਿਲਾਂ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਤੇ ਫਿਰ ਰਾਮ ਨੂੰ ਬੋਲੇ।
ਕृਤਵਾਨਸਿ ਯਤ੍ ਕਰ੍ਮ ਸ਼੍ਰੁਤਵਾਨਸ੍ਮਿ ਭਾਰ੍ਗਵ। ਅਨੁਰੁਧ੍ਯਾਮਹੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ਪਿਤੁਰਾਨृਣ੍ਯਮਾਸ੍ਥਿਤਃ
ਭਾਰਗਵ, ਜੋ ਕੰਮ ਤੂੰ ਕੀਤੇ ਹਨ, ਮੈਂ ਉਹ ਸੁਣੇ ਹਨ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਅਸੀਂ ਤੇਰੀ ਇੱਜਤ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਪਿਤਾ ਦੀ ਕਰਜ਼ਦਾਰੀ ਪੂਰੀ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਵੀਰ੍ਯਹੀਨਮਿਵਾਸ਼ਕ੍ਤਂ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਧਰ੍ਮੇਣ ਭਾਰ੍ਗਵ। ਅਵਜਾਨਾਸਿ ਮੇ ਤੇਜਃ ਪਸ਼੍ਯ ਮੇऽਦ੍ਯ ਪਰਾਕ੍ਰਮਮ੍
ਭਾਰਗਵ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਅਜਿਹੇ ਸਮਝਦਾ ਹੈਂ ਕਿ ਮੈਂ ਤਾਕਤ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਹਾਂ ਤੇ ਯੋਧਿਆਂ ਦੀ ਰੀਤ ਨਿਭਾ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ। ਅੱਜ ਮੇਰੀ ਤਾਕਤ ਵੇਖ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਰਾਘਵਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਭਾਰ੍ਗਵਸ੍ਯ ਵਰਾਯੁਧਮ੍। ਸ਼ਰਂ ਚ ਪ੍ਰਤਿਜਗ੍ਰਾਹ ਹਸ੍ਤਾਲ੍ਲਘੁਪਰਾਕ੍ਰਮਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੋਲ ਕੇ, ਰਾਘਵ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਭਾਰਗਵ ਦਾ ਵੱਡਾ ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਤੀਰ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਿਆ, ਤੇ ਜਲਦੀ ਤਾਕਤ ਵਿਖਾਈ।
ਆਰੋਪ੍ਯ ਸ ਧਨੂ ਰਾਮਃ ਸ਼ਰਂ ਸਜ੍ਯਂ ਚਕਾਰ ਹ। ਜਾਮਦਗ੍ਨ੍ਯਂ ਤਤੋ ਰਾਮਂ ਰਾਮਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋऽਬ੍ਰਵੀਦਿਦਮ੍
ਰਾਮ ਨੇ ਧਨੁਸ਼ ਚੜਾ ਕੇ ਤੀਰ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਰਾਮ ਨੇ ਜਮਦਗਨੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋऽਸੀਤਿ ਪੂਜ੍ਯੋ ਮੇ ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰਕृਤੇਨ ਚ। ਤਸ੍ਮਾਚ੍ਛਕ੍ਤੋ ਨ ਤੇ ਰਾਮ ਮੋਕ੍ਤੁਂ ਪ੍ਰਾਣਹਰਂ ਸ਼ਰਮ੍
ਤੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੈਂ ਤੇ ਮੇਰੇ ਲਈ ਪੂਜਨਯ ਹੈਂ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਰਾਮਾ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਜਾਨ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਤੀਰ ਛੱਡਣ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਹਾਂ।
ਇਮਾਂ ਵਾ ਤ੍ਵਦ੍ਗਤਿਂ ਰਾਮ ਤਪੋਬਲਸਮਰ੍ਜਿਤਾਨ੍। ਲੋਕਾਨਪ੍ਰਤਿਮਾਨ੍ ਵਾਪਿ ਹਨਿष੍ਯਾਮੀਤਿ ਮੇ ਮਤਿਃ
ਰਾਮਾ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਇਹ ਰਾਹ ਜਾਂ ਤਪ ਦੇ ਬਲ ਨਾਲ ਜਿੱਤੇ ਹੋਏ, ਬਿਨਾ ਤੁਲਨਾ ਵਾਲੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਾਂਗਾ—ਇਹੀ ਮੇਰਾ ਪੱਕਾ ਫੈਸਲਾ ਹੈ।
ਨ ਹ੍ਯਯਂ ਵੈष੍ਣਵੋ ਦਿਵ੍ਯਃ ਸ਼ਰਃ ਪਰਪੁਰਂਜਯਃ। ਮੋਘਃ ਪਤਤਿ ਵੀਰ੍ਯੇਣ ਬਲਦਰ੍ਪਵਿਨਾਸ਼ਨਃ
ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ, ਇਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਦਿਵਿਆ ਤੀਰ ਕਦੇ ਵੀ ਵਿਅਰਥ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ; ਇਹ ਆਪਣੇ ਬਲ ਨਾਲ ਅਹੰਕਾਰ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਵਰਾਯੁਧਧਰਂ ਰਾਮਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਸਰ੍षਿਗਣਾਃ ਸੁਰਾਃ। ਪਿਤਾਮਹਂ ਪੁਰਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਸਮੇਤਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ
ਸਭ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ, ਪਿਤਾਮਹ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਰਾਮ ਨੂੰ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹਥਿਆਰ ਧਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਦੇਖਣ ਲਈ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ।
ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਪ੍ਸਰਸਸ਼੍ਚੈਵ ਸਿਦ੍ਧਚਾਰਣਕਿਨ੍ਨਰਾਃ। ਯਕ੍ਸ਼ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਨਾਗਾਸ਼੍ਚ ਤਦ੍ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਮਹਦਦ੍ਭੁਤਮ੍
ਗੰਧਰਵ, ਅਪਸਰਾ, ਸਿੱਧ, ਚਾਰਣ, ਕਿਨਨਰ, ਯਕਸ਼, ਰਾਖਸ਼ਸ ਤੇ ਨਾਗ ਵੀ ਉਸ ਵੱਡੇ ਤੇ ਅਜੋਕੇ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਲਈ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ।
ਜਡੀਕृਤੇ ਤਦਾ ਲੋਕੇ ਰਾਮੇ ਵਰਧਨੁਰ੍ਧਰੇ। ਨਿਰ੍ਵੀਰ੍ਯੋ ਜਾਮਦਗ੍ਨ੍ਯੋऽਸੌ ਰਾਮੋ ਰਾਮਮੁਦੈਕ੍ਸ਼ਤ
ਜਦੋਂ ਰਾਮ ਵੱਡਾ ਧਨੁਸ਼ ਫੜ ਕੇ ਖੜਾ ਹੋਇਆ, ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਜਿਵੇਂ ਜੜ ਹੋ ਗਈ; ਜਾਮਦਗਨਯਾ ਦੀ ਤਾਕਤ ਖਤਮ ਹੋ ਗਈ ਤੇ ਉਹ ਰਾਮ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਤੱਕਣ ਲੱਗਾ।
ਤੇਜੋਭਿਰ੍ਗਤਵੀਰ੍ਯਤ੍ਵਾਜ੍ਜਾਮਦਗ੍ਨ੍ਯੋ ਜਡੀਕृਤਃ। ਰਾਮਂ ਕਮਲਪਤ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਂ ਮਨ੍ਦਂ ਮਨ੍ਦਮੁਵਾਚ ਹ
ਰਾਮ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਜਾਮਦਗਨਯਾ ਦੀ ਤਾਕਤ ਦੂਰ ਹੋ ਗਈ, ਉਹ ਜੜ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਕਮਲ ਪੱਤਿਆਂ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ ਆਖਣ ਲੱਗਾ।
ਕਾਸ਼੍ਯਪਾਯ ਮਯਾ ਦਤ੍ਤਾ ਯਦਾ ਪੂਰ੍ਵਂ ਵਸੁਂਧਰਾ। ਵਿषਯੇ ਮੇ ਨ ਵਸ੍ਤਵ੍ਯਮਿਤਿ ਮਾਂ ਕਾਸ਼੍ਯਪੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਕਈ ਸਮੇਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਮੈਂ ਧਰਤੀ ਕਾਸ਼ਯਪ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤੀ ਸੀ; ਕਾਸ਼ਯਪ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਆਖਿਆ ਸੀ ਕਿ ਆਪਣੀ ਜਗ੍ਹਾ 'ਚ ਮੈਂ ਰਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।
ਸੋऽਹਂ ਗੁਰੁਵਚਃ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਨ ਵਸੇ ਨਿਸ਼ਾਮ੍। ਤਦਾਪ੍ਰਭृਤਿ ਕਾਕੁਤ੍ਸ੍ਥ ਕृਤਾ ਮੇ ਕਾਸ਼੍ਯਪਸ੍ਯ ਹ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨੂੰ ਮੰਨ ਕੇ, ਮੈਂ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ; ਉਸ ਵੇਲੇ ਤੋਂ, ਕਾਕੁਤਸਥ, ਮੈਂ ਕਾਸ਼ਯਪ ਦਾ ਵਾਅਦਾ ਪੂਰਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।