ਸ ਵਿਸृਜ੍ਯ ਤਤੋ ਰਾਮਃ ਪੁष੍ਪਕਂ ਹੇਮਭੂषਿਤਮ੍ । ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਮਹਾਬਾਹੁਰਸ਼ੋਕਵਨਿਕਾਂ ਤਦਾ ।। ੭.੪੨.
ਫਿਰ, ਰਾਮ ਨੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਪੁਸ਼ਪਕ ਨੂੰ ਰੁਖਸਤ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਅਸ਼ੋਕ ਵਣ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ।
ਚਨ੍ਦਨਾਗੁਰੁਚੂਤੈਸ਼੍ਚ ਤੁਙ੍ਗਕਾਲੇਯਕੈਰਪਿ । ਦੇਵਦਾਰੁਵਨੈਸ਼੍ਚਾਪਿ ਸਮਨ੍ਤਾਦੁਪਸ਼ੋਭਿਤਾਮ੍ ।। ੭.੪੨.
ਉਹ ਵਣ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਚੰਦਨ, ਅਗਰ, ਆਮ, ਉੱਚੇ ਕਾਲੇਯ ਅਤੇ ਦੇਵਦਾਰ ਦੇ ਜੰਗਲਾਂ ਨਾਲ ਸੋਭਾ ਪਾ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਚਮ੍ਪਕਾਸ਼ੋਕਪੁਨ੍ਨਾਗਮਧੂਕਪਨਸਾਸਨੈਃ । ਸ਼ੋਭਿਤਾਂ ਪਾਰਿਜਾਤੈਸ਼੍ਚ ਵਿਧੂਮਜ੍ਵਲਨਪ੍ਰਭੈਃ ।। ੭.੪੨.
ਉਹ ਵਣ ਚੰਪਾ, ਅਸ਼ੋਕ, ਪੁੰਨਾਗ, ਮਧੂਕ, ਫਣਸ, ਸਾਲ ਅਤੇ ਪਾਰਿਜਾਤ ਦੇ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜੋ ਧੂੰਏ ਰਹਿਤ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ।
ਲੋਧ੍ਰਨੀਪਾਰ੍ਜੁਨੈਰ੍ਨਾਗੈਃ ਸਪ੍ਤਪਰ੍ਣਾਤਿਮੁਕ੍ਤਕੈਃ । ਮਨ੍ਦਾਰਕਦਲੀਗੁਲ੍ਮਲਤਾਜਾਲਸਮਾਵृਤਾਮ੍ ।। ੭.੪੨.
ਉਹ ਲੋਧਰ, ਨੀਪ, ਅਰਜੁਨ, ਨਾਗ, ਸਪਤਪਰਣ, ਅਤਿਮੁਕਤਕ ਅਤੇ ਮੰਦਾਰ, ਕਦਲੀ, ਲਤਾਵਾਂ ਦੇ ਗੁੱਚਿਆਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਪ੍ਰਿਯਙ੍ਗੁਭਿਃ ਕਦਮ੍ਬੈਸ਼੍ਚ ਤਥਾ ਚ ਵਕੁਲੈਰਪਿ । ਜਮ੍ਬੂਭਿਰ੍ਦਾਡਿਮੈਸ਼੍ਚੈਵ ਕੋਵਿਦਾਰੈਸ਼੍ਚ ਸ਼ੋਭਿਤਾਮ੍ ।। ੭.੪੨.
ਉਹ ਵਣ ਪ੍ਰਿਅੰਗੂ, ਕਦੰਬ, ਵਕੁਲ, ਜੰਬੂ, ਦਾਡ਼ੀਮ ਅਤੇ ਕੋਵਿਦਾਰ ਦੇ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਸੋਭਾ ਪਾ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਸਰ੍ਵਦਾ ਕੁਸੁਮੈ ਰਮ੍ਯੈਃ ਫਲਵਦ੍ਭਿਰ੍ਮਨੋਰਮੈਃ । ਦਿਵ੍ਯਗਨ੍ਧਰਸੋਪੇਤੈਸ੍ਤਰੁਣਾਙ੍ਕੁਰਪਲ੍ਲਵੈਃ ।। ੭.੪੨.
ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੁੰਦਰ ਫੁੱਲਾਂ, ਰਸਦਾਰ ਫਲਾਂ ਅਤੇ ਮਨਮੋਹਣੇ ਨਵੇਂ ਅੰਕੁਰ ਤੇ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ, ਜੋ ਦਿਵਿਆ ਸੁਗੰਧ ਤੇ ਰਸ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹਨ।
ਤਥੈਵ ਤਰੁਭਿਰ੍ਦਿਵ੍ਯੈਃ ਸ਼ਿਲ੍ਪਿਭਿਃ ਪਰਿਕਲ੍ਪਿਤੈਃ । ਚਾਰੁਪਲ੍ਲਵਪੁष੍ਪਾਢ੍ਯੈਰ੍ਮਤ੍ਤਭ੍ਰਮਰਸਙ੍ਕੁਲੈਃ ।। ੭.੪੨.
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕਲਾਕਾਰਾਂ ਵਲੋਂ ਬਣਾਏ ਦਿਵਿਆ ਰੁੱਖ, ਸੋਹਣੇ ਪੱਤੇ ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ, ਮਸਤ ਭੌਰਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ।
ਕੋਕਿਲੈਰ੍ਭृਙ੍ਗਰਾਜੈਸ਼੍ਚ ਨਾਨਾਵਰ੍ਣੈਸ਼੍ਚ ਪਕ੍ਸ਼ਿਭਿਃ । ਸ਼ੋਭਿਤਾਂ ਸ਼ਤਸ਼ਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰਾਂ ਚੂਤਵृਕ੍ਸ਼ਾਵਤਂਸਕੈਃ ।। ੭.੪੨.
ਕੋਇਲਾਂ, ਭ੍ਰਿੰਗਰਾਜ ਅਤੇ ਕਈ ਰੰਗਾਂ ਦੇ ਪੰਛੀਆਂ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਸੈਂਕੜੇ ਸੋਹਣੇ ਆਮ ਦੇ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਵਣ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਸ਼ਾਤਕੁਮ੍ਭਨਿਭਾਃ ਕੇਚਿਤ੍ਕੇਚਿਦਗ੍ਨਿਸ਼ਿਖੋਪਮਾਃ । ਨੀਲਾਞ੍ਜਨਨਿਭਾਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯੇ ਭਾਨ੍ਤਿ ਤਤ੍ਰਤ੍ਯਪਾਦਪਾਃ ।। ੭.੪੨.
ਕੁਝ ਰੁੱਖ ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ, ਕੁਝ ਅੱਗ ਦੀ ਲਉ ਵਾਂਗ, ਕੁਝ ਨੀਲ ਅੰਜਨ ਵਾਂਗ; ਉਹ ਥਾਂ ਦੇ ਰੁੱਖ ਐਸੇ ਹੀ ਹਨ।
ਸੁਰਭੀਣਿ ਚ ਪੁष੍ਪਾਣਿ ਮਾਲ੍ਯਾਨਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ । ਦੀਰ੍ਘਿਕਾ ਵਿਵਿਧਾਕਾਰਾਃ ਪੂਰ੍ਣਾਃ ਪਰਮਵਾਰਿਣਾ ।। ੭.੪੨.
ਉਥੇ ਸੁਗੰਧੀ ਫੁੱਲ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਮਾਲਾਵਾਂ ਅਤੇ ਕਈ ਆਕਾਰਾਂ ਦੇ ਤਲਾਵ, ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਹਨ।
ਮਾਣਿਕ੍ਯਕृਤਸੋਪਾਨਾਃ ਸ੍ਫਾਟਿਕਾਨ੍ਤਰਕੁਟ੍ਟਿਮਾਃ । ਫੁਲ੍ਲਪਦ੍ਮੋਤ੍ਪਲਵਨਾਸ਼੍ਚਕ੍ਰਵਾਕੋਪਸ਼ੋਭਿਤਾਃ ।। ੭.੪੨.
ਮਾਣਿਕ ਦੇ ਬਣੇ ਪੜ੍ਹਦੇ, ਸਫ਼ੈਦ ਪੱਥਰ ਨਾਲ ਜੜੇ ਫਰਸ਼, ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਕਮਲ ਤੇ ਨੀਲ ਉਤਪਲ ਦੇ ਬਾਗ, ਚਕਰਵਾਕ ਪੰਛੀਆਂ ਨਾਲ ਸੋਭਾ ਪਾ ਰਹੇ ਹਨ।
ਦਾਤ੍ਯੂਹਸ਼ੁਕਸਙ੍ਘੁष੍ਟਾ ਹਂਸਸਾਰਸਨਾਦਿਤਾਃ । ਤਰੁਭਿਃ ਪੁष੍ਪਵਦ੍ਭਿਸ਼੍ਚ ਤੀਰਜੈਰੁਪਸ਼ੋਭਿਤਾਃ ।। ੭.੪੨.
ਦਾਤਯੂਹਾ ਤੇ ਤੋਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ, ਹੰਸ ਤੇ ਸਾਰਸ ਦੀਆਂ ਬੁਲ੍ਹਾਂ, ਅਤੇ ਕੰਢਿਆਂ ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੇ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਵਣ ਸੋਭਾ ਪਾ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਪ੍ਰਾਕਾਰੈਰ੍ਵਿਵਿਧਾਕਾਰੈਃ ਸ਼ੋਭਿਤਾਸ਼੍ਚ ਸ਼ਿਲਾਤਲੈਃ । ਤਤ੍ਰੈਵ ਚ ਵਨੋਦ੍ਦੇਸ਼ੇ ਵੈਡੂਰ੍ਯਮਣਿਸਨ੍ਨਿਭੈਃ ।। ੭.੪੨.
ਉਹ ਜੰਗਲ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੰਧਾਂ ਅਤੇ ਪੱਥਰਾਂ ਦੇ ਚੌਕਾਂ ਨਾਲ ਸੋਹਣੀ ਬਣੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਪੱਥਰਾਂ ਦੀਆਂ ਸਤਹਾਂ ਬਿਲੌਰੀ ਪੱਥਰ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਸ਼ਾਦ੍ਵਲੈਃ ਪਰਮੋਪੇਤਾਂ ਪੁष੍ਪਿਤਦ੍ਰੁਮਕਾਨਨਾਮ੍ । ਤਤ੍ਰ ਸਙ੍ਘਰ੍षਜਾਤਾਨਾਂ ਵृਕ੍ਸ਼ਾਣਾਂ ਪੁष੍ਪਸ਼ਾਲਿਨਾਮ੍ ।। ੭.੪੨.
ਉਹ ਥਾਂ ਹਰੀ ਘਾਹ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਦੇ ਜੰਗਲਾਂ ਨਾਲ, ਜਿੱਥੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਤੋਂ ਡਿੱਗੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਪ੍ਰਸ੍ਤਰਾਃ ਪੁष੍ਪਸ਼ਬਲਾ ਨਭਸ੍ਤਾਰਾਗਣੈਰਿਵ । ਨਨ੍ਦਨਂ ਹਿ ਯਥੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਂ ਚੈਤ੍ਰਰਥਂ ਯਥਾ । ਤਥਾਭੂਤਂ ਹਿ ਰਾਮਸ੍ਯ ਕਾਨਨਂ ਸਨ੍ਨਿਵੇਸ਼ਨਮ੍ ।। ੭.੪੨.
ਪੱਥਰਾਂ ਦੇ ਚੌਕ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੇ ਹੋਏ, ਆਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਤਾਰਿਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਵਾਂਗ ਲੱਗਦੇ ਸਨ; ਰਾਮ ਦਾ ਜੰਗਲ ਇੰਦਰ ਦੇ ਨੰਦਨ ਜਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਚੈਤਰਰਥ ਵਾਂਗ ਹੀ ਸੋਹਣਾ ਸੀ।
ਬਹ੍ਵਾਸਨਗृਹੋਪੇਤਾਂ ਲਤਾਗृਹਸਮਾਵृਤਾਮ੍ । ਅਸ਼ੋਕਵਨਿਕਾਂ ਸ੍ਫੀਤਾਂ ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਰਘੁਨਨ੍ਦਨਃ ।। ੭.੪੨.
ਰਘੁਵੰਸ਼ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ, ਅਸ਼ੋਕ ਦੇ ਹਰੇ-ਭਰੇ ਬਗੀਚੇ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਈ, ਜਿੱਥੇ ਕਈ ਬੈਠਣ ਵਾਲੀਆਂ ਥਾਂਵਾਂ ਅਤੇ ਲਤਾਵਾਂ ਦੇ ਘਰ ਬਣੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਆਸਨੇ ਚ ਸ਼ੁਭਾਕਾਰੇ ਪੁष੍ਪਪ੍ਰਕਰਭੂषਿਤੇ । ਕੁਸ਼ਾਸ੍ਤਰਣਸਂਸ੍ਤੀਰ੍ਣੇ ਰਾਮਃ ਸਨ੍ਨਿषਸਾਦ ਹ ।। ੭.੪੨.
ਰਾਮ ਸੋਹਣੀ ਬੈਠਕ 'ਤੇ ਬੈਠ ਗਿਆ, ਜੋ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ ਅਤੇ ਕੁਸ਼ ਘਾਹ ਨਾਲ ਵਿਛਾਈ ਹੋਈ ਸੀ।
ਸੀਤਾਮਾਦਾਯਂ ਹਸ੍ਤੇਨ ਮਧੁਮੈਰੇਯਕਂ ਸ਼ੁਚਿ । ਪਾਯਯਾਮਾਸ ਕਾਕੁਤ੍ਸ੍ਥਃ ਸ਼ਚੀਮਿਵ ਪੁਰਨ੍ਦਰਃ ।। ੭.੪੨.
ਕਾਕੁਤਸਥ ਨੇ ਸੀਤਾ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਸਾਫ ਮਿੱਠਾ ਸ਼ਹਦ ਪੀਣ ਲਈ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਸ਼ਚੀ ਨੂੰ ਪਿਲਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਮਾਂਸਾਨਿ ਚ ਸਮृष੍ਟਾਨਿ ਫਲਾਨਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ । ਰਾਮਸ੍ਯਾਭ੍ਯਵਹਾਰਾਰ੍ਥਂ ਕਿਙ੍ਕਰਾਸ੍ਤੂਰ੍ਣਮਾਹਰਨ੍ ।। ੭.੪੨.
ਰਾਮ ਦੇ ਭੋਜਨ ਲਈ ਨੌਕਰਾਂ ਨੇ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਕਾਇਆ ਮਾਸ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਫਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਲਿਆ ਕੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤੇ।
ਉਪਾਨृਤ੍ਯਂਸ਼੍ਚ ਰਾਜਾਨਂ ਨृਤ੍ਯਗੀਤਵਿਸ਼ਾਰਦਾਃ । ਬਾਲਾਸ਼੍ਚ ਰੂਪਵਤ੍ਯਸ਼੍ਚ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ ਪਾਨਵਸ਼ਾਨੁਗਾਃ ।। ੭.੪੨.
ਨੱਚਣ-ਗਾਉਣ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਸੋਹਣੀਆਂ ਨੌਜਵਾਨ ਔਰਤਾਂ, ਸ਼ਰਾਬ ਦੇ ਰੰਗ ਵਿੱਚ ਰਾਜਾ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਨੱਚ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਮਨੋਭਿਰਾਮਾ ਰਾਮਾਸ੍ਤਾ ਰਾਮੋ ਰਮਯਤਾਂ ਵਰਃ । ਰਮਯਾਮਾਸ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਪਰਮਭੂषਿਤਃ ।। ੭.੪੨.
ਉਹ ਔਰਤਾਂ, ਜੋ ਮਨ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਸਨ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੋਹਣੀ ਸਜਾਵਟ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੀਆਂ, ਅਤੇ ਰਾਮ, ਜੋ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਧਰਮਵਾਨ ਰਹਿ ਕੇ।
ਸ ਤਯਾ ਸੀਤਯਾ ਸਾਰ੍ਧਮਾਸੀਨੋ ਵਿਰਰਾਜ ਹ । ਅਰੁਨ੍ਧਤ੍ਯਾ ਸਹਾਸੀਨੋ ਵਸਿष੍ਠ ਇਵ ਤੇਜਸਾ ।। ੭.੪੨.
ਸੀਤਾ ਦੇ ਨਾਲ ਬੈਠ ਕੇ, ਰਾਮ ਦੀ ਚਮਕ ਉਭਰ ਆਈ, ਜਿਵੇਂ ਵਸੀਸ਼ਠਾ ਅਰੁੰਧਤੀ ਦੇ ਨਾਲ ਬੈਠ ਕੇ ਤੇਜ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।
ਏਵਂ ਰਾਮੋ ਮੁਦਾ ਯੁਕ੍ਤਃ ਸੀਤਾਂ ਸੁਰਸੁਤੋਪਮਾਮ੍ । ਰਮਯਾਮਾਸ ਵੈਦੇਹੀਮਹਨ੍ਯਹਨਿ ਦੇਵਵਤ੍ ।। ੭.੪੨.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਮ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਸੀਤਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਦੇਵੀਆਂ ਦੇ ਕੁਲ ਦੀ ਵਰਗੀ ਸੀ, ਹਰ ਰੋਜ਼, ਦੇਵਤਾ ਵਾਂਗ ਖੁਸ਼ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਤਥਾ ਤਯੋਰ੍ਵਿਹਰਤੋਃ ਸੀਤਾਰਾਘਵਯੋਸ਼੍ਚਿਰਮ੍ । ਅਤ੍ਯਕ੍ਰਾਮਚ੍ਛੁਭਃ ਕਾਲਃ ਸ਼ੈਸ਼ਿਰੋ ਭੋਗਦਃ ਸਦਾ ।। ੭.੪੨.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੀਤਾ ਤੇ ਰਾਘਵ ਜਦੋਂ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਇਕੱਠੇ ਗੁਜ਼ਾਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਤਾਂ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਸ਼ੁਭ ਸਰਦੀ ਦਾ ਮੌਸਮ ਵੀ ਲੰਘ ਗਿਆ।
ਦਸ਼ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਗਤਾਨਿ ਸੁਮਹਾਤ੍ਮਨੋਃ । ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਯੋਰ੍ਵਿਵਿਧਾਨ੍ਭੋਗਾਨਤੀਤਃ ਸ਼ਿਸ਼ਿਰਾਗਮਃ ।। ੭.੪੨.
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ ਲਈ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਲੰਘ ਗਏ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੁਖਾਂ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈ ਰਹੇ ਸਨ ਅਤੇ ਸਰਦੀ ਦਾ ਮੌਸਮ ਵੀ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਪੂਰ੍ਵਾਹ੍ਣੇ ਧਰ੍ਮਕਾਰ੍ਯਾਣਿ ਕृਤ੍ਵਾ ਧਰ੍ਮੇਣ ਧਰ੍ਮਵਿਤ੍ । ਸ਼ੇषਂ ਦਿਵਸਭਾਗਾਰ੍ਧਮਨ੍ਤਃਪੁਰਗਤੋ ऽਭਵਤ੍ ।। ੭.੪੨.
ਸਵੇਰੇ, ਧਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ, ਧਰਮ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਆਪਣੇ ਫਰਜ਼ ਨਿਭਾ ਕੇ, ਦਿਨ ਦੇ ਬਾਕੀ ਅੱਧੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਅੰਦਰਲੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ।
ਸੀਤਾਪਿ ਦੇਵਕਾਰ੍ਯਾਣਿ ਕृਤ੍ਵਾ ਪੌਰ੍ਵਾਹ੍ਣਿਕਾਨਿ ਵੈ । ਸ਼੍ਵਸ਼੍ਰੂਣਾਮਕਰੋਤ੍ਪੂਜਾਂ ਸਰ੍ਵਾਸਾਮਵਿਸ਼ੇषਤਃ ।। ੭.੪੨.
ਸੀਤਾ ਵੀ, ਸਵੇਰੇ ਦੇ ਦੇਵੀ-ਕਰਤਬ ਨਿਭਾ ਕੇ, ਆਪਣੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਸਾਸਾਂ ਦੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਪੂਜਾ ਕਰਦੀ ਸੀ।
ਅਭ੍ਯਗਚ੍ਛਤ੍ਤਤੋ ਰਾਮਂ ਵਿਚਿਤ੍ਰਾਭਰਣਾਮ੍ਬਰਾ । ਤ੍ਰਿਵਿष੍ਟਪੇ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਮੁਪਵਿष੍ਟਂ ਯਥਾ ਸ਼ਚੀ ।। ੭.੪੨.
ਫਿਰ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੋਹਣੇ ਗਹਣੇ ਅਤੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਾ ਕੇ, ਉਹ ਰਾਮ ਦੇ ਕੋਲ ਆਉਂਦੀ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਚੀ ਸੁਰਗ ਵਿੱਚ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤੁ ਰਾਘਵਃ ਪਤ੍ਨੀਂ ਕਲ੍ਯਾਣੇਨ ਸਮਨ੍ਵਿਤਾਮ੍ । ਪ੍ਰਹਰ੍षਮਤੁਲਂ ਲੇਭੇ ਸਾਧੁ ਸਾਧ੍ਵਿਤਿ ਚਾਬ੍ਰਵੀਤ੍ ।। ੭.੪੨.
ਰਾਘਵ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਸਭ ਸੁਭਾਗਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਦੇਖ ਕੇ ਬੇਮਿਸਾਲ ਖੁਸ਼ੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, 'ਵਧੀਆ, ਵਧੀਆ!'
ਅਬ੍ਰਵੀਚ੍ਚ ਵਰਾਰੋਹਾਂ ਸੀਤਾਂ ਸੁਰਸੁਤੋਪਮਾਮ੍ । ਅਪਤ੍ਯਲਾਭੋ ਵੈਦੇਹਿ ਤ੍ਵਯਿ ਮੇ ਸਮੁਪਸ੍ਥਿਤਃ ।। ੭.੪੨.
ਉਸ ਨੇ ਸੋਹਣੀ ਆਕਰਤੀ ਵਾਲੀ, ਦੇਵੀਆਂ ਦੇ ਕੁਲ ਵਰਗੀ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਵੈਦੇਹੀ, ਹੁਣ ਸਾਡੇ ਲਈ ਪੁੱਤਰ ਹੋਣ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ ਹੈ।'